Este episodio trata temas sensibles como o suicidio.
Véxase con prudencia.
Tamén te van vir ver.
Outros aos que asasinaron. Coma Cassandra.
E coma min.
Papá?
Papá!
PERDÓN, TEÑO QUE MARCHAR
Vai haber máis. Outros aos que asasinaron.
Coma Cassandra.
E coma min.
Laz!
Pasa diante!
- Está en verde, tío. - Pasade diante!
Pasa ti diante!
Estás ben?
Perdón.
Podo axudarche?
Non.
Meu pai está morto. Está morto.
E aínda nos queda tempo para poñer un clásico antes das noticias.
Non entendo por que fixo isto.
LAZARUS (DE HARLAN COBEN)
Dylan ten un TOC moi grave
e cústalle facer vida normal por iso.
NON REMATOU.
E logo vasme dar unha explicación?
Eu… Ía marchar para a casa.
Xa. Non me digas. Por que?
Estar aquí estame volvendo tolo.
Vale. E para calmarte andas por aí
cunha nota ambigua de suicidio do teu pai.
Teño unha teoría.
Sobre?
Esta "nota ambigua de sucidio".
Que é…?
Pois sei que é a letra de papá.
Pero cando empezou el unha frase sen maiúscula?
Cando se suicidou.
Talvez a puntuación non lle importase entón.
Parece o final dunha frase, non o principio.
Entón, e se houbese unha primeira páxina?
A policía só atopou isto.
Si. E quen atopou a nota, a policía ou Margot?
Margot.
E se por algunha razón colleu a primeira páxina?
Por que ía facer iso?
Non teño nin idea. Non o sei.
Dixeches que a nota era absurda e non explicaba nada.
Son tres palabras e un borrancho.
Non é a despedida dun experto en estudar a mente.
Penso que estás esgotado.
Estaba lendo un libro.
O cimbro: A perda da inocencia, de CC Arnold.
E…
É un libro de psicoloxía de 1954. O cimbro é unha analoxía.
Na Biblia o neno Xesús e os seus pais agóchanse
dos soldados de Herodes nun cimbro.
Trata da inocencia e da perda.
Sutton?
Laz, estasme incomodando.
Así que, se non che importa,
vou facer un pouco té
e uns pasteliños.
- Ei, espera. - Marchade!
Onde vas, rapaz?
- Tes medo? - Ei, Aidan!
Ei. Ei! Vós.
- Queredes pelexar? - Como?
Con el é facil. É un neno feble.
Que tal alguén máis grande?
Ti, marcha. O resto… Aquí estou.
Vai tomar polo cu.
Que tome polo cu?
Ide á escola.
- Sube. - Vou andando.
Non quero que te pillen.
Non me van pillar, camiño a todo dar.
E se corren?
Non van correr. Non queren parecer parvos.
Ten coidado, vale?
Esa frase non ten sentido, ter coidado non é a solución.
Tes razón.
- Café? - Xa vou tarde.
Por media hora máis dá igual.
Pensan que volvo estar de resaca.
E estás?
Si, pero non quero que o pensen, estamos?
É bastante importante.
Estiven pensando no suicidio de papá. Algo non me cadra.
Na miña experiencia, é común coa xente que queres.
Pero o seu lema profesional e filosófico
era: "Non deixes que se sintan abandonados".
El cría que os problemas mentais podían sandar.
Xa. "Quen calma a quen calma os demais?"
Iso dicíao un personaxe de Snoopy.
Escoita, el non tiña pistola, Seth.
Buscastes impresións dactilares?
E se un cliente ou alguén entrou alí e fixo que parecese un suicidio?
É unha pistola sen rexistrar restaurada. Non se pode rastrexar.
E con exames forenses?
Había residuo do po nas mans? Iso pódese saber.
Si, pódese. Pero temos moito traballo, Laz.
E, síntoo, pero os suicidios non son urxentes.
Quen ía querer matar a teu pai?
Primeiro o caso de Cassandra Rhodes, que foi hai 25 anos.
Liches os arquivos policiais que che dei?
Estás buscando relación e non hai ningunha.
Estás seguro diso?
Hai un lapso de anos entre Sutton, Cassandra e teu pai.
E estás abusando da nosa amizade.
Tes sorte de que me guste túa irmá.
CONFIDENCIAL ABERTO
EXPEDIENTE POLICIAL ARQUIVADO
PRINCIPAL SOSPEITOSO DO CASO: NEIL CROFT
PARADOIRO DESCOÑECIDO
Vai haber máis, fillo. Tamén te van vir ver.
LIBERADO SOSPEITOSO POR FALTA DE PROBAS
Por Deus.
Ola, doutor Laz. Este é Neil.
Doutor Lazarus.
Resistiuse un pouco, pero díxenlle que o suxeriches ti
e que lle garantías que non serían todo lamentos.
Non estou afeito a estas "conversas".
Pois…
Intentarei facelo o máis sinxelo posible.
Toma unha copa. Pode tomar unha?
Si.
- Vou tomar unha. - Non quero beber.
- Toma unha copa. - Déixame.
- Neil, toma unha copa. - Déixame!
Neil, por que non sentas aquí?
Cassandra, aquí.
Perfecto.
Así que… terapia de parella, non si?
Neil, por que non empezamos contigo? Por que cres que estás aquí?
Foi idea súa. Para mellorar a nosa relación.
Vale. Cassandra, a mesma pregunta.
Pois nas nosas sesións sempre me animaches
a facerme valer e…
Estiven escribindo nun diario cada día e cada vez que…
Podo falar?
Por favor.
Eu adoro a Cassandra,
pero ás veces, polo seu ben, o que necesita…
Todo se remonta a súa nai.
- Por Deus. - Non bufes, Cassie.
Criouna unha nai que non poñía límites. Dillo.
Saía á rúa e deitábase con homes por cartos.
- Non é certo. - Non lle mintas.
Deitábase con homes por cartos.
Poida que para criar os fillos…
Estabas ti alí?
E medraron pensando que iso era normal.
Describiríaste como unha persoa que necesita ter o control
da súa vida, en xeral?
Teño as miñas ideas de como debería ser o mundo.
Cando as teño, quero que o mundo sexa así.
- Unha abonda. - Ves?
- Dixen que unha abonda. - Quero outra.
Gardo a bebida nun globo terráqueo.
Axúdame a lembrar que fóra deste cuarto
está o mundo real.
A onde irías se necesitases evadirte?
Á India.
Por que?
É barato, podes desaparecer e ninguén te atoparía.
- Deberías ir. - Quizais si.
Non poderías deixarme.
Podería ir, pero que farías ti?
Apañaríame.
Acabarías coma túa nai, chupando pirolas.
Para de dicir iso.
Normal que teñas un acosador. Sé sincera.
Non é parte disto aceptarnos tal e como somos?
Chupaba pirolas por cartos.
Non o admite porque ninguén quere recoñecer que súa nai era puta.
Pero é o que era.
Cassandra é filla dunha puta e hai que aceptar
que ás veces a mazá non cae lonxe da…
Jen!
Jen.
A estatua que mamá e papá compraron na lúa de mel…
Estou cunha clienta.
Ola.
Perdón.
Lémbrala? A nai que arrolaba.
Si.
Papá tíñaa no despacho, pero xa non está, por que?
Non teño nin idea. Agora fai o favor, Laz.
Vale.
Moi ben.
Sempre me animaches a facerme valer.
Estiven escribindo nun diario cada día e cada vez…
Só nós quixemos comprar o piso.
Estivo baleiro durante anos.
E quedou moito lixo no faiado.
Adeus. Vou dar unha volta.
Vale, sigo cunha clienta.
Ola.
Nove de espadas.
Ten coidado.
Debería preocuparme por iso?
Non, non.
Vale.
Aínda que…
- Ti outra vez. - Xa o sei. Síntoo.
Dixeches que cando compraches o piso
deixaron o faiado sen limpar?
Exacto. Meu, estou ceando e vendo un concurso na tele.
Cassandra, a muller que vivía aquí antes…
Que fixestes coas súas cousas?
Só eran un par de caixas. Están no faiado. Por que?
Creo que cho contei a última vez. Ela coñecía a meu pai,
e por motivos sentimentais
encantaríame ver que deixou aquí.
