Nie wywołujesz radości. Nie wywołujesz radości.
A tobą wręcz gardzę.
WYSYPISKO 1 KILOMETR
Iskra…
radości.
O nie.
Radość!
NA PÓŁNOC OD PÓŁNOCY
Cześć, Siaja!
Nie.
Cześć.
Nie.
-Mamo, skończyłaś? Wychodzimy. -Uspokój się.
Odpicowałaś się, żeby zostać chłopcem na posyłki.
Nie jestem chłopcem na posyłki, tylko asystentką.
A czym się zajmuje asystentka?
Czy tu jest gorąco? Ciągle się pocę.
Skoro to twój pierwszy dzień i masz atak paniki, odwiozę Bun do szkoły.
Nie przyzwyczajaj się.
Dziękuję. Kocham was.
Pa!
Kocham cię!
Dlaczego mama jest spocona?
Bo nie ma pojęcia, co robi.
Boże.
Cześć! Myślałam, że zaczynamy o dziewiątej.
Czas to konstrukt kolonialny.
My słuchamy słońca, wiatru i formacji śnieżnych.
Colin, zamarzam.
Przyniosłam wam kawę, ale wypiłam, żeby przeżyć.
Własne biurko?
Będziesz się tak szczerzyć cały dzień? Jeszcze zdążę wziąć chorobowe.
Czy to biurko nie stało kiedyś tutaj?
Nie wierzę, że cię zatrudniła.
Elisapee, nawet mnie nie znasz.
Znam wszystkich. Millie myśli, że wie wszystko. Colin… jest w porządku,
a Mikey w piątek wyleci z pracy.
Chyba że odejdę pierwszy.
Radzisz sobie lepiej?
Pewnie. Mam swoje biurko, dziurkacz… Jak w tym serialu o biurze.
„The Office”?
Wiesz, ile asystentek Helen zatrudniła, odkąd tu pracuję?
Jesteś szczęśliwą siódemką.
Ósemką. Lucy poszła na jedno spotkanie
i zrobiła to.
Udawaj zajętą, gdy przyjdzie Helen.
A kiedy przyjdzie?
Gdy najmniej się tego spodziewasz.
Pa!
Do zobaczenia!
Znowu spóźniona. Co tym razem?
Upuściłam to.
Cholera.
Denerwuje się pani?
Nie przepadam za szkołami.
No tak, szkoły z internatem. Coś okropnego,
wiadomo. Niepotrzebnie to powiedziałam. Zabierać dzieci? Koszmar.
Czy Bun ma kłopoty?
Dzieciom też pokazuje palec.
Jak to dziecko.
Rodzicom i kanadyjskiej fladze również. Czy w domu wszystko w porządku?
Ponoć Siaja sobie nie radzi.
Zabiorę Bun do domu. Czekam na zewnątrz.
-Babciu! -Przejedziemy się? Tylko ty i ja.
Tak!
Wskakuj.
W drogę.
Możesz więcej nie robić tego hałasu?
Co ci się stało?
Wywaliłam się podczas zajęć online na trampolinie.
Możliwe, że mam wstrząs mózgu. Posłuchajcie wszyscy.
Odwiedzi nas gość specjalny z Ministerstwa Środowiska. Będzie dzielił
z nami biuro. Kolejny południowiec,
który przyjechał mówić nam, co mamy robić.
W ramach przygotowań przeczytam
jego nudny raport.
A w międzyczasie…
No tak, przecież tu pracujesz. Mam inny pomysł.
Ty przeczytasz raport i mi go streścisz.
Z radością.
Wyczuwam małą… śmierdzącą… Inuitkę.
Sama śmierdzisz! Ja jestem Super Bun! I strzelam czarami z rąk.
Chcesz o czymś pogadać?
Małpujesz?
Lubię, gdy babcia pluje mi w oko.
Skoro tak.
Nie! Żartowałam! Jestem tylko dzieckiem!
Zapomniałam, że jej się chce.
To minie.
Wszyscy spokój.
Nasz gość przyjechał wcześniej. Ogarnijcie się.
Cholera, już jest. Alistair! Witamy.
Dziękuję.
Właśnie mówiłam, jaka to gratka, gdy nas odwiedzasz.
Elisapee, kurtki. To moja asystentka, Siaja, która najwyraźniej ma wylew.
Cześć. Przepraszam.
Kuuk Nanuaq, współpracownik.
Nanuaq?
Twoi rodzice to Eto Nanuaq i Penelope Lighting.
Tak.
Mały Książę.
Bez przesady.
Przyjechał Mały Książę! Nie bądź taki skromny.
Twoi rodzice zrobili więcej dla Nunavut niż jakikolwiek polityk.
Idziemy?
Wszystko dobrze?
To? Tak. Wypadek na lotni. Żartuję. Nigdy nie leciałam lotnią.
Jak możemy wam pomóc?
Zakładam, że przeczytałaś raport.
Tak. Wspaniały. Nie mogłam się oderwać. Pamiętasz, co ci mówiłam?
Tak. Helen mówiła, że Ice Cove byłoby zaszczycone,
gdybyście otworzyli tu nową stację badawczą.
To byłby wielki zaszczyt.
My tylko zbieramy informacje. Góra podejmie decyzję za kilka miesięcy.
Helen mówiła też, że pomógłby remont lotniska.
Ma rację. Masz rację. To pomoże.
Dacie nam chwilę? Zaraz wrócimy.
Wysypisko znowu się pali. Powiedziałam w Ottawie,
że sobie z tym poradziliśmy siedem pożarów temu.
Stacja badawcza to nowe miejsca pracy, ale nikt jej tu nie otworzy,
jeśli będziemy płonącym śmietniskiem.
Źle to wygląda.
Zajmij ich czymś.
Może ktoś inny…?
Ja zajmę się pożarem, zanim wylecę. A jeśli wylecę,
nie będę potrzebować asystentki, prawda? Elisapee, płaszcz!
Siajo, co tam?
Hej! Ponoć wysypisko się pali.
Na to wygląda.
Wiadomo, co było przyczyną?
Możemy sobie pozgadywać. Strzelaj, przecież tylko ty byłaś tu dziś rano.
Chyba coś się zacięło.
Mógłbyś nie wspominać o tym Helen?
Zrzucę na kogoś innego.
W ogóle nic nie mów.
Tak będzie lepiej. Nie mam czasu wymyślać nowego człowieka.
Jego fryzury, pracy…
Dzięki, muszę lecieć.
Jestem zarobiony.
Siajo?
Ciekawa dziewczyna. I w dodatku laska.
To moja córka.
Co?
Dowiedziałem się dwa dni temu.
-Chwila… -Właśnie.
Wariactwo!
Trochę niezręcznie.
Wraca.
Wyluzuj.
Helen ma ważne spotkanie. Oprowadzę was.
To nasze biuro. Mamy… biurka. To tutaj jest moje.
Gdzie wszyscy?
Jaram się dobrym pożarem. Wreszcie coś się dzieje.
Pod tymi kombinezonami można sobie wyobrazić każdego.
Jasne, ale czemu to zawsze jest Blake Shelton?
Serce nie sługa. A teraz wyrywa się do tego wysokiego.
Nie mów Jasonowi.
Dobrze, ciągnij. Tylko porządnie złap.
Świetna robota.
Tam macie napoje. A to… wasze biuro. Świetne, co? Wysępię krzesła. I żarówkę.
Siajo, zaczekaj.
To ja poszukam żarówki.
A propos tamtego wieczoru…
Nie mówmy o tym.
Możemy zapomnieć?
Wciąż mówisz.
Chwileczkę.
Czekaj.
To głupie. Na pewno nie zadziała. No może stworzy nastrój. Miałeś wyluzować.
Nie ma podręcznika, co robić w takich sytuacjach.
Są ich tysiące.
Co tak pachnie? Coś się pali?
Wysypisko.
Jestem Neevee. Lepiej nie zaglądaj do
mojej szafki nocnej.
Jestem Bun i nie zaglądam do szafki babci, bo jej słucham, a ona słucha mnie.
Skarbie, co cię trapi?
Chłopak w szkole nazwał mamę dziwką, więc pokazałam mu palec.
Skarbie, mama nie jest dziwką.
Miałaś prawo pokazać palec.
Ale robisz to źle.
Jeffrey, co tam?
Pamiętasz o nagraniu z kamery, o którym ci mówiłem?
Nie mówiłeś.
To komu powiedziałem?
Nie Helen, prawda?
W życiu! Sama się dowiedziała.
Czy to moja wina?
Przykro mi, Siajo.
Nie wiem, co powiedzieć.
Już jadę.
Jeszcze raz. Spaliłaś swoje rzeczy?
Nie moje. Mojego byłego.
Brzmi znajomo.
Nigdy nie chciałeś zacząć od nowa? Nie żeby cię obchodziło,
ale moje życie było…
Śmietniskiem?
Ciężkie. Dzisiaj zaczęłam pracę, ale skoro i tak wylecę, to powiem ci,
że twój raport wygląda, jakby napisał go człowiek,
który był tu raz 25 lat temu i nigdy nie wrócił.
Mamy bezpośrednie loty do Ottawy i Winnipeg,
a we wrześniu dojdzie Edmonton. Mamy też dwa razy więcej
sklepów ze sprzętem niż inne miasta. A wieczna zmarzlina, o której wspominasz,
przestała być wieczna w 2020 roku.
To wszystko?
Uważaj!
Uwielbiam to miejsce.
Tak. Ja też.
Prawie mi jej szkoda. Pierwszy dzień w pracy i wznieca pożar.
Gdyby tylko miała ojca, który mógłby jej pomóc.
Daj spokój, to Siaja.
To może być facet w damskiej kurtce. No wiesz, w przebraniu.
Widać jej twarz.
To może być maska.
Błagam, przestań.
To ja.
Jesteś pewna?
Czego się nauczyłyśmy?
Dzieci są głupie, mama nie jest dziwką, kciuk w bok.
Zuch dziewczynka.
Kiedy wrócimy do domu?
Zostaniecie ze mną jakiś czas.
Zdradzić ci tajemnicę?
Tak.
Dorośli są głupi. Przezywamy się i nie jesteśmy tak mądrzy,
jak nasze dzieci.
Ale ty, ja i mama zawsze będziemy razem.
Przyda się większa broń.
Dasz nam chwilę?
Oczywiście.
Próbowałem.
Narozrabiałaś. Czemu miałabym cię nie zwolnić?
Paliłam prezent od Tinga. Głupota. To był wypadek.
Ciężko pracuję, jestem bystra i… potrzebuję tej pracy.
A ty potrzebujesz mnie. Nasze miasto potrzebuje stacji badawczej.
Jeśli nie wykorzystasz wszystkich dostępnych
narzędzi, wybiorą inne miejsce.
Dorastałam w sklepie mamy, obserwowałam i słuchałam.
Znam to miasto i znam odpowiedź
na każde pytanie z raportu.
Cześć. Wybaczcie, że przeszkadzam.
Witamy w chałupie Jeffreya. Wszystko dobrze.
Przesłałem ci uzupełniony raport. Chciałem też podziękować córce,
że poprawiła kilka moich błędów.
Wszyscy traktujemy Siaję jak córkę.
To naprawdę jest moja córka.
Córka? Mówi tak, żebyś wydała się fajniejsza?
Zgrywa białego wybawcę.
Niczego nie zbawiam, ale sugerowałbym przystopować z pożarami.
Dzięki.
A to ciekawostka.
Dzięki?
Nie powiedziałam, że lubię ciekawostki. Przyczyna pożaru zostanie tajemnicą.
Będziesz osiem tygodni na okresie próbnym. Masz mi pomóc zdobyć ten kontrakt. Jasne?
Tak. Dziękuję.
Alistair. Nie możesz zgrywać tatusia
-26 lat za późno. -Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Przepraszam.
Przestań. To nic nie znaczy. Przeproś, że ominęło cię moje życie.
Dwa dni temu nie wiedziałem, że istniejesz.
Nie?
Nie.
Moje dziecko złapało tuktu! Moje dziecko złapało karibu!
Masz dziecko?
Oczywiście, mam 26 lat. Moje dziecko złapało tuktu!
Mój dzieciaczek!
Jestem dziadkiem.
Najlepsze zachowaj dla siostry.
Powiedz mamie, żeby też przyszła.
Jasne.
To skomplikowana kobieta.
Nie masz pojęcia.
Anaana, ustrzeliłam tuktu!
Jestem z ciebie dumna!
O czym rozmawialiście?
O nowych początkach.
Głupota.
Rozmówimy się później. Najpierw muszę zrobić to!
Co ugotujemy?
Łeb.
Tak? No to chodź.