19 - GALERIA
Z kim wtedy byłeś?
Z Jenną.
Co?
Kłamałaś o tamtej nocy.
Byłaś z Billym.
Co?
- Nie... - Całowałaś się z nim.
Daj mi chwilę.
- Nie kłam! - Nie kłamię.
Nie pamiętam wszystkiego.
Tylko małe fragmenty,
- które mnie przerażają. - Co dokładnie się stało?
Byłam pijana.
Urwał mi się chyba film i...
całowałam się z Billym.
Billy.
Ty chory draniu!
To pamiętam.
Wiem, że to się stało,
bo pamiętam, jak przyłapała nas Sutton, i...
Miała taką minę...
Dlatego wyszła z balu.
Ja pierdolę, nie wierzę.
Byłam młoda, Laz...
Na tyle dorosła, by wiedzieć, co jest dobre, a co złe.
Nienawidzę się za to!
Rozumiesz?
A potem...
poszłam chyba za Sutton do domu, bo byłam w swoim pokoju, gdy...
usłyszałam twój krzyk.
Czekaj.
Byłaś...
Byłaś w domu, gdy...
Byłaś w domu, gdy ją zamordowano?
Na to wygląda.
- Boże. - Ale nic nie widziałam
ani nie słyszałam. Ja tylko...
Ja...
Gdy wyszłam z pokoju,
poszedłeś już pewnie po tatę, bo wtedy...
Wtedy zobaczyłam...
Nie. Sutton, ocknij się.
Było tyle krwi.
Potem pamiętam, że byłam na zewnątrz i pewnie poszłam po pomoc.
Wróciłam do domu i była tu już policja.
I... umyłam już...
Ja...
Przepraszam, że ci nie powiedziałam. Nie umiałam...
powiedzieć tego na głos.
Nie możesz mi tego robić.
Przepraszam cię, Laz...
- Nie słucham tego. - Czekaj!
Nie mogę jej tego wybaczyć.
Jak ona mogła mi nie powiedzieć, do cholery?
Ludzie mają swoje powody, by zataić różne rzeczy.
Wiem, że darzysz ją uczuciem, ale zrobiła coś złego.
Tak.
Zgadzam się. Ale...
nie mówiąc nikomu, co się wtedy zdarzyło,
mogła chociaż udawać przed sobą, że to nieprawda.
Czasem trzeba stworzyć własną wersję.
Nie, to wyszukany sposób, by usprawiedliwić kłamstwo.
A w ogóle, co ty taki dociekliwy jesteś?
Mam w sobie ukrytą głębię, dobra?
Skąd znasz to sformułowanie?
Z tweeta.
Pozwoliła, bym winił się przez lata, bo nie wyszedłem z Sutton
i zostałem z Bellą.
Musiałem ją pocieszyć. Przejęła się jakąś durną nastoletnią sytuacją.
A okazuje się, że to przez Jennę
Sutton wyszła z pieprzonego balu.
Mój Boże.
Widzisz ją?
Tak. Niezła jest.
Czyli jest prawdziwa?
Była jednym z duchów?
Twoje duchy są sexy?
Widzę seksownych ludzi.
To nie może być ona.
Wiesz co? Idę do domu.
Niemożliwe.
Ale fajnie było.
Tak, częściej mnie olewaj.
- Cześć. - Cześć.
Muszę cię przeprosić.
Nie trzeba.
To może chociaż...
Nie, ja zapłacę.
Dziękuję.
Dzięki.
Więc...
mój ojciec niedawno zmarł.
Nie mówię tego, byś mi współczuła.
Tylko dlatego...
że to do niego umówiłaś się na wizytę.
Nie do mnie.
Wiem.
Sprawdziłam cię po naszej sesji, to znaczy jego.
- OK. - Przykro mi, że straciłeś ojca...
ale...
- udawałeś, że jesteś nim. - Tak.
Wyjaśnię.
Po pierwsze jestem psychiatrą.
Po drugie nie udawałem, że nim jestem. Naprawdę.
Po prostu...
niektórzy pacjenci taty...
wpadają ostatnio,
by ze mną rozmawiać.