Non te coñezo. Estás na miña porta
e poderías ser un ladrón, un estafador…
Douche a miña carteira e devólvesma cando marche.
Chaves do coche?
Si.
Vale. Vamos.
Esta estatua…
Que lle pasa?
É de Cassandra?
Si, estaba no faiado.
Foi de meu pai.
Vas dicir que a televisión de 65" era del?
Estaba no seu despacho.
Eu só sei que á miña muller lle gusta.
Coidado ao subir.
As cousas que buscas están alí.
- Esas? - Si. Son esas.
Merda.
Cando compramos o piso
pensei en facer unha sala de xogos
e poñer aquí a miña consola e unha neveira, pero hai que facelo ben.
Hai que reforzar o chan e habería que tirar esta parede divisoria.
Deus sabe por que a tapiou. A miña muller dixo que nada diso.
Disque non me vería o pelo.
E dixen: "Dilo coma se fose algo malo."
Tapiouna ela? Cassandra?
Si, tócaa. Nas beiras é de ladrillo e no medio é de cartón con xeso.
Hai algo aquí detrás.
Que?
Tes que velo.
Pero temos que velo agora!
Temos que velo!
Aparta, tolo! Aparta de aquí!
Hai algo aí detrás.
Pesa moito.
Estás ben?
Si, un pouco conmovido.
Por que viñeches aquí?
Cassandra era paciente de papá. Estiven limpando o seu despacho.
Vin o nome dela nun dos arquivos. Sentín curiosidade.
E se o corpo é de Neil? O mozo, Neil Croft.
Desapareceu cando a asasinaron a ela.
Pero se o que estaba aí arriba era el, non pode ser o asasino.
Non nos precipitemos. Aínda non sabemos de quen é o corpo.
Entendes que imos ter que tomarche declaración?
Sube ao coche.
Necesito airearme, Seth.
Que entres no puto coche, cabronazo!
Como carallo atopaches un cadáver?
O que deberías preguntarte é
como carallo a policía non o encontrou en 1999.
Que facías alí?
Ei, panoco, este é o meu traballo.
Volves e pídesme todo tipo de favores raros, vale.
Estás de loito, son comprensivo. Pero isto é moi serio, hostia.
Así que será mellor que empeces a falar ou vannos foder!
Vouche contar a verdade.
Necesitamos unha copa.
Falei co meu pai.
E con Cassandra Rhodes.
Seino. Están mortos.
Poderías espraiarte?
Empezou con Cassandra.
Estaba no despacho de meu pai, estaba esgotado.
Déitome no seu sofá para ver a súa perspectiva.
Os ollos empezan a pechárseme. E de súpeto…
entra ela, Cassandra.
Coma se viñese para unha sesión.
Non é un soño?
Non é un soño, non.
Perdoa, estaste medicando?
Seth.
Vale. E que di ela?
- A muller morta. - Non sabe que está morta.
Cre que está na terapia.
Pensa que eu son meu pai e di…
Escoitáchesme? Dixen que volvín ter eses pensamentos.
E ti que fas?
Porque ti non es teu pai.
- Eu seguinlle o xogo. - Por que?
Non o sei.
Pensei que quizais me explicaba por que meu pai se matou.
E fíxoo?
Non. Falou do seu acosador,
e de Neil, o seu mozo, que tamén estivo alí hoxe.
E que ten que ver isto co teu pai?
Onte á noite volvín ao seu despacho,
pensei no seu funeral e en Sutton,
en moitas cousas, e escoito un…
Levanto a vista…
e alí está.
E que di?
Di…
Vai haber máis, fillo.
Outros aos que asasinaron.
Coma Cassandra.
E coma min.
Dixo quen o matou?
Non.
Preguntaches?
Non.
Sei que isto soa a loucura,
pero como se explica o que pasou hoxe se minto?
Só hai unha maneira de sabelo.
Aquí estaba a estatua.
Neil estaba falando, Cassandra estaba… enfadada.
Dixérase que súa nai era unha puta. De repente, colle e estatua e…
Levaba o pano vermello, o que levaba cando a asasinaron.
Entón dis que matou… Perdón, que poida que matase
o sospeitoso do seu asasinato.
E este asasinato que supostamente ocorreu hai 25 anos
ti víchelo suceder hoxe.
