LAZARUS
Laz.
- Co robisz? - Przepraszam.
Laz!
Laz, nie, za dużo wypiłeś.
- Laz. - Odsuń się!
Rozwalę ci szybę.
- Wyłącz silnik. - Z drogi!
Mówię poważnie, do cholery. Nie prowokuj mnie.
Co ty wyprawiasz?
Sutton miała go w pokoju w dzień śmierci,
a do niedawna Olsen go miał.
W swoim domu.
Dał mi go ostatnio.
- Wiem. - Jezu!
Skupiłem się dziś na Billym i ratowaniu Olsena.
A on był tuż przy ciele Margot.
Myślisz, że Olsen zabił Sutton i Margot?
Nie myślę. Ja to wiem.
Dokąd chcesz jechać?
Wiem, gdzie on jest.
W szpitalu. Pokażę mu to
i powiem, że wiem, że to on.
Dobra, ale to nie zadziała.
On zabił naszą siostrę, Jen.
A ja uratowałem mu dziś życie.
Jeśli pokażesz mu to, zanim policja go dopadnie,
to tylko go ostrzeżesz.
Właśnie.
Ale odkryłeś coś ważnego.
Zanieśmy to komuś, kto będzie wiedział, co robić.
- Cześć, to ja. - Tak, tutaj.
Co do...
- Cześć. - Cześć.
Miło cię widzieć.
Ale jest 3.30 w nocy, więc to musi być coś ważnego.
Zaraz zobaczysz.
- Nie rób mi tego. - To nie upiory ani duchy,
to coś namacalnego.
Spójrz na to.
Tutaj, widzisz?
Tak.
Spójrz, co Olsen mi ostatnio dał.
Był w jej pokoju w dzień śmierci.
Wiemy, gdzie Olsen jest.
ODDZIAŁ URAZOWY
PLAN ODDZIAŁU SAM OLSEN
Wyprowadzimy go jak najszybciej i bez hałasu.
- To niedorzeczne. Tylko siedzimy. - Taki jest proces.
W końcu.
Dziękuję. I poproszę tę kasetę.
Pewnie. A co z Olsenem? Aresztowaliście go?
Trzymamy się przepisów.
Nie działamy spontanicznie, nie wymyślamy zasad na bieżąco.
Czekamy na nakaz.
Od dwóch godzin.
- Taki jest proces. - Słyszałem to.
Bo to prawda.
Dobra.
My tu czekamy, a morderca Sutton zabił też
Cassandrę, Harry'ego i Margot,
- czyli... - Kim jest Harry?
Harry Nash.
Skazali księdza za jego zabójstwo. Tyle że to nie on.
I nie dlatego, że tak twierdził.
Sutton, Cassandra, Harry i Margot byli powiązani z moim tatą,
więc Olsen ich też zabił.
Na Boga, Laz.
Twojego taty nie zabito.
- Odebrał sobie życie. Mamy dowody. - Nie zrobił tego!
- Czy ty... - Dobrze, wystarczy.
Dziękuję.
Twój dowód
przeciwko Olsenowi jest przekonujący, ale niejednoznaczny.
- Jak to zdjęcie może być... - Daj jej skończyć.
Mówisz, że maskotka była w domu Olsena.
Tak.
A jeśli Olsen powie, że jej nigdy nie widział?
Zróbcie badania DNA. Jego ślady będą wszędzie.
Jego prawnicy spytają,
skąd wiadomo, że ta sama zabawka jest na zdjęciu.
Sutton miała ją od dziecka.
Miała dwa psy. Dlatego jednego oddała.
- Nie. - Bzdura.
- Po co jej dwa? - Tak powiedzą.
To jest... Boże...
Nakaz gotowy. Przyprowadźcie go.
Uzbrojona policja! Nie ruszać się!
Szybko, zanim zdoła coś zniszczyć.
- Pokazać się! - Nie ruszać się!
Uzbrojona policja!
- Stać! - Policja!
Czysto!
- Czysto! - Policja! Nie ruszać się!
Czysto!
Policja, pokaż się!
Czysto!
Nic?
Tutaj tak.
Przetrząsnąć cały dom. Każdy kąt!
Co?
Nie ma go?
- Ani śladu. - Geniusze z was.
Działanie według zasad dało mu czas.
Mógł uciec, dokąd chciał.
