COMEDY CLASS BY ERIC AND RAMZY
BRUSSEL
Bedankt.
-Bravo, Manola. -Bedankt.
-Je bent goed. -Ja.
MANOLA 26 JAAR
-Ik weet het. -Ongelooflijk.
Verdomme, het niveau.
Ik ben er dol op.
Ik sta perplex van haar.
Eerst heb je een grote mond en is het onaangenaam,
daarna overdrijf je daar zo in, dat ik het leuk vind.
-Ternauwernood. -Ik vind het heel leuk.
Ik ook.
-Natuurlijk. -Bedankt.
Bravo.
Bedankt, Manola. We zien je in Paname.
Bedankt.
Ik was op mijn gemak, maar dat wil niet zeggen...
Toen zag ik dat hij zijn kaart nam.
Ongelooflijk.
Nu onmiddellijk, niet alleen een personage, een kleur en een land...
We ontvangen meneer Bénin.
BÉNIN 28 JAAR
Yes.
Alles goed?
Ik heet Bénin, ik ben 28 jaar, ik kom uit Brussel,
ik doe verzekeringen.
Ik weet niet waarom. Ik had geld nodig.
Er zijn facturen.
Daarnaast maak ik grappen op toneel.
Alles goed, Brussel?
Drie jaar geleden ging ik naar Montreal. Zeven uur vliegen.
Ik ben aangekomen, een douanier kwam,
hij zei tegen me: 'Welkom in Montreal.
'Maar voor u is het de immigratiedienst.'
Het is eenvoudig, het is net reality-tv.
Er zijn zwarten, Afghanen, Arabieren.
We hebben allemaal een geheim te verdedigen.
Als je het slecht verdedigt, verlaat je het land. Dat gaat snel.
Ik heb vaak zulke moeilijkheden.
Mijn auto is kapot,
ik moet activiteiten doen die ik niet meer wilde doen.
Liften, bijvoorbeeld.
Ik vergeet iets belangrijks,
ik ben eigenlijk zwart.
Normaal gezien doe je zo, ze stoppen. Bij mij versnellen ze.
Ze zijn bang voor me. Ik doe zo, zij zien dit.
Ze denken dat ik een seriemoordenaar ben,
hoewel we weten dat die wit zijn. Begrijp je?
Dat is zeker.
Ik kan een moordenaar zijn,
maar niet serieel.
Ik heb geen 35 kansen.
-Hij is uiterst sympathiek. -Uiterst sympathiek.
Eén keer nam een witte man, rond de vijftig, me mee.
Eén keer. Ik was verrast, hij was zeker van zichzelf.
Hij zei me: 'Kom, jongeman, stap in.'
En eerlijk gezegd
aarzelde ik.
Ik dacht: wil je me afzetten of villen?
Hij stelde me gerust: 'Maak je geen zorgen. Ik hou van zwarten.
'Ik heb altijd al zwart willen zijn.'
Ik zei: 'Dat is geen gemakkelijk toekomstproject.
'Zo kom je nooit in Montreal.'
Bedankt, het was fijn.
Bedankt, allemaal.
Heel erg bedankt.
Bedankt, Brussel.
Bedankt, Bénin. Hoelang doe je dit beroep al?
Vier en een half jaar.
Heb je een volledig optreden?
Nog niet. Ik werk eraan.
Je bent heel erg op je gemak en uiterst sympathiek.
Dat is voor mij de belangrijkste eigenschap van een komiek.
Soms kan het zijn dat de tekst of de onderwerpen je niet bevallen,
maar je moet liefde voelen voor de man
en dat hebben we onmiddellijk.
Je hebt een snelheid, een gevoel voor ritme...
-Je bent knap. -Ja.
-Stop. -Nee, ik plaag je.
Bénin, welkom in Frankrijk.
Yes.
Bravo.
We zien elkaar in Paname. Bravo.
Bedankt, Bénin.
Weet je nog de tijd waarin men een parking wilde maken van België?
Ze wilden alles platgooien, maar Manneken Pis laten staan.
Zodat ze het ons niet kwalijk nemen.
