[muzyka budująca napięcie]
[wzdycha]
[cichy jęk mężczyzny]
GRENLANDIA
[rozmowa w tle]
Straciliście łódź.
Pojawiły się fale.
Ledwo uszliśmy z życiem.
[chłopak] Ryby są za daleko,
a woda zbyt głęboka dla łodzi, które nam zostały.
[mężczyzna] Przepraszam za syna, Eryku.
Jego przyjaciel, Trygve, był na łodzi, która zatonęła.
[mężczyzna] Tyle udało nam się złapać.
Proszę, weź je.
Nie.
Podzielcie się.
Dziękuję.
[ożywione rozmowy w tle]
Kobiety mówią, że kiedy handlarze wrócą,
część ludzi spróbuje wrócić do Norwegii.
Ludzie ciągle coś gadają.
Bywało już trudno.
Ale nie tak.
Przy brzegu nie ma ryb,
a nie mamy drewna, by naprawić łodzie.
Ludzie myślą, że bogowie ich opuścili.
[kobieta] A ty?
[Eryk] Bogowie lubią mnie prowokować.
Wiedzą, że nie wrócę do Norwegii ani na Islandię.
A nie zostanę tu sam.
Bogowie wystawiają mnie na próbę, ale nigdy mnie nie opuszczą.
Kiedy przypłyną handlarze,
będziemy gotowi.
[muzyka budująca napięcie]
[czołówka muzyczna]
WIKINGOWIE: WALHALLA
[tłum po staronordycku] Chwała Ägirowi!
Niech twe córy zaproszą
naszych zagubionych wędrowców do twojej złotej sali…
[odgłos rogu w oddali]
[mężczyzna] Handlarze!
[muzyka budująca napięcie]
To twój dom?
[epicka muzyka]
Kiedyś nim był.
[Freydis] Ojcze!
To Freydis!
Nasza córka wróciła!
[radosne okrzyki mieszkańców]
Ojcze! [śmiech]
[radosny krzyk Eryka]
Pokaż mi się.
Freydis!
- [Freydis] Matko! - [rzewny krzyk matki]
Straciłam nadzieję, że jeszcze cię zobaczę.
Co to za ludzie?
[Freydis wzdycha]
To mój lud.
Opuściliśmy Jomsborg, szukamy nowego domu. Jestem przywódczynią.
[matka wzdycha]
Moja dziewczynka
przywódczynią.
Moja matka nie jest małą dziewczynką.
Jest wielką wojowniczką i tarczowniczką.
A to kto? Groźne niedźwiedziątko?
Nie, jestem Harald Haraldsson.
To twój wnuk.
A więc to tu trafił cały rudy kolor z mojej brody?
[śmiech wszystkich]
Miło cię poznać, Haraldzie Haraldsson.
Mam na imię Eryk.
On jest ojcem?
Nie. Jestem Stígr.
To mój partner. Ojca Haralda nie ma z nami.
Dziękujmy bogom za wasz powrót.
Tak. Dziękujmy bogom.
Ludu Jomsborga, jestem Eryk Rudy. Witajcie na Grenlandii!
[radosne okrzyki]
[portowy zgiełk]
KORFU, GRECJA
[mężczyzna] Dziś nie popłyniemy.
[kobieta] Mam w to uwierzyć?
[chichot kobiet]
[rozmowa mężczyzn w tle]
[rozmowy w tle po grecku]
[po grecku] Dziękuję.
[mężczyzna 2] Ujrzysz coś niezwykłego.
[krzyki obydwu]
[kapłan] Jeszcze jeden taki rzut, a uznamy, że współpracujesz z diabłem.
W życiu, ojcze! Bóg po prostu mnie lubi.
[śmiech wszystkich]
Witaj, nieznajomy.
W czym możemy pomóc?
Szukam kogoś stąd.
Kartografa.
[po angielsku] To ja. Nazywam się Calinicus.
Leif. Chyba mam twoją mapę.
[Leif] Miałem nadzieję z tobą porozmawiać.
Mylisz się. To nie moja.
- Jesteś pewien? - Znam swoje mapy.
Przepraszam. Gdzie moje maniery? Chodź.
Za tobą długa droga.
Zjedz coś ze mną i moją rodziną.
Dobrze.
[kobieta mówi po grecku]
Zostaw tu swoje torby.
Mamy dziś gościa.
[tajemnicza muzyka]
[dzieci mówią po grecku]
[po angielsku] Byłeś w tych wszystkich miejscach?
