NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc
Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire'owie są w pułapce W śniegu topią się
Przybyły czarne charaktery I uciec nie ma gdzie
Rozpocząć tak ostatnią serię – Pomysł diabli nadali
Ci, co wciąż oglądają Rozum zwyczajnie postradali
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz
Powie stanowczo więc:
Nie patrz się
Nie patrz się, nie patrz się
ZJEZDNE ZBOCZE: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice –
Gdy się poznaliśmy, byłaś piękna, a ja – samotny.
No cóż, nadal jestem samotny.
Siedzisko fotela, uniesiona deska klozetowa –
nie lubimy, gdy pewne rzeczy są pochyłe,
a najbardziej nie lubimy, gdy pochyła jest równia,
dlatego więc błagam was – nie patrzcie się.
„Równia pochyła” to wyrażenie
odnoszące się do faktu, iż nawet drobny, pozornie błahy postępek
może pchnąć nas na drogę do tragedii.
Nazywam się Lemony Snicket
i z przykrością stwierdzam, iż w życiu sierot Baudelaire
każda z dróg prowadziła do tragedii.
Nawiązane przez Baudelaire'ów nowe, szkolne przyjaźnie
ściągnęły na nich szaloną nikczemność
i dały niepotrzebną sprawność.
Doszło też do porwania.
Próba uratowania przyjaciół spotęgowała nikczemność,
przyniosła długi upadek
i coś bardzo podejrzanego.
Śledztwo doprowadziło
do śmierci szlachetniejszego z braci,
niesłusznego oskarżenia,
i podzielenia losu zbiegów.
Skutki były zbyt straszne, by o nich wspominać,
jak jazda bez prawa jazdy,
wypadki z balonem,
podejrzana operacja,
kariera cyrkowa,
zadziwiające wieści dotyczące sekretnej organizacji
i kogoś, kto mógł przeżyć pożar domu,
lwy,
a w końcu...
wóz pędzący w dół góry bez woźnicy,
bo jak odkryli Klaus i Wioletka Baudelaire'owie,
równię pochyłą można też rozumieć dość dosłownie.
Co się stało?
Przeżyliśmy!
Nie chwal dnia!
Jak zatrzymać wóz?
Musimy wymyślić coś na kształt systemu hamowania!
Wioletko, byłoby wspaniale, gdybyś miała pomysł.
Szybko, Wioletko, bo zabraknie drogi!
Poszukaj czegoś, czym można by dosięgnąć kół!
A to?
Świetnie. Zablokuj koło.
Zwiążę to razem i zrobię spadochron hamujący.
Pospiesz się, droga nie będzie prosta wiecznie.
Chyba jest dobrze, przyłożę jeszcze więcej tarcia.
Jak idzie?
Bez rewelacji.
Nie jest źle, zdążyłam zrobić to.
UWAGA NIE NADAJE SIĘ DO PRZEWOŻENIA DZIECI
Staraj się nie myśleć o upadku.
Tylko to przychodzi mi do głowy.
Przeżyliśmy.
Ledwo, ledwo.
Hrabia Olaf wciąż ma Słoneczko, musimy ją odbić.
Na pewno jest przerażona.
Jest twarda. Może wygląda na bezbronną, ale walczy jak lwica.
I gryzie.
- Pamiętasz cokolwiek z mapy? - Nie mogłem się jej przyjrzeć,
ale to jest jedyna droga przez góry.
Powinna nas doprowadzić do Hrabiego Olafa.
- I Słoneczka. - I Słoneczka.
To nasza wina, że jej nie ma. Hrabia potrzebuje tylko jednego z nas.
Myśli, że zginęliśmy – jest bezpieczna.
Nie będzie, póki jej nie odnajdziemy.
Lepiej więc chodźmy.
- Ona znów mnie ugryzła! - Wsadź ją do schowka.
Czujesz, Esmeraldo? To świeży, górski zapach
- trumfu! - Czego, mój drogi?
- Trumfu! - Mówi się triumf...
Od lat, a przynajmniej tak mi się wydaje,
próbuję zdobyć fortunę Baudelaire'ów,
a próby te, choć genialne, były dotąd jedynie częściowo udane.
Teraz jednak jestem na dobrej drodze!
Tędy.
Oto w końcu jestem na dobrej drodze.
Dwoje z sierot Baudelaire
rozkwasiło się, spadając z klifu.
Kwaśne.
Jesteśmy we drodze do tajnej bazy WZS,
by raz na zawsze pozbyć się naszych wrogów,
a także tego z Baudelaire'ów, które przeżyło pożar.