En alle Belgen naar het zuiden van Frankrijk sturen.
En de mensen uit het zuiden, wat deden ze met hen?
Naar Corsica sturen?
Je hebt mascara opgedaan en nu lipstick?
Ik ga uit.
Ik ga straks uit.
Maak lawaai voor Hamza.
Ik heb een gebarsten lichaam. Een garnaallijf.
HAMZA 29 JAAR
Als ik een gerecht was, was ik gastronomisch.
Een garnaal met een scheutje olijfolie.
Bedankt, jullie waren fijn.
Ik maak luie humor. Een hele kunst.
Ze zeiden: 'Doe een sketch van vier minuten.'
Easy.
Ziezo, een sketch van vier minuten.
Je moet het publiek raken. Easy.
Er moet gelachen worden. Het werkt, toch?
-Speel je veel? -Sinds een jaar.
Dat mist er een beetje.
-Je mist zelfzekerheid. -Je bent nog wat groen.
Anthony Circus.
ANTHONY CIRCUS 29 JAAR
Ik voel me niet op mijn gemak bij mensen. Ik ben timide.
In de metro
neem ik soms een accordeon en een beker
zodat niemand met me praat.
Dat werkt goed.
Soms, als iemand te dichtbij komt, speel ik Despacito.
Heel erg bedankt.
Of het nou aan het geluid of aan mijn oren ligt,
maar ik heb twee, drie grappen gemist.
-Je bent 50 jaar. -Dat zal het zijn.
Er is een aanwijzing.
-Heel erg bedankt. -Ciao.
Bij de volgende, als het niet goed is,
knipogen we naar elkaar.
Als het niet goed is. Oké.
-Of we gaan ongezien weg. -Of we gaan weg.
We kijken naar elkaar en we vertrekken.
En we doen een banket voor 50.000 euro.
Gaan we verder?
Ik ben Lorenzo Mancini,
ik kom uit Brussel, ik ben architect.
Mijn humor is vrij cerebraal.
Ik beweeg niet, ik wil dat de mensen in mijn hoofd kruipen.
Het ziet er vervelend uit, maar het is grappig.
Dames en heren,
Lorenzo Mancini.
Goedenavond.
LORENZO MANCINI 34 JAAR
Ik heet Lorenzo Mancini
en ik ben architect.
Ik zeg het direct, als je me niet grappig vindt,
kun je contact opnemen voor een renovatie.
Dat was de reclame. Nu de grappen.
De jongeren maken minder kinderen om ecologische redenen.
Ik heb begrepen dat ik geen groene vrienden heb.
Sinds mijn vrienden ouders zijn,
nodigen ze me niet meer uit op Ibiza of Rio.
Ze nodigen me zondagmiddag uit
op de verjaardagen van kinderen van drie jaar met het thema 'jungle'.
Yes.
Fiesta loca.
De scenaristen van Tarzan namen ons in het ootje.
Een leven in de jungle met pratende dieren
en Tarzan in een blije sfeer.
Na drie uur ben ik voor ontbossing.
De mensen die op Bolsonaro hebben gestemd,
hebben carnaval gemist door een verjaardagsfeestje.
Een politieke grap vermomd als grap voor kinderen.
Ik heb een gratis en natuurlijke contraceptie ontwikkeld.
Als jij geen kinderen wilt, maar je partner wel,
praat dan tijdens het vrijen Vlaams.
Echt waar, niemand wil horen...
Hij doet het Vlaams goed na.
Als je mijn optreden willen zien of je appartement wilt renoveren,
ik heet Lorenzo Mancini. Bedankt, vrienden.
Bravo, Lorenzo, bedankt.
Het is super, je hebt iets.
-Hij trekt me aan. -Mij ook.
In ieder geval...
Jullie beslissen niet.
-Dat de mensen in de zaal... -Andrea...
Andrea, Ramzy.
-Jij bent Ramzy? -Ja.
-Oké. Ben je hier sinds het begin? -Ik ben 2 meter.
Ik heb de indruk dat hij heel grappig is.
Als ze een architectendiner houden, valt hij op.