Przykro mi, Laz.
To za mało.
Dorwiemy go. Naprawdę mi przykro.
Wiem.
Pójdę za nim.
Hej.
Rety.
Nie zachowuj się,
jakby ta sprawa dotykała tylko ciebie.
- Nie o to chodzi. - Nie?
Nie. Ale czy tobie ukazują się
jakieś zjawy?
- Nie. - Znowu to robisz.
A na pewno je widzisz?
To znaczy...
A jeśli nie?
Myślisz, że nie biorę tej możliwości pod uwagę?
Że znów postradałem zmysły?
Chodź tu.
Ted to znalazł.
Co to takiego?
Ubrania? Damska bielizna?
Dobra robota. Do worka dowodowego. Sprawdźcie resztę.
Tak jest.
No dawaj.
Tata?
Przepraszam.
Masz może chwilę, tato?
Boże.
Podnieś wzrok.
Patrzyłem mu w oczy.
Przepraszam.
Masz może chwilę, tato?
Czy mam chwilę?
Chwila jest tak ulotna.
I już minęła.
Czy mam chwilę?
Chwila jest tak ulotna.
I już...
minęła.
Przepraszam. Tak.
Porozmawiamy?
Oczywiście.
Ciągle myślę o Sutton.
Cały czas czuję, że mogłem i powinienem był...
to jakoś powstrzymać.
Że jej śmierć to moja wina.
Dlaczego twoja?
Gdy wychodziła z balu...
była roztrzęsiona, ale...
ja zostałem.
Jak ci mogę z tym pomóc?
Nie wiem.
Chyba liczę, że mnie pocieszysz.
Mówiąc, że śmierć Sutton to twoja wina?
Nie.
Chcesz rozgrzeszenia.
„Wybacz mi, ojcze”.
Nie jestem księdzem.
Mogę pomóc w ukojeniu twojego sumienia.
Skoro obiecałeś odprowadzić siostrę,
tylko ty sam możesz sobie wybaczyć.
Bo tylko ty...
odpowiadasz...
za podjęte decyzje, które cię teraz gnębią.
Tęsknię za nią.
Zawsze byliśmy razem.
Owszem.
Bo to twoja bliźniaczka.
Bo razem dorastaliście.
I nagle połowa twojego życia zniknęła, ale...
nadal tu jesteś.
I to boli.
Ty i ja musimy nauczyć się z tym żyć.
Wszystko dobrze?
Czemu na to pozwoliłeś?
Dlaczego mi nie pomogłeś?
Wystarczyło powiedzieć, że to nie moja wina.
Ale ty mnie obwiniałeś.
Nie, nigdy.
Czemu dałeś utonąć chłopcu, który nie umiał pływać?
To właśnie zrobiłeś!
Mój ojciec, najważniejsza dla mnie osoba,
obwiniała mnie za śmierć siostry!
- Nie. - Tak!
Ty tak myślałeś.
I wciąż myślę!
- Ale ja tak nie czułem. - To czemu mnie nie ocaliłeś?
- Joel! - Widziałeś mój stan!
Joelu, z całego serca, mea culpa, naprawdę,
ale kiedy masz dziecko, które umiera,
przed tobą otwiera się pustka.
Twoje dzieci nie mają umierać przed tobą.
I to jeszcze Sutton.
Też byłem twoim dzieckiem.
Wiem. Ty i Jenna. Zawiodłem was.
A zwłaszcza ciebie, bo czułeś się tak winny jak ja.
Ale ponieważ jedynym sposobem na zaznanie spokoju
jest wybaczenie sobie winy,
traktowałem cię tak surowo jak siebie.
Nie powinienem obciążać tym młodego chłopaka.
Myślałem, że ci nie zależy.
Byłem sam, nie radziłem sobie.
Zależało mi.
Nie okazałeś mi tego!
Chciałem wierzyć w to, że...
wyjdziesz z tego cało.
Boże.
Nie wyszedłem.
Jen, jesteś tu?
Widziałeś Aidana?
- Czy widziałem... - Tak.
Ale kiedy?
Nie wrócił wczoraj na noc, nie odbiera telefonu.
Widziałeś go?
- Tak. - Widziałeś go?
Jen, dasz nam chwilę?
Dobrze.
Co tu się, kurwa, dzieje? Widziałeś go?
