GRENLANDIA
Straciliście łódź.
Pojawiły się fale.
Ledwo uszliśmy z życiem.
Ryby są za daleko.
A woda zbyt głęboka dla łodzi, które nam zostały.
Przepraszam za syna, Eriku.
Jego przyjaciel, Trygve, był na łodzi, która zatonęła.
Tyle udało nam się złapać.
Proszę, weź je.
Nie.
Podzielcie się.
Dziękuję.
Kobiety mówią, że kiedy handlarze wrócą,
część ludzi spróbuje wrócić do Norwegii.
Ludzie ciągle coś gadają.
Bywało już trudno.
Ale nie tak.
Przy brzegu nie ma ryb,
a nie mamy drewna, by naprawić łodzie.
Ludzie myślą, że bogowie ich opuścili.
A ty?
Bogowie lubią mnie prowokować.
Wiedzą, że nie wrócę do Norwegii ani na Islandię.
A nie zostanę tu sam.
Bogowie mnie próbują…
ale nigdy mnie nie opuszczą.
Kiedy przypłyną handlarze,
będziemy gotowi.
WIKINGOWIE: WALHALLA
Chwała Ägirowi!
Niech twe córy zaproszą
naszych zagubionych wędrowców do twojej złotej sali…
Handlarze!
To twój dom?
Kiedyś nim był.
Ojcze!
To Freydis!
Nasza córka wróciła!
Ojcze!
Pokaż mi się.
Freydis!
Matko!
Straciłam nadzieję, że jeszcze cię zobaczę.
Co to za ludzie?
To mój lud.
Opuściliśmy Jomsborg, szukamy nowego domu. Jestem przywódczynią.
Moja dziewczynka…
przywódczynią.
Moja matka nie jest małą dziewczynką.
Jest wielką wojowniczką i tarczowniczką.
A to kto?
Groźne niedźwiedziątko?
Nie, jestem Harald Haraldsson.
To twój wnuk.
A więc to tu trafił cały rudy kolor z mojej brody?
Miło cię poznać, Haraldzie Haraldsson.
Mam na imię Erik.
On jest ojcem?
Nie. Jestem Stígr.
To mój partner. Ojca Haralda nie ma z nami.
Dziękujmy bogom za wasz powrót.
Tak. Dziękujmy bogom.
Ludu Jomsborga, jestem Erik Rudy! Witajcie na Grenlandii!
KORFU, GRECJA
Dziś nie popłyniemy.
Mam w to uwierzyć?
Dziękuję.
Zobaczysz coś niezwykłego.
Jeszcze jeden taki rzut, a uznamy, że współpracujesz z diabłem.
W życiu, ojcze! Bóg po prostu mnie lubi.
Witaj, nieznajomy.
W czym możemy pomóc?
Szukam kogoś.
Kartografa.
To ja. Nazywam się Calinicus.
Leif. Chyba mam twoją mapę.
Miałem nadzieję z tobą porozmawiać.
Mylisz się. To nie moja.
- Jesteś pewien? - Znam swoje mapy.
Przepraszam. Gdzie moje maniery? Chodź.
Za tobą długa droga.
Zjedz coś ze mną i moją rodziną.
Dobrze.
Zostaw tu swoje torby.
Mamy dziś gościa.
- Byłeś we wszystkich tych miejscach? - Nie.
Ten przylądek,
dalej od domu nie odpłynąłem.
Ale na szczęście na brzegu mogę znaleźć rzeczy z całego świata.
Wiking znający grekę, który korzysta z arabskiego astrolabium.
Jest teraz w mojej pracowni.
Leifie.
Dzieci nie są aż takie groźne.
Przepraszam.
Poznajesz?
Ryba zimnowodna.
Łapałem takie za młodu.
Skrzydlica.
Groźna.
A teraz rzućmy okiem na moją mapę.
Myślałem, że nie jest twoja.
Zależy, czy mogę o tym bezpiecznie mówić.
Tak. Moja.
A raczej jej część.
Dałem ją lata temu pewnemu żeglarzowi. Gdzie ją znalazłeś?
Na Sycylii, w Księdze nieznanego.
Właściwe miejsce.
Powiedz,
co chciałbyś wiedzieć?
Czego to mapa.
Ty mi powiedz.
Myślę, że…
to południowy brzeg Grenlandii.
Tu jest osada, z której pochodzę.
A to ziemia, którą chyba widziałem w dzieciństwie.
Chcę wiedzieć, czy istnieje.
Przykro mi. Nie odpowiem ci.
Narysowałeś tę mapę.