- Pewnie matki. - Kobiety są bardziej żywotne.
Najlepsze, że fortuna Baudelaire'ów jest w moich rękach,
a przynajmniej to dziecko jest.
Zwarty i gotowy jak wtedy, gdy pierwszy raz sztachnąłem się naftą.
Żałuję jedynie, że nie dane mi było usłyszeć tego plasku,
dźwięku wozu spadającego i zgniatającego parę bogatych smarkaczy.
- Tylko tego żałujesz? - A twoje dziary?
Każdy żałuje dziar.
- My żałujemy swoich. - Ja nie.
Nie mamy pewności, że Wioletka i Klaus są martwi.
Nie z takiego bagna już wychodzili.
Trzeba ich jakby trochę podziwiać.
Wcale nie trzeba!
Jestem pewien, że nie żyją.
Runęli w dół zbocza.
Proszę cię, to nie jest jakiś pompatyczny melodramat.
Pozwólcie, że was ostrzegę –
gdy znajdziecie się na równi pochyłej, patrzcie pod nogi.
Nieważne, czy zdobywacie szczyt góry, czy osiągacie szczyt zepsucia...
Jestem na szczycie!
...droga prowadzi jedynie w dół.
Radę tę dała mi jedna z najodważniejszych kobiet, jakie znam,
właśnie wtedy, gdy ratowała życie,
biegnąc co sił w stronę klifu.
Szczęśliwie, jak każda kobieta,
moja siostra była ekspertem od niemożliwego.
Spójrz, nie masz dokąd uciec.
- Chyba że skoczę. - Zrzucimy cię i tak.
Choć istnieje może pokojowe rozwiązanie.
Oddaj nam cukiernicę, a będziesz wolna.
Z ręką na sercu.
Co ty na to, Snicket?
Wolę już skoczyć.
Skaczemy za nią?
Poślemy orły. Pewnie umierają z głodu.
Twarda z ciebie sztuka.
Ja zaczęłam latać na lotni dopiero jako siedmiolatka.
Ale to jeszcze nie koniec.
Jestem królem świata, Esmeraldo.
Jestem na szczycie - dosłownie i w przenośni.
Ściślej – raczej na płaskowyżu.
Nie wygląda mi to na bazę WZS.
Pewnie źle pojechaliśmy na rozwidleniu. Ktoś źle odczytał mapę.
Kochany, wiesz przecież, że nie znoszę czytać.
Poza tym powiedziałeś, że już tam byłeś.
Miałem zawiązane oczy.
Głupie tajne organizacje i ich głupie sekrety.
Sam jesteś głupi.
To dziecko ciągle marudzi, mogę je szczypać i nic.
- Ałć! - Widzisz?
Jeśli to z rodziców, które przeżyło, ukrywa się w bazie WZS,
to wypalmy ją i po problemie.
Powstrzymamy was!
Nie powstrzymasz nas, jeśli to masz na myśli.
Tak, to.
Rozbijemy tu obóz, a rano spalimy bazę.
Podpalacz musi być dobrze wypoczęty.
Przerwiemy wolontariuszom ich kawkę, herbatkę
czy co tam sobki pijają.
Rozbijamy namioty!
A, i wyciągnijcie dziwolągów z bagażnika.
Nie ma papieru.
Wyłazić, dziwadła!
Nareszcie, tam nie ma czym oddychać.
O, śnieżynka chciałaby sobie pooddychać.
Ten mroźny wiatr wprawia moje beznadziejnie pokrzywione ciało w drżenie.
Moje równie silne dłonie również potrzebują rękawic.
Twoje równie silne dłonie mogą nam narąbać drewna.
Przynajmniej będzie ognisko.
Co to, to nie.
Nie ma dla was miejsca w obozie.
Myślicie, że ja miałem namiot, gdy dołączyłem do Hrabiego?
Spałem w bagażniku.
My też.
Idźże po drewno.
Myślałem, że praca dla Hrabiego Olafa to szyk i uciecha,
ale jako nowo zatrudniony
pomogłem już w porwaniu i morderstwie,
spędziłem noc w bagażniku samochodu
i przez to wszystko spadła mi samoocena.
Całe lata terapii na nic!
Zaczynam wątpić w trafność swoich życiowych wyborów... Wy też powinniście!
Och, śnieżynka pragnie wątpić w swoje wybory życiowe.
Nie tacy jak my!
- Nie tacy jak my! - Czego stoicie?
Dziwolągi.
Jesteśmy na rozstaju.