Jen, zostań. A ty zacznij gadać.
Przyszedł do mnie wczoraj wieczorem.
- Jak to? - Odwiozłem go do domu.
- Nie do naszego. - Stałaś
w oknie, więc odjechałem.
Mówię ci, że nie wrócił do domu!
I dlaczego do ciebie pojechał?
Kazałam mu dać ci spokój.
Zrobił test na ojcostwo.
Sam z siebie. O niczym nie wiedziałem.
Zabrał mi szczoteczkę, wziął wymaz i wysłał...
Wczoraj otrzymał wynik mówiący, że jestem jego ojcem.
- Co? - Nie teraz, Jen.
Przepraszam, to było zupełnie niespodziewane.
Ale my...
Spotkaliśmy się raz, jak byłam już z Paulem.
Tak.
Aidan jest Paula.
Tak jest. On go wychował.
Nie mam najmniejszej intencji, by go zastępować.
- Tak? - Bella...
Słuchajcie.
Wybaczcie.
Chciałem...
To was zainteresuje. Mamy nagranie z kamer.
Olsen jechał w nocy na północ.
- Dokąd pojechał? Wiecie? - Poza miastem go zgubimy.
- Pokażesz mi? - Tak.
Nic nie widać, ale...
Ktoś z nim jest.
Słaba jakość, nic nie widać.
- Cholera. - Co?
Aidan miał na sobie taką kurtkę.
Pokażcie.
Ale dlaczego...
Mówisz, że to Aidan?
- Nie wrócił do domu. - O mój...
Już działamy.
Nie mamy pewności, czy dalej jest z Olsenem.
Znajdziemy go.
Pomogę Paulowi go szukać. Zostań tu, może wróci.
Ten chłopak to wszystko, co mam.
Was nic nie łączy. Nie jesteś ojcem.
Nie udawaj, że jesteś.
- Nie chciałem... - Chciałeś.
Policja uwzięła się na mnie.
Gdy kogoś okradli,
kogo przesłuchiwali?
Wiesz, jak to jest,
gdy ludzie patrzą na ciebie z podejrzeniem?
Mamy nagranie z kamer.
Olsen jechał w nocy na północ.
Jechałem poza miasto.
By złowić pstrąga alpejskiego.
GOLEC ŁOWISKA W OKOLICY
TALLWATER TRASA
23 MIN. (9,5 KM) NAJSZYBSZA TRASA
Seth.
Olsen zniknął.
Jego auta nie wykrywają kamery ANPR,
pewnie się gdzieś zaszył.
Szukajcie dalej. Spójrz na to.
To jest z nagrania, a to ze zdjęć z domu Olsena.
Pokój Sutton.
Tak.
TU JEST WÓZ OLSENA!
Pani nadkomisarz, Laz znalazł auto Olsena.
Nie! Nie!
Nie! Na litość boską.
Czekaj, ja wezmę. Wciągnij ją.
Wciągnij ją. Delikatnie.
Jak ją zabijemy?
Nie zabijamy, czego nie zjemy.
Uwalniamy ją.
I jest wolna.
Aidan!
Aidan, idź do mojego auta. Stoi obok tego, którym przyjechałeś.
Chcę tu zostać. Dobrze mi.
Mama i tata martwią się o ciebie.
Ty nim jesteś.
Mama i Paul.
- Chcę zostać z Samem. - Aidan.
- Nie chcę do domu. - Mam się tym zająć?
Słucham?
Nic się nie stało.
Nic nie zaszło.
Kazałem mu zadzwonić do rodziców.
Ale chciał odpocząć.
Do czego ma prawo jak każdy.
To z dnia, w którym zginęła Sutton. Lewy górny róg.
Na manekinie. Widzisz?
Policja to widziała i już jadą.
Idź do auta.
Wypierdalaj!
Nic nie zrobiłem...
Zabiłeś ją!
Nie waż się zaprzeczać!
Kochałem ją!
Kochałem ją i chroniłem.
Przed śmiercią i po.
Opiekuję się jej grobem.
Jako jedyny.
Ty wyjechałeś.
Pokazałem ci, co dla niej robię.
Hej!
Gdzie jesteś?
Zabiłeś ją.
Nie, nie rozumiesz.
Zawsze bardzo szanowałem Sutton.
Gadaj.
