Nie wzniecasz iskry radości.
A ciebie wprost nie znoszę.
WYSYPISKO ŚMIECI — 1 KM
Wzniecam…
iskrę radości.
Nie!
Radość!
NA PÓŁNOC OD PÓŁNOCY
Cześć. Siaja.
Nie.
Cześć.
Nie.
- Mamo, już? Wychodzimy. - Zluzuj majty.
Tak.
Będziesz dziewczyną na posyłki i tak się wystroiłaś?
Nie dziewczyną na posyłki, tylko asystentką.
A co takiego robi asystentka?
Nie jest tu za ciepło? Na zewnątrz jest minus 30, a ja się pocę.
Skoro to twój pierwszy dzień i dostałaś ataku paniki,
wezmę Bun do szkoły.
- Serio? - Ten jeden raz.
Dziękuję, mamo.
- Kocham was. - Pa!
Kocham cię!
Czemu anaana się tak spociła?
Bo nie ma pojęcia, co robi.
CENTRUM WSPÓLNOTY
Boże. Gdzie ona jest?
Cześć, współpracownicy! Myślałam, że zaczynamy o dziewiątej.
- Przestań. Czas to kolonialny wynalazek. - Tak.
My kierujemy się słońcem, wiatrem i tym, jak leży śnieg.
Twarzy nie czuję.
Jasne.
Przyniosłam wam kawy, ale wypiłam je, żeby przeżyć.
Moje biurko?
Przestaniesz się tak podniecać czy mam wziąć chorobowe?
Czy to biurko nie stało tutaj?
Nie wierzę, że cię zatrudniła.
Elisapee, ty mnie nawet nie znasz.
Znam wszystkich.
Millie ma się za wszechwiedzącą.
Colin…
On jest w porządku.
A Mikey?
W piątek go zwolnią.
Chyba że sam odejdę!
Chyba czujesz się lepiej.
No jasne. Dostałam własne biurko.
I dziurkacz.
Jak w tym serialu o ludziach w biurze.
Mówisz o Biurze?
Wiesz, ilu asystentów miała Helen, odkąd tu pracuję?
Ty jesteś siódma.
Ósma.
Lucy po jednym spotkaniu zrobiła to.
Kiedy przyjdzie Helen, zgrywaj zapracowaną.
- A kiedy przyjdzie? - W najmniej oczekiwanej chwili.
- Pa. - Do zobaczenia!
- Znowu spóźniona. Masz wytłumaczenie? - Tak. Już pokazuję!
Szlag.
Denerwujesz się.
Nie przepadam za szkołami.
No tak, te całe szkoły asymilacyjne…
To oczywiście było coś okropnego.
Przepraszam. Boże…
Wyobrażasz sobie odbieranie dzieci siłą? Okropność.
Czy Bun ma kłopoty?
Pokazała palec nie tylko mnie, ale i innym dzieciom.
Dzieciaki się po prostu wydurniają.
Tak, ale pokazała go też rodzicom i kanadyjskiej fladze…
W domu wszystko dobrze?
Podobno Siaja ma trudny okres.
A może zwolnię ją dziś ze szkoły?
Zaczekam przed wejściem.
Babciu!
Chcesz sobie zrobić wycieczkę? Tylko ty i ja?
Tak.
Jedźmy.
W drogę.
Nigdy więcej nie rób takiego hałasu.
Co ci się stało?
To tylko drobny upadek podczas ćwiczeń online na trampolinie.
Być może mam też wstrząśnienie mózgu.
Posłuchajcie.
Zaszczyci nas dziś gość specjalny z Departamentu Środowiska
i pobędzie trochę w naszym biurze.
Kolejny południowiec, który chce pouczać nas, północników.
W ramach przygotowań
będę czytać nużące sprawozdanie, które nasz gość napisał.
W tym czasie…
Ty tu pracujesz.
Tak.
Nowy pomysł!
Ty to przeczytasz, a potem mi streścisz.
Z radością.
No dobra.
Czuję małą,
cuchnącą Inuitkę!
To ty cuchniesz!
Jestem super-Bun!
I strzelam magią z rąk!
Chcesz o czymś pogadać?
Przedrzeźniasz mnie?
Lubię, kiedy babcia pluje mi w oczy.
Skoro tak mówisz…
Nie! Żartowałam!
- Chodź tu! - Jestem tylko dzieckiem!
- Zapomniałam, że ma taki zapał. - Bez obaw. Minie jej.
Uspokójcie się!
VIP przyjechał wcześniej.
Ogarnijcie się i trys…
Szlag, już jest.
- Cześć, Alistair. Tunngasugit. - Dziękuję.
Właśnie mówiłam, jak to wspaniale, że odwiedzacie nas, północników.
Elisapee, płaszcze.
To moja asystentka, Siaja.
Zdaje się, że ma udar.
Witajcie.
Przepraszam.
Kuuk Nanuaq. Pracowałem przy dokumencie.
- Nanuaq? - Tak.