Iedereen zegt: 'Ik heb gelachen.'
Éric, wij kunnen niet...
We zijn aan het einde van onze carrière.
-Die daar begint. -En jij renoveert je appartement.
Ik weet het.
Er zijn veel argumenten om hem te nemen.
Steek jullie hand op als je Lorenzo Mancini leuk vond.
Kom op, hier gaan we.
Vooruit, Lorenzo, welkom in het team.
We plaagden wat, het was duidelijk.
Bravo, Lorenzo.
We zien elkaar in Parijs.
We bewonderen die jongeren die alleen komen,
weten wat ze willen en hun kans grijpen.
Ben je moe?
Mijn rug, want ik ben 55 jaar.
En wij hebben geen zetels.
-Je hebt een rugleuning nodig. -Er is er geen.
Een applaus voor de vier geselecteerden van Brussel in België.
Die ons naar Parijs volgen.
Brahms.
Manola.
Bénin.
Lorenzo Mancini.
De aflossing van de humor staat daar.
-Bedankt, iedereen. -Bravo.
-Tot ziens. -Tot binnenkort.
Brussel, wat een juweeltje. Lang leve de volgende stad.
-We popelen om het vervolg te zien. -Surprise, motherfucker.
Op weg naar Nantes.
Er zijn veel kerels die grappiger zijn dan wij.
-In Nantes? -Ja.
-Michaël Youn. -Hij komt uit Nantes.
-Will Ferrell ook. -Mickaël Vendetta.
Ahmed Sylle komt uit Nantes.
Hij is in Nantes afgezet.
-Juist. -Door een Afrikaanse ooievaar.
Bedankt.
Een goed programma maken.
Laat ons de komiek van morgen ontdekken.
Zoals onze god zei...
Jeff Bezos.
Goedenavond, Nantes.
We zijn naar Nantes gekomen om nieuwe komieken te ontdekken.
We hoorden dat het niet supergrappig was hier.
Nee, ik maak een grap.
-Nee. -We weten niet hoeveel we er gaan kiezen.
Maar op het einde wint er één
en die wint 50.000 euro
die we aan Blanche Gardin geven.
We beginnen dus.
Ik hoop dat jullie hen steunen.
Wacht. Van 0 tot 20, hoeveel geven jullie voor de snor van Ramzy?
-Een 20 op 20. -Hij is naar zijn snorrenman gegaan
-en die vroeg... -'De Saddam Hoessein.'
-De Magnum? -Ja, dat klopt.
Hij hield de spiegel voor je.
Sorry voor de zetels, het is heel gênant.
We wilden iets minder opvallend, ons mengen in het publiek.
Dit is de Zonnekoning en zijn Arabier.
Er is iets, nee?
Zelfs de artiesten, dat ze ons verontschuldigen.
-Wij wilden die tronen niet. -Dat was de productie.
Geniet van de avond. We beginnen.
Het geeft stress. We mogen geen fouten maken.
Ik spreek heel snel,
ik kan het elk moment verknallen.
Als ze me niet begrijpen, is er ondertiteling.
Stuur het eerste slachtoffer.
Lou-Anne Protin.
LOU-ANNE PROTIN 24 JAAR
Alles goed?
Zijne Majesteit.
Laten we over kinderen praten. Het mooiste cadeau
of zulk gelul. Ik sterf liever.
Ik wil er geen om twee redenen:
fysiek. Misschien zie je het, maar ik ben 1 meter 55.
Ik groei niet meer sinds 2004.
Op het strand vertrek ik met een willekeurig gezin.
Ik zie de wereld ook niet vanuit hetzelfde standpunt.
Op straat staan jullie oog in oog,
ik leef op piemelhoogte. Volwassenen, jullie zijn mijn lijdensweg.
Ik kan geen kinderen krijgen van iemand die mijn grootte heeft.
Negen maanden lijden zodat het lijkt op wie?
Zijn papa.
Ik weet met wie ik slaap, het is de moeite niet waard.
Dus toen ik zag met wie ik de lakens deel,
wilde ik contraceptie nemen en ik ging
voor het eerst naar de gynaecoloog. Ik was bang, het is altijd eng.