- Laz… - Sei o que parece, Seth. Vale?
Se un paciente me dixese isto, eu preocuparíame.
Fóra deste despacho son un home racional, pero aquí…
De acordo.
Imos recrear a situación.
A situación exacta na que aparecen.
Deberiamos pechar os ollos?
Si, si.
E xa aparecen?
Primeiro óese un son. Sempre se oe un son primeiro.
E despois aparecen.
Vale. Laz, non teño ningunha explicación,
pero non lles podo dicir aos meus compañeiros
que viches un home, probablemente morto,
sendo agredido por unha muller morta
no despacho do teu pai morto,
quen, por certo, di que non se suicidou
e que deberiamos buscar o seu asasino.
Vou mexar.
O CIMBRO A PERDA DA INOCENCIA
Non podes dicir que ves pantasmas, fillo.
Vante encerrar cos tolos.
Seth?
Sei que non debería chamarlles "tolos" hoxe en día.
Seica ten connotacións negativas.
Un xa non sabe como chamarlles ás cousas,
sobre todo os da miña idade, os da idade que eu tiña.
Como podes estar aquí?
Enterrámoste.
Que me está a pasar, papá? Por que te vexo?
- Ti que cres? - Non son un paciente.
Todo o mundo é paciente, fillo, veñan a este despacho ou non.
Cóntame, como estás?
Ben. Si, ben, se non fose porque vexo xente morta.
Xa. Fálame de Cassandra.
A última vez que veu
deulle ao seu mozo na cabeza cunha puta estatua.
Fixo tal?
Si. Neste despacho.
Ben, eu sempre a animei a facerse valer.
Morreu un ano despois de Sutton. Díxome que alguén a estaba acosando.
E se hai unha relación?
Cassandra, Neil…
Pensan que eu son ti.
Esas pantasmas entran aquí
e parece unha recreación,
unha máquina do tempo.
A miña profesionalidade dime que isto non pode pasar.
Será un engano da miña mente, pero véxoos.
- Diante de min. - Vale.
Ben, imos teorizar.
Esa xente fala
como falaba nas miñas sesións.
E este despacho escoitou moitas historias.
Aquí dixéronse tantas desgrazas que se filtraron polas paredes
e agora forman parte da infraestrutura que as retiña.
Entón, que? Están saíndo das paredes porque estás morto?
Quizais.
Dis que pensan que es eu,
iso significa que viven no presente.
No seu presente.
Non son pantasmas. As pantasmas saberían que están mortas.
Sabes que estás morto?
Pero eu son a pantasma louqueira do pasado
e veño aquí vingarme. "Merda, onde están as miñas cadeas?"
Papá, por favor.
Desculpa. Non saio moito.
Bótalo de menos, verdade?
Ti e eu, discutindo seguido.
Pero ti es psiquiatra.
Sabes que a morte é firme,
que ti e eu nunca máis estaremos xuntos.
E iso é difícil de aceptar para calquera de nós.
Entón estás a dicir…
que te boto tanto de menos que te estou invocando?
Quen te matou? Por favor, papá.
Se non te suicidaches, tes que saber quen te matou.
Papá, quen te matou?
- Non o sei. - Por favor, papá.
Se non te suicidaches, tes que saber quen te matou.
E se te matou alguén,
pode haber unha relación co asasinato de Sutton.
Por favor.
A miña fermosa Sutton.
Dixeches: "Non rematou"
na nota.
É por Sutton?
Papá?
Papá, é por Sutton?
Laz.
Estás ben?
Con quen falas?
Saiamos de aquí.
Outra vez cociñando?
Si.
Estiven investigando sobre O cimbro.
Só é un libro. Non debín mencionalo.
Non, escoita.
Nalgúns países representa a reencarnación.
Nalgunhas culturas queiman bagas
e o fume forma parte dun ritual de purificación,
e algúns pensan que estimula o contacto con outros mundos.
E hai unha interpretación macabra.
Cal?
Que a madeira de cimbro espanta os demos.
Iso son sandeces.
Non, poida que o colocase aí como unha mensaxe.
Cres que se lle meteu na cabeza que podería volver vela?
Pode ser. Todo pode ser.
Talvez pensaba que el e Sutton poderían…?
