NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc
Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire'owie są w pułapce W śniegu topią się
Przybyły czarne charaktery I uciec nie ma gdzie
Rozpocząć tak ostatnią serię – Pomysł diabli nadali
Ci, co wciąż oglądają Rozum zwyczajnie postradali
Nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz
Powie stanowczo więc:
Nie patrz się
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
ZJEZDNE ZBOCZE: CZĘŚĆ 2
Nie patrz się, nie patrz się
- Jesteś Quigley Bagienny. - Mówią, że zginąłeś w pożarze.
Przeżyłem.
Nazywam się Lemony Snicket
i spędziłem lata, miesiące
i niezliczoną ilość dni, z rzędu czy nie pod rząd,
badając przypadki, w których można przeżyć pożar.
Ujść z życiem można, jeśli nie potrafiło się zasnąć,
więc miast być z rodzeństwem w łóżku
siedziało się w kuchni z mamą, popijając gorący cydr.
Mama wyczuła dym
i zaprowadziła chłopca do sekretnego tunelu pod domem,
a sama pobiegła po resztę rodziny.
Już nie wróciła.
Zostałem sierotą.
Rozumiemy, co czułeś.
Wiem o tym.
Ocalały mógłby iść tunelem długo, trafiając w końcu do domu...
Pustego domu, wypełnionego pustymi klatkami,
eksponującymi niegdyś najwspanialszą kolekcję gadów na świecie.
Mieszkał tam nasz wuj, Monty.
Teraz dom stoi pusty.
Mógłby natrafić na puszkę brzoskwiń w syropie...
i interesującą lekturę.
Czytając, mógłby poznać historię pewnej tajnej organizacji
i schizmy, która ją rozsadziła.
Mógłby poznać inne, zaskakujące fakty.
DUNCAN I IZADORA PORWANI!!!
Powszechna im. Prufrocka!
Ciemna Aleja!
Następnie peryferia, Śmiercionosze
oraz wiele innych niebezpiecznych miejsc!
Mógłby nawet przeczytać o sekretnej bazie ukrytej w górach
i wmieszać się w grupę Śnieżnych Skautów
na wypadek gdyby ci, którzy spalili jego dom, wciąż mu zagrażali.
To było ostatnie miejsce, w którym mogłem znaleźć brata i siostrę.
Duncan i Isadora są bezpieczni.
Uciekli Hrabiemu Olafowi mobilnym domem powietrznym.
- Skąd wiecie? - Pomogliśmy im.
- Przyjaźnimy się. - Gdzie oni są?
Nie wiemy, ale są bezpieczni.
Chcieliśmy trafić na któregoś z rodziców,
ale cieszymy się, że jesteś tu ty.
I znajdziemy Słoneczko.
Uratowaliście moje rodzeństwo.
Pomogę wam uratować siostrę.
A więc to jest Słoneczko Baudelaire.
Jej rodzeństwo zrzuciłem ze szczytu góry, a ona jest moją służącą.
Jednak nie jestem całkiem beznadziejny!
Dziecko-sługa... sama miałam takiego sługę przed schizmą.
To było dawno temu, dziecko musiało już dorosnąć.
Niekoniecznie.
Nie boję się.
Przysporzyłaś niemal tylu kłopotów, co twoi rodzice.
Ale my wiemy, co robimy.
Ogień rozwiąże każdy problem pod słońcem.
Słyszeliśmy na przykład plotkę, że ktoś ocalał z niedawnego pożaru
i ukrywa się w bazie WZS.
Złożyliśmy tam wizytę.
Nie ma już żadnych ocalałych.
Dla pewności spytam – ocalałych nie ma, bo ich zabiliście,
czy dlatego, że ich nie znaleźliście?
Pogubiłem się.
Baza była opuszczona, plotki okazały się nieprawdą.
Spotkaliśmy za to jedną z twoich... dawnych wspólniczek.
Snicketównę.
- Co z nią zrobiliście? - Uciekła.
Daleko nie zajdzie. Jest w samym sercu gór.
Całkiem sama.
Już pani nie śpi!
Spała pani jak zabita, dosłownie.
Szukałem dla nas śniadania i znalazłem te jagody.
Trujące.
Panie Poe, dziękuję za pomoc, batonik musli
i koński koc pachnący lakierem do paznokci,
ale muszę wracać do miasta. Nie ma dymu bez ognia, a ja...
- widziałam mnóstwo dymu. - Byłem Śnieżnym Skautem
i jak na dłoni kompletnego żółtodzioba widać,
że nie da pani rady zejść.
Dlatego zamierzam zjechać.
Może okażę zaangażowanie i podrzucę panią.
- Ma pan samochód? - Sam rozważałem wypad do miasta.
O nieobecnych myślimy życzliwiej, mawiają.
Mam taką nadzieję, bo pan Tamerlane
był wściekły, że wyjechałem.
Co pani powie na coś więcej niż przejażdżkę?
Może praca biurowa w sektorze finansowym?
- Wolę pracować w terenie. - Mamy akurat wakat.
Moja sekretarka wróciła niedawno do Winnipeg.
Zdaje się, że po śmierci matki została jakąś księżną.
Ale będzie gorąco!
Mówimy: „Nie ma dymu bez ognia”,
ponieważ gdy wydaje się, że coś jest nie tak, to przeważnie tak jest.
Mogę pani obiecać, że w biurze będzie aż huczało.
Już to słyszę!
Proszę do mnie podejść, bardzo szybko i bardzo cicho.
Lodowe pszczoły!
Zabiorę się z panem.
Z przykrością powiem, że bardzo wiele złego przydarzyło się
na Górze Cug, szczególnie Słoneczku Baudelaire.
Tak wiele złego przydarza się mnie!
Mam być królem świata, być na szczycie,
tymczasem pojawia się tych dwoje i pouczają mnie, umniejszają mi!
Wiesz, jak to jest
próbować za wszelką cenę zaimponować komuś, kto nie dostrzega twojego talentu?
- Nie za bardzo. - Chcę papierosa,
dawaj no te zielone patyczki.
Dam se radę.
Jesteś nerwowy, szefie.
Proszę wziąć kilka głębokich wdechów. Może krótka przebieżka?
Nie mam czasu się przebierać!
Muszę jakoś pokazać moim mentorom, że mam midasowy dotyk!
- A jeśli wystawię sztukę? - Czy to aby dobry pomysł?
Nie wydają się być koneserami sztuki.
Pomysł nie jest dobry, jest oszałamiający!
Krótka piosenka, trochę tańca,
jakiś monolog z Poskromienia Makbeta.
Jest coś lepszego od teatru do kotleta?
Śniadanie.
Tak, gdy mała je przygotuje.
Lepiej, żeby tym razem było na ciepło!
Słoneczko Baudelaire miała przed sobą kilka problemów do rozwiązania.
Była przetrzymywana przez tych złych na szczycie góry
i musiała uciec.
Musiała przygotować dla nich ciepłe śniadanie
z kilku zimnych łososi.
Poza tym musiała jakoś skontaktować się
z agentem WZS rzekomo przebywającym na górze,
agentem, którym mógłby ją uratować.
Co za dziecko nie umie rozpalić ognia?
Palenie bardzo, bardzo szkodzi.
Tylko na rozpałkę.
Rozumiesz?
Szybciej, umieram z głodu.
Sytuacja była dramatyczna.
Ale Słoneczko widziała już przecież swoje rodzeństwo wychodzące z opałów
dzięki konceptowi.
Tak więc gdy Hrabia Olaf dał jej tego dziwnego papierosa,
wpadła na pomysł, który mógł rozwiązać wszystkie problemy.
Wędzony łosoś.
Będziesz go wędzić tą dziwną, zieloną fajką?
Sprytne.
W porządku.
Spójrz, zielony dym.
Dziwne, unosi się nad Górą Cug.
Wałeczek zielny sygnałowy.
Czytałem, że w WZS używano ich, by dawać sygnały.
- To może być ktoś z WZS. - Albo Słoneczko.
- Musimy się tam dostać. - To długa droga.
Musimy wrócić przez wrota, zejść w dół wylotu zapalonych substancji
i wejść tą samą drogą, co Śnieżni Skauci.
- Jest prostsza droga. - Nie ma, spójrz na mapę.
To ty spójrz na wodospad.
Więc mówię: „Już wiem, pojedziemy windą!”.
I pchnęłam ich.
Eleganckie.
- Nieskuteczne. - Najedli się strachu.
Myślałam, że oczy wyskoczą im z orbit!
Olaf mógłby się od ciebie wiele nauczyć. Jest taki przesadzony, teatralny.
Z wszystkiego robi wielkie wydarzenie.
Werble! Kurtyna!
Unieścież ją.
Znaczy się, kurtyna w dół.
Pani i panowie,
przygotujcie się na opowieść tak straszną,
że włosy na głowie stają dęba.
Nie.
W momencie wypadają.
Też nie...
Jest to historia podpalenia...
i morderstwa.
Herpetolog ginący od własnego jadu.
Wyrośnięta kobieta rzucona na pożarcie wyrośniętym pijawkom.
Strażacy zabici na śmierć w różnych przyjemnych dla oka miejscach akcji.
Przede wszystkim jednak
jest to opowieść...
o mnie,
tym, który popełnił wszystkie te odrażające uczynki.
Ja, Hrabia Olaf,
najprzystojniejszy, odnoszący największe sukcesy,
najbardziej zasługujący na pochwałę człowiek na ziemi!
Okej, przejdźmy może do utworu.
I raz, i dwa, i trzy, i cztery!
Dosyć!
Gdy cię werbowaliśmy, miałeś przejść przez kraj, siejąc ogień i zniszczenie,
a nie brykać dookoła z bandą beztalenci
nazywających siebie aktorami.
Osobiście nie chciałabym grać. Pracuję w sektorze finansowym.
Szło jak po maśle, dopóki nie schrzaniłeś rytmu!
À propos jedzenia, łosoś pachnie cudnie.
Głupcy!
Dym zniknął.
Wypalił się wałeczek zielny sygnałowy?
A może złapali tego, kto go miał.
Co wyście myśleli, dając Słoneczku Baudelaire wałeczek zielny sygnałowy?
- Jak mogłeś dać papierosa dziecku? - To nie ja!
To nie papieros. Używa się go do nadawania.
To dziecko poinformowało o nas każdego agenta WZS w promieniu stu mil!
Myślałem, że jesteś więźniem, ale teraz widzę, że szpiegiem.
A gu gu.
- Nie brzmi jak szpieg. - Raczej jak bezbronne dziecko.
Posłuchajcie, jak gaworzy.
Proszę cię, już szympans na cymbałkach zaliczył lepszy występ.
Ona tylko udaje bezbronną.
Wiem, w końcu jestem aktorem.
Dzieci ciągle spiskują przeciw innym,
a to dziecko jest najgorsze ze wszystkich.
Bez wahania zrzuciłbym małą ze zbocza, gdyby nie to,
że jest mi potrzebna żywa, by zdobyć fortunę.
Fortunę Baudelaire'ów?
Od dawna pragnę ją zdobyć i nareszcie mam ją w zasięgu ręki.
Ta fortuna to drobne.
Nie, jestem pewien, że to banknoty.
Miałeś mierzyć wysoko.
To wysoka kupa pieniędzy.
Czemu skupiać się na jednej fortunie,
jeśli można mieć je wszystkie?
Brzmi obiecująco.
Chodź, Olafie. Panno Szpetna, proszę do nas.
Czas wytłumaczyć, po co jesteśmy na tej górze.
To brzmi, jakby działo się tam coś okropnego.
Oby Wioletka wymyśliła, jak wejść na górę.
Spójrzcie, co znalazłam.
Wydobyłam to z kupy złomu. Widzicie nazwiska?
Dr Toronado.
Ojciec zabierał nas na jej wykłady z inżynierii.
C.M. Cenzurowa, mama dała mi jej książkę o kobietach-piratach.
A ja stamtąd wiem, jak zawiązać diabelski jęzor.
Kto to L. Snicket?
Czytałem jego książkę o mapach oraz kurs akordeonu.
To tak, jakby nasi rodzice trenowali nas na członków WZS...
Jakby wiedzieli, że ich tu nie będzie.
Użyjmy tego, co nam zostawili.
Często ludzie, którzy nie są naszymi rodzicami,
dają nam ważne lekcje.
Ludzi takich nazywa się mentorami.
To, co smutne w sprawie Baudelaire'ów, to to,
że Wioletce nigdy nie dane było pracować u boku
wielkich wynalazców i badaczy należących do WZS,
ale czytała ich prace w książkach, które dostała od rodziców.
Quigley, podaj mi kandelabr.
Kiedy więc Wioletka za pomocą świecznika nadawała widelcom pożądany kształt,
prawie słyszała dr Toronado, mówiącą:
„Uważaj na zęby, Wioletko. Mogą być delikatne”.
Gdy wzięła struny ze spalonego ukulele,
wyobraziła sobie moją dobrą przyjaciółkę, panią Cenzurową:
„Myślałaś o węźle perskim?”.
A gdy Wioletka orzekła, że...
Czas na test wytrzymałościowy.
...to jakby słyszała człowieka imieniem Snicket, mówiącego: „Jeśli zadziała...
macie u mnie pistacje”.
Działa.
Pistacje dla wszystkich!
Oczywiście nie każdy mentor jest dobry.
Wiele lat temu w mojej własnej organizacji
byli tacy, którzy żerowali na podatnych umysłach,
oszukując je akurat wtedy,
gdy te były najbardziej zagubione.
Zagubiłeś się?
Jak mógłbym? Wszędzie pełno znaków,
trochę głupio jak na tajną organizację.
Czy zagubiłeś się w przenośni?
Kim jesteście? Chwila.
Mężczyzna z włosami i kobieta z brodą... czy odwrotnie.
Słyszałem o was.
Wzajemnie. Wiemy, co zaszło tamtej nocy.
Wiemy też, jak od tamtej pory spędzasz noce.
Chodząc tymi tunelami.
- Bez celu. - Sam.
- Śledzicie mnie? - Z zainteresowaniem, nie od dziś.
Zdradzili cię przyjaciele z WZS.
Ale młody człowiek twojego talentu nie potrzebuje przyjaciół.
- Potrzebuje przewodnika. - Spasuję.
Jestem teraz umęczonym, ponurym samotnikiem.
Piszę pamiętniki.
Wolę zostać sam.
Dlaczego? Wielka szkoda.
Możemy cię tyle nauczyć.
Źli mentorzy prowadzą cię na równię pochyłą,
czy to lata później, gdy spotykasz ich na szczycie góry,
czy kiedy należysz do ich trupy.
Siedzą w tym namiocie już dość długo. Ciekawe, co planują.
- Oby piknik. - Nigdy nie piknik.
Już nie.
Dołączyłem do trupy, gdyż sądziłem, że Hrabia
może mnie nauczyć, jak przekuć naturalną charyzmę w karierę aktora.
Zaczynam jednak kwestionować swoje wybory życiowe.
Wiem, co mówisz. Przez tych leszczy mam dreszcze.
Na pewno zabili tych dziwolągów.
- Z pewnością. - Na amen.
Mała, jak myślisz - co planują?
Kłopoty.
- Wodospad będzie śliski. - Zęby widelców
- pomogą zaczepić się w lodzie. - Powinniście coś zobaczyć.
Sprawdzałem, czy jakieś książki przetrwały pożar.
- Znalazłem ją w dziale poezji. - Ody?
- Kody. - Tekst podaje,
że WZS szyfruje wiadomość w wypadku pożaru.
Tutaj może być ukryta wiadomość.
Ktoś musi ją odnaleźć.
Jak dobry jesteś w łamaniu kodów?
Spróbuję, choć lepszy jestem w mapach.
Lepiej też się wspinasz.
Widziałem w wylocie zapalonych substancji.
Pomóż nam uratować Słoneczko. Ja zostanę tutaj.
Jesteś tego pewien?
Wymyśliłaś jak wejść na górę. Kolej na moje talenty.
Jeśli Słoneczko tam jest, uratujemy ją.
Bez wątpienia.
Dziękujemy, że chcesz pomóc.
Użyjemy tego, by podciągać się i sprawdzać grubość lodu.
Najlepszy plan to nie spaść.
- Gotów? - Gdybyśmy mieli na to czekać...
Życia by nie starczyło.
Odpocznijmy.
Widzę półkę skalną.
Już niedaleko.
Upokarzające.
Mnie też się to nie podoba, dobra?
- Powtórka. - Nie ma mowy!
Jest całkiem inaczej niż wtedy, gdy siedziałaś w ptasiej klatce.
Ta jest większa.
Dlaczego?
Jest chyba dla orłów.
Czemu pomagasz Olafowi?
Pytasz, jak dorosły mężczyzna może świadomie
uczestniczyć w czymś takim?
Gdy dorośniesz, zrozumiesz.
Mam cię.
Półka jest solidna, powinniśmy tu zregenerować nasze siły.
- Dobra myśl. Świetny z ciebie taternik. - Świetny z ciebie wynalazca.
Dzięki, ale nie ma co świętować, przed nami długa droga.
„Baluj w połowie drogi do celu, a owacji u końca nie doczekasz tak wielu”.
To mojej siostry.
Gdy już znajdziemy Słoneczko, poszukamy twoich.
Twoja rękawica!
Weźmiemy ją w drodze powrotnej.
Jak już mieć tajną bazę, to gdzie indziej jak tu.
Piękny widok.
Istotnie, piękny.
Baudelaire'om odebrano bardzo wiele od momentu,
kiedy stracili dom i rodziców,
między innymi prywatność, więc...
zamiast opowiadać wam o tych kilku chwilach dzielonych z przyjacielem
w mroźny wieczór, gdzieś na zamarzniętym wodospadzie,
zrobię najstarszej z Baudelaire'ów tę uprzejmość...
i dam jej chwilę intymności.
Zrozum, nie chciałem zostać sługusem ani aktorem.
Chciałem być biologiem morskim!
Słoneczko. Jest bezpieczna.
Jak mamy ją uratować? Pilnuje jej ten z hakami zamiast rąk.
Pić.
Mamy dużo rozmrożonego lodu.
Poproszę gazowane.
Widziałem, jak szef wyrzucał pół butelki napoju z auta,
ale mam cię nie zostawiać samej.
Ech, nie patrz tak!
Dobra, czekaj.
- Słoneczko. - Gdzie Klaus?
W bazie. Przyszliśmy cię uratować.
To Quigley, jego brat. Przeżył pożar. Mamy ci tyle do opowiedzenia.
Dzieciąteczko!
Kryć się.
Wymyśliłem dla ciebie nieco bardziej poniżające zadanie.
Ugotujesz na bardzo wyszukaną, modną kolację.
Dziś Święto Fałszywej Wiosny!
I nie tylko to.
Gdzie Hakoręki? Miał tu czekać.
Wydajesz się nie panować nad poplecznikami.
O tak, daję im nieco swobody.
Wiesz, wolno biegające sługusy.
Mamy dla was robotę. W lesie jest szałas.
Znajdziecie tam płachtę. Przynieście ją i rozłóżcie na drodze.
To brzmi jak praca. Czemu mamy pracować?
Bo wam każemy!
Słusznie. Na dziecko już pokrzyczeliśmy,
wiele więcej do roboty nie ma.
Olafie, to dziecko za bardzo cię obchodzi.
Już jutro nasze będą niezliczone sieroty i ich fortuny.
Czy to na pewno same sieroty?
Jeszcze nie.
Kim są ci okrutnicy?
Podpalacze.
To oni podłożyli ogień pod bazę WZS?
Chodźmy. Zapnę cię na plecach i zniosę.
- Nie idę. - Idziesz, przecież uratowaliśmy cię.
Kto to taki?
Holenderska kurtyzana, szpiegowała Niemców podczas I wojny światowej.
Słoneczko chce tu zostać jako szpieg.
Badać zdradliwość. Potem uciec.
Tamci mówili o zrobieniu sierot z innych dzieci.
Jeśli Słoneczku uda się rozgryźć ich plan, może uda nam się temu zapobiec.
Nie zostawię jej.
- Jest moją małą siostrzyczką. - Nie taką małą.
Hej, mała, mam nadzieję, że czegoś nie zbroiłaś.
Hakoręki wraca, musimy iść.
Nie mogę cię zostawić. Jak wyjdziesz?
Coś wynajdę.
Weź mój wytrych.
Możesz uciec na sankach.
Wioletko!
Skądś ty taka odważna?
Chodź.
Nie znalazłem tego napoju, ale spójrz tutaj.
Lemoniada pietruszkowa!
Znaleźliście malutką?
To ona wysyłała sygnały. Jest bezpieczna.
I wie, kto spalił bazę.
To był facet z brodą bez włosów.
I kobieta z włosami bez brody. Boi się ich nawet Olaf.
- I porzuciliście ją? - Planują coś złego.
Rozmawiali o zrobieniu sierot z innych dzieci.
Słoneczko chciała zostać i szpiegować.
- Jest mała, nie może być szpiegiem. - Już nie taka mała.
Dołączy do nas tu, na dole, jak tylko czegoś się dowie.
To był jej pomysł. Nalegała.
- Nalegała? - Poszła na ochotnika.
- Chyba musimy jej zaufać. - Mamy wybór?
Dowiedziałeś się czegoś?
Znalazłem wiadomość. Gdybyście byli w płonącym budynku
i mieli coś uratować, gdzie byście to ukryli?
W sejfie.
Załóżcie, że nie zdążycie go otworzyć.
- W lodówce. - Dokładnie. Przeszukałem ją więc.
Co znalazłeś?
Wyrażenia zapasowo-słoikowe.
Co takiego?
Wyrażenia zapasowo-słoikowe to szyfr bezpieczeństwa.
Jeśli nie możesz przesłać wiadomości, używasz zapasów z lodówki.
Posłuchajcie.
„Najciemniejsza marmolada imię nadawcy ci poda”.
Jak wiersze Izadory.
Rodzice nauczyli ją pisać dwuwierszem.
Wiersz oznacza, że tożsamość nadawcy znajdziemy w najciemniejszej z marmolad.
Dżem z malinojeżyn.
J.S.
- Jacques Snicket. - Przecież nie żyje.
A będzie dziwniej.
„Spotkania wyznaczane są według kalendarza owocowego,
a ich miejsce określają dodatki oparte na przyprawach”.
J.S. zwołuje zebranie ogólne WZS,
a dzień tygodnia określa ilość oliwek.
Jedna to niedziela, i tak dalej.
- Oliwek jest pięć. - To czwartek.
Jeśli wiadomość zostawiono w trakcie pożaru, to...
do spotkania niecały tydzień.
Ale gdzie ono będzie?
Odpowiedzieć może tylko ten słoik musztardy.
Odczytaj składniki.
„Ocet, gorczyca, sól, kurkuma,
ostatnia bezpieczna kryjówka”.
Jest!
Jeśli ją znajdziemy, znajdziemy też WZS.
Nie wiem, gdzie to jest.
Jeśli odpowiedź była w bibliotece, to poszła z dymem.
Może Słoneczko czegoś się dowie.
Będziemy na nią uważać.
Fałszywe wiosenne krokieciki.
„Zrób to, zrób tamto”.
Tyrani.
Widzieliście?
O, znowu.
Małe, odbite światło,
- jak z lunety. - Strażak.
Przyprowadź go, Olafie.
Ja? Nie chcę, niech dziecko idzie.
To nie robota dla dziecka. Jeśli to Strażak...
- Może mieć cukiernicę. - Ja pójdę!
Zawsze chętnie pomogę.
Wrzucę tylko na siebie coś straszniejszego i lecę.
Dziecko nas obserwuje.
- Przykryjcie klatkę! - Zakryć ją!
Przykryjcie klatkę!
Miałem to powiedzieć pierwszy.
Przykro mi, dziecko.
Ktoś schodzi ze zbocza!
To na pewno Słoneczko!
Nie sądzę. Za wysoka jak na Słoneczko.
Dziwne, chyba widzę ogień.
To nie ogień.
- To moda. - Esmeralda.
Myślałam, że wy, Strażacy jesteście bystrzy,
ale jeśli ktokolwiek wciąż tu jest, to jest bardzo głupi.
Wasza baza zniszczona,
wasi najgorsi wrogowie są tam, na szczycie góry,
a ja tutaj...
w zabójczym stroju.
Niski jesteś jak na Strażaka,
ale zawsze mówiłam, że czytanie hamuje wzrost.
Nie uciekaj, chcę jedynie torturować cię tak długo,
aż podasz mi miejsce, w którym znajduje się cukiernica.
Raz urządziłeś tu bal maskowy i nie zaprosiłeś mnie.
Nie, żeby mi zależało.
Na tak cudną twarz nigdy nie powinno się zakładać maski.
Czy jesteś w kuchni?
A może tu... gdziekolwiek to jest.
Aha.
Pokój z jacuzzi.
Lepiej wyjdź.
Jak już cię dostanę,
obdarcie cię ze skóry będzie drugim najgorszym, co robiłam w jacuzzi.
Wydaje się, że Esmeralda Szpetna właśnie została uwięziona na dnie jacuzzi.
Żyje?
Natychmiast mnie wyciągnąć!
Bycie uwięzionym w jacuzzi jest nawet mniej „na topie” niż kąpiel w nim.
Żyje.
- Mogę zbudować wyciąg. - Albo...
- Albo? - Wyciągnijcie mnie stąd!
Hrabia Olaf ma kogoś, kogo kochacie. Teraz nasza kolej.
- Moglibyśmy zrobić... - Wymianę zakładników.
Gdy mój chłopak dowie się, że mnie tu więzisz,
naprawdę się wścieknie!
Hrabia Olaf porywa ludzi dla własnych korzyści.
Naprawdę chcesz postąpić tak jak on?
Ogień trzeba zwalczać ogniem.
Gdyby tak było, cały świat utonąłby w dymie.
Klaus ma rację.
- Musi być inny sposób. - Klaus?
A to dobre!
Nie jesteście Strażakami, jesteście Baudelaire'owie!
Olaf będzie zawiedziony, że przeżyliście,
gdy spuścił was z tej góry.
Oczywiście będzie też wniebowzięty, mogąc zabić was jeszcze raz.
A ty...
czy nie odleciałeś całą kupą balonów?
Jestem Quigley. Przeżyłem pożar.
Niektóre dni są po prostu do bani.
Wyciągniemy cię, ale za pomoc w odzyskaniu siostry.
A co, jeśli odmówię?
To jest wasz problem po schizmie.
Bycie praworządnym i oczytanym nic wam nie da.
Gdy byłam w waszym wieku, miałam zmarnować całe lato
na Annę Kareninę.
Wiedziałam, że na nic mi te głupoty. Spaliłam tę książkę w kominku.
I spójrzcie dziś na mnie,
piękna i modna!
Uwięziona na dnie jacuzzi.
A mimo to mam lepiej od was.
Nie uratujecie siostry,
tak jak nigdy nie uratujecie
tych dzieciaków idących świętować fałszywą wiosnę.
Fałszywą wiosnę?
- „Niezliczone sieroty”. - „Fortuny”.
Porwą Śnieżnych Skautów i zabiją ich rodziców!
Carmelito!
Carmelito, może zawrócimy.
Nie czuję stóp, a ten bagaż jest ciężki.
Zawrócicie, gdy wam powiem,
na szczycie Góry Cug,
po mojej koronacji na Królową Fałszywej Wiosny!
Mówiłam ci już, że wybory królowej są demokratyczne.
Demokracja jest dobra dla ciastkoniuchaczy!
Kto ci dał przywództwo?
Wszyscy wasi obrzydliwie bogaci rodzice, choć zaczynam podejrzewać,
że mieli swoje powody, by wysłać was w teren.
Wiesz, męczy mnie już przyjmowanie rozkazów od kociary.
Kto chce zostawić liderkę na poboczu,
gdzie wygłodnieje i zdziczeje,
a chcąc przetrwać, będzie wsuwała mech?
Chodźcie więc za swą królową!
Hopla!
Ale...
Jestem wolna.
Hopla! Hopla!
Dalej! Dalej!
Przestań, to nie pomaga.
Wolałabym, żebyście się pospieszyli.
Nie podoba mi się ten plan.
Mnie też nie, ale nie mamy wyboru.
Dalej! Dalej!
Stoimy u progu naszego największego tryumfu.
Grupa Śnieżnych Skautów z najbogatszych rodzin w mieście
właśnie się tu zbliża.
Wyłapiemy tych mundurkowiczów co do jednego
i każdemu damy wspaniałą możliwość dołączenia do nas.
Co, jeśli odmówią?
Spalimy ich domy.
Z rodzicami włącznie.
To stało się z naszym domem.
I z naszymi rodzicami.
Dla jasności – porwiemy bandę bogatych bachorów,
wyeliminujemy ich rodziców w serii podpaleń,
a następnie, czekając, aż osiągną pełnoletność, by zdobyć ich pieniądze,
będziemy indoktrynować ich wycofanym rodzicielstwem i syndromem sztokholmskim?
Och, Olafie, nie byliśmy wycofani, tylko nie było za co cię chwalić.
Przygarnęliśmy cię,
ponieważ ujrzeliśmy iskrę zdolną konkurować ze słońcem.
A teraz?
Twoja obsesja na punkcie Baudelaire'ów to hańba.
Zwyciężyła i upokorzyła cię.
To już przeszłość. Baudelaire'owie są dla mnie martwi.
Nie wszyscy.
Ale zabijając dziecko, nigdy nie dostanę ich fortuny.
Dokładnie. Sądzisz, że zasługujesz na nasz szacunek?
Naszą miłość?
To zróbże coś raz w swoim żałosnym życiu.
Zrzuć Słoneczko Baudelaire ze zbocza!
- Ale... - Bądź mężczyzną i zgładź to dziecko.
Baranie.
Jak mawiamy w teatrze...
wyrzucać.
Wydałem rozkaz. Zrzućcie to dziecko ze zbocza!
- Nie. - Jak to, „nie”?
- Nie to nie. - Koniec pomocy w twoich knowaniach.
Straciłyśmy rodziców i dom w pożarze.
To chyba nie był przypadek. Straciłyśmy też siostrę.
Nie obchodzą mnie tego typu nagłe zwroty akcji!
Natychmiast wykonacie rozkaz!
- Kochamy cię. - I dla miłości wszystko.
Ale nie to.
Wy...
Trudno. I tak nie potrzebuję tych bladych kiszek!
Ty, pozbądź się dziecka.
To równia pochyła.
Nie, to zamarznięty wodospad. Zrzuć to dziecko.
To była przenośnia.
Potrzebuję przestrzeni.
Poddaję w wątpliwość swoje wybory.
Poddajesz... wybory...
Bądź dobry dla Esmeraldy.
Straciłeś wszystkich popleczników.
Nie potrzebuję ich.
Żadnego z nich.
Sam również praktykuję i potrafię własnoręcznie zrzucić to dziecko!
Ciągle masz mnie, szefie!
Nie...
Moja fortuna!
Nareszcie, po tylu latach...
Wykończyliśmy wszystkich Baudelaire'ów.
Złe wieści.
- Moja fortuna! - Baudelaire'owie!
Zobacz, kogo jeszcze mam.
- To Quigleforth Bagienny. - Quigley.
Nigdy tak się nie cieszyłem na wasz widok, bachory!
Jak ich złapałaś, moja droga?
Nie złapała nas. Jesteśmy tu, by wymienić zakładników.
Że niby nigdy wcześniej
nie uwalniałam się z takich tam więzów.
Miałam zagrozić im tym nożem, żeby wciągnęli mnie na górę,
ale oni tak po prostu - na ochotnika!
Są tacy głupi.
Cóż, może nie mamy zakładniczki, ale nie odejdziemy bez Słoneczka.
Słoneczko Baudelaire nie żyje.
- Nie! - O tak. Mój ulubiony pomagier
właśnie zrzucił ją ze zbocza.
Ulubiony?
Dziwię się, że nie zauważyłeś.
Jak mogłeś?!
Proste, tylko podniósł klatkę i...
Nie.
I wszystko poszło świetnie, bo teraz mam was!
Kazaliście mi wybrać,
a ja i tak mam wszystko, czego chciałem!
Bo jestem artystyczny, boski,
cudowny, dobitny, elokwentny,
fantastyczny, genialny, heroiczny...
jaka z moich cech zaczyna się na „i”?
Imbecyl. Rozczarowujesz nas, Olafie.
Z nowymi rekrutami pójdzie nam lepiej.
Nadchodzą.
...cisi, dobrzy,
emblematyczni, fajowi, główkujący,
humanitarni, imponujący, jowialni, kumaci,
liczni, mięciutcy, naturalni, oficjalni, piękni...
...słuchający, twarz...
- Co tu robicie, niuchacze? - Carmelito...
Witaj, dziewczynko.
Jesteśmy tu, by pomóc wam świętować Fałszywą Wiosnę.
Carmelito, to nieprawda.
- Oni chcą was porwać! - Jestem na to zbyt rozkoszna!
Dawaj sztandar!
Proszę, zabierz Skautów w bezpieczne miejsce.
Nie zwracaj uwagi na te beksy.
Może podejdziesz?
Nie, Carmelito!
Koronuję się na Królową Fałszywej Wiosny!
Dzieci, podejdźcie bliżej
i dołączcie do obchodów.
- Nie! - To pułapka!
- Nie! - Nie!
Szlachetna połowa schizmy może mieć kruki
i trenowane gady...
Za to orły są nasze.
- Tak jak te dzieci. - Nie.
Byliśmy gotowi przyjąć cię z powrotem.
Zamiast tego weźmiemy twój samochód.
- Jak ukradliście moje kluczyki? - Odezwiemy się.
- W końcu? - Mówiliśmy do panny Szpetnej.
Jesteśmy pod wrażeniem.
Skontaktujemy się w sprawie kolejnego zlecenia.
Boże, serio? Jesteście cudowni!
Szerokiej drogi!
- Musimy stąd znikać. - Nigdzie nie idziecie!
Aby sięgnąć po fortunę, wystarczy mi jedno z was.
Które to będzie?
Zachowaj Klausa!
Możesz potem rozbić jego okulary i patrzeć, jak kluczy!
Słodka dziewczynko, chciałabyś do nas dołączyć?
Musimy to najpierw omówić.
Ej, niuchacze, mam teraz o dwie pary rodziców więcej niż wy!
Ostatnie słowa?
Tylko jedno.
Różyczka!
Za nimi!
Szefie, czym? Nie mamy auta!
Wiesz, szefie, przysięgam, ona była w klatce.
Później się z tobą policzę.
- Mamy cię, Słoneczko. - Wciąż nie jesteśmy bezpieczni.
Quigley, czy mapa pokazuje, dokąd zmierza potok?
Zwykle do większych zbiorników, czyli rzek, a rzeki...
- Quigley! - Wioletko!
- Quigley!
Mimo iż spędziłem wiele lat badając historię sierot Baudelaire,
wciąż nie wiem wszystkiego.
DOWODY
Nie wiem, czy Wioletka odwiedziła jeszcze Śmiercionosze
wraz z Quigleyem Bagiennym.
Znajdę was w ostatniej bezpiecznej kryjówce!
Nie wiem, co stało się z trupą Hrabiego Olafa po tym,
jak zeszli zboczem Góry Cug.
Może kupimy trochę miedzy i posadzimy brukiew?
Myślałam, że pójdziemy na muzykę podrywać marynarzy.
Dokąd teraz?
To rozstaj.
Jedno wiem na pewno.
Wiem, gdzie udali się Baudelaire'owie
po tym, jak ich sanki sunęły po skutym lodem Porażonym Potoku.
Wiem to dzięki jednej ze strof z długiego i trudnego wiersza
zaznaczonej w starej książce przez kobietę, która była Strażakiem,
odważną matką i lojalną siostrą.
Oto ta strofa:
„Za to, że życie nie trwa wiecznie...
Że martwy nie powstaje człek...
Że nawet najsmutniejsza z rzek...
Do morza dociera gdzieś bezpiecznie”.
Nie wiem, jak dziękować, że mnie pani podrzuciła.
Żaden problem. Sądziłam jednak, że ma pan samochód.
Zupełnie zapomniałem, że spadł z tego zbocza.
Prawdziwe szczęście, ta pani taksówka.
- Mojego brata. - Proszę mu podziękować.
Mój brat nie żyje.
Batonika musli?
To mój.
Cały czas miał pan telefon?
- Tak, panie Tamerlane? - ...w biurze?
Nie, proszę pana. Dojeżdżam właśnie do miasta.
Nie chcę krakać, ale mam świetną kandydatkę
na to stanowisko asystentki.
Nieważne. Wracaj do roboty. Całe miasto płonie.
Płonie?
Pożary?
Wielkie nieba, gdzie?
W całym mieście?
Och, sieroty.
A ich fortuny.
Wydział Spraw Sierot będzie huczał, panie Tamerlane!
Za zwalczanie ognia ogniem.
Za świat zatopiony w dymie.
Napisy: Peter S.