De secretaresse stelt me op mijn gemak: 'Jullie gaan kennismaken.'
Ik sta voor een man in een witte jas om 'kennis te maken'.
Hij zegt: 'Doe je kleren uit en leg je daar neer.'
Perplex, maar geflatteerd.
Ik zeg: 'Bedankt, maar kunnen we eerst wat praten?
'We weten niet of we passen, ik ken je horoscoop niet eens.'
Aangezien ik honger heb en zwak ben, ga ik liggen.
Ik ben niet schuchter, een lichaam is een lichaam, hij doet zijn werk.
Maar geef geen commentaar.
M'n benen in de lucht, het is koud en gênant...
'Ik ga een vinger binnenbrengen...' Anderen zeggen niets en dat gaat best.
Ik stop hier, bedankt voor het luisteren.
Bravo.
Ze gaat snel.
Bravo.
Je bombardeert. Veel grappen en het is hardcore.
-Ik ben onder de indruk. -Ja.
-De waarheid. -Alsof je dit al tien jaar doet.
Je hebt je stijl, we gaan je niet vergeten.
-Het is uniek, wat je doet. -Dat baart mijn moeder zorgen.
Nou...
Ach, ja, we hebben...
Het is niet waar. Ongelooflijk dat je dat zegt.
Kom, we gaan ervoor.
We willen dat jij de eerste bent, aan wie we spontaan
de Navigoldpas geven voor Parijs.
Bedankt.
We overleggen onderling.
-Praat, doe alsof... -Overleg.
Kunnen jullie dat niet?
Doe zo.
Overleg.
Positieve punten, zijn snor.
-We bekritiseren het uiterlijk? -Ja, het uiterlijk.
-Kom op, stuur de volgende. -Volgende kandidaat.
Simon Pintault.
SIMON PINTAULT 28 JAAR
Hoi. Ik ga kleine grapjes maken, oké?
Ja.
Ik ben Simon Pintault. Ik ben 28 jaar, ik kom uit Le Mans
en ik treed al vier jaar op.
Ik ontdekte de humor op dvd, Élie Semoun en Franck Dubosc,
ik dacht: dat is een beroep.
Ik ben mijn moeder twee jaar geleden verloren
en dat was echt een trigger.
Ik neem deel aan Comedy Class
voornamelijk voor het geld. Wil je dat ik dat zeg?
Ik ga jullie spreken over iets wat ik net heb ontdekt bij mij,
ik ben een bobo.
Gaan jullie akkoord? Het lijkt dat mijn kop te vaak zegt: 'Verveine.'
'Een verveine met eucalyptus.'
Ik begreep dat ik een bobo ben om één reden.
Ik doe aan boksen en ik zit in een bokszaal met bobo's.
Dat is omdat ze fights and brunch organiseren.
Ik zweer dat dit waar is. Ik ben er geweest en, eerlijk gezegd,
ik was er dol op.
Het was te gek.
Ze waren aan het vechten en ik at.
Alles is waar. Ze sloegen elkaar kapot
en ik: 'Heeft u nog wat gerookte zalm?
'Heeft u nog wat avocadotoast?'
Het was fantastisch.
Opeens wist ik wat ik was: een bobokser.
Ik boboks.
Beeld je in, je danst bachata met een prachtige vrouw.
'Habla español?
'Yo también, mi amor.'
Daarna vertrekken jullie samen en een idioot in de straat zegt:
'Vuile slet.' 'Ik doe dit wel, ik doe boboks.'
Te gek.
Ja, wacht. Ja.
Daarna doe je zo...
'Waar wacht je op?' 'De brunch.'
Ik ben er gek op.
Ik heb net mijn start-up opgericht met een eenvoudig concept.
Voor elke mep, een boom planten.
Want de boboks is puur geluk.
Bedankt.
Bravo.
-Ze liggen in een deuk. -We gaan geen 1000 uur praten.
Misschien omdat we zelf bobo's zijn,
-maar dat sprak ons aan. -Ik dacht dat het mogelijk was.