Raczej rozwidleniu.
Mówiłem w przenośni. Musimy zdecydować, dokąd pójść.
GÓRA CUG WYDMUCHÓW ZA SYCZYNIOWEM
To droga do Wydmuchowa.
Mapa wskazywała to miejsce jako pozycję bazy.
WZS jest w tę stronę.
Spójrz na tę butelkę ziół.
Część płynu nie zamarzła,
a to znaczy, że jakiś łobuz wyrzucił ją całkiem niedawno.
Hrabia Olaf tu był.
W bazie znajdziemy WZS. Pomogą nam ocalić siostrę.
Nie możemy zwlekać, Słoneczko jest w niebezpieczeństwie!
Jeśli jedno z naszych rodziców tam jest, pomoże nam.
Jeśli któreś z nich żyje, chcesz się przekonać bez Słoneczka?
Nie.
Powinniśmy pójść tędy.
Nie, tędy.
Słyszałeś?
- O nie. - Co to?
Śnieżne komary. Czytałem o nich.
- Co wiesz? - Są wredne i dobrze zorganizowane.
- Coś jeszcze? - Tak, kąsają.
- Idźmy tamtędy. - Zgadzam się.
- Jak je powstrzymać? - Dymem.
Niby jak?
Nie wiem!
Patrz!
Zatrzymały się.
Coś wewnątrz jaskini musi je odstraszać.
Oby nie żaden zimujący zwierz.
O nie.
Witajcie, ciastkoniuchacze.
Nazywamy to „sloganem”,
co w tym kontekście oznacza „chwytliwe hasło”.
Slogan jest jednym z najważniejszych narzędzi w repertuarze aktora.
To wspaniale, że wśród całego zachodu
związanego z planowaniem podpalenia
szef ma czas nauczać aktorstwa.
Nie jestem tylko szefem.
Chciałbym, byście myśleli o mnie jak o mentorze.
Poza tym niedługo zdobędę wszystko, o czym marzyłem,
stąd ta szczodrość.
Slogan musi być celny i na luzie,
macie mieć możliwość rzucenia go zawsze i wszędzie.
Na przykład „Po mojemu albo w ogóle nic”.
Albo „Oddaj mi te kolczyki, Rachel”.
Slogan...
powinien być zakorzeniony...
w prawdzie,
dlatego też, gdy występuję,
odstawiam scenariusz i idę na żywioł.
Dół od piżamy, absynt, pisiont groszy. Spróbujmy.
Wskazana osoba mówi, co tylko przyjdzie jej do głowy.
- Kocham Pana. - Nieźle.
- Kocham pana bardziej. - To chwyta.
Kocham pana dziewczynę.
Czy wiara w relatywizm moralny to jedyny sposób,
by przetrwać w świecie złożonym pod względem etycznym,
czy tylko usprawiedliwienie dla złych postępków?
Można by to dopracować.
Kocham...
Spójrz, co znalazłam, skarbie!
Dziwne, zielone papierosy, tak po prostu, w śniegu,
jakby ktoś upuścił je, uciekając od pewnej śmierci.
Palenie bardzo, bardzo szkodzi.
Nauczałem właśnie pomagierów, moja droga.
Hakoręki miał właśnie wygłosić slogan.
- Ej, nie ma małej. - Bardzo kiepski slogan.
Ej, nie ma małej.
Co?
Myślałaś, że ci się uda?
Powinnaś już wiedzieć,
że jest po mojemu albo w ogóle nic.
- Albo w ogóle. - Albo wcale.
Rozejrzyj się, szablozębny bachorze.
Nie masz dokąd uciec.
Sama nigdy nie przetrwasz w górach.
Zawsze miałaś przy sobie parę irytujących opiekunów.
Ich już nie ma,
więc jeśli chcesz przeżyć,
radziłbym być trochę mniej irytującą.
- Jak ta dziewczyna z Powszechnej. - Jaka dziewczyna?
To było, zanim się poznaliśmy, słodka.
I tak wydrapię jej ślepia.
Co? To była mała dziewczynka.
Niska, słodka, z piękną broszą i kastetem.
Jak jej było?
Karmelita Plujko.
Idźcie sobie, niuchacze! To prywatna jaskinia!
Carmelito, z kim rozmawiasz?
Są w naszej jaskini, więc to z pewnością ciastkoniuchacze.
Czekajcie.
Sieroty z Powszechnej imienia Prufrocka!
Wasz dom spłonął, a wicedyrektor Neron was wyrzucił.
- Nigdy tam nie chodziliśmy. - Nie wyrzucił nas.
- Wiedziałam! Baudelaire'owie! - O nie!
Dziennik Punctilio pisał o tych podlecach.
Czytałam, że to mordercy i podpalacze.
Wzniecili ogromny pożar, który wciąż szaleje na peryferiach.
- To nie my. My jesteśmy... - Alpinistami.
Jesteśmy alpinistami. Szukamy naszej siostry.
Ma tyle wzrostu i komplet zdrowych ząbków,
podróżuje z grupą typków spod ciemnej gwiazdy.
Widzieliście ją?
Nie. Ukrywamy się tu w obawie przed śnieżnymi komarami,
ale możemy wam pokazać naszą mapę.
Nie!
Instruktorko Brucie!
Ta jaskinia służy Śnieżnym Skautom!
A to z pewnością Baudelaire'owie! Proszę spojrzeć na te sieroty!
Carmelito...
Śnieżni Skauci powinni się angażować. To pierwsze słowo naszej przysięgi.
To wy?
Zastęp 113 to najbardziej ekskluzywny zastęp w mieście.
Dołączyć mogą tylko nie-niuchacze mający bogatych, żywych rodziców.
Prawda, Brucie?
Muszę nosić ich walizki.
Markowe.
Sama powinnaś nosić swoje walizki, Carmelito.
Dołączcie do nas przy ognisku.
Gdyby było wam zimno, mamy dodatkowe puchówki.
I dodatkowe maski.
Dlaczego maski?
Chronią przed śnieżnymi komarami.
A gdy jesteście w środku,
stanowią wygodny, zupełny i stały kamuflaż.
Ciężko mi było zdobyć informacje o losach Słoneczka Baudelaire
w roli więźnia Hrabiego Olafa.
Nieliczni świadkowie zginęli, zniknęli lub zostali porwani przez orły.
Istnieje historia przedstawiająca mniej więcej tę samą sytuację –
jest to historia Kopciuszka.
Może ona nam pomoże.
Kopciuszek był młodym dziewczęciem
pozostającym pod opieką niedobrych ludzi,
którzy dokuczali mu, zwalając nań wszystkie obowiązki.
Spójrzcie no na tego bachora.
Nie wie nawet, jak przynieść wodę z zamarzniętego stawu.
Patrz, jak niesie to wiadro!
Kopciuszka uratowała ciotka-wróżka,
która wyczarowała dla niego suknię,
by Kopciuszek mógł pójść na bal i poślubić księcia.
Chcąc poznać historię Słoneczka Baudelaire,
wyrzućcie z historii Kopciuszka ciotkę-wróżkę,
suknię, bal, księcia i zaślubiny,
wielką tykwę zmieniającą się w karocę
i zakończenie, w którym wszyscy żyją długo i szczęśliwie.
Tu jesteś, dziecko.
Ja...
uszyłem ci to.
To nic wielkiego, wiem... ale cieplejsze to niż te szmaty.
Hrabia Olaf wściekłby się,
gdybyś zamarzła, nim będzie mógł dobrać się do twojej fortuny.
Co robisz?
Masz...
popiół na buzi.
Młoda.
Nie patrz tak na mnie.
Mówię do ciebie!
I wtedy Kopciuszek powiedział księciu,
że ma siostrę piękniejszą od siebie, imieniem Carmelita,
więc książę ożenił się właśnie z nią.
A ona wzięła z nim rozwód i zabrała cały jego majątek. Koniec.
A oto historia śpiącej królewny i jej jeszcze słodszej młodszej siostry...
Carmelito, to była już dziewiąta bajka.
Może ktoś inny chciałby spróbować.
Założę się, że alpiniści znają świetne historie.
Właśnie, przydarzyło się wam coś naprawdę strasznego?
Nie chcielibyśmy o tym mówić.
Hej, więcej zaangażowania, bo w końcu...
Śnieżni Skauci angażują się, są błodzy, cisi, do rany przyłóż, emblematyczni,
fajowi, główkujący, humanitarni, imponujący, jowialni, ksylofoniczni,
liczni, mięciutcy, naturalni, oficjalni,
piękni, rozgadani, słuchający,
twarzowi, ujmujący, wielowarstwowi...
każdego ranka, popołudnia, nocy, przez calutki dzień!
To naprawdę wasza przysięga?
Jak można być „ksylofonicznym”?
Nie ma takiego słowa!
Nie można zmienić słów Przysięgi Alfabetycznej!
Cały sens bycia Śnieżnym Skautem tkwi w robieniu wciąż tego samego!
Nosimy te same puchówki, recytujemy tę samą przysięgę
i co roku witamy Fałszywą Wiosnę na szczycie Góry Cug.
A Brucie zawsze niesie nam walizki.
Fałszywa Wiosna?
Każdy, kto nie jest niuchaczem, wie, że Fałszywa Wiosna
jest wtedy, gdy przez chwilę jest ciepło, a potem znów zimno.
Świętujemy, tańcząc wokół specjalnego słupa,
a następnie zostaję wybrana Królową Fałszywej Wiosny.
- To nie musisz być ty. - A właśnie, że tak!
Angażuję się, jestem błoga, cicha, do rany przyłóż...
Na pewno nie macie jakiejś historii?
Chętnie posłuchałbym wielce zaangażowanych słów.
Znamy wiele historii.
O wypadkach zupełnie stukniętych...
Wyczekanych, zalotnych spojrzeniach.
Czytaliście Annę Kareninę?
Mama ją nam czytała.
Byliśmy mali, więc przerywała, by nam wytłumaczyć...
Nuda!
Anna Karenina to klasyka rosyjskiej literatury!
Inaczej mówiąc – nuda.
- Jak historie o nieżyjących rodzicach. - Carmelita ma rację.
Jest już późno i niedobrze mi od tych wszystkich pianek.
Wszyscy do śpiworów!
Powinniście zostać na noc, podróżnicy.
Mamy dodatkowe koce dla koni.
Ciastkoniuchacze powinni spać daleko od nas!
Te koce śmierdzą lakierem do paznokci.
Bo go rozlałaś.
Dobrej nocy, podróżnicy. Ogień jeszcze potrzyma.
Pewne rzeczy łatwiej znaleźć w ciemności.
Na przykład?
Zagubione osoby.
Kim jesteś?
Niuchacze szepczący w jaskini. Czyż jest coś bardziej uroczego?
Chodź, nie kumamy się z sierotami.
- Możemy mu ufać? - On musi należeć do WZS.
Ale dlaczego ukrywa się jako Śnieżny Skaut?
I dlaczego wspomniał o Annie Kareninie?
I dlaczego tylko on ma maskę?
Przekonamy się, gdy ogień zgaśnie, ale miał rację.
Słoneczko łatwiej będzie znaleźć nocą, kiedy Hrabia Olaf śpi.
- Wioletko... - Tak?
Jeśli jedno z rodziców żyje,
jak myślisz, które?
Nie mam pojęcia.
I tak się zastanawiam.
Ja też.
To pewnie test. Jeśli udowodnimy Hrabiemu, że potrafimy
przetrwać noc w tej ciemnej głuszy,
będzie pod takim wrażeniem, że przywita nas
z otwartymi ramionami, czule, jak prawdziwy ojciec.
Nie musimy wracać.
Odłożyłem trochę z karnawału.
Moglibyśmy kupić trochę miedzy...
- Co moglibyśmy uprawiać? - Co tylko chcesz.
Przydałyby się jakieś konkrety.
Uprawialibyśmy brukiew?
Moglibyśmy uprawiać cokolwiek!
Więc jasne, brukiew też.
- Nie lubię brukwi. - Zapomnij o niej!
Rzecz w tym, że los wciąż może się odwrócić.
Na swoim nikt nie będzie nas już nazywał dziwadłami.
Ani Hrabia Olaf, ani jego trupa.
Twój ojciec również.
Madame Lulu zawsze mówiła: „Zasługujesz na więcej”.
Ta, którą pożarły lwy, czy ta, która odjechała w taksówce?
Zastanawiam się, co z nią.
Uszanowanko.
Hugo? Colette? Kevin?
Skąd nieznajoma nas zna?
Słuchajcie, na tej górze są niebezpieczni ludzie.
Wiemy. Podrzucili nas.
Musicie stąd zniknąć, zanim...
Odciągnę ich.
Poczekaj! Wiesz, jak rozpalić ognisko?
Dziękujemy.
Zasługujesz na więcej.
Wariatka.
No, gadała, jakby nas znała. Dziwne.
Czy na pewno powinna latać po lesie nocą, będąc w ciąży?
- Dziwaczka z niej, nie to, co my! - Nie jak my!
Nie taka jak my!
Czujecie ten chłód?
Witajcie.
Idealna noc.
Kim jesteście?
Nie zawracałabym sobie tym głowy.
- Doskonałe miejsce, prawda? - Odosobnione.
- Ciepło ogniska. - Tak, doskonale.