Nie z nim.
Nie zamierzasz może przyjść na kolejną wizytę do...
Rozumiem. Zmienisz terapeutę. W porządku.
Ale zrobiłeś bardzo...
pamiętne pierwsze wrażenie.
Pozwolisz mi zrobić drugie?
Mam dom po mamie.
Na Lyntall Street, na wzgórzu. Piękny widok
i ohydne drzwi frontowe.
Pstrokate, całe w malutkie kwiatki.
Brzmi...
Chyba szukasz słowa „okrutnie”.
Okrutnie, tak.
Mama chyba lubiła wkurzać sąsiadów.
Powiedziałam sobie...
że zostanę, by posprzątać jej rzeczy,
a to było... dwa lata temu.
Dwa lata?
Więc mam się spodziewać, że za dwa lata wciąż będę załamany?
Wydawało mi się, że szybciej dojdę do siebie.
Tak.
To...
nigdy tak nie działa.
Margot.
Cholera.
Wiem, że wiesz.
Co takiego?
Doceniam, że chciał pan zaoszczędzić mi bólu, doktorze L.
Ale czas przyznać, że problem istnieje.
DZISIEJSZE SESJE 13 LIPCA 1998
Z Billym.
Tak.
Z Billym.
Potrzebuje profesjonalnej pomocy.
Niestety nie od pana.
Prędzej go piorun trzaśnie.
Bo spotyka się z pańską córką.
A na marginesie, bardzo ekscytuje się balem.
Może... Billy i Sutton nie powinni iść razem na bal.
Lepiej wcześniej mu pomóc i...
Mamy zabronić dwóm nastolatkom
tego, co robią wszyscy ich znajomi?
W każdym razie chciałam
przeprosić za jego zachowanie.
Margot... co takiego zrobił Billy?
Często odwiedza ten budynek.
Bywa w korytarzach.
W toaletach.
Czeka.
Obserwuje pana pacjentów.
Ukradł mi przepustkę.
Ostatnio jest...
niepokojący.
Pójdę już.
Nie trzeba, Margot.
Nie pozwolę, by kogoś skrzywdził.
Obiecuję.
Skrzywdził? Billy?
Nie, Margot.
ŁĄCZĘ Z... MARGOT MACINTYRE
Dodzwoniłeś się do Margot Macintyre. Zostaw wiadomość.
ROZŁĄCZANIE
Kurwa!
Margot?
Margot!
Jezu!
- Kurwa! Jezu! - Co robisz?
Jak to?
- Co ty robisz? - Włamałeś się.
Więc ty też się włamałeś?
Tak.
Słuchaj... Co robiłeś w okolicy?
Jechałem rowerem. Zobaczyłem cię po drodze.
Pomyślałem, że możemy coś porobić.
To nie najlepszy czas na to, Aidanie.
Seth McGovern. Zostaw wiadomość po sygnale.
Seth, zadzwoń do mnie. To ważne.
Chodzi o asystentkę taty, Margot.
Możliwe, że nie żyje.
Zadzwoń.
Mężczyzna rasy białej, po trzydziestce, rzekomo Neil Croft.
Jak dawno nastąpił zgon?
Szacuję, że 20-30 lat temu.
Jak go znaleźliście?
Jego kumpel miał przeczucie.
Znalazł go za ścianką.
Przyczyna zgonu?
Uderzenie tępym narzędziem w głowę.
Czy możliwe, że tak wyglądało to narzędzie?
Jak najbardziej. Skąd taki pomysł?
Kolejne przeczucie.
Dużo tych przeczuć.
Seth, zadzwoń do mnie. To ważne.
Chodzi o asystentkę taty.
Możliwe, że nie żyje.
Zadzwoń.
Hej.
- Nie odbierałeś. - Tak,
bo spędzałem czas z ciałem Neila Crofta.
- Mówiłem! - Tak, wiem.
I przeraża mnie to.
Wszystko dobrze?
Tak. Laz chciał...
pogadać.
Wiesz co, Laz? Ja też chętnie pogadam.
Co się dzieje?
Myślę...
że Billy Macintyre zabił mojego ojca.
Dlaczego?