Syn Eto Nanuaqa i Penelope Lightning?
- Tak. - Prawdziwy książę.
Bez przesady.
Mamy tutaj księcia, kochani! Księcia!
Twoi rodzice zrobili dla Nunavut więcej niż jakikolwiek polityk.
To jeszcze nie znaczy, że dużo.
Wchodzimy?
Wszystko dobrze?
Że to? Oczywiście.
Miałam tylko… mały wypadek na lotni.
Żartuję!
Nigdy nie latałam na lotni. Jak możemy pomóc?
Zakładam, że czytałaś sprawozdanie?
Tak. Było wspaniałe.
Nie mogłam się oderwać i miałam sporo…
ulubionych fragmentów, pamiętasz?
Tak, Helen mówiła, że to byłby zaszczyt,
gdybyście otworzyli stację badawczą w Ice Cove.
Tak. To byłby zaszczyt.
Żeby było jasne: my tylko zbieramy informacje.
To nasi mocodawcy podejmą decyzję.
Według Helen niedawna modernizacja lotniska to plus.
Tak. Ma rację.
Masz rację. To plus.
Przepraszamy na kilka sekund.
Zaraz wrócimy.
Chodź.
Wysypisko znowu płonie.
Obiecałam Ottawie koniec pożarów wysypisk siedem pożarów temu.
Stacja zapewniłaby ludziom pracę, a mnie wieczną pamięć.
Nie mogą uznać, że tu się ciągle palą śmieci.
Racja, to by źle wyglądało.
Dobra. Ty masz ich trzymać z dala.
A może ktoś…?
Tymczasem ja zajmę się pożarem, zanim mnie zwolnią.
Bo jeśli mnie zwolnią, to po co mi asystentka?
Elisapee, płaszcz!
Siaja, co słychać?
Cześć. Słyszałam, że wysypisko się pali.
Tak, na to wygląda.
Wiedzą, kto zaprószył ogień?
Ja wiem tyle, co i ty.
A nawet mniej, bo przecież to ty byłaś tu rano.
Chyba coś się zacięło.
Mógłbyś nie podawać mojego nazwiska?
Na przykład Helen albo komuś?
Jasne. Wymyślę jakieś.
Nie mów, że ktokolwiek tam był.
Tak pewnie będzie lepiej.
Nie mam czasu, żeby wymyślać jakąś nową osobę.
I jej fryzurę.
- I pracę. - Tak. Dzięki.
I marzenia, które miała…
Mam dużo pracy.
Siaja?
Nie. Dlaczego to zrobiłaś?
Musiałaś podpalić piżmowołu, co?
Bo masz nie po kolei w głowie.
Siaja jest ciekawa, co?
I całkiem atrakcyjna.
To moja córka.
- Co? - Dowiedziałem się dwa dni temu.
Czekaj. Zaraz. Rety!
Zgadza się.
- Szaleństwo! - Już jest niezręcznie.
Idzie tu.
- Spokój. - Wy…
Helen miała ważną sprawę.
- Oprowadzę was. - Dobrze.
To nasze biuro i tu mamy… biurka.
To tutaj należy do mnie.
Dokąd wszyscy poszli?
Uwielbiam płonące wysypiska. Wreszcie coś się dzieje!
W takim kombinezonie mógłby się skrywać każdy.
To czemu zawsze wyobrażasz sobie, że to Blake Shelton?
Z sercem nie ma dyskusji.
- Teraz życzy sobie tego wysokiego. - O tak.
Nie mów Jasonowi.
Tak, ciągnij.
Musisz mieć pewny chwyt.
Brawo, chłopaki.
Tutaj mamy sklepik.
Można kupić napój gazowany.
A tutaj… miejsce dla was.
Wspaniałe, prawda?
Pójdę poszukać krzeseł.
I żarówki.
Siaja, zaczekaj.
Wiecie co? To ja pójdę po tę żarówkę.
Jasne.
Jeśli chodzi o tamten wieczór…
- Nie mówmy o tym. - Możemy zapomnieć…
Nadal mówisz.
Sekundkę.
Ale…
Głupota. Nie zadziała, prawda?
Jest za duża. Ale może jakieś oświetlenie nastrojowe?
Miałeś się nie pogrążać!
Sam nie wiem.
Nie napisano żadnej książki o tym, jak sobie z tym radzić.
Napisano tysiące takich książek.
Co to za zapach? Coś się pali?
Wysypisko.
Mam na imię Neevee
i lepiej nie zaglądaj mi do szuflady przy łóżku.
Ja mam na imię Bun
i na pewno nie będę zaglądać do szuflady babci.
Bo słucham jej,
a ona słucha mnie.
Skarbie, co cię gryzie?
Ktoś ze szkoły powiedział, że anaana to szmata, więc pokazałam palec.
Kochanie. Twoja anaana to żadna szmata.
Jasne? Spójrz na mnie.
Dobrze, że pokazałaś palec.
Ale zrobiłaś to źle.
Jeffrey, co tam?