Narysowałem wiele rzeczy.
Musiałeś słyszeć o tym miejscu.
Nie.
Więc na podstawie czego rysujesz?
Już.
Chodź. Posilmy się.
- Jedzenie. - Jesteśmy głodni, prosimy!
Ostrożnie.
Proszę.
Musiała spotkać ich klęska.
Trudno tu żyć.
Dziękuję.
Nie musisz zamykać. Erik prosił, żebyśmy tu pilnowali.
Będziemy spokojniejsi.
Leif zniszczył Most Londyński?
Tak.
Wiking jest królem Anglii?
A ty tarczowniczką z Kattegat.
Wojowniczką.
Gdzie Leif? Przypłynie do nas?
Rozstaliśmy się…
siedem lat temu.
Nie wiem, gdzie jest.
Rozstałaś się z bratem?
Tak.
Szukał szczęścia na Rusi
z księciem Haraldem Sigurdssonem, ojcem mojego Haralda.
Książę Norwegii.
I chrześcijanin.
- Nie chciałaś ruszyć z nimi? - Nie.
W Uppsali poznałam wieszcza, który…
dał mi wizję i przeznaczenie.
Trafiłam do Jomsborga, by bronić dawnych wierzeń.
Jak to „dawnych wierzeń”?
Wiele się zmieniło, odkąd ostatnio byłeś w Norwegii.
Teraz to świat chrześcijański.
Nie ma miejsca dla dawnych wierzeń.
Dlatego jesteśmy tutaj, szukamy nowego domu.
Stígr uratował nas po tym, jak otruł nas chrześcijanin.
Uzdrowiciel.
I świetny wojownik.
Nie nadążam za tymi opowieściami.
Ale skoro tu jesteś,
mamy czas, by je nadrobić.
Powiedziałaś mu?
Musimy ruszyć, zanim skończy się lato.
Ruszyć dalej?
Tak.
Grenlandia nie jest naszym celem.
Płyniemy na zachód,
szukając złotego lądu, o którym mówił Leif.
„Złotego lądu”?
Tak.
Długa podróż jak na dziecinne bajania.
To samo miejsce widziałam w swojej wizji.
To moje przeznaczenie, znajdę ten ląd.
Najpierw musimy uczcić twój powrót.
Miłosierny i litościwy Boże,
dziękujemy Ci za posiłek i moc błogosławieństw,
a także za gościa, który nas odwiedził.
Amen.
Proszę. Złapaliśmy ją dziś, zaraz obok.
Poznajesz?
Smakuje jak ryba z Grenlandii.
Ryba z twojej pracowni.
Ponieważ to ta sama ryba.
Niemożliwe.
Ona pochodzi z północy.
Jesteś pewien?
Może pochodzi z Grecji i lubi podróżować.
Załóżmy, że masz rację. Skąd wzięłaby się na Grenlandii?
Prądy.
Morskie rzeki płynące ze wschodu na zachód.
Niestety prądy na Grenlandii płyną z zachodu na wschód.
Mimo to dowód na to utknął ci w brodzie.
Gdzie?
LONDYN
Kawałek drewna…
z krzyża naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Prawdziwie święta relikwia.
Gdzie zdobyłeś coś tak świętego, Wasza Wysokość?
Pomogłem Jego Świątobliwości w pewnej osobistej kwestii.
Wizyta króla w Rzymie
to dowód na znaczenie Anglii w świecie chrześcijańskim.
Jesteśmy twoimi dłużnikami, panie.
Imperium nigdy nie było tak bezpieczne.
Wasza Wysokość,
pozwoliłem sobie wynająć ziemię.
By zbudować kościół
na pamiątkę twej wizyty w Rzymie.
Miejsce, gdzie ludzie będą mogli dziękować za papieskie błogosławieństwo.
Wspaniały pomysł.
Upewnię się, że król to przeczyta.
Moje imperium rośnie w siłę,
a ja słabnę.
Jeszcze niedawno
potrafiłem ściąć komuś łeb jednym machnięciem topora.
Teraz ledwo trzymam dokumenty.
Każdy może machać toporem.
Ale tylko wielcy potrafią rządzić.
Nie w rękach tkwi twoja siła.
Ty nią jesteś.
Kiedy zostałem królem Anglii,
obiecałem, że będziesz bezpieczna.
Że nie będziesz bezbronna jak przy Ethelredzie.
Jestem bezpieczna.
Nie zostało mi wiele czasu.
- Chodź. - Nie mów tak.
Ojciec Święty miał rację.
Muszę pomyśleć o dziedzictwie.