Powinniście odejść. Na tej górze są niebezpieczni ludzie.
Tak, my. Kryminaliści należący do trupy Hrabiego Olafa.
Jesteście tutaj z Olafkiem?
Jest na tamtym szczycie.
Tylko krzykniemy, a on zaraz przybiegnie.
- Urocza teoria. - Przetestujmy ją.
Pewnikiem łasice.
To nie łasice.
No dalej, Snicket, musisz tylko zejść z tej góry,
uważać na wrogów i ich orły, i bronić cukiernicy.
Cukiernica.
Musiałem zaczekać, aż zgaśnie ognisko. Spójrzcie.
Wylot zapalonych substancji?
To nie jest zwykły komin. To tajne przejście.
- Skąd o nim wiesz? - Napisano o nim w książce pt.
Niekompletna historia tajnych organizacji.
- Znamy tę książkę, ale jak... - Co robisz?
Oddaj mi te kolczyki, Rachel.
Nie wiemy, kim jesteś. Jak możemy ci zaufać?
Słowo „ksylofoniczny” naprawdę istnieje,
a ksylofon to idiofon uderzany.
To, że znam trudne słowa, nie oznacza, że jestem dobry.
Oznacza tylko, że dużo czytam,
a z mojego doświadczenia wynika, że ludzie oczytani rzadziej są źli.
Oglądam tylko telewizję.
Możesz już zdjąć maskę, wszyscy śpią.
Wrogowie czają się wszędzie.
Za mną.
Ciastko.
Być może gdy byliście mali,
ktoś śpiewał wam jakąś melodię, by pomóc wam usnąć
lub umilić dłużącą się podróż samochodem,
lub by nauczyć was tajnego szyfru.
Piosenka w tle to „Mały pajączek”.
Jedna z najsmutniejszych piosenek, jakie ułożono.
Opowiada ona historię małego pajączka próbującego wydostać się z odpływu,
ciągle zmywanego z powrotem,
który prawdopodobnie nigdy nie dotrze do swojego celu.
Wspinając się w górę niekończącego się wylotu zapalonych substancji,
Baudelaire'owie nie mogli nie współczuć pająkowi.
Pająk!
Przyjęcie z kucykami? Dla mnie?
Gdy Klaus wsadził rękę między stopnie
służące za pajęcze kondominium,
poczuł, że jest jak ten odpływ.
Jesteśmy blisko.
Co tam znajdziemy?
Wiem, co mam nadzieję znaleźć.
Wydawało mi się, że cię związałem.
Co ty sobie wyobrażasz?
Jedzenie.
Ruchy.
Pobudka!
Dziś nasz wielki dzień!
Daj mi chwilę, muszę pomyśleć w co się ubrać.
To nie „na topie” podpalać tajną bazę
w niemodnym stroju.
No cóż... czas ucieka.
Dziecko robi śniadanie. Pomagierzy nakryją do stołu.
Och, bardzo „na topie” jest jeść na dworze.
Chciałaś powiedzieć „jeść na polu”.
Otóż nie. Niech ktoś przyniesie kawę!
Albo drinka na brandy.
Słyszałaś panią – śniadanie!
Zamarznięte.
Mam lepszy pomysł.
Lód jest dość cienki. Idzie fałszywa wiosna.
Jesteśmy u samego źródła Porażonego Potoku, więc...
powinna tu być...
obfitość łososia!
Trzymaj!
O tak. Słuchaj...
Chodzisz czasem łowić w przeręblu? Mnie zabierał ojczym.
Sierota?
Nie, po prostu już się nie widujemy.
Nie akceptował moich życiowych wyborów.
Ciężko jest stracić bliskich.
Mów mi jeszcze.
Wiesz, nie ja wymyśliłem, żeby spuścić ich z góry.
Pomagier.
Każda ścieżka kariery ma jakiś słaby punkt.
Często chcąc zostać artystą, zostajesz kryminalistą.
Wymówki.
Boże, brzmisz jak mój ojczym.
Kiszki marsza grają!
Nie mów nikomu, że to powiedziałem,
ale cieszyłbym się, gdyby któreś z twoich rodziców ocalało.
Kiszki marsza grają!
Ruchy, dzieciaku.
Nie tak dawno w Sztokholmie
grupa rabusiów wzięła kilkoro zakładników, dokonując napadu.
W tym sejfie trzymamy fortuny, choć nie potrafię
wyobrazić sobie, by chciała pani zobaczyć górę pieniędzy.
Szyfr trzymam na biurku,
jest przyklejony do dziurkacza.
A oto...
Przez kilka dni rabusie i zakładnicy
żyli tuż obok siebie,
co tutaj oznacza, iż: „Policja tymczasem otoczyła budynek
i w końcu wpakowała rabusiów za kratki”.
Żądam dziewiątek.
Makao.
Fajnie jest, prawda?
- Stać, policja! - Stać!
Nie ruszać się!
Gdy w końcu uwolniono zakładników,
władze odkryły, iż pomiędzy nimi a rabusiami
nawiązała się przyjaźń.
Zadzwoń!
Od tamtej pory określenie „syndrom sztokholmski”
używane jest dla opisania sytuacji,
w której wiezień odczuwa sympatię do porywacza.
Istnieje jednak również określenie
opisujące sympatię, którą porywacz odczuwa do swego więźnia.
Zjawisko to znane jest jako „syndrom Góry Cug”.
Spójrzcie, co przygotowało dziecko.
Sorbet, sashimi i tatar z tostów.
Miałam wątpliwości, czy mała poradzi sobie w kuchni...
ale to jest przepyszne.
Źle, że wciąż wykorzystujemy ją i grozimy jej,
a tymczasem jej talenty mogłyby posłużyć dobru ogółu.
Cóż to? Chciałem sok pomarańczowy, a to tylko lód!
Ten tost jest surowy. Czy to bezpieczne?
Oczywiście, że nie. Dziecko chce nas otruć!
Chciałem zjeść cieplutkie śniadanie,
a ty przyniosłaś te zimne, podłe śmieci.
Może jeśli zrzucę cię z Góry Cug,
przemówię ci do rozsądku.
Żartuję sobie.
Nigdy nie zrzuciłbym cię z góry.
Potrzebuję cię dla twoich pieniędzy.
Chciałem cię tylko nastraszyć.
Aura zagrożenia to wyraźne odczucie zła
towarzyszącego pewnym ludziom.
Mieć aurę zagrożenia to jak mieć na smyczy łasicę.
Udomowiona łasica to rzadkość,
a gdy już taką spotkamy, mamy ochotę schować się pod biurko.
Niektórzy jednak roztaczają tak głęboką i trwałą aurę zagrożenia,
że nie potrafię nawet wymówić ich imion
po tak wielu latach.
Określać ich będę jak niemal wszyscy inni:
jako faceta z brodą bez włosów i kobietę z włosami bez brody.
Ich widok sprawi jednak, że inne słowa będą cisnęły się na usta.
Mamusia! Tatuś!
Okaż szacunek, Olafie.
Czy tak wita się ludzi, którzy dali ci wychowanie?
Czy to szefa rodzice?
Poniekąd.
- Byli moimi mentorami. - Tak.
Odegraliśmy kluczową rolę w twojej edukacji, czyż nie, Olafie?
Nauczyliśmy cię podkładać ogień.
Parę mrówek, szkło powiększające.
Nim cię zwerbowaliśmy, byłeś zagubiony.
- Potrzebowałeś nabrać rozpędu. - Kopniaka.
Powiedz, co robisz ze swoim życiem?
A więc...
jestem aktorem.
Moje nazwisko gościło na łamach kilku małych magazynów.
A oto moja trupa.
Biega tu gdzieś również kilkoro karnawałowych dziwolągów.
Już nie.
Oto moja dziewczyna.
Tak, mam dziewczynę!
Dzień dobry,
- jestem Esmeralda Szpe... - Wiemy, kim jesteś.
Wprowadziłaś się do domku przy Dark Avenue 667.
I jak?
Jeremi i ja jesteśmy w separacji.
Jak poszło z Bagiennymi?
Bagienni, tak...
- Minęło tyle czasu... - Naprawdę nie pamiętam.
- Pozwól, że przypomnimy. - Zgubiłeś te trojaczki.
Bliźniaki.
Po tym, jak włożyliśmy tyle wysiłku w zatrzymanie ich w Peru.
Słyszeliście o Bagiennych?
Olafie, słyszeliśmy o twoich drobnych niepowodzeniach.
O tym, jak przeszkodzili ci ci irytujący ochotnicy.
I trójka śmiałych dzieciaków.
I to tyle razy. Co masz na swoją obronę?
To nie była moja wina!
To ich wina!
Otaczają mnie niekompetencja i wiarołomstwo!
Ej, to nie w porządku!
W porządku, a na dodatek prawda!
Właśnie puszczałbym z dymem bazę WZS,
gdyby ci idioci nie naciskali na mnie, by wpierw zjeść śniadanie!
Olafie.
Nie przejmowałbym się bazą.
To wygląda jak tunel pod naszym domem.
WZS ma wszędzie takie tunele.
Sekretne organizacje chcą podróżować pod ziemią.
Według Niekompletnej historii tajnych organizacji
- baza WZS jest za tymi drzwiami. - Imponujący zamek.
- Jak się go otwiera? - Są to wrota znaczeniowo sterowane.
- Otwiera je język. - Klawiaturę połączono z zawiasami.
- Należy wpisać właściwą frazę. - Trzy frazy.
Jedna pomyłka i drzwi zamkną się na zawsze.
Pierwsza z fraz to nazwisko naukowca,
któremu powszechnie przypisuje się odkrycie grawitacji.
Łatwe. Sir Isaac Newton.
Co dalej?
Łacińska nazwa lwa występującego na peryferiach.
- Panthera Leo. - WZS trenował je przed schizmą.
Ostatnia fraza?
Trzecia fraza to motyw przewodni
Anny Kareniny. Niestety, nie znam fabuły.
Stąd twoje pytania.
Potrzebny był ktoś, kto otworzy drzwi.
Szukam pewnych ludzi.
- Zagubionych. - My też.
- Matki. - Ojca.
Słoneczka.
Odnajdziemy ich, ale tylko jeśli potraficie podać
motyw przewodni powieści.
Tematem Anny Kareniny jest wyższość...
Prostego, wiejskiego życia...
Nad życiem kierowanym namiętnościami,
które prowadzą jedynie do tragedii.
Mama kazała nam wykuć to na blachę.
Jakby przygotowywała nas na ten dzień.
Będzie z nas dumna.
Czemu się nie otwiera?
Pracowało aż do ostatniego słowa.
Może coś się zacięło.
A może życie namiętnościami prowadzi do czegoś innego.
Życie namiętnościami może prowadzić do wielu rzeczy.
Odważna, cudowna kobieta może przez nie
opłakiwać stratę na brzegu zmarzniętego potoku.
Zgubiłam cukiernicę.
Wszystko stracone.
Bankier może przez nie zaliczyć zaskakujący, nieklimatyczny powrót.
Przepraszam panią,
zgubiłem mapę i nie mam pojęcia, gdzie jestem.
Nie powinien pan tu być. Góra jest niebezpieczna.
Tak jak miasto. Właśnie uchodzę z napadu na bank,
a pan Tamerlane uważa mnie za winnego.
Zdecydowałem więc uciekać co prędzej z miasta
i szukać sierot wysłanych nie tam, gdzie trzeba.
Zabawne.
Właśnie miałem dziwne przeczucie...
jakby namiętność podpowiadała mi,
że ktoś w pobliżu jest w opałach.
Nie widziała pani przypadkiem kogoś w opałach?
Kobieta w pani stanie nie powinna zapuszczać się do lasu sama.
To prawda...
Nie powinna.
Pomogę.
Dziękuję.
Jeśli chodzi o mnie, życie kierowane namiętnościami
doprowadziło do niesłusznego oskarżenia...
i życia uciekiniera.
Ale w przypadku Anny Kareniny
życie namiętnościami prowadzi jedynie do tragedii.
Wioletka miała rację.
Mechanizm się zaciął.
Możemy wejść w sam środek zebrania ogólnego.
Albo trafić na mamę lub tatę.
- Matko? - Ojcze!
Nie martw się bazą...
Bo własnoręcznie ją wypaliliśmy.
Zaczęliśmy od kuchni.
Nie!
Następnie bawialnię, pokój kamuflażu, salę balową
i wszystkie sześć laboratoriów.
Spłonęły klasy, kino, jacuzzi, które nie chciało płonąć.
W końcu wypaliliśmy bibliotekę.
To podobało mi się najbardziej. Książki, księgi...
Wszystkie spopielone, by nikt nie mógł ich przeczytać.
Tyle sekretów...
Których nikt już nie pozna.
Wszystko poszło z dymem.
ŚWIAT JEST TU CICHY
- Nie! - Nie!
- No, no. - A któż to?
O tak, to wam się spodoba.
To koniec.
Wszystko prowadziło tutaj. Mapy, szyfry...
Akta Snicketa.
Jedno z rodziców musi być tutaj!
Jacques Snicket powiedział, że ktoś przeżył pożar!
Owszem.
- Kto? - Ja.
Ja uniknąłem ognia, który strawił mój dom.
Duncan?
Quigley.
Quigley Bagienny.
Napisy: Peter S.