No więc,
przez lata doszło tu do wielu podejrzanych morderstw,
a Billy miał powiązania z każdą ofiarą.
Może tata zaczął zadawać pytania?
O jakich morderstwach mówisz?
Sutton. Cassandra Rhodes.
Rozumiem powiązanie Billy'ego z Sutton,
ale co z Cassandrą Rhodes?
Czy oni się znali?
Była pacjentką taty,
a Billy spędzał dużo czasu w gabinecie.
Na pewno rozmawiali.
Odkryłeś ostatnio jakieś nowe informacje o Billym?
Które sprawiły, że nagle zacząłeś go podejrzewać?
Dowiedziałem się, że Sutton zamierzała go rzucić.
Wyczuł to i go to załamało.
Jeśli tata przejrzał Billy'ego,
ten miałby powód, by go zabić. Prawda?
To by chociaż miało sens.
Wiem, że on by się nie zabił.
Martwię się też o Margot, mamę Billy'ego.
Nie odbiera telefonu i nie ma jej w domu.
Boję się, że Billy mógł coś jej zrobić.
Sprawdzimy to.
Laz.
Mówisz, że Billy jest powiązany ze wszystkimi morderstwami.
Tak.
Ty także.
Zanim coś powiesz, szukamy Margot na monitoringu.
Jutro wyślemy ekipę poszukiwawczą. Pasuje?
Pewnie i tak już za późno. Myślę, że już nie żyje.
Musisz przestać pierdolić takie głupstwa.
Czym się tak denerwujesz?
Nie widzisz, w jakiej pozycji mnie stawiasz?
Boże, za dużo myślisz o sobie. Dobrze, wytłumaczę ci.
Mam na telefonie wiadomości od ciebie mówiące, że Margot może nie żyć.
Powiedzmy, że ona nie żyje.
A wiadomości zbiegną się z czasem zgonu.
Co ja wtedy zrobię?
Skasuję je, by cię chronić? I co? Pójdę do pierdla?
- Dobra, to było głupie. - Co innego
natknąć się na 20-letniego trupa.
Co innego przewidzieć morderstwo, do którego zaraz ma dojść.
Nie mówiąc o buszowaniu po domu ofiary.
- Wybacz te wiadomości. - Przyszedłeś tu
i nagadałeś mojej szefowej rzeczy o Billym,
które nie mają ni cholery sensu!
- On jest podejrzany. - Ty jesteś, Laz. Ty!
To wszystko wygląda, jakbyś oszalał po śmierci ojca,
zabił Margot, a potem przyszedł tu i rzucał podejrzenia na Billy'ego
przed znalezieniem jej ciała.
To ty wyglądasz na winnego.
O kurwa.
Kurwa... Ja nie...
Przepraszam cię.
Stało się, dobra?
Możesz się tylko modlić, by Margot się znalazła,
bo jak nie żyje, to masz przejebane.
I nie wiń Jenny
za przekręcanie zdarzeń z tamtej nocy,
bo ty robiłeś to przez lata i nigdy cię nie poprawiałem.
Wiesz, dlaczego zostałeś wtedy na balu.
Nie dlatego, by pocieszać Bellę.
Teraz wiesz, dlaczego kazałem ci odprowadzić Sutton po balu.
Miałem powody, by obawiać się Billy'ego Macintyre'a.
Znam cię, synu.
Chcesz o nim szczegółowo porozmawiać.
Czym martwiła się Margot?
Chcesz to wiedzieć, bo marzysz o tym,
nie możesz się doczekać, żeby zganić mnie za to,
że pozwoliłem córce iść z nim na bal.
Nie posuniesz się tak daleko...
by powiedzieć, że jej śmierć to moja wina,
ale zasugerujesz to na tyle,
byśmy skupili się na tym,
a nie na, pomyślmy...
tobie.
I fakcie, że nie odprowadziłeś Sutton do domu,
jak ci zleciłem.
To wspaniała historia.
Zostałeś na balu, bo Bella była roztrzęsiona.
A to wspaniała historia dlatego, bo wychodzisz w niej
na bohatera.