[Calinicus] Nie.
Ten przylądek,
dalej od domu nie odpłynąłem.
Ale na szczęście na brzegu mogę znaleźć rzeczy z całego świata.
[Calinicus] Wiking znający grekę, który korzysta z arabskiego astrolabium.
Jest teraz w mojej pracowni.
[dzieci i Calinicus mówią po grecku]
[po angielsku] Leifie.
Dzieci nie są aż takie groźne.
Och.
Przepraszam.
[mówi po grecku]
[Calinicus mówi po grecku]
[po angielsku] Poznajesz?
Ryba zimnowodna.
Łapałem takie za młodu.
[Calinicus] Skrzydlica. Groźna.
A teraz rzućmy okiem na moją mapę.
Myślałem, że nie jest twoja.
Zależy, czy mogę o tym bezpiecznie mówić.
Tak. Moja.
A raczej jej część.
Dałem ją lata temu pewnemu żeglarzowi. Gdzie ją znalazłeś?
Na Sycylii, w Księdze nieznanego.
Właściwe miejsce.
Powiedz,
co chciałbyś wiedzieć?
Czego to mapa?
Ty mi powiedz.
Myślę,
że to południowy brzeg Grenlandii.
Tu jest osada, z której pochodzę.
A to ziemia, którą chyba widziałem w dzieciństwie.
Chcę wiedzieć, czy istnieje.
Przykro mi. Nie odpowiem ci.
Narysowałeś tę mapę.
Narysowałem wiele rzeczy.
Musiałeś słyszeć o tym miejscu.
Nie.
Więc na podstawie czego rysujesz?
- [pukanie] - [po grecku] Już.
[po angielsku] Chodź. Posilmy się.
- [rozmowy w tle] - [odgłosy ptactwa]
- Jedzenie. - Jesteśmy głodni, prosimy!
[mężczyzna] Ostrożnie.
Proszę.
Musiała spotkać ich klęska.
Trudno tu żyć.
[kobieta] Dziękuję.
[odgłos zamka]
Nie musisz zamykać. Eryk prosił, żebyśmy tu pilnowali.
Będziemy spokojniejsi.
[rozmowy w tle]
Leif zniszczył Most Londyński?
[śmiech] Tak.
Wiking jest królem Anglii?
A ty tarczowniczką z Kattegat.
Wojowniczką.
Gdzie Leif? Przypłynie do nas?
Rozstaliśmy się siedem lat temu.
- [Freydis] Nie wiem, gdzie jest. - Rozstałaś się z bratem?
Tak.
Szukał szczęścia na Rusi
z księciem Haraldem Sigurdssonem, ojcem mojego Haralda.
Książę Norwegii.
I chrześcijanin.
- Nie chciałaś ruszyć z nimi? - [Freydis] Nie.
W Uppsali poznałam wieszcza, który dał mi wizję i przeznaczenie.
[Freydis] Trafiłam do Jomsborga, by bronić dawnych wierzeń.
Jak to „dawnych wierzeń”?
Wiele się zmieniło, odkąd ostatnio byłeś w Norwegii.
Teraz to świat chrześcijański. Nie ma miejsca dla dawnych wierzeń.
Dlatego jesteśmy tutaj, szukamy nowego domu.
Stígr uratował nas po tym, jak otruł nas chrześcijanin.
Ach.
Uzdrowiciel.
I świetny wojownik.
Nie nadążam za tymi opowieściami.
Ale skoro tu jesteś,
mamy czas, by je nadrobić.
[Stígr] Powiedziałaś mu?
Musimy ruszyć, zanim skończy się lato.
Ruszyć dalej?
Tak.
[Freydis] Grenlandia nie jest naszym celem.
Płyniemy na zachód,
szukając złotego lądu, o którym mówił Leif.
„Złotego lądu”?
Tak.
[epicka muzyka]
Długa podróż jak na dziecinne bajania.
To samo miejsce widziałam w swojej wizji.
To moje przeznaczenie, znajdę ten ląd.
Najpierw musimy uczcić twój powrót.
[po angielsku] Miłosierny i litościwy Boże,
dziękujemy Ci za posiłek i moc błogosławieństw,
a także za gościa, który nas odwiedził.
Amen.
[pozostali] Amen.
Amen.
[dzieci mówią po grecku]
[po angielsku] Proszę. Złapaliśmy ją dziś, zaraz obok.
Poznajesz?
Smakuje jak ryba z Grenlandii.