Mów, co się stało tamtej nocy!
Włamałeś się do naszego domu! Jak?
- Jak? - Zostawialiście klucz pod kamieniem.
Często się tam zakradałem.
Nie miałem złych zamiarów.
Chciałem spędzić czas w jej pokoju,
być tam, gdzie sypia.
Tego psa...
miała, gdy się poznaliśmy.
Chciałem go mieć na pamiątkę, bo wyjeżdżała na studia.
- Dlatego tam byłem. - Kłamca!
- Poszedłeś tam, żeby ją zabić! - To nie tak.
To nie tak.
To nie tak. Błagam.
Przepraszam.
Dobra.
Więc jak było?
Proszę.
Sutton wróciła wcześnie
z balu.
I przysięgam...
Wychodziłem z pokoju,
gdy ją zobaczyłem.
- Biegła w moje ramiona. - Jak tu wszedłeś?
Pragnęła mnie,
jej ręce były wszędzie,
wokół mojej szyi.
Rzuciła się na mnie.
Zostaw mnie.
Dotykała mnie.
Pocałowałem ją.
Ująłem rękami jej twarz i pocałowałem ją niezwykle namiętnie.
Boże, ty chory pojebie!
Ona zaczęła!
Złapała mnie!
Wiedziała, co robi.
Usłyszałem, że przyszedłeś.
Laz! Laz!
Nie miałem wyboru.
Zmusiła mnie.
Uderzałem ją, aż...
Czemu pozwoliłeś jej wyjść z balu?
Złaź ze mnie!
Zostaw mnie!
Tato!
Joel!
Laz!
Dziękuję, synu.
Znaleźliśmy w domu Olsena zdjęcia pokoju Sutton,
zdjęcia jej rzeczy
z okresu, gdy ją zabito.
Więc on ją zabił.
Już mi wierzysz?
Tak.
Co byś zrobił, gdybyśmy nie zdążyli?
Twój ojciec chciałby, żebym cię wspierała.
Masz mój numer. Dzwoń, kiedy chcesz.
Podziwiał cię.
Wiesz o tym?
Tęsknię za nim.
Jak Aidan?
Nie wiem.
Nie rozmawia z nami.
Nie przepraszaj.
Nie zamierzałem.
Wiedz,
że może na mnie liczyć.
Martwię się o niego.
W jakim sensie?
Że nie jest jak inne dzieciaki, nie jest lubiany,
uważają go za dziwaka.
Rozumiem.
Ciekawi mnie, czy spędzając z nim czas,
nie zobaczyłeś w nim jakiejś części siebie.
Ty załamałeś się po Sutton,
a Aidan nic takiego nie przeżył, ale...
Czy miałem problemy przed jej śmiercią?
Tak.
Musiałam zapytać.
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Rozumiem.
Twój tata rozmawiał z nim kilka razy. Mieli kilka sesji.
Ale... Aidanowi się nie podobało.
Zmuszanie go nie miało sensu.
Tak...
Musi sam chcieć rozmawiać.
Czy...
możemy wrócić do tego tematu?
Dobra.
Tak?
Ale powiem Paulowi...
Oczywiście.
Nie rozumiem...
Aidanowi nic nie grozi, mają Olsena,
ale nie czuję, żeby było mi łatwiej.
Wiem.
Bo nic nie przywróci Sutton.
To prawda.
Inni w naszej sytuacji mówią:
„Czas na opłakiwanie”.
Może to ten etap.
Wiedziałaś, że Aidan miał sesje z tatą?
Jako pacjent?
Tak, Margot mi mówiła.
Mówiła, że ma poważne problemy i potrzebuje pomocy,
ale wtedy nie wiedzieliśmy, że jest...
Nie możesz się winić za problemy Aidana.
Nie odpowiadasz za to.
- Umyślnie nie. - Słuchaj,
wiele przeżyliście.
Może teraz będziecie mogli razem naprawić swoje problemy.
Skoro sobie siedzisz, to ja stawiam?
O tak.
Co pijesz?
Dużo.
- Okej? - Tak.
Przytulisz mnie?
- Mocniej. - Tak.
- Halo. - Cześć, tu Laz.
Zastanawiałem się...
Dzięki, doceniam to.
- Naprawdę. - Tak...
Powiem tylko, że moje godziny pracy są dość standardowe.
No tak. A to mało standardowa pora.
Jest dość późno.
A nawet za późno.
- Za późno. - Na terapię.
Zdecydowanie.
W porządku.
A może drink...
i spędzenie czasu razem?
- To nieetyczne, prawda? - Nie, ale to dobrze.
- Dobrze? - Tak,
ponieważ tego wieczora,
zanim zadzwoniłem, dotarło do mnie...
że są inne terapeutki,
a drugiej ciebie nie znajdę.
Coś się dziś stało?
Bardzo dużo. Za dużo.
Dzisiejszy dzień to jakiś totalny obłęd.
To pójdę po zeszyt
- i umówię cię na... - Nie, rób tego.
Po prostu...
Wyjdźmy.
Albo zostańmy tutaj.
Albo nie wiem, może nawet...
Nie wiem. Jak chcesz.
Dobrze.
To zupełnie nie na miejscu.
- Wybacz. - Kończymy terapię,
rozumiesz?
Jesteś zła.
Wrócę zaraz
z namiarami na dwóch specjalistów.
Bardzo zła.
Chciałbym cię przeprosić.
Z całego serca.
Przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
Są bardzo dobrzy.
To...
gdzie się napijemy?
Co?
Olsen był 300 km stąd, gdy zmarł twój tata.
Pewne alibi.
Niepodważalne. Mamy dowód.
Przeszukajcie dom.
Zbierał trofea. Będzie tam druga część listu taty.
Mamy tylko jedną stronę. Druga na pewno jest w jego domu.
Przeszukaliśmy już jego dom.
Nic nie znaleźliśmy.
Ciężko to zaakceptować,
ale nie ma wątpliwości.
To było samobójstwo.
Przykro mi.
Laz, słuchaj.
Kocham cię. Więc uwierz mi,
to nie był Olsen.
Ani nikt inny. Sam się zabił.
A co z Cassandrą?
I Harrym? I Margot?
Bierzemy go pod uwagę, ale...
przyznał się tylko do Sutton.
Seth.
Widzę ludzi, którzy umarli.
Tak jak ciebie teraz widzę.
Wszystkich zamordowano.
Widziałem też tatę. Mówił, że go zamordowano.
Uwierz mi, stary, to wszystko jest powiązane.
Widziałem Sutton, przyszła do mnie,
a wiemy, że zabił ją Olsen.
Olsen nie zabił twojego taty.
Dobra, jestem gotowy.
Dalej.
Otwórz się, sezamie.
Tato, nie musisz mi nic mówić, chcę tylko wskazówek.
Proszę.
Doktorze, doktorze.
Daj mi chwilę, przygotuję się.
Cały dzień o tym myślałam.
Przyjdź dopiero, jak zawołam.
Chwila.
Nie.
Wiem, kim jesteś.
OFIARA ZOSTAŁA UDUSZONA PRZEZ SPRAWCĘ
SKAZANY ZA ZABÓJSTWO IMOGEN CARSWOOD
Arlo Jones.
Wielki zdrajca zaufania.
Pan powiedział: „Pomsta należy do mnie.
Do mnie i do Arlo Jonesa!”.
O, patrzcie no,
te nudne moralizatorskie bzdury o jałowcu.
Może poczytamy to na kolejnej sesji?
Widzisz, Bóg
mnie odwiedził,
a że bardzo jest ostatnio zajęty,
poprosił, bym kogoś dla niego ukarał.
Powiedziałem, że z miłą chęcią.
A nawet
ciekawi mnie, czy dr Lazarus przebije swojego imiennika Łazarza
i powstanie z martwych.
Lazarus!
Wiem, czym jesteś!
- Szybciej! - To nie koniec!
ŁĄCZĘ Z... PRACA
Lazarus!
- Halo? - Tu Joel Lazarus.
- Dzień dobry, doktorze... - Nie, posłuchaj...
- ...tyle czasu. - Arlo Jones. Zamknij się, kurwa!
Idź do celi Arlo Jonesa
i powiedz, czy tam jest.
Żyje?
ODDZIAŁ PSYCHIATRYCZNY
to nie koniec.
To wygląda jak koniec zdania, nie początek.
Co, jeśli...
była pierwsza strona?
KOCHANI JOEL I JENNO
Napisy: Anna Szymczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski ika Łazarza