LAZARUS (DE HARLAN COBEN)
Laz.
- Que fas? - Perdón.
Laz!
Laz, non, bebiches demasiado.
- Laz. - Aparta do medio!
Vouche romper o parabrisas.
- Apaga o motor. - Aparta!
Estou falando en serio. Non me poñas a proba.
Que fas?
Isto estaba no cuarto de Sutton cando morreu
e tíñao o cabrón de Olsen.
Tíñao na súa casa.
Deumo o outro día.
- Si, xa o sei. - Por Deus!
Estaba tan centrado en Billy e en salvar a Olsen…
Estaba ao lado do cadáver de Margot.
Cres que Olsen matou a Sutton e a Margot?
Non, non creo que o fixese, seino.
Onde ías?
Sei onde está.
Está no hospital, voullo ensinar e dicirlle
que sei o que fixo.
Vale, vale, pois iso non vai funcionar.
Matou a nosa irmá, Jen.
E salveille a vida esta noite. Salveino.
Se lle ensinas iso a Olsen antes de que a policía o deteña,
estaslle dando un aviso.
Vale.
Pero xa descubriches algo.
Contarémosllo a alguén que saiba que facer.
- Ola, son eu. - Si, ven aquí.
Que carallo…
- Ola. - Ola.
Sempre me aleda verte.
Pero son as tres da mañá, así que supoño que pasa algo.
Tes que ver isto.
- Non volvas con isto, Laz. - Seth, sen pantasmas.
Prométoche que teño algo sólido.
Mira isto.
Aquí. Ves iso?
Si.
Vale. Mira que me deu Olsen o outro día.
Estaba no seu cuarto cando a mataron.
E sabemos onde está.
TRAUMATOLOXÍA
PLANO DE SALAS SAM OLSEN
Traémolo ao corredor rápido e silenciosamente.
- Isto é ridículo. Estamos esperando. - Hai un protocolo, Laz.
Xa era hora.
Grazas. E queremos esa cinta de vídeo.
Por suposto. E Olsen? Detivéstelo?
Seguimos o protocolo, Joel.
De acordo? Non imos aparecer ao tolo e inventar sobre a marcha.
Esperamos a orde.
Dixéchelo hai horas.
- É un proceso. - Tamén o dixeches.
Porque é así.
Vale.
Mentres tanto, o asasino de Sutton tamén matou
a Cassandra, a Harry e a Margot,
- iso significa… - Perdoa, Harry? Quen é?
Harry Nash.
Condenaron a un cura por matalo, que creo que non foi el.
Ademais de o cura o negar,
Sutton, Cassandra, Harry e Margot tiñan relación con meu pai,
así que Olsen tamén o matou.
Santo ceo, Laz.
Ninguén matou a teu pai.
- Quitouse a vida. Demostrouse. - Non se quitou a vida!
- Tes… - Vale, de acordo. Abonda.
Grazas.
Creo que o que tes aquí
sobre Olsen e Sutton é convincente, pero non concluínte.
- Como que esa foto non…? - Ei, déixalle rematar.
Por exemplo, ti dis que isto estaba na casa de Olsen.
Si, así é.
E se Olsen di: "Non é así. Nunca antes o vira"?
Facédelle probas de ADN. Terá o seu por todas partes.
E os seus avogados dirán:
"Como saben que ese xoguete é o da foto?"
Sutton tíñao desde que era nena.
Sutton tiña dous cans. Por iso regalou un.
- Non foi así. - É absurdo.
- Por que tería dous? - Iso é o que dirán.
Isto é… Por Deus.
A orde xudicial está lista. Ide por el.
Policía armada! Quede quieto!
O máis rápido posible, antes de que destrúa nada.
- Saíde todos! - Non vos movades!
- Policía! - Policía!
- Atrás! - Policía armada!
Despexado!
- Despexado! - Policía! Quede onde está!
Despexado!
Policía, saia de aí!
Despexado!
Nada?
Aquí non.
Vale, de arriba a abaixo. Quero un rexistro exhaustivo.
Que?
Que? Marchou?
- Si, nin rastro del. - Xenial.
Seguide o protocolo e dádelle tempo abondo
para escapar e ir onde queira.
Laz, síntoo.
Entón non pasa nada.
Ímolo deter. Vale? Síntoo.
Xa o sei.
Falarei con el.
Vaia.
Pararás de facer
como que es o único ao que lle afecta isto?
- Non fago iso. - Non?
Non, pero acaso ti tes, como se chamen,
esas aparicións?
- Non. - Estalo facendo.
Seguro que as tes?
Quero dicir…
Que pasa se non é así?
Cres que non contemplo esa posibilidade todo o tempo?
Cres que non sei que podería estar tolo outra vez?
Ven aquí.
Atopamos isto, señor.
Que carallo é isto?
Roupa? Roupa interior de rapaza.
Bo traballo. Meteo nas bolsas. Mira as outras fotos.
Si, señor.
Vamos, vamos, vamos.
Papá?
Perdoa, papá.
Perdón, tes un momento?
Deus santo.
Non. Mira cara a arriba.
Mireino aos ollos.
Perdoa, papá.
Perdón, tes un momento?
Se teño un momento?
Un momento é efémero.
Xa está. Xa pasou.
Se teño un momento?
Un momento é efémero.
Xa está.
Xa pasou.
Perdoa. Si.
Podemos falar?
Claro que si.
Non deixo de pensar en Sutton.
Sinto que podería e debería…
estar alí para evitalo.
Que ela morrese, que a matasen, foi culpa miña.
Culpa túa, por que?
Vína marchar do baile e…
Vina enfadada, pero…
Quedei.
E que queres que faga ao respecto?
Non o sei.
Supoño que quero consolo.
Queres que che diga que foi culpa túa?
Non.
Queres a absolución.
"Perdóame, pai."
Creo que te equivocas de pai.
Só che podo axudar no relativo á conciencia.
Por exemplo, cando prometes acompañar a túa irmá á casa,
o único que te podes perdoar es ti mesmo.
Porque só ti podes…
responsabilizarte…
das decisións que tomaches e que che preocupan agora.
Bótoa de menos.
Nunca estivemos separados.
Si.
Si, porque é a túa xemelga.
E medrastes xuntos do nada.
É como se de súpeto a metade da túa vida desaparecese, pero…
ti aínda estás aquí.
E iso doe.
E temos que aprender a vivir con iso.
Estás ben, fillo?
Por que permitiches iso?
Por que non me axudaches? Por que?
Só tiñas que dicir: "Non é culpa túa".
Pensaches que era culpable.
Non. Nunca.
E por que deixaches afogar o neno que non sabe nadar?
Porque foi o que fixeches! Ti!
Meu pai, a persoa que máis me importaba
responsabilizoume da morte de miña irmá!
- Non. - Si!
Iso foi o que sentiches.
E aínda o sinto!
- Eu nunca o sentín. - E por que non me rescataches?
- Joel! - Viches como estaba!
Joel, de corazón, mea culpa, de verdade,
pero cando tes un fillo e morre,
ese baleiro vai por diante de ti.
Porque os teus fillos son os teus. Non esperas que morran antes ca ti.
E foi Sutton.
Pero eu tamén era o teu fillo.
Xa o sei. Ti e Jenna. Falleivos aos dous.
A ti especialmente, porque vin que te sentías responsable coma min.
Pero tendo en conta que o único camiño cara a paz
é enfrontarse e perdoarse a un mesmo,
fun tan duro contigo como o fun comigo.
E ese non é un bo camiño ao que mandar a un mozo só.
Parecía que non che importaba.
Estaba só. Non podía soportalo.
Si que me importaba.
Pero nunca mo demostraches!
Sempre quixen pensar que ti…
o superarías.
Por Deus.
Non estou ben.
Jen, estás aquí?
Laz, viches a Aidan?
- Se vin a… - Si.
Por cando o preguntades?
Non foi á casa onte á noite e non contesta o teléfono.
Víchelo?
- Si. Vale. - Víchelo?
Si. Jen, podes deixarnos un minuto?
Si. Vale.
Perdón, que hostia pasa? Víchelo?
Jen, quédate aquí, e ti empeza a falar.
Veume ver onte á noite.
- Que dis? - E despois leveino á túa casa.
- Non o trouxeches á casa. - Estabas alí,
na fiestra, así que marchei.
Díxenche que non volveu á casa!
E, perdón, por que quería verte?
Díxenlle que te deixase!
Fixo unha proba de paternidade.
Foi cousa súa, vale? Eu non tiven nada que ver. El…
Colleu o meu cepillo de dentes, enviouno e…
onte chegaron os resultados e din que son o seu pai, non Paul.
- Que? - Agora non, Jen.
Mira, síntoo, non era a miña intención.
Pero nós…
Só foi unha vez despois de xuntarnos Paul e eu.
Si.
Aidan é de Paul.
É del. Paul criouno.
Non é a miña intención substituílo de ningún xeito.
- Non? - Bella…
Rapaces.
Desculpade.
Desculpade, só…
Temos imaxes das cámaras de seguridade.
O coche de Olsen ía cara ao norte onte á noite.
- A onde ía? Sábelo? - Cando sae da cidade perdémolo.
- Ensínasmo? - Si.
Non se ve nada, pero…
Vai alguén con el.
Si, pero a calidade é mala, non se ve.
- Hostia. - Que?
É a chaqueta que levaba Aidan onte.
Déixame ver.
Pero… Por que…
Perdón, cres que ese é Aidan?
- Non volveu á casa onte. - Pois…
Estamos niso.
Que estivese con Olsen, non significa que siga con el.
Ímolo atopar.
Axudareille a Paul a buscalo. Ti agarda aquí a que volva.
Ese rapaz é todo para min.
Ti non o coñeces, non es o seu pai,
así que non reclames nada agora.
- Bella, eu non… - Si que querías.
A policía colleume zuna desde o primeiro día.
Cada vez que agriden a alguén,
adiviña a quen interrogan?
Imaxinas o que se sente
cando a xente te mira con sospeita?
Temos imaxes das cámaras.
O coche de Olsen ía cara ao norte onte á noite.
Estaba saíndo da cidade.
Ía pescar troitas.
PESCA LOCAL DE TROITAS
TALLWATER COMO CHEGAR
23 MIN (10 QUILÓMETROS) RUTA MÁIS RÁPIDA
Seth.
Olsen desapareceu.
O seu coche non activou os lectores de matrícula,
debe estar agochado.
Vale, sigue buscando. Mira isto.
Isto sae no vídeo e estas son as fotos de Olsen.
O cuarto dela.
Si.
O COCHE DE OLSEN ESTÁ AQUÍ!
Señora? Laz atopou o coche de Olsen.
Non, non. Non! Non!
Non! Deus santo.
Agarda, vouna coller. Vouna devolver.
Tira dela. Tráea con coidado.
Como a matamos?
Non matamos o que non podemos comer.
Devolvémola.
Alá vai.
Aidan!
Aidan, espérame no coche. Arriba, xunto ao que viñeches.
Quero quedar. Estou ben.
Túa nai e teu pai están preocupados.
Ti es o meu pai.
Túa nai e Paul.
- Quero quedar con Sam. - Aidan.
- Non quero ir á casa. - Queres que me encargue?
Desculpa?
Non pasou nada, vale?
Non pasou nada.
Animeino a chamar á casa e dicir que estaba ben.
Pero quere ter espazo.
Ten dereito a iso. El e todo o mundo.
Fíxose a noite que asasinaron a Sutton. Esquina superior.
Enriba do manequín. Vés iso?
A policía viuno e está de camiño.
Métete no coche.
Vai á merda!
Eu non fixen nada…
Matáchela!
Non te atrevas a negalo, hostia!
Queríaa. Queríaa!
Queríaa e protexina,
mentres viviu e despois.
Coido da súa tumba.
Ninguén o fixo.
Ti marchaches.
Tiven que levarte alí para que vises o que fixen.
Onde estás?
Matáchela ti.
Non, non o entendes.
Eu sempre lle mostrei respecto a Sutton.
Dimo.
Dime o que pasou aquela noite!
Entraches na nosa casa! Como?
- Como? - Deixabades unha chave nunha pedra.
Estiven entrando durante anos.
Non tiña malas intencións.
Só entraba para pasar tempo no cuarto de Sutton,
para estar onde ela durmía.
Ese can…
Tíñao a primeira vez que a coñecín.
Queríao para recordala, porque ía ir á universidade.
- Por iso estiven alí. - Mentes!
- Estiveches alí para matala! - Non foi así.
Non foi así.
Non foi así. Por favor, non foi así.
Perdón.
Vale. Vale.
Entón, como foi?
Por favor. Por favor.
Sutton volveu cedo
do baile,
e xúrocho,
cando saín do seu cuarto,
ela estaba alí.
- Non só iso. Correu aos meus brazos. - Como entraches?
Ela buscábame,
e rodeábame cos brazos,
arredor do meu pescozo.
Ela botouse cara a min.
Aparta!
Botóuseme enriba.
Entón, biqueina.
Acaricieille a cara e biqueina con todo o amor do mundo.
Deus, es un enfermo!
Empezou ela!
Ela agarroume!
Ela sabía o que facía.
E despois oínte chegar á casa.
Laz! Laz!
Non tiven elección.
Obrigoume a facelo.
Fíxome golpeala ata que…
Por que a deixaches marchar?
Quítate de enriba!
Quítate!
Papá!
Joel!
Laz!
Grazas. Grazas, fillo.
Atopamos fotos na casa de Olsen do cuarto de Sutton,
das súas cousas,
todo é de cando foi asasinada.
Entón Olsen é o asasino.
Cresme agora?
Créote.
Que farías se nós non chegásemos a tempo?
Teu pai querería que eu che axudase.
Tes o meu número. Chámame cando queiras.
El apreciábate.
Quero que o saibas.
Bótoo de menos.
Aidan está ben?
Non o sei.
Non nos fala.
Non digas que o sentes.
Non… Non ía facelo.
Só quero que saibas
que sempre estarei para el.
Preocúpame Aidan.
En que sentido?
Que non sexa coma os outros nenos, que non o acepten,
ou que, non sei, pensen que é raro.
Vale.
Quería saber se no pouco tempo que compartistes
viches algo teu nel, con respecto a iso.
Tiveches unha crise polo de Sutton
e a Aidan nunca lle pasou nada así, pero…
Pero eu tiña problemas antes da morte de Sutton?
Si.
Sinto preguntarcho.
A resposta sincera é que non o sei.
Xa.
Teu pai falou con el. Tiveron unhas cantas sesións.
Pero Aidan non tiña gana
e obrigalo parecía contraproducente.
Xa, non.
Ten que querer falar.
Podemos…
Pódesme manter informado sobre isto?
Si.
Si?
Pero direillo a Paul.
Claro.
O que non entendo é que,
Aidan está a salvo, colleron a Olsen,
pero aínda non teño a sensación de peche.
Si, enténdote.
Porque nada nos vai devolver a Sutton.
Non.
Supoño que iso é o que quere dicir a xente cando di:
"Agora podemos chorar."
Quizais nos toque iso.
Sabías que Aidan tivo un par de sesións con papá,
como paciente?
Si. Si, díxomo Margot.
Dixo que estaba claro que tiña problemas e necesitaba axuda,
pero iso foi antes de que soubésemos que era…
Laz, non podes pensar que tes a culpa dos seus problemas.
Non podes. Como vas tela?
- Sen querer, quizais. - Escoita,
ambos tivestes moito co que lidar.
Quizais agora poidades comezar a sandar, xuntos.
Se sentas aí, significa que pago eu.
Claro.
Que vas beber?
Moito.
- Todo ben? - Si.
Abrázasme?
- Máis forte. - Si.
- Ola? - Ola. Son Laz.
Só me preguntaba…
Grazas. Agradézocho.
- De verdade. - Si.
Laz, entendes que adoito traballar a horas normais?
Si, de acordo. E esta non é normal, non?
Esta é… bastante tarde.
Eu diría que moi tarde.
- Moi tarde. - Para terapia.
Para terapia, sen dúbida.
De acordo.
E para tomar algo…
e saír por aí?
- Iso non sería ético, non? - Non, pero estaría ben.
- Estaría ben? - Si,
porque esta noite,
antes de chamarte, decateime de que…
Podo atopar outra terapeuta,
pero podo atopar outra muller coma ti?
Pasou algo hoxe?
Moitas cousas. Demasiadas.
O día de hoxe foi unha auténtica tolemia.
Déixame coller a miña axenda
- e douche cita para… - Non, non collas a axenda.
Imos…
Imos saír por aí.
Ou quedar aquí.
Ou, non sei, incluso…
Non sei. O que ti queiras.
Vale.
Isto é moi inapropiado.
- Perdoa. - Xa non son a túa terapeuta,
entendido?
Estás enfadada.
Vouche traer
as tarxetas de contacto de dous colegas.
Moi enfadada.
De acordo, gustaríame pedirche desculpas.
De todo corazón.
Perdoa.
Desculpas aceptadas.
Os dous son moi bos.
Vale, entón…
A onde imos tomar esa copa?
Que?
Olsen estaba a 300 quilómetros cando morreu teu pai.
É unha coartada sólida.
É irrefutable. Temos probas.
Remexede na súa casa.
Garda trofeos. Terá o resto da nota que deixou meu pai.
Só temos unha páxina, hai máis, e estará nesa casa, garantido.
Revisámola de arriba a abaixo.
Alí non hai nada de teu pai.
É difícil de aceptar,
pero é a realidade, Laz.
Teu pai quitouse a vida.
Síntoo.
Laz. Veña, amigo.
Quérote, vale? Así que, confía en min.
Olsen non o matou.
Ninguén o fixo. Suicidouse.
Que pasa con Casandra?
E con Harry? E con Margot?
Si, segue sendo sospeitoso, pero…
El só confesa o de Sutton.
Seth.
Seth, estiven vendo a xente que morreu.
Víaos como te vexo a ti agora.
Asasináronos. A todos.
Entres eles, meu pai, quen me dixo que o asasinaran.
Veña, tío, ten que haber unha conexión entre todo.
Vin a Sutton, Sutton veume ver,
e sabemos a asasinou Olsen.
Olsen non matou a teu pai.
Vale, vamos aló.
Veña.
Veña, ábrete, sésamo.
Papá, non preciso que me digas nada, só quero que me guíes.
Por favor. Por favor.
Doutor, doutor.
Dáme un momento, voume preparar.
Estiven pensando nisto todo o día.
Non veñas ata que te chame.
Un momento.
Non.
Sei quen es.
Descripción: morta por asfixia
CONDENADO POLO ASASINATO DE IMOGEN
Arlo Jones.
O gran delator de confidencias.
Pois "miña é a vinganza", dixo o Señor.
"Miña e de Arlo Jones!"
Ei, mira,
as aburridas e admonitorias parvadas de O Cimbro.
Por que non o lemos na próxima sesión?
Sabes?
Deus veu a min,
e con todo o que está a pasar, está bastante ocupado,
e díxome se me importaría "impartir o seu castigo"?
E eu dixen: "Máis que encantado".
De feito,
imos ver se doutor Lazarus o fai mellor que o seu homónimo
e resucita de entre os mortos.
Lazarus!
Sei o que es!
- Vamos! - E non rematou!
CHAMANDO… TRABALLO
Lazarus!
- Ola? - Son Joel Lazarus.
- Ola, doutor Lazarus. - Non, escoite.
- …cando tempo. - Arlo Jones. Cala a boca, hostia!
Necesito que vaiades agora ao cuarto de Arlo Jones
e me digades se está aí.
Está vivo?
UNIDADE PSIQUIÁTRICA SEGURA
NON REMATOU.
Parece o fin dunha frase, non o principio.
Así que… e se…
houbese primeira páxina?
MEUS QUERIDOS JOEL E JENNA
Subtítulos: Yolanda Casás Fuentes
Supervisora creativa: Abraham Díaz López o Jones