Ryba z twojej pracowni.
Ponieważ to ta sama ryba.
Niemożliwe.
Ona pochodzi z północy.
Jesteś pewien?
[Leif mruczy twierdząco]
Może pochodzi z Grecji i lubi podróżować.
Załóżmy, że masz rację. Skąd wzięłaby się na Grenlandii?
Prądy.
Morskie rzeki płynące ze wschodu na zachód.
Niestety prądy na Grenlandii płyną z zachodu na wschód.
Mimo to dowód na to utknął ci w brodzie.
- [chichot dzieci] - Gdzie?
[chichot wszystkich]
LONDYN
[Knut] Kawałek drewna
z krzyża naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Prawdziwie święta relikwia.
Gdzie zdobyłeś coś tak świętego, Wasza Wysokość?
Pomogłem Jego Świątobliwości w pewnej osobistej kwestii.
Wizyta króla w Rzymie
to dowód na znaczenie Anglii w świecie chrześcijańskim.
Jesteśmy twoimi dłużnikami, panie.
[wielmoża 1] Imperium nigdy nie było tak bezpieczne.
[wielmoża 2] Wasza Wysokość,
pozwoliłem sobie wynająć ziemię.
By zbudować kościół
na pamiątkę twej wizyty w Rzymie.
Miejsce, gdzie ludzie będą mogli dziękować za papieskie błogosławieństwo.
[niepokojąca muzyka]
Wspaniały pomysł.
Upewnię się, że król to przeczyta.
[Knut] Moje imperium rośnie w siłę,
a ja słabnę.
[Knut] Jeszcze niedawno
potrafiłem ściąć komuś łeb jednym machnięciem topora.
Teraz ledwo trzymam dokumenty.
[Emma] Każdy może machać toporem.
Ale tylko wielcy potrafią rządzić.
Nie w rękach tkwi twoja siła.
Ty nią jesteś.
Kiedy zostałem królem Anglii,
obiecałem, że będziesz bezpieczna.
Że nie będziesz bezbronna jak przy Ethelredzie.
Jestem bezpieczna.
Nie zostało mi wiele czasu.
- [Knut] Chodź. - Nie mów tak.
Ojciec Święty miał rację.
Muszę pomyśleć o dziedzictwie.
Moi synowie są jak ich ojciec.
[Knut] Kłótliwi,
silni.
Mściwi.
Popłynę do Kattegat.
[Knut] Chcę spotkać się tam
z naszymi synami.
JELLING, DANIA
[mężczyzna] Stać.
[rżenie koni]
Earlu Godwinie.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Oczywiście, panie.
Moi ludzie twierdzą, że coraz gorzej ze zdrowiem Knuta.
A żaden z jego synów z Alfgifu nie zostanie królem Anglii.
O czym ty mówisz?
Knut nie przekaże korony synom Emmy, jeśli tego się obawiasz.
Skąd.
Zgadzam się.
Nie sugerujesz, że korona trafi do Hardekanuta?
To dziecko.
Nie to sugeruje twój dziadek, książę Zajęcza Stopo.
To on chce zostać nowym królem Anglii.
To absurd.
[niepokojąca muzyka]
Jesteś wielkim wikingiem, dziadku, ale jesteś już stary.
[śmieje się gromko]
Powiedz mu coś, Godwinie. To żart.
Myślę, że to świetny pomysł, panie.
W czym mogę pomóc?
Co? Nie mówisz poważnie?
Ależ jak najbardziej.
Jesteś jeszcze niedoświadczony,
podobnie jak dzieci Emmy i Hardekanut, a Swen zostanie w Norwegii,
natomiast twój dziadek rządził pod nieobecność twego ojca,
a angielska szlachta go szanuje.
Obiecałeś mi pomóc.
Kiedy nadejdzie twój czas,
pomogę ci tak samo
jak twojemu ojcu i dziadkowi.
Chodzi tylko o czas.
[prycha]
Wiedziałem, że mogę ci ufać.
[dzieci mówią po grecku]
[po angielsku] Rodzina jest dla mnie bardzo ważna.
Zauważyłem.
Dobrze.
Chcę pokazać ci coś jeszcze.
Dzięki mapom mogę wykarmić rodzinę,
natomiast to…
karmi mój mózg.
[epicka muzyka]
Znany świat.
[parska z niedowierzaniem]
[Calinicus] Znany i mniej znany.
Dlaczego to ukrywasz?