-Ik zag de snor... -Stel me gerust, is dat een podiumkostuum
of zijn dat je kleren?
Ik ben gek op je stijl. 'Ik ga wat grapjes maken...'
Je enscenering, alles, ik ga niet in detail.
Iedereen heeft gereageerd.
-Je stijl, jij. -Het werkt. Jij bent het,
-Simon. -En toch is het nee.
-Stom. -Ik begrijp het.
-Dat is normaal. -Eerlijk is eerlijk.
Super, de boboks en zo.
We gaan akkoord om hem...
-Natuurlijk. -...de Navigoldpas te geven. Direct.
Super, bravo.
Ik voelde me goed, ik weet het niet.
Ik voelde me goed en ze zijn heel vriendelijk.
Het was fantastisch.
-Hij was goed. Hoe heet hij? -Simon.
-Ik mag die jongen. -Ik ook.
De boboks en zo, hij die eet.
Super, we hebben goed gelachen.
-Ja. -Dit is een optreden, fijn.
-Heel fijn. -Comfortabele zetels...
Een woensdagmiddag vol werklozen.
-Ja. -Rustig.
Het klopt toch, jullie werken niet.
-Wat doen jullie daar? -Jullie hebben hier niets te zoeken.
Ongelooflijk.
-Werken jullie niet? -Jawel.
'Freelance', ja hoor, werkloos.
Oké, de volgende staat klaar.
Dames en heren, maak lawaai voor Maxime.
Ooit op een naaktstrand geweest?
MAXIME STOCKNER 26 JAAR
-Ik wel. Jullie? -Nee.
Het is hels. Verschrikkelijk.
Het staat slecht aangeduid wanneer je je moet ontkleden.
Als je het te laat doet, is het vreemd, te vroeg is op de parking.
En je moet je uitkleden in het bijzijn van iedereen.
Geen kleedkamer, dus de mensen zien je in deze positie.
Ik voel me dan zo kwetsbaar...
Ik ben bang dat ik word geduwd
en dat ik val, mijn knieën vastgebonden door mijn slip.
We waren altijd heel bedeesd.
We zijn beschaamd als we horen praten over kloten, lullen, nudisme.
Het is niet het juiste thema om ons te laten lachen.
Akkoord.
-Sorry, Maxime, maar het is nee. -Geen probleem.
-De volgende? -We gaan door.
Cab Cab.
CAB CAB 29 JAAR
Ik ben opgegroeid met scheelzien achter dikke brilglazen.
Mijn verhouding tot de blik van een ander is dus lichtjes verwrongen.
Dit is wat ik jullie wil uitleggen.
Jullie mogen me vuile blikken geven, maar ik was eerst.
En ik neem jullie twee per twee. Kijk beter.
'Verdorie.' 'Jij, verdorie.'
'Verdomme.' Lach niet, dat windt hen op.
Zwijg, stop, jullie zitten op mijn gezicht.
Verdorie, jullie zijn gestopt met lachen.
Ik was verloren, ik ben je verloren.
Sorry, het is nee.
-Sorry. -Toch bedankt voor dit moment.
De mensen die we weigeren, worden sterren
en zullen ons heel hun carrière verachten.
Dat is verschrikkelijk.
Wij weten nog wie 'nee' heeft gezegd.
Dertig jaar later weten we dat nog.
Lederman. Paul Lederman.
'Zij komen er nooit.'
'Dat gaat nooit werken.'
Het belang van dat moment waarop men 'nee' zegt, is opmerkelijk.
Hoe heet de volgende dame?
Kunnen jullie dat zeggen?
Dames en heren, een applaus voor Ana Godefroy.
ANA GODEFROY 25 JAAR
Hoi.
Zien jullie mij?
-Ja. -Cool.
Soms heb ik twijfels.
Vorige week heb ik gerepeteerd in de comedy clubs.
De sfeer is er leuk, we doen elk vijf, zes minuten.
Zo kunnen we reclame maken voor ons optreden.
We zitten allemaal samen in de kleedkamer.
Op het einde ga ik de zaal uit,
en een van de komieken geeft me een uitnodiging voor zijn voorstelling.
Hij zegt: 'Bedankt dat je bent komen kijken.
'Ik hoop dat je een leuke avond had,
'je mag een recensie plaatsen.'
'Eigenlijk hebben we samen gespeeld,
'Simon.'
Zijn er hier mensen die overreden zijn door een bestelwagen?
23 kubieke meter?
Nou, ik.
Geen klassiek wegongeval.
Het busje parkeert bovenop jou,
terwijl jij vlak voor zijn voorruit staat.
'Ja, pardon, Didier,
'gewoon om te zeggen dat mijn knieën bekneld zijn tussen jouw motorkap
'en de bumper van deze Dacia Logan.
'Geen probleem, ik wacht wel tot je klaar bent met je levering.
'Neem gerust je tijd.
'Ik heb tijd, ik werk in de amusementssector.'
Hier stop ik, heel erg bedankt.
-Bravo. -Bedankt.
Bravo.
Er is iets van Paul Mirabel, toch?
Ja.
Ik ben een slachtoffer.
-Is het bestelwagenverhaal echt? -Alles is echt.
-Zag hij je staan? -Als een boterham, ja.
-Ik durfde niet te zeggen dat ik er was. -Hou op met lullen.
De fictie is wanneer ik hem zeg dat ik er ben.
Je bent niet zo transparant voor ons, je maakte ons aan het lachen.
-En ik zie je. -Bedankt.
-Ik zie je. -Dat is fijn.
Je hebt iets te vertellen dat sterk is,
dat goed werkt, en je bent niet enkel de vrouwelijke Paul Mirabel.
Jij bent jij, Ana, je hebt iets.
-En dus... -Pak aan.
Jij komt...
-Bedankt. -...met ons mee.
Alsjeblieft.
-Bravo, Ana. -We zien elkaar in Paname.
Bravo.
Veel opluchting, blij om het vervolg te proberen.
Ik ben Eliott Doyle, ik ben 30 jaar
en ik doe sinds drie jaar stand-up.
Stand-up is mijn leven, ik eet, sta op en denk stand-up.
De inspiratie haal ik uit het alledaagse.
Dat is geen onzin.
Toch wel, het is onzin.
Om de beste te zijn, is het eenvoudig: een onberispelijke levenshygiëne.
Spirit saint in a corps saint. Dat is de basis.
Een applaus voor Eliott Doyle.
ELIOTT DOYLE 30 JAAR
Ladies and gentlemen.
Are you ready?
Yes? Okay.
Let's go.
Five. Six. Five, six, seven, eight.
Ziezo.
Dat is achter de rug.
Wat heb ik nog als grap?
Mag ik wel een short hebben?
Je moet niet overdrijven. Bedankt.
Praat even onder elkaar.
Dus...
Goedenavond. Wie zei er: 'O, god'?
Hier moeten we stand-up doen, toch?
-Als je geïnteresseerd bent. -We proberen het.
De prijs van de benzine is weer gestegen.
Hij is nu 2,10 euro. Wat is dat voor waanzin?
Wat komt er daarna?
Duizend euro?
Niet slecht. Blijkbaar werkt dat goed.
Wij komieken nemen onszelf elke avond op
en we luisteren de volgende dag terug.
Stuk stront, weg.
Vind werk.
Het wordt steeds vroeger donker, wat is die waanzin?
Straks wordt het 's middags donker of zo?
Ik ben het beu.
-Alles goed, mentors? -Ja.
Jullie doen televisie, toch?
Dat is cool. Is Nikos aardig?
-Ja? -Ja, nogal.
Cool.
Hoeveel tijd heb ik nog?
Ik heb bijna al mijn hits gedaan.
Dan gaan we...
Ik heb mezelf een joker gegeven.
Ik schreef de tekst van een andere komiek over.
Hij had succes in een andere zaal.
Dat wordt wel vaker gedaan, dus doe ik het.
We moesten een leuk moment beleven
en als het waardeloos is, is het mijn schuld niet.
We starten. Goedenavond, Paname.
Jullie hebben gezien dat ik eerlijk ben.
Wij, de Algerijnen, hebben geen filter.
Ja.
Dit is mijn tekst niet.
Wacht, verdorie, wat?
Ik had vast geen zin, ik heb geschreven: 'Blijf communiceren met je publiek.'
Oké, hoi.
Goedenavond.
Alles goed?
-Super, en jij? -Fantastisch.
Alles goed?
Ik stel de vragen.
-Hoe heet je? -Saliha.
Saliha?
Niet waar.
Toch wel.
Ongelooflijk. Wat doe je voor werk?
-Ik ben komiek. -Hoezo?
Komiek.
Ingenieur? Ja, dat zie je onmiddellijk.
Dus...
Ben je weleens overreden door een bestelwagen?
Want ik, ja...
Bedankt, iedereen.
Bravo.
-Bravo. -Wacht, blijf daar.
-Blijf daar. -Wat is je voornaam?
-Hoezo?
Eliott.
We lagen in een deuk.
Ik kom niet met het gouden kaartje, maar...
Jij bent alles waar ik van hou, vriend.
Ja.
-Maar het is nee. -Hilarisch.
Hilarisch, het ritme, alles. Doe je dit al lang?
Wat?
Iets meer dan twee jaar.
-Niet meer? -Ja.
Het is afgewerkt, zoals ze zeggen.
-Ja, ik ben er gek op. -Het is hilarisch.
Maar wat een lelijke sneakers.
Al je kleren.
Ik ben er dol op.
-De stijl is top. -De schoft.
We zijn het verplicht, Ramzy.
-Bravo. -Bedankt.
Bravo.
De volgende genodigde: artiest, grappig, stijlvol...
Basile.
Ik kus niet graag.
Als ik dichter kom, doe ik...
BASILE 26 JAAR
Toch wel, je moet doen...
Anders plak ik mijn gezicht gewoon tegen het jouwe.
En dat lawaai maakt me bang.
Als er geen contact is, mag er geen geluid zijn.
Of anders moet je
welk geluid dan ook kunnen maken.
'Alles goed, ja?'
'Bij jou zijn het er twee?'
Ik vind je als een prachtige trein die voorbijkomt.
Hij was stijlvol, die trein.
Maar ik had hem graag zien ontsporen, rotzooien,
vertragen, heropstarten... Het is te netjes voor me.
Een applaus voor Antoine Sentenac.
ANTOINE SENTENAC 27 JAAR
Ik heb maar één criterium voor een appartement: niet vlak bij een kermis.
Geen paniek, jullie zullen het begrijpen. Hoe heet je?
Marc. Ik woon tegenover een kermis, hij neemt zijn vriendin mee.
Ze vrijen, ze geven alles.
Maar het duurt niet langer dan een minuut.
Hij is vol afkeer, zij ook. Er valt een stilte.
Een ongemakkelijke stilte.
En vlak daarna: 'Wil je nog eens? Zullen we?'
Je maakt me aan het lachen, maar ik lig niet in een deuk.
Op geen enkel moment open je een deur om een onverwachte richting in te gaan.
Voorlopig bezoek je Parijs niet met ons.
-Dat heeft me niet geraakt. -Mij ook niet.
Dat mag. Soms houden we niet van de crumble,
van de flantaart...
We kunnen ons vergissen.
We zoeken iemand die ons echt aan het lachen maakt.
Niets is grappiger dan een man die uitglijdt over een bananenschil.
Of die tegen een erker loopt. De lach komt natuurlijk,
dat zoeken we. Openhartig, maskers af.
-Maakt geen bal uit. -Maskers boeien ons geen bal.
We gaan naar de volgende kandidaat-komiek van Nantes.
-Hoe heet hij? -Popi.
-Het is de kabouter. -Maak lawaai voor Popi de bink.
POPI 31 JAAR
Dwarsfluit.
Aan jullie.
Je hebt echt niets gedaan.
Geef je niet om het schrijven?
Het is heel riskant wat je doet, maar we zijn er gek op.
Je deed iets wat we te gek vonden.
Het publiek draaide zich naar ons om: 'Moeten jullie daarom lachen?'
Ja, dat maakt ons aan het lachen.
Ik werk hier al twee jaar aan.
Je verdeelt met wat je doet.
Maar...
-Het is heel aangenaam. -Trouwens...
Popi.
-Je komt mee naar Paname. -Onze beslissing is genomen.
Bravo.
Ziezo. We vinden je erg leuk.
We vinden je erg leuk, Popi.
Alles goed, mensen?
We hebben er nog maar één.
De laatste. Daarna zien we elkaar nooit meer.
Dames en heren, Léandre.
LÉANDRE 20 JAAR
Hallo. Alles goed?
Oké, heel goed. Aangenaam, Léandre.
Ik vroeg aan de visagiste hoe ze me fysiek vond.
'Ben ik mooi?'
Ze keek me aan en zei:
'Hou het doel voor ogen.'
Haarverlies. Ik sterf er niet van,
het beïnvloedt de gezondheid niet. Op 12 jaar kreeg ik dat.
Later ontdekte ik dat het niet erg is,
maar het is erfelijk.
En ik merk al snel in mijn familie
dat ik de enige ben.
Om me te beschermen voor andermans blik, kocht mijn vader een pruik.
Vijfduizend euro. Echte haren.
Haren van andere mensen die op mij werden geplakt.
Supereng.
Als ik een kale zie, denk ik dat die van hem waren.
Hij gaat me zeggen: 'Dat is mijn baret, klootzak.'
Ze plaatsen echte haren, lang, bruin, gekruld
en stellen voor om valse wenkbrauwen te tekenen.
'Waarom niet.' En een valse snor.
'Waarom niet.' Ik kwam buiten met een carré plongeant,
valse wenkbrauwen, een snor...
Ken je de uitzending Patron incognito?
Hier laat ik het bij. Bedankt voor het luisteren.
Bravo.
Ik weet een beetje hoe het is.
Een beetje, los van de wenkbrauwen. Dat heb ik niet.
-Ik had de indruk... -Zeg maar.
Dat we niet de grote Léandre zagen.
Dat hij nog meer in zich heeft
-en dat we niet alles hebben gezien. -Ja.
Vergissen we ons? Heb je nog meer?
-Ik heb een optreden. -Doe snel een sketch.
Nee, ik maak een grap.
Ik weet zeker dat je meer in je hebt.
Dat enerveert me. Ik heb er zin in.
Ik weet dat je hem leuk vindt. Ik ook.
En niet alleen voor de kaalheid.
Léandre, je komt met ons mee naar Parijs.
De volgende is de goede, oké?
Heel blij, ongelooflijk.
Éric vindt me leuk. Dat heb ik begrepen.
Een soort bromance.
Voor de volgende sketch scheer ik nog scherper.
We roepen nu de kandidaten die mee naar Parijs gaan.
Lou-Anne Protin.
Simon Pintault.
Popi.
Léandre.
Ana Godefroy, maak lawaai.
Eliott Doyle.
Bravo aan jullie.
Ziezo, we hebben de 20.
Lang leve het vervolg.
We worden begeleid door een prestigieuze gast.
Florence Foresti, alsjeblieft.
Dames en heren, de bazin.
Ik weet niet meer wie zei: 'Humor, nooit op klaarlichte dag.'
-Hitler. -Pardon.
-Blijf daarboven. -Wacht op me.
Waar gaan jullie heen?
-Hoe dan ook. -Ja.
Als het slecht is, lachen we onder ons.
-'Hé, heb je zijn kop gezien?' -Die is leuk.
Een zegelring.
Zoals zijn vrouw. Zij is ridder.
-Ja? -Ja, nee, ruiter.
Is dat een valse vlecht? Die staat je goed.
Bij mij staat die fantastisch.
Opgelet, we willen niet weten wie me gaat vervangen.
-Nee. -Ziezo.
Ik verwijder als eerste...
-Vrouwen? -De meest begaafde.
Vertaling: Kristien Dubois Pizarro
Creatief supervisor Xander Purcell e gaat vervangen.