Bohater nie porzuca swojej dziewczyny,
gdy ta ma zły nastrój.
Prawda?
Problem w tym...
że nie była roztrzęsiona.
Prawda?
Twoja wersja w końcu zaczęła zdawać się prawdziwa, co?
To efekt iluzorycznej prawdy,
- częste zjawisko w psychologii. - Wiem to.
Nie musisz mi mówić.
Mówisz kłamstwo tyle razy, że staje się prawdą.
A jeśli kłamstwo jest pocieszające...
chcemy je powtarzać dalej.
Ale jak brzmi prawda, Joelu?
- Nie chcę o tym mówić. - Mimo to musimy.
Właśnie o tym mówiłem.
Zbyt naciskasz na ludzi.
Szukasz winy u innych zamiast u siebie.
- Dlaczego zostałeś na balu? - Dręczyłeś pacjentów.
- Chodziło o znajomych? - A teraz mnie.
Byłeś pijany? Dlatego Sutton wyszła sama?
- Tato, posłuchaj. - Brałeś coś?
Nie chcę o tym mówić.
Dlaczego nie poszedłeś z Sutton do domu?
Nie chcę o tym mówić!
Miałem się z nią przespać! Dobra?
To jest prawda!
Byłem nastolatkiem. Dowiedziałem się, że Bella chce...
Uznałem, że jestem ważniejszy i ona zginęła.
Boże.
Tu ostatnio zarejestrowano Margot Macintyre.
To Sam Olsen?
Możliwe. Mieszka obok.
Zapytam go, czy coś widział.
Dobrze. Opublikujcie to nagranie. Może coś to da.
Dobra.
Ostatnio jest... niepokojący.
- Nie chcę gadać. - Dobry kumpel z ciebie. Ze mnie kutas.
Nie będę się kłócił. Muszę lecieć.
Według świadków Margot weszła dwa dni temu z psem
do parku City Park Trail.
- Ekipa poszukiwawcza jedzie. - Billy wie?
Oczywiście. Zaraz tam będzie.
Już jadę.
Nie musisz, serio.
Seth?
Pa, Laz.
Krewni Margot Macintyre wyrazili zaniepokojenie jej zniknięciem.
Opisali je jako coś bardzo niecodziennego.
Sześćdziesięcioletnia babcia dwójki dzieci
zaginęła ponad 24 godziny temu.
Policja poprosiła mieszkańców o pomoc
w przeszukiwaniu pobliskiego parku.
Problem istnieje. Z Billym.
- Zerwę z Billym. - Chciałem ją zranić.
Margot!
Teddy.
Cześć. Gdzie Margot?
Chyba poszedł tędy.
To ty, Billy?
Chyba poszedł tędy.
Chodźcie.
Chodźcie tutaj.
Billy!
Chodźcie.
Wiem, że tu jesteś. Słyszę cię.
Chyba poszedł tędy.
Czego chcesz?
Nie pozwólcie mu uciec!
Hej.
Jest otoczony.
Co jest? Co się dzieje? Olsen?
Olsen, ty morderco!
- Gdzie ona jest? Gdzie mama? - Billy, spokojnie.
- Zostawcie go! - Tym razem nie uciekniesz.
- Gdzie mama? - Billy!
Ty chory pojebie!
Gdzie moja mama?
Niech będą ostrożni.
Będą, Billy.
Chodź.
Billy Macintyre, jesteś aresztowany za napaść i podżeganie do przemocy.
Masz prawo zachować milczenie.
Cokolwiek powiesz, może zostać użyte...
Mocno dostałeś?
Mam spędzić noc w szpitalu.
Ale nie boli bardzo.
Nie musiałeś tego robić.
Niewiele zrobiłem.
Mógł cię zabić.
Zebrał bandę zbirów, by cię załatwić.
Nie przejąłeś się tym?
Przywykłem.
Może to dobrze.
Bo policja chce ze mną rozmawiać.
Plotkarze będą mieli co robić.
Co ty tam w ogóle robiłeś?
Szukałeś Margot?
Nie planowałem tego,
ale w radiu o tym mówili, więc dołączyłem.
Jechałem poza miasto.
By złowić pstrąga alpejskiego.
Złowić?
W nocy?
Ryby mają oczy.
W ciągu dnia widzą cię na brzegu.
Nie pomyślałem o tym.
I jest spokojnie.
Jak jestem sam.
Laz.
Dziękuję.
Jezu Chryste.
- Przestań to robić. - Chcę porozmawiać.
Wsiadaj.
O Boże.
Jestem twój.
Zrobiłem test DNA.
Czekaj, co takiego?
Z twojej szczoteczki.
Z mojej... Jezu, Aidan.
- Chciałem wiedzieć. - I co...
Wynik był zgodny? Potwierdził to?
To nie jest jakiś żart?
Prześlę ci wynik.
- Dobra. - Sam zobaczysz.
OK.
Nie miałem pojęcia.
Nie wiedziałem.
Przysięgam, nie wiedziałem.
Dobrze.
Twoja mama mi nie...
Chwila, jak, do cholery...
To był tylko jeden raz, po rozstaniu.
Myślałem, że uważaliśmy.
Dobrze...
Dlaczego zrobiłeś test?
Czuję się inny.
Jakbym nie pasował.
Pomyślałem, że znając swoje pochodzenie, będzie mi łatwiej.
- I jest? - Nie wiem.
Nie wiedziałeś?
Nie.
- Jesteś wkurzony na mamę? - Nie wiem.
Może ona też nie wie.
Może wierzy, że Paul jest twoim tatą.
Kurwa.
Posłuchaj.
Na pewno jest w tobie dużo emocji.
To normalne, że masz mętlik w głowie.
Jeśli chcesz pogadać,
kiedykolwiek,
wal śmiało.
Gdybyś znał prawdę,
byłbyś przy mnie?
Wielu rzeczy nie jestem pewien,
ale...
to akurat wiem.
Gdybym cię zobaczył po urodzeniu,
gdybym wiedział, że jesteś mój, gdybym cię wziął na ręce,
byłbym przy tobie, choćby nie wiem co.
Ja...
Nie miałem odwagi prosić o twój numer.
Więc przyszedłeś do mojego domu?
Lepiej stalkować w necie?
Chciałem cię gdzieś zaprosić.
Taki był plan,
ale zrozumiałem, że nie potrzebuję randki.
Tylko terapeutki.
Ja...
W ciągu ostatnich kilku dni znalazłem dwa trupy,
ale nie zrobiło to na mnie wrażenia, bo i tak byłem już w kiepskim stanie.
Moją siostrę zamordowano.
Dawno temu, w liceum.
Ale nie doszedłem do siebie.
Nie pogodziłem się z tym.
A jeśli chodzi o związki,
tylko jedna kobieta wydawała się odpowiednia,
ale nie byliśmy szczęśliwi.
O co tu chodzi?
Chcę...
Chcę pójść naprzód.
Ale nie zrobię tego...
bez pomocy.
Poczekaj.
Nie musisz stalkować.
Tak. Dziękuję.
Cześć.
Laz.
Ta kobieta, o której mówisz,
byliście razem w liceum?
Tak.
Jest związana z czasem, gdy twoja siostra żyła.
Dlatego wydaje ci się odpowiednia, ale nie jest.
Wybacz, muszę odebrać.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Może wpadniesz na posterunek?
Chodzi o napad Billy'ego?
Tak.
Gówniany z ciebie kłamca.
Margot Macintyre została dźgnięta
w klatkę piersiową dziwnym ząbkowanym nożem.
Sprawca nie przeniósł daleko ciała po morderstwie.
- Myślimy, że... - Ktoś przyniósł nóż do lasu.
To było zaplanowane.
Billy mówił, że był na Karaibach, gdy zabito mojego ojca,
ale wątpię w to.
Masz rację, kłamał.
Billy Macintyre był na odwyku, gdy zmarł twój ojciec.
Na odwyku?
Powiedzmy, że Billy zabił matkę.
Powiedzmy, że masz rewelacyjne zdolności psychoanalityczne.
Ale skąd wiedziałeś, że to się teraz stanie?
Spotkałem się ostatnio z Billym.
Rozmawialiśmy i...