Ponieważ wiele z tego, co tu widzisz, Kościół uważa za herezje.
Nie ma Edenu, a Ziemia jest okrągła.
To nie herezja, jeśli to prawda.
Prawda może osierocić moje dzieci.
[Leif] Płynąłem tą rzeką.
Miałeś rację. To Grenlandia.
A te linie to prądy.
Morskie rzeki.
Ale jest, jak mówiłem,
płyną z zachodu na wschód.
Tak, ale zakładasz, że to dwa różne prądy.
A jeśli to ten sam prąd przenosi nasze ryby?
Tylko coś wielkiego może zawrócić tak potężny prąd.
Być może coś takiego
jak to?
Więc to prawda.
[Leif] Widziałem ten ląd.
Widziałem inny świat.
Być może.
Jak to? To dowód.
Nie, to pergamin.
[Calinicus] Ktoś musi odkryć ten ląd.
KONSTANTYNOPOL
[dudnienie w oddali]
[Maniakes] Złóżcie pokłon
cesarzowi-wikingowi.
Ty najlepiej wiesz, że pragnę czego innego.
To dobrze.
Rządy cesarzy bywają krótkie.
Konstantyn utrzymał się na tronie zaledwie rok.
Roman jest u władzy prawie dziesięć lat.
To wielkie osiągnięcie.
Jest niesamowitym władcą.
Nauczył mnie wiele
i wiele jeszcze przede mną.
Brzmi, jakbyś się nigdzie nie spieszył.
Wyjadę, kiedy będę gotów.
Nie wcześniej.
[wzdycha]
Wszystko wydaje się mniejsze.
Plaża, budynki.
Nawet moja matka.
To ty się zmieniłaś.
Odkąd opuściłaś dom, podróżowałaś, walczyłaś, zostałaś przywódczynią.
Grenlandia się nie zmieniła. To ty dorosłaś.
- Witajcie, ludu Jomsborga… - [tłum milknie]
…wykończony podróżą i pracą.
Straciliście dom i rodziny.
Życie wygnańca jest okrutne.
Znam je.
[Eryk] Rozumiem.
Ale jesteście tu bezpieczni i mile widziani.
Bronimy tu tych, którzy uciekają od prześladowań.
A dziś mam dla was jedno zadanie.
- Jedzcie i odpoczywajcie. - [śmiech]
Dziś to, co moje, jest wasze,
a to, co wasze, jak mniemam, jest moje.
[śmiech]
[Eryk] Dziękujemy za podzielenie się zapasami.
Dziś świętujemy też powrót mojej córki do domu!
[wiwatują]
Myślałem o twojej podróży.
O tym planie.
Spójrz na swój lud.
Czy nie wycierpieli dość?
Dlatego chcę ich zabrać w bezpieczne miejsce.
Zostańcie tutaj.
Mamy puste gospodarstwa, ziemia czeka na uprawę.
Zima była trudna, ale o tym wiesz.
Macie nasiona, zasoby.
[Eryk] Możecie odbudować zachodnią część osady.
Nazwać ją Freydisfjord.
Ojcze, chodzi nie tylko o mnie. Robię to dla mojego ludu.
Jutro pokażę ci gospodarstwa.
- Zwłaszcza… - Towarzyszyć ci dziś w nocy?
Nie.
Słyszałaś naszego przywódcę.
Co twoje, to moje.
Zbliż się, a przebiję ci serce.
- Nie, kiedy ja cię trzymam. - [jęk Hrefny]
Wracajcie do swojego stołu.
- Coś ty powiedział? - Słyszałeś.
Każ im przestać.
Jest dorosły. Umie o siebie zadbać.
Nie boję się o Stígra. Boję się o twoich ludzi.
Za kogo nas masz?
Jesteście pijani. Nie chcę wam zrobić krzywdy.
[krzyki]
[wrzeszczy] Co to ma znaczyć?
[wszyscy milkną]
Upokarzasz moich ludzi w moim własnym domu?
Nie. Zaczekaj.
Teraz wiem, co widzi w tobie moja córka!
[gromki śmiech]
[śmiech wszystkich]
Jesteś zawiedziony.
Szukałem odpowiedzi.
Ty dałeś mi więcej pytań.
Modliłeś się.
Wierzysz w Boga?
Bywało, że w Niego wątpiłem.
Ale widziałem dość dowodów na to,
by wierzyć, że istnieje.
Podobnie z moimi mapami.