Jen!
Perdón. Estou canso. Vou para arriba.
DETECTIVE ALISON BROWN
Pasa.
Se os forenses identifican o corpo de Neil Croft,
creo que deberiamos contemplar que esta fose a arma homicida.
E se ela o matou,
entón, quen a matou a ela?
Dixeches: "Non rematou" na nota. É por Sutton?
Papá, é por Sutton?
PARABÉNS PROMOCIÓN DO 98
Ola?
Joel Lazarus?
Síntoo. Non debín entrar.
Petei.
Queres limoada?
Sei o que pensas de min. Ou o que pensabas de min.
O meu pésame, por certo. Polo teu pai.
Grazas.
E si.
Pensei moito tempo que asasinaras a miña irmá.
Non eras o único.
É unha pregunta rara para facer tomando unha limoada, pero…
Fixéchelo?
Cóntoche como coñecín a Sutton?
Era unha rapaza encantadora, por certo. Moi educada.
Ela estaba buscando un can.
Alborotos, o can dos teus avós.
Axudeina a buscar en todos os xardíns e terreos.
Finalmente, atopámolo. Ela estaba tan feliz…
E tróuxome ese can de xoguete como agradecemento.
O que me preguntaba era que facías na nosa rúa.
Andabas roldando pola nosa rúa a noite que a mataron.
"Roldando." Ves?
Linguaxe xornalística.
"O bicho raro", "o ermitán"…
Non lles gusta a xente diferente.
Tiveches unha denuncia previa
por roubar roupa interior dunha rapaza, non era infundado.
Nunca fixeches nada irracional?
Era un rapaz.
E por que estabas alí?
Joel…
Tiña vinte e poucos anos.
Aínda era virxe.
E estaba namorado da que vivía no número cinco.
Non tiña confianza, pero escoitáraa na oficina de correos
dicir que ía saír aquela noite.
Intentaba buscar o xeito de falar con ela.
Ocorréuseme avisala dunha avaría co seu coche,
unha avaría que provoquei eu.
Pero non estaba seguro de cando ía saír.
Claro.
Obviamente, vinvos a todos indo ao baile de graduación.
Díxenllo á policía.
Tamén lles dixen que máis tarde vin chegar a Billy Macintyre
á vosa casa no seu coche e túa irmá subiu nel.
Billy?
Parecía enfadado con ela.
Tiveron unha discusión bastante forte.
Billy berroulle e marcharon de alí a fume de carozo.
E que fixeches ti despois de ver iso?
Nada.
Foi unha anécdota da miña noite.
Supuxen o que supoñería calquera: pelexa de parella.
- E fuches para a casa? - Si.
En vez de esperar pola muller do número cinco?
Entraches na miña casa sen permiso.
Chamei a policía?
Non.
Ofrecinche limoada e respondín ás túas preguntas.
Se me queres interrogar coma se fose 1998…
invítote a marchar.
Quero levar o osiño de Sutton.
Vou por el.
Debín mudarme,
pero parecería culpable.
Pensei que todo se calmaría.
Billy Macintyre sempre intentou desprestixiarme.
E a policía colleume zuna desde o primeiro día.
Cada vez que agriden ou acosan alguén, adiviña a quen interrogan.
Aínda andan rumores por Internet,
non hai nin unha proba, pero dálles igual.
Imaxinas o que se sente…
cando a xente te mira con sospeita?
Aínda agora.
Ei, que pasa?
Pregunta aleatoria. Aínda te levas con Billy Macintyre?
Carafio, a que vén iso? Víchelo nunha visión?
Estivo no funeral do teu pai, marchou apurado.
- Tes o seu número? - Quizais. A non ser que o cambiase.
Pódollo pedir a Margot.
Súa nai terao, pero valo chamar sen vir a conto?
E logo? Retomei o contacto con Bella, por que non con Billy?
Déixame pensar. Porque Billy era un idiota.
Si, é certo.
Pero se me afastase dos idiotas, non falaría con…
Moi boa.
Si.
Grazas.
DR. JONATHAN LAZARUS CASO 4899
PROBA INCIAL DE RESIDUOS DE DISPAROS
Sutton?
Ola, papá.
Subtítulos: Yolanda Casás Fuentes