Miałem przeczucie.
Przeczucie?
Ty też masz tylko przeczucia. Przeczuwasz, że jestem podejrzany.
Ale nie zdobędziesz przeciwko mnie dowodów,
bo nie zabiłem Margot.
- Dopiero zaczynamy śledztwo. - To do dzieła.
Pobierzcie moje odciski i DNA.
Pobierzcie wymaz z dowolnego otworu.
Wiem, że nie zabiłeś Margot.
Bo ciebie śledziłam.
Co takiego?
Nie ufałam ci.
Wciąż nie ufam.
Nie żartowałem wcześniej.
Jesteś super kumplem, a ja kutasem.
Nie szkodzi.
Nieprawda.
Serio.
Skąd wiedziałeś o Margot?
Widziałem ją.
Była duchem.
Na serio. Skąd wiedziałeś?
Nie wierzyłeś mi przez cały czas?
Po śmierci Sutton miałeś załamanie nerwowe.
Teraz mogło być tak samo,
więc chciałem cię wesprzeć.
Ale no wiesz...
duchy?
Proszę cię.
Rozumiem.
Udawałeś.
Nie udawałem...
Myślałem, że to trauma po śmierci ojca.
Albo niedobór snu i jakieś realistyczne sny.
Albo nowy lek miesza ci w głowie
i wracają ci dziwne wspomnienia
w formie halucynacji.
Jest tyle lepszych wytłumaczeń, niż że to duchy.
Duchy?
A teraz jestem w kropce, bo Margot nie żyje,
a ty o tym wiedziałeś
i nie umiem tego zupełnie wytłumaczyć.
Więc powiedz mi.
Co się, do cholery, dzieje?
Moja odpowiedź brzmi tak samo.
To prawda.
Nie mogę ci tego pokazać oficjalnie.
Twój tata napisał Billy'emu skierowanie na odwyk
20 lat temu.
Opisał, dlaczego Billy kręcił się po jego gabinecie.
Billy kradł twojemu tacie lek Temazepam.
Margot poprosiła tatę o skierowanie na terapię z powodu...
SKIEROWANIE NA ODWYK
...uzależnienia od benzodiazepin.
Zmagał się z tym całe życie.
Dlaczego mi to mówisz?
To nie była twoja wina, że...
go pocałowałaś.
Bo...
jestem pewny, że wrzucił ci coś do drinka.
Billy myślał, że Sutton z nim zerwie.
Wiedział, że ci się podoba, więc cię odurzył i wykorzystał...
żeby wkurzyć Sutton.
Boże.
Faktycznie dał mi drinka.
Pamiętam, że...
Dorzucił coś?
Dlatego niewiele kojarzysz.
I tak mocno i szybko cię trzepnęło.
Obszary w twoim mózgu odpowiedzialne za procesy poznawcze były upośledzone.
To znaczy, że nie miałaś kontroli nad swoim ciałem.
To nie przez ciebie Sutton wyszła z balu.
I wiem...
że by to zrozumiała.
Boże.
Dziękuję.
Powinnam była powiedzieć ci prawdę.
Przepraszam cię.
Ja ciebie też.
To smutny dzień dla was, drogie panie.
Seth jest
- oficjalnie zajęty. - Ty i Seth.
Obarczam cię winą za moją fryzurę.
Czemu? To twoja głowa.
Nie skrytykowałaś jej.
Chodź tu, tato.
Była taka ładna.
Tak.
Cześć.
To tylko ja.
Tak? Bardzo ładna. Ale trochę za jaskrawa, co?
Nieprawda. Nie znasz się na modzie.
Podoba ci się?
Co?
Jest super!
Byłem ostatnio w domu Sama Olsena.
Miał maskotkę psa.
Powiedział, że pomógł Sutton znaleźć psa,
gdy była mała.
I dała mu tego pieska w podziękowaniu.
Dobra...
No i?
I...
Spójrz.
To ten pies.
W jej pokoju.
W dniu jej śmierci.
Nie mogła mu go dać jako dziecko.
Musiał go zabrać...
po tym, jak zginęła.
Napisy: Anna Szymczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski em.