Moi synowie są jak ich ojciec,
kłótliwi,
silni,
ambitni.
Popłynę do Kattegat,
chcę spotkać się tam
z naszymi synami.
JELLING, DANIA
Stać.
Stójcie na straży.
Earlu Godwinie.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Oczywiście, panie.
Moi ludzie twierdzą, że coraz gorzej ze zdrowiem Knuta.
A żaden z jego synów z Aelfgifu
nie zostanie królem Anglii.
O czym ty mówisz?
Knut nie przekaże korony synom Emmy, jeśli tego się obawiasz.
Skąd.
Zgadzam się.
Nie sugerujesz, że korona trafi do Hardekanuta?
To dziecko.
Nie to sugeruje twój dziadek, książę Zajęcza Stopo.
To on chce zostać nowym królem Anglii.
To absurd.
Jesteś wielkim wikingiem, dziadku, ale jesteś już stary.
Powiedz mu coś, Godwinie. To żart.
Myślę, że to świetny pomysł, panie.
W czym mogę pomóc?
Co? Nie mówisz poważnie?
Ależ jak najbardziej.
Jesteś jeszcze niedoświadczony,
podobnie jak dzieci Emmy i Hardekanut, a Swen zostanie w Norwegii,
natomiast twój dziadek rządził pod nieobecność twego ojca,
a angielska szlachta go szanuje.
Obiecałeś mi pomóc.
Kiedy nadejdzie twój czas,
pomogę ci tak samo
jak twojemu ojcu i dziadkowi.
Chodzi tylko o czas.
Wiedziałem, by ci zaufać.
Rodzina jest dla mnie bardzo ważna.
Zauważyłem.
Dobrze.
Chcę pokazać ci coś jeszcze.
Dzięki mapom mogę wykarmić rodzinę,
natomiast to…
karmi mój mózg.
Znany świat.
Znany i mniej znany.
Dlaczego to ukrywasz?
Ponieważ wiele z tego, co tu widzisz, Kościół uważa za herezje.
Nie ma Edenu, a Ziemia jest okrągła.
To nie herezja, jeśli to prawda.
Prawda może osierocić moje dzieci.
Płynąłem tą rzeką.
Miałeś rację. To Grenlandia.
A te linie to prądy.
Morskie rzeki.
Ale jest, jak mówiłem,
płyną z zachodu na wschód.
Tak, ale zakładasz, że to dwa różne prądy.
A jeśli to ten sam prąd przenosi nasze ryby?
Tylko coś wielkiego może zawrócić tak potężny prąd.
Być może coś takiego…
jak to?
Więc to prawda.
Widziałem ten ląd.
Widziałem inny świat.
Być może.
Jak to? To dowód.
Nie, to pergamin.
Ktoś musi odkryć ten ląd.
KONSTANTYNOPOL
Złóżcie pokłon
cesarzowi-wikingowi.
Ty najlepiej wiesz, że pragnę czego innego.
To dobrze.
Rządy cesarzy bywają krótkie.
Konstantyn utrzymał się na tronie zaledwie rok.
Romanos jest u władzy prawie dziesięć lat.
To wielkie osiągnięcie.
Jest niesamowitym władcą.
Nauczył mnie wiele
i wiele jeszcze przede mną.
Brzmi, jakbyś się nigdzie nie spieszył.
Wyjadę, kiedy będę gotów.
Nie wcześniej.
Wszystko wydaje się mniejsze.
Plaża, budynki.
Nawet moja matka.
To ty się zmieniłaś.
Odkąd opuściłaś dom, podróżowałaś, walczyłaś, zostałaś przywódczynią.
Grenlandia się nie zmieniła. To ty dorosłaś.
Witajcie, ludu Jomsborga, wykończony podróżą i pracą.
Straciliście dom i rodziny.
Życie wygnańca jest okrutne.
Znam je.
Rozumiem.
Ale jesteście tu bezpieczni i mile widziani,
bronimy tu tych, którzy uciekają
od prześladowań.
A dziś mam dla was jedno zadanie…
jedzcie i odpoczywajcie.
Dziś to, co moje, jest wasze,
a to, co wasze, jak mniemam, jest moje.
Dziękujemy za podzielenie się zapasami.
Dziś świętujemy też
powrót mojej córki do domu!
Myślałem o twojej podróży.
O tym planie.
Spójrz na swój lud.
Czy nie wycierpieli dość?
Dlatego chcę ich zabrać w bezpieczne miejsce.
Zostańcie tutaj.
Mamy puste gospodarstwa, ziemia czeka na uprawę.
Zima była trudna, ale o tym wiesz.
Macie nasiona, zasoby.
Możecie odbudować zachodnią część osady.
Nazwać ją Freydisfjord.
Ojcze, chodzi nie tylko o mnie. Robię to dla mojego ludu.
Jutro pokażę ci gospodarstwa.
- Zwłaszcza… - Towarzyszyć ci dziś w nocy?
Nie.
Słyszałaś naszego przywódcę,
co twoje, to moje.
Zbliż się, a przebiję ci serce.
Nie, kiedy ja cię trzymam.
Wracajcie do swojego stołu.
- Coś ty powiedział? - Słyszałeś.
Każ im przestać.
Jest dorosły. Umie o siebie zadbać.
Nie boję się o Stígra. Boję się o twoich ludzi.
Za kogo nas masz?
Jesteście pijani. Nie chcę wam zrobić krzywdy.
Co to ma znaczyć?
Upokarzasz moich ludzi
w moim własnym domu?
Nie. Zaczekaj.
Teraz wiem, co widzi w tobie moja córka!
Jesteś zawiedziony.
Szukałem odpowiedzi.
Ty dałeś mi więcej pytań.
Modliłeś się.
Wierzysz w Boga?
Bywało, że w Niego wątpiłem.
Ale widziałem dość dowodów na to,
by wierzyć, że istnieje.
Podobnie z moimi mapami.
To zbiór dowodów,
które wskazują na coś, w co wierzę.
Jednak fizycznego dowodu tu nie znajdziesz.
Jest tam.
Za przylądkiem.
Czeka na kogoś z twoimi umiejętnościami.
Odpowiedziałaś mi na wiele pytań,
ale nie na to ważne.
Popłynęłaś do Norwegii.
Zabiłaś go?
Tak.
Wycięłam mu krzyż na piersi.
To moja ulubiona z twoich historii.
To było dawno temu.
Zdążyłam się zmienić.
Ale wciąż jestem przywódczynią tych ludzi.
To się nie zmieni.
Niektóre rzeczy trudno zaakceptować.
Wiem, że jesteś dumny z tej osady,
z tego, że przeżyliście, ale…
W ten sposób wygrywamy.
Ale co to za zwycięstwo?
Wiele się zmieniło, kiedy cię nie było.
Po pierwsze,
ryby odpłynęły daleko na południe, a wraz z nimi narwale i morsy,
które przyciągały handlarzy.
Bez drewna do naprawy łodzi, nie możemy za nimi płynąć.
Do tego zimy zebrały swoje żniwo.
Złoty ląd może być dobry dla obu ludów.
- Nie. - Czemu tak mówisz?
Ponieważ…
szukałem go przez lata i nie znalazłem.
Nie jestem ślepy, Freydis.
Myślisz, że nie widzę, co się dzieje z moim ludem?
Po waszym odejściu
raz po raz żeglowałem tam, gdzie Leif ponoć widział ten ląd,
gdyby tam był, bylibyśmy tam, a nie tu,
gdzie wiatr ciągle wieje, a bogowie się ze mnie śmieją.
Złoty ląd Leifa
to mrzonka.
Wierzę w swoją wizję,
nie powstrzymasz mnie.
Uparta.
Po kim to mam?
Pożycz nam chociaż łódź na jeden połów.
Oczywiście.
A teraz idź spać. Wciąż jestem twoim ojcem.
Nie odważysz się.
Godwin?
Dobrej nocy, Wasza Wysokość.
Spotkamy się na miejscu.
Zaraz tam będę.
Zoe, musimy porozmawiać.
Haraldzie.
To ty?
Wasza Wysokość. Przepraszam.
Nie wiedziałem, że to ty mnie wezwałeś.
Nie wzywałem cię, ale dobrze, że jesteś.
Chcę z tobą porozmawiać.
Z biegiem lat
zaprzyjaźniliśmy się.
Jesteś dla mnie jak brat.
Ty dla mnie też, panie.
Jako brat znam cię dobrze.
Znam twoje mocne
i słabe strony.
Wasza Wysokość…
Myślisz, że nie wiem, że sypiasz z moją żoną?
Wiem, że gdybym cię zapytał,
zrobiłoby się między nami niezręcznie.
Więc…
pozwoliłem jej cię uwieść.
Dlaczego?
Bo nie mogę dać jej dziecka.
A kto mógłby dać mi dziedzica,
jeśli nie ukochany brat?
Nie!
Panie! Zatrzymać ją!
Nie!
On zabił cesarza!
Nie! To była pułapka!
Aresztować go.
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA
Napisy: Jakub Jadowski