[epicka muzyka]
To zbiór dowodów,
które wskazują na coś, w co wierzę.
Jednak fizycznego dowodu tu nie znajdziesz.
Jest tam.
Za przylądkiem.
Czeka na kogoś z twoimi umiejętnościami.
[jęk]
- [śmiech Freydis] - Och.
[śmiech Eryka]
Odpowiedziałaś mi na wiele pytań,
ale nie na to ważne.
Popłynęłaś do Norwegii.
Zabiłaś go?
Tak.
Wycięłam mu krzyż na piersi.
To moja ulubiona z twoich historii.
To było dawno temu.
Zdążyłam się zmienić.
Ale wciąż jestem przywódczynią tych ludzi.
To się nie zmieni.
Niektóre rzeczy trudno zaakceptować.
Wiem, że jesteś dumny z tej osady,
z tego, że przeżyliście, ale…
W ten sposób wygrywamy.
Ale co to za zwycięstwo?
Wiele się zmieniło, kiedy cię nie było.
Po pierwsze,
ryby odpłynęły daleko na południe, a wraz z nimi narwale i morsy,
które przyciągały handlarzy.
Bez drewna do naprawy łodzi, nie możemy za nimi płynąć.
Do tego zimy zebrały swoje żniwo.
Złoty ląd może być dobry dla obu ludów.
- Nie. - Czemu tak mówisz?
Ponieważ…
szukałem go przez lata i nie znalazłem.
[Eryk] Nie jestem ślepy.
Myślisz, że nie widzę, co się dzieje z moim ludem?
[Eryk] Po waszym odejściu
raz po raz żeglowałem tam, gdzie Leif ponoć widział ten ląd,
gdyby tam był, bylibyśmy tam, a nie tu,
gdzie wiatr ciągle wieje, a bogowie się ze mnie śmieją.
Złoty ląd Leifa
to mrzonka.
Wierzę w swoją wizję,
nie powstrzymasz mnie.
Uparta.
Po kim to mam?
[śmieją się obydwoje]
[Freydis wzdycha]
Pożycz nam chociaż łódź na jeden połów.
Oczywiście.
[spokojna muzyka]
A teraz idź spać. Wciąż jestem twoim ojcem.
[muzyka budująca napięcie]
[muzyka narasta]
[wzdycha]
Nie odważysz się.
Godwin?
[zduszony krzyk Widłobrodego]
[pomruki obydwu]
[słabnący głos Widłobrodego]
[milką obydwaj]
[nerwowy oddech Zajęczej Stopy]
Dobrej nocy, Wasza Wysokość.
[śmiech Kaysana i Dorn]
[Kaysan] Spotkamy się na miejscu.
[Harald] Zaraz będę.
[tajemnicza muzyka]
[śmiech i rozmowy w tle]
- [gwar] - [muzyka biesiadna]
[krzyki akrobatów]
[wiwatowanie]
[dramatyczna muzyka]
[muzyka biesiadna głośniejsza]
[gwar biesiadny i rozmowy w tle]
Zoe, musimy porozmawiać.
[wzdycha]
[tajemnicza muzyka]
[westchnięcia i chichot kobiet]
[Roman] Haraldzie.
[tajemnicza muzyka]
To ty?
Wasza Wysokość. Przepraszam.
Nie wiedziałem, że to ty mnie wezwałeś.
[śmiech] Nie wzywałem cię, ale dobrze, że jesteś.
Chcę z tobą porozmawiać.
[Roman] Z biegiem lat…
[dyszy]
…zaprzyjaźniliśmy się.
Jesteś dla mnie jak brat.
Ty dla mnie też, panie.
Jako brat znam cię dobrze.
Znam twoje mocne
i słabe strony.
Wasza Wysokość…
Cii.
Myślisz, że nie wiem, że sypiasz z moją żoną?
[Roman] Wiem, że gdybym cię zapytał,
zrobiłoby się między nami niezręcznie.
Więc…
pozwoliłem jej cię uwieść.
Dlaczego?
Bo nie mogę dać jej dziecka.
[Roman] A kto mógłby dać mi dziedzica,
jeśli nie ukochany brat?
[dramatyczna muzyka]
Nie!
[charczy]
Panie! Zatrzymać ją!
Nie!
[mężczyzna] On zabił cesarza!
Nie! To była pułapka!
[spanikowane głosy]
Aresztować go.
[pomruki żołnierzy i Haralda]
[spanikowane głosy]
[muzyka cichnie]
[motyw końcowy]
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA