Właśnie zaparzyłam kawę.
Zostałaś na noc w biurze?
Pracowałam nad prezentacją.
I nie miałaś gdzie spać?
Na liście wniosków o zakwaterowanie jestem na miejscu 373. z…
373.
Dziś przenoszę się na sofę Colina, a tymczasem…
Bun zostanie u Tinga. Aż będę miała coś swojego.
Chyba nie wyprowadziłaś się od mamy z mojego powodu?
Nie. Zrobiłam to z jej powodu.
I swojego.
No i ewentualnie potem twojego.
Jesteś dopiero na trzecim miejscu.
Dobrze będzie mieć prezentację za sobą, ale…
będę za tobą tęsknić.
Emocje to dopiero po kawie, proszę.
Siaja, cokolwiek wydarzy się dziś podczas prezentacji,
niech twoje słowa płyną stąd.
- Z tatusiowego brzucha? - Z serca.
Nie mam tatusiowego brzucha.
Spokojnie.
Tatusiowe ciałka są w modzie.
NA PÓŁNOC OD PÓŁNOCY
Wejdziesz do środka? Chcę zapłacić.
Dzisiaj zamknięte.
Przecież widziałaś, jak wchodzę.
- Przywitałam się. - Zdarza się. Dzisiaj zamknięte.
Jasne? Wzięłam sobie wolne.
CENTRUM WSPÓLNOTY
Witamy bardzo serdecznie w naszym pięknym zakątku świata.
Udowodnimy, że jedyne słuszne miejsce
na stację badawczą ekosfery podbiegunowej to właśnie…
Ice Cove, Nunavut!
Niełatwo powiedzieć to samo jednocześnie.
Ale… trening czyni mistrza!
Będziecie tak sobie przybijać piątki?
Rozłożyłbym je trochę.
Jedna piąteczka, a potem…
już żadna.
Jeśli zbudują tu stację,
będą środki na mój program kulturowy, więc się skupcie.
A niech to! Jakiś turysta uciął sobie palec za pomocą ulu.
Zabrzmiało poważnie.
Na pewno to był tylko kawałek palca, ale grozi pozwem.
Muszę lecieć.
- Damy sobie radę. - Na pewno?
Potrzeba nam tego. Rząd planuje cięcia budżetowe.
Jeśli podołamy, dostaniemy dość pieniędzy.
I będę mogła nadal płacić tobie.
I wam też.
Naprawdę musimy wygrać.
SZUKASZ ZNAKU OD BOGA? TO WŁAŚCIWE MIEJSCE!
Chcesz mnie sprzątnąć?
Proszę bardzo.
Masz ostatnią szansę.
Tak myślałam.
Znowu wygrałam.
Walony cykor.
Ja bym się wstrzymała.
Cześć.
Dziś wielki dzień.
Cała społeczność wam kibicuje.
Cieszysz się? Jesteś gotowa?
- Jestem. - To dobrze.
Helen kazała wkuć całą prezentację,
w tym kiedy delikatnie zachichotać.
Zaprezentuj ten chichot.
Trochę dziwny.
Dokąd teraz?
Chcę przekonać komisję naszymi specjałami.
Zwijacie się już?
Tak, mamy samolot w poniedziałek.
- Rety… - Tak.
Szybko.
Bez ciebie nie będzie tu tak samo.
Przepraszam za tamtą noc. Za to, że nie przyszłam na szachy.
Colin opowiedział mi o tym, co się stało u Tinga. Przykro mi.
I tak pewnie bym zanudzała.
Jestem… w kiepskim stanie.
Mówisz?
Bo wcale nie wyglądasz kiepsko.
Pójdę już lepiej.
Dlaczego tu przyszłaś?
Przez tamten durny znak. Uznałam, że będzie tu się z czego pośmiać.
Wiesz, że cię nie lubię.
Wiesz co?
Ja ciebie też nie.
Ale dostrzegam cię.
Wiedziałaś,
że chodziłam do szkoły asymilacyjnej z twoją mamą?
Nie wiedziałam.
Naprawdę trudno jest być dobrą mamą…
kiedy nie znało się własnej.
Uczyli nas, jak dochować tajemnicy.
A tajemnice robią się tym cięższe, im dłużej je w sobie trzymamy.
Tak.
Ja dzielę się moimi z Bogiem.
A ty z kim?
Z początku nie lubiłam Siaji.
Myślałam, że jest taka jak ty.
Puszczalska, bezbożna i bezwstydna.
Dobra, dobra, rozumiem.
Ale ona kocha naszą społeczność.
Jesteś grzesznicą.
Ale wychowałaś dobre dziecko.
Nie pozwól, żeby tajemnice was poróżniły.
Dobra, skończyłam.
Możesz iść.
Dziękuję.
Jemu podziękuj.
Nie.
Raczej nie będę tu wracać.
I dobrze.
Bo siejesz zgorszenie.
Ice Cove, Nunavut!
Idealnie!
Jadę na lotnisko odebrać komisję. Ile mam czasu?
- Jeszcze 45 minut. - No dobra.
- W porządku? - Zdrowa jak rybka, świerzbi mnie cipka.
Nie powinnam tak mówić w pracy. To z nerwów.
Będzie dobrze. Zobacz, my się nie denerwujemy.
Powiedziałaś to i od razu zacząłem się denerwować.
Czas ucieka. Zostały 44 minuty i 48 sekund.
- Jadę. - I 47, 46…
No przecież jadę!
Wygramy, prawda?
Możliwe.
Ty mściwy gnoju!
Po Ottawie to ty powinieneś wybrać.
Zawęziłam nasze możliwości do Nepalu i Kalifornii.
Chciałabym, żebyś to ty podjął ostateczną decyzję.
To miłe.
Przypomnij mi: dlaczego Kalifornia?
Nie pamiętasz?
- Mam zrobić relację z Coachelli. - Racja, fajnie by było.
Tak, fajnie.
To duża zaleta Kalifornii.
Byłoby to dobre dla mojej kariery i dla ciebie też.
Po tym trudnym roku podszedłbyś do wszystkiego z czystą głową.
Wiem, że ty się często miotasz,
ale ja tego chcę.
Chcę nas, tylko musisz mi powiedzieć, Kuuk.
Wiesz, czego ty chcesz?
Siaja, nie odbierałaś telefonu.
- Twoja mama potrzebuje pomocy. - Nie mój problem.
Mówię poważnie.
Zalało jej sklep, a ona nic z tym nie robi.
Masz tylko 38 minut.
To niech się pospieszy.
Siaja, coś w niej chyba pękło.
Potrzebuje cię.
Całe życie niańczę Neevee.
O cholera.
To musi być znak, bo co innego?
Szkoda, że nie ma tu rurek dla nurków.
Musimy pogadać.
Z tym to spóźniłaś się jakieś… 26 lat.
Zamilcz wreszcie i słuchaj.
Zanim się urodziłaś,
miałam jeszcze jedną córkę.
Co?
Zabrano mi ją.
Zabrał ją…
jej ojciec.
Biały mężczyzna.
Mam siostrę?
Tak.
Miałam 16 lat.
On był znacznie starszy,
a ja nie miałam pieniędzy ani adwokata, niczego.
Myślałam, że jedzie z nią odwiedzić swoją rodzinę.
Ale nigdy nie wrócili.
Kiedy się urodziłaś…
nie mogłam ryzykować, że i ciebie stracę.
Dlatego odepchnęłaś Alistaira.
I mu nie powiedziałaś.
Mamo.
Nie…
Kocham cię, mamo.
Jak to? Pozwoliłam zabrać twoją siostrę.
Nie pozwoliłaś.
Ukradziono ci ją.
Jesteś moją córką.
Już dobrze.
Jestem przy tobie.
Nie zostawię cię.
I wtedy znalazłam drugi kamień, taki bardziej różowawy, więc…
Doświadczyłam tego wszystkiego właśnie tutaj,
w Ice Cove, Nunavut.
Czas na materiał wideo. Jak tam?
- Już prawie. - Nic z tego.
Zadzwońcie do Siaji. Bez niej się nie uda.
Mam prośbę.
Niech państwo zamkną oczy i wyobrażą sobie ośnieżony fiord.
Odbierzesz?
To nic takiego.
Tylko Helen.
Czekaj… Nie miałaś dziś prezentacji?
Nie zostawię cię.
- Nie zepsujesz tego przeze mnie. - Jesteśmy w opłakanym stanie.
U nas to normalka.
Proszę sobie wyobrazić parę pardw górskich
przemierzających przestworza, jakby wyciągały dłonie…
Mamy tu naprawdę zróżnicowaną faunę.
Taką drobną.
- Przyziemną… - Bogu dzięki.
Wiem. Już jestem. Przepraszam.
Przeprosisz, kiedy zostaniemy same.
Tak, oczywiście.
Witam państwa.
Nowe i znajome twarze. Dziękuję za przybycie.
Nie mamy hasła.
No tak.
Przepraszam. Hasło to „Hasło123”. Duże „H”.
No dobra.
Już…?
Tak. Cztery czy pięć razy.
Mogę?
Ależ bardzo proszę.
Dobrze.
Puszczajcie.
Ice Cove, Nunavut. Ludność: 2200.
Mamy państwu mnóstwo do zaoferowania:
od staromodnego, ale działającego lotniska po przewodników.
Położenie w Arktyce Środkowej
ułatwia dostęp do wszystkich trzech regionów Nunavut.
Koszty operacyjne to ważny czynnik, który warto rozważyć.
Wiedzą państwo co? Możemy zatrzymać nagranie?
Jestem nowa w tej pracy, ale nie w miasteczku.
To wspaniałe miejsce.
To znaczy: w Tuktuktalik też są dobrzy ludzie.
Chyba.
I na pewno to bardziej wypucowane miejsce niż nasze.
Widzą państwo dziurę?
Nie muszą państwo patrzeć.
Moja poprzedniczka miała zły dzień. Mogliśmy to ukryć, ale po co?
To część naszej historii.
Jak to szło? „Szczeliny są po to, by wpuścić światło”?
Myślę, że jest odwrotnie.
Czasami są po to, żeby wypuścić światło.
Jeśli chcą państwo badać prawdziwą Arktykę,
muszą państwo robić to tutaj.
Przyjezdni zbyt długo próbują nas zmienić.
Proszę pozwolić, by to miejsce zmieniło państwa.
Bo my prowadzimy tu własne badania od 20 000 lat.
Na tym skończę
i oddam głos Helen,
która opowie o budżecie i zaleceniach.
Nakurmiik.
Tego nie przebiję.
Nie wiedziałam, że będzie improwizacja. Przygotowałabym coś.
No dobrze.
O czym rozmawiają? Chyba jeszcze nie zadecydowali?
To się chyba tak nie odbywa?
Nieważne, co myślą garnitury.
No właśnie to, co myślą, to jedyna ważna rzecz.
Idą. Tylko spokojnie.
Dziękuję.
Bezpiecznego lotu.
Świetnie sobie poradziłaś.
Kazali mi to przekazać.
Ale wygląda na to, że Tuktuktalik ma lepszą infrastrukturę i Internet.
I otworzyli nową restaurację z sushi.
Czekaj, to znaczy, że…
Szczwana suka Ellen kupiła sobie ten kontrakt.
To nie jest sprawiedliwe.
Taa, sprawiedliwe.
W tej robocie porażka jest jak nowa para butów,
które ranią ci stopy, aż przyzwyczaisz się do bólu.
Ale mam też dobre wieści.
Spodobał im się plan B.
Był jakiś plan B?
Zgodzili się utworzyć w Ice Cove oddział satelicki.
Nie będzie z tego tylu pieniędzy, ile byłoby ze stacji,
ale to i tak więcej niż nic.
No i…
zgodziłem się poprowadzić ten oddział.
Zostajesz?
Hurra.
No dobra.
Planowaliśmy to uczcić, więc włożę spodnie do tańca
i możemy zaczynać imprezę.
Zostaję, więc tak.
- No chodź. Tak jest! - Super, Helen.
A więc zostajesz?
Na to wygląda.
Z ich powodu.
Nie z naszego.
- Moja imprezowiczka! - Dziadek!
- Zatańczymy? - Tak!
- Za ciche to. - Dzyń, dzyń!
- Dzięki. - Mowa! Dzyń!
Ale nie spoiluj!
Chciałbym wznieść toast.
Za drugie najlepsze miasto w Nunavut. Za Ice Cove!
Jeszcze jedno.
Chciałabym wszystkim podziękować za to, że dostrzegli dziś moją ciężką pracę.
Jestem dumna z prezentacji.
Sama nie dałabym rady
zrobić jej tak dobrze.
Mam prezent dla mojej asystentki, Siaji. Podejdź.
No dobrze.
To dla ciebie.
Przymierz.
Podkreśla ci oczy.
O tak!
Oto Helen Junior!
Proszę bardzo.
Trzeba to uwiecznić.
- Bliźniaczki! - Piękne.
Wyjątkowa chwila.
- O tak! - Wspaniale.
Jakie to miłe.
Zatańczmy!
A ty ciągle w biegu, co?
Cześć.
Najważniejsze, że dałaś tam czadu.
Tak.
Dałam czadu.
Fajnie, że Alistair zostaje.
Tak.
A właśnie.
Alistairowi przyda się trochę pomocy.
Wygląda na to, że ja też zostanę tu trochę dłużej.
- Naprawdę? - Tak.
To pierwsze miejsce, w którym poczułem się jak w domu.
Nie jestem gotów wyjeżdżać.
Jasne, rozumiem.
Ale muszę ci jeszcze powiedzieć, że…
Siaja, cześć!
Kuukie już wygadał?
Miał zaczekać, żebyśmy powiedzieli ci razem.
Zostajemy! Super, co?
- Tak! Psiapsióły! - Fajnie…
Możemy przeorganizować tu sporo rzeczy.
Zacząć od zera.
Podsunęłam już parę pomysłów Helen.
Ja mam znajomości, ona doświadczenie.
Zdołamy tu sporo zoptymalizować, wiesz?
Może będziemy współpracowniczkami!
Wspaniale!
Tańczmy!
To w nas problem?
Prawdopodobnie.
Jakaś matczyna rada?
Czynsz płatny do pierwszego piątku miesiąca.
I nie wkurzaj właścicielki domu.
- Mamo? - Tak?
Nie mieliśmy w rodzinie szamanów, co?
PAMIĘCI EMERALD „BABOO” MACDONALD
Napisy: Krzysztof Bożejewicz