Pamiętasz o nagraniu z monitoringu, o którym ci wspominałem?
Nigdy o nim nie mówiłeś.
To komu mówiłem?
Chyba nie Helen, co?
Nie śmiałbym!
Sama się dowiedziała.
Czy to ja zaprószyłam ogień?
Przykro mi.
Nie wiem, co chcesz usłyszeć.
Już tam jadę.
Dobra, to jeszcze raz.
Spaliłaś swoje rzeczy?
Nie moje.
Mojego byłego.
Brzmi znajomo.
Nigdy nie chciałeś zacząć od nowa?
Nie obchodzi cię to, ale mam w życiu…
- Śmietnisko? - Ciężko.
Dziś był mój pierwszy dzień w pracy, ale zaraz wylecę,
więc powiem ci, że sprawozdanie pisał chyba ktoś, kto był tu tylko raz,
i to 25 lat temu, a potem ani razu nie wrócił.
Mamy loty do Ottawy i Winnipeg, ale we wrześniu uruchomią do Edmonton.
A przewodników mamy najwięcej w regionie, a nie „zadowalającą liczbę”.
No i wieczna zmarzlina, o której piszesz, nie jest wieczna od roztopów w 2020.
Już?
Uwaga!
Uwielbiam to miejsce.
Tak.
Ja też.
Nawet mi jej żal.
Pierwszego dnia w pracy wznieca piekielny pożar.
Gdyby tylko miała tatę, który by jej pomógł, nie?
Daj spokój, Jeffrey. To Siaja.
No nie wiem… A może jakiś facet w damskiej parce?
- W przebraniu. - Widać jej twarz.
Może ktoś ma maskę?
Przestań.
To byłam ja.
Na pewno?
Czego się nauczyłyśmy?
Dzieci są głupie.
Anaana nie jest szmatą.
Kciuk w bok.
Zuch dziewczynka.
A kiedy ja i anaana wrócimy do domu?
Myślę, że pobędziesz trochę ze mną.
Zdradzić ci tajemnicę?
Tak.
Dorośli są głupi, nie?
Przezywamy się i nie jesteśmy tak mądrzy jak nasze dzieci.
Ale ty, ja i anaana
będziemy zawsze razem, dobrze?
Potrzebna mi większa broń.
Jeffrey, dasz nam kilka minut?
Tak jest.
Próbowałem.
Niezła wtopa, Siaja.
Jak mam cię nie zwolnić?
Chciałam spalić coś od Tinga.
Byłam lekkomyślna i głupia. To był wypadek.
Ale jestem też pracowita i bystra…
Potrzebuję tego.
A ty mnie.
A miasteczko stacji badawczej.
Ale musisz wykorzystać wszystko, co masz w zanadrzu, by tu powstała.
Wychowałam się w sklepie mamy. Obserwowałam i słuchałam.
Znam to miasto.
Znam odpowiedzi na pytania w sprawozdaniu.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Cześć.
Witaj w budzie Jeffreya.
- Wszystko gra. - Przesłałem mailem nowe sprawozdanie.
Chciałem też podziękować córce za…
Za poprawienie kilku błędów, które mogłem popełnić.
Wszyscy mamy Siaję za córkę.
Nie. To naprawdę moja córka.
Twoja córka?
Co ty mówisz? Mówi to, żeby ci poprawić wizerunek?
Chyba zgrywa białego zbawcę.
Nie. Nikogo nie chcę zbawiać.
Ale przydałby się pas przeciwpożarowy wokół wysypiska.
Dzięki.
No dobrze.
No proszę. Aleś ty interesująca.
- Dzięki? - Nie mówię, że to zaleta.
Dobra. Pożar pozostanie tajemnicą.
Dostaniesz dwumiesięczny okres próbny.
W ciągu tych ośmiu tygodni pomożesz mi zdobyć kontrakt.
- Jasne? - Tak. Dziękuję.
Alistair!
Na zgrywanie ojca jest już 26 lat za późno.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
- Ale jest mi przykro, że… - Przestań!
To puste słowa! Niech ci będzie przykro, że przegapiłeś moje życie!
Siaja, do przedwczoraj nie wiedziałem, że istniejesz.
Nie?
Nie.
O Boże.
Moja córka złapała tuktu!
Złapała karibu!
Masz córkę?
No raczej. Mam 26 lat.
Moja córka złapała tuktu!
Moja córeczka!
Jestem dziadkiem?
Najlepsze kawałki dasz siostrze.
Mam sporo mięsa. Zaproś mamę.
Dam jej trochę.
- Ten tutaj. I ten. - Ten.
Skomplikowana kobieta.
Żebyś wiedział.
Złapałam tuktu, anaana.
Jestem dumna z mojej małej myśliwej!
O czym rozmawialiście?
O nowym starcie.
Głupota.
Czeka nas poważna rozmowa, kiedy Bun przy nas nie będzie.
Ale najpierw muszę zrobić tak!
- Co ugotujemy? - Głowę.
- Głowę? - Tak.
Chodźmy.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz