NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc
Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire'owie zatopieni, hen Głęboko w morskiej toni
By od towarzystwa Hrabiego Olafa Móc się w końcu uwolnić
Lecz on, oczywiście, znajduje ich Okropna rzecz to, rany!
Serial nasz jest tak ponury Iż powinien być zakazany
Nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz
Powie stanowczo więc:
Nie patrz się
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
GROŹNA GROTA: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice –
Martwe kobiety nie opowiadają historii.
Zapisują je smutni mężczyźni.
Potrzebujemy pomocy!
Otwieraj!
- Hasło? - Nie znamy hasła.
- Pomocy! - Właśnie spadliśmy z góry.
- Nie wpuszczą nas! - Może wpuszczą, gdy powiemy, co trzeba.
To łódź podwodna WZS. Jakie wyrażenia się z nimi wiążą?
Wolontariat Zapalonych Strażaków!
Świat jest cichy tu?
Baudelaire'owie.
Po bardzo długim czasie
spędzonym na badaniu oceanów, ulew i burz
oraz po wgapianiu się w kilka fontann z wodą pitną
naukowcy stworzyli teorię „cyklu hydrologicznego”.
Składa się on z trzech kluczowych zjawisk:
parowania, opadu oraz retencji.
Wszystkie są równie „suche” – oznacza to, że każdy żart z nich jest nudny.
Dobrze jest czasem się nudzić,
bo gdy ktoś się nudzi...
jest bezpieczny.
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Nazywam się Lemony Snicket
i sam czasem marzę, by móc zająć się czymś nudnym, jak cykl hydrologiczny
miast studiować losy sierot Baudelaire,
które nie są suche ani w sensie „nudne”, ani w sensie „nie zawierające oceanu”.
Jednakowoż polecam znaleźć sobie jakąś bezpieczną, suchą rozrywkę,
a nie oglądać ani sekundy dłużej tej niebezpiecznej,
szalenie wilgotnej opowieści.
Tędy.
Wchodźcie.
Spójrzcie na ten sprzęt.
Mapy pływów. Myślę, że ta łódź czegoś szuka.
Tak jest.
Witamy na Queequeg, Baudelaire'owie.
Niech to dunder świśnie!
Tego wyrażenia używają piraci, gdy są zaskoczeni.
Jest pani piratem?
Nie, ale to zaskoczenie znaleźć Klausa, Wioletkę i Słoneczko Baudelaire'ów
- pośrodku oceanu. - Skąd pani nas zna?
W Dzienniku Punctilio piszą, że jesteście mordercami.
Nie zawsze można ufać prasie.
Nie jesteście niebezpieczni?
Ja...
My...
Cóż, może trochę...
niebezpieczni.
Przepraszam, kim pani jest?
Fiona Widdershins, kapitan tej łodzi podwodnej.
- Kapitan? - Co, że niby dziewczyna?
Jest pani po prostu bardzo młoda.
Lat mam dość.
Nie jestem kapitanem długo.
Oto mój ojczym, prawdziwy Kapitan Widdershins.
Odszedł.
Też jesteśmy sierotami.
Mój ojczym nie umarł,
pewnego dnia wyruszył za rozpaczliwym wołaniem manata i dotąd nie wrócił.
Przykro nam...
On gdzieś tam jest. Znajdzie mnie.
Cóż, cieszymy się, że to pani znalazła nas.
Jest spotkanie WZS w ostatniej bezpiecznej kryjówce.
Czy weźmie nas tam pani?
Mam misję do wykonania.
Może więc do brzegu?
Nie mogę tak nagle po prostu zmienić kursu.
Ciężko mi samej na łodzi, ale WZS liczy na mnie.
A co, jeśli nie byłaby pani sama?
Gdybyśmy pomogli, zabrałaby nas pani w miejsce spotkania.
Klaus, nie ma czasu, spotkanie już w czwartek.
- To kilka dni. - Chcecie być ochotnikami?
Oto właśnie WZS.
Klaus, nie wiemy nawet, co to za misja.
To najważniejsza misja w całej historii WZS.
Szukam cukiernicy.
Niech to dunder świśnie!
Wyrażenie to wywodzi się
od społeczności piratów,
którzy to lubią używać intrygujących wyrażeń
prawie tak bardzo jak przejmować cudze statki
i łupić kosztowności.
Jest to okazanie niesłychanego zadziwienia,
którego używano w chwilach, gdy wydaje się, że jedyne,
co może jeszcze zaskoczyć, to grom z nieba.
Nie użyłem go od czasu pewnej ulewnej nocy,
gdy należało udawać pirata doświadczającego zdziwienia.
Dla użycia tego wyrażenia jest jednak jedna, zawsze idealna okazja –
natknięcie się na Hrabiego Olafa.
A niech to dunder świśnie!
Tak mówią piraci,
a oznacza to, że wkładacie te przebrania i robicie, co wam mówię.
Publika wciąż jest przekonana, że nie żyję,
musimy więc zdecydowanie uważać na to, co mówimy.
Dobry, chciałbym ukraść łódź podwodną.
Znaczy się, pożyczyć.
Tak, wypożyczyć państwa najlepszą, przecenioną łódź podwodną.
Gdyby się pani zastanawiała, jestem zwykłym gościem
na wakacjach z ukochaną żoną...
Ta kiecka nie jest „na topie”.
- Moją piękną córką... - Nie jestem piękna, jestem rozkoszna.
I dalekim kuzynem, który już dla mnie nie istnieje.
Dlatego, że nie zabiłem Słoneczka? Przecież przeprosiłem!
Głupstwa wygaduje.
Jak już mówiłem, wyruszamy na rodzinne wakacje
na dno morza, w poszukiwaniu sierot –
nie ma w tym nic dziwnego, robi tak bardzo wiele rodzin.
Tak, zwykła rodzina
z obszerną historią,
którą chętnie się z panią podzielę
na wypadek, gdybym przypominał
pewnego zmarłego hrabiego z pierwszych stron gazet.
Esmeralda Szpetna?
Nie, nie nazywam się tak.
Nazywam się inaczej i jeszcze nie powiedziałam jak.
Pani to Esmeralda Szpetna?
- Kto pyta? - Pani łódź podwodna czeka.
Moja?
Jej?
Załatwiona przez pewną parę.
Nasz najbardziej przerażający U-Boot dla Esmeraldy Szpetnej.
Zamówiony przez telefon, ale słychać, że zamawiająca była z włosami bez brody,
a ten drugi z brodą bez włosów.
Prawdziwa aura zagrożenia.
Zapłacili z góry.
Cóż za przemyślność.
Czy zamówili coś jeszcze? Może na Olafa?
Tylko tę kapitańską czapkę.
- Wezmę ją. - Dla niej.
Ho, ho, to jest „na topie”!
Hrabiusiu, haki Hakorękiego sprawiają, że czuję się nieswojo.
Wynagrodzę ci to, szefie. Kogo mam zabić?
Tak, zwykła, normalna rodzina.
Wasza łódź to ta z mackami.
Słyszeliśmy o cukiernicy.
Esmeralda Szpetna szukała jej w Szpitalu Heimlicha.
Nasza agentka już ją znalazła.
Niosła ją do bazy WZS w Śmiercionoszach.
WYDMUCHÓW ZA SYCZYNIOWEM
Byliśmy tam. Wszystko spłonęło.
Wiem. Cukiernica wpadła do Porażonego Potoku,
który zabrał ją do morza.
Oto dlaczego Queequeg jest naszą jedyną szansą.
- Dlaczego cukiernica jest tak ważna? - Szukają jej obie części WZS.
Podobno to przez nią doszło do schizmy.
- Co w niej jest? - To tajne.
- Nie powie nam pani? - Powiem tylko tyle,
że nie musicie wiedzieć.
Bez faktów nie przyjmę rozkazów.
Może po prostu znajdźmy cukiernicę?
Wtedy dowiemy się, co jest w środku.
Brzmisz jak Kuchcik. On zawsze gada takie pozytywy.
- Kuchcik? - Kolega z załogi.
Zajmuje się posiłkami, choć dodaje za dużo gumy do żucia.
Hej, Kuchcik, tutaj!
Baudelaire'owie!
- Phil! - Phil!
Co tutaj robisz?
Kuchcik jest drugi po Kapitan, prawda?
- Ma na imię Phil. - Dla mnie to Kuchcik.
Wszystko jedno, jak ludzie mnie nazywają.
Dobrze, że jesteś cały po tym tartaku.
Wiedziałem, że „pracownik nieopłacany” to nie dla mnie.
I patrzcie – jestem kucharzem na łodzi podwodnej z brakami załogi!
Życie jest z dnia na dzień piękniejsze!
Phil, przepraszam za spowodowanie tamtego wypadku.
- Ależ już dawno jestem zdrów! - Więc co z twoją nogą?
Rekin ją odgryzł. Tak.
Bolało strasznie,
ale z drugiej strony,
ludzie rzadko kiedy mogą zobaczyć takiego drapieżnika z bliska.
Wciąż optymista, jak widzę.
Co na obiad, Kuchciku?
Nie zwykłem mówić źle o niczyjej kuchni, nawet swojej, więc nie powiem.
Dzisiejsza zapiekanka jest zdecydowanie „do żucia”.
- Do żucia? - Tak, to guma.
Zastępca szefa kuchni?
Moja siostra ma na myśli, że ostatnio trochę gotuje.
Chętnie pomoże ci w kuchni.
Bardzo chętnie. Nie mam pojęcia o gotowaniu.
W barakach mamy mundury.
Jak już się ubierzecie, Słoneczko może pomóc,
a ja pokażę Klausowi bibliotekę.
Przydałby mi się oddany badacz.
- Co ja mogę robić? - Masz jakieś umiejętności?
Ona jest geniuszem mechaniki.
Zaraz tam „geniusz”.
Sama mam smykałkę, więc łódź jest jak spod igły.
- Rozumiem. - Mój ojczym powiadał:
„Biada temu, który zwleka”.
- Nie zwlekajmy więc. - Tak jest, pani Kapitan!
- Tak jest! - Tak jest!
Tak jest.
„Biada temu, który zwleka” – niezbyt użyteczne.
Co rusz lepiej się zatrzymać i pomyśleć.
Poza tym powinno być: „Biada temu lub tej...”.
Ale to chyba trudniej zmieścić na plakiecie.
Teraz należy zwlekać. Musimy odnaleźć ostatnią
bezpieczną kryjówkę, a nie szukać cukiernicy.
Sądzę, że Fionie można ufać.
Chcę jej ufać, ale coś mi w niej nie pasuje.
Czyżby? Ona jest całkiem jak ty.
Wiem, że martwisz się o Quigleya. Na pewno jest bezpieczny.
Wiem. On jest bardzo zaradny.
Młodzieńcze, mówisz, że zjechałeś na sankach z wodospadu,
wpadłeś do potoku, gdzie rozłączyłeś się z przyjaciółmi,
a następnie wróciłeś do miasta na nartach z kory?
Szczerze powiem, że ciężko to łyknąć.
Czemu nie zadzwoniłeś po taksówkę? Gdzie masz rodziców?
Jestem sierotą, jak moi przyjaciele.
Dlatego przyszedłem do Departamentu ds. Sierot.
Przepraszam.
Tak.
Owszem.
Nie.
Fioletowo-brązowy.
Nie, dziękuję.
Kontynuuj.
Pomoże mi pan odnaleźć przyjaciół?
Przykro mi, nie mam czasu
szukać sierot, co nie usiedzą w miejscu.
Sama sprawa Baudelaire'ów kosztowała mnie już o wiele za dużo zdrowia!
Nie wspominam nawet o Bagiennych.
Szukam Baudelaire'ów. Jestem Quigley Bagienny.
Bzdura, Quigley Bagienny zginął w pożarze,
który zdaje się ostatnio wędrować.
Sekretarka odprowadzi cię do drzwi.
Jacqueline?
Jacqueline.
Nie jestem sekretarką i nie nazywam się Jacqueline,
ale chyba potrafię ci pomóc.
To brzmi jak poważna sprawa.
Od lat ludzie nazywają mnie typem spod ciemnej gwiazdy, kryminalistą.
Drżą, patrząc na moje niecne uczynki.
Aż do teraz jednak nie rozumiałem,
jak przerażające jest być pod kontrolą
złych, zdradzieckich, tyranizujących, dwulicowych,
strasznie niedobrych i bardzo, bardzo władczych...
Nie bądź dzieckiem.
Jesteś zły, bo ta miła para z gór lubi mnie bardziej niż ciebie.
Dlatego kupili mi tę łódź i kapitańską czapkę.
Czapka nie czyni cię kapitanem!
A to jest wypożyczona łódź.
Olafie, czy znów masz humory?
Powinniśmy ścigać Baudelaire'ów, a nie dryfować w tej puszce.
Pan słucha. Wspierałam cię, gdy goniąc za marzeniem,
ścigałeś te sieroty
przez najbardziej „nietopowe” zakątki peryferii.
Tym razem ja decyduję, za czym gonimy!
Za cukiernicą.
Jasne, że za cukiernicą.
Poza tym to czas spędzony z rodziną.
Spójrz, Hrabiusiu, spójrz!
Popatrz, Hrabiusiu!
To tak ważne w dzisiejszych czasach,
- gdy wszystko wokół pędzi... - Spójrz!
...żeby rodzina miała czas
- naprawdę pobyć razem. - Patrz!
Patrzcie na mnie, niuchacze!
Moja droga, wyglądasz rozkosznie!
Prawda?
Jestem stepującą baletnico-wróżko-panią weterynarz!
Następnym razem zapytaj, proszę, czy możesz grzebać w mojej walizce.
Ale Hrabiusiu,
potrzebuję specjalnego stroju do mojego stepująco-baletowo-
wróżkowo-weterynaryjnego recitalu!
Ta część nazywa się „Jezioro Łabędzie”.
Łabędzia rozjeżdża samochód,
bo myślał, że jest bardziej rozkoszny ode mnie.
Gdzie ty znowu idziesz?
Utopić smutki,
nim utopię jakąś wróżkę.
Gdzieś ty był?
Przepraszam. Musiałem zmyć pokład i powiesić portret Kapitan
przed gotowaniem.
Tęsknię za resztą trupy.
To dość wymagające być jedynym członkiem załogi na pokładzie Carmelity.
Powinniśmy jeszcze popracować nad tą nazwą.
Wiem, że szef jest zły za to...
no wie szef, za to na górze.
Chcę, żeby szef wiedział, że może ciągle na mnie „liczyć”.
Powiedziałem „liczyć”, bo do tej buzi użyłem licznych warzyw...
- A cóż to? - To sałatka szefa,
pełna różnych składników, posiekanych i...
Jest w tym wołowina?
- To danie wege. - Co?!
Znaczy, że nie ma w nim w ogóle mięsa.
Och, to mój ulubiony hak!
Jesteś moim pomagierem,
co tutaj oznacza, że dla mnie pracujesz.
Gdy następnym razem powiem ci, żebyś zrzucił dziecko, chcę usłyszeć:
„Plask”.
O nie!
Witam, marynarze. Elegancja.
To pisarz, Herman Melville, bardzo go lubię.
Uwielbiam sposób, w jaki opisuje kłopoty grup nadzorowanych,
jak biedni marynarze i młodzież.
Lubię jego symbolizm,
jak na przykład to, że Moby Dick jest wielorybem i metaforą śmierci.
Obyłoby się bez kapitana obsesyjnie poszukującego
krwawej zemsty.
Nie dziwi mnie to.
Ale moje ulubione książki są tutaj.
Mykologia, Wy-kologia,
Grzyb pośród ryb, Spojrzenie mykologiczne...
To książki o grzybach.
- Czy jest pani mykologiem? - Grzyby są moją pasją.
Znajdźcie sobie pokój.
- Gdzie zaczniemy? - Książka o mapach pływów
pomoże nam określić, gdzie prądy zabrały cukiernicę.
Potem obliczymy, gdzie jest teraz.
Lepiej byłoby wiedzieć, co jest w środku.
Mówiłam, że to poufna informacja.
Więc możemy przegapić spotkanie WZS, szukając nie wiadomo czego.
Bez cukiernicy nie będzie spotkania. Do roboty.
- Ale... - To rozkaz!
Ja...
- Przepraszam, ja... - Pójdę sprawdzić działanie sonaru.
Jeśli to pani kapitan odpowiada.
Nie wiem, co się stało.
W porządku, wszyscy wiele przeszliśmy.
Jest mi ciężko bez ojczyma.
Ciśnienie jest ogromne.
To się trzyma kupy, jesteśmy w łodzi podwodnej.
Wiesz, ty i Wioletka jesteście podobne.
Jesteście mądre, stanowcze...
całkiem... ładne...
Tak naprawdę...
ojczym nigdy nie powiedział mi, co jest w cukiernicy.
Kapitan powinien wszystko wiedzieć,
ale tego o WZS nigdy mi nie powiedział.
Mówił, że niektóre tajemnice są zbyt straszne dla młodych.
Mój brat w końcu oszalał.
Masz brata?
On zginął.
W pożarze?
Nie, w wypadku z manatem.
Nasi rodzice też mieli tajemnice.
Myślę, że chcieli nas chronić.
Tymczasem mierzymy się z rzeczami, na które nigdy nas nie przygotowali.
Posłuchaj, Klaus. Powinieneś coś wiedzieć o mojej rodzinie.
Mam! Cykl hydrologiczny.
Przepraszam, co mówiłaś?
To nieważne.
Guma?
Całe skrzynie!
Nim odszedłem, obrabowałem tartaczną spiżarnię.
Mamy też ziemniaki,
mąkę uniwersalną,
śmietanę, mielony pieprz i...
dorsza.
Wiem, zrobimy zapiekankę z dorszem i gumą do żucia!
Gęsta zupka!
Zupa z gumą?
Musisz się jeszcze wiele nauczyć, młoda damo.
Nie guma. Kartofle.
Zupa z dorszem i ziemniakami.
Genialne!
Nie mamy masła, mamy za to oliwę z oliwek.
„Odważne gotowanie często wymusza szybkie podmiany”.
Tak mawiała ciotka Julia.
Wiesz, normalnie nie pozwoliłbym obierać ziemniaków dziecku...
ale ty masz talent!
Jesteś.
Na pokładzie nie było nic do naprawienia,
więc zaczęłam badać mechanikę tej śluzy.
Zakładasz kombinezon, po czym pokój wypełnia woda.
Potem otwiera się właz, by móc wyjść odkrywać.
To może się przydać. Poszliśmy do przodu.
Ty i Fiona?
Powinnaś dać jej szansę.
Nie powiedziała nam, co jest w cukiernicy,
- bo sama nie wie. - Więc skłamała? Co jeszcze ukrywa?
Ona jest z nami, należy do WZS!
Ale do której strony?
Wydaje mi się całkiem szlachetna.
Wielu ludzi wydaje się takimi być. Nie ufam jej, Klaus.
Ja jej ufam.
- A mnie ufasz? - Jasne.
Więc postarajcie się jakoś dogadać.
Chodź, pokażę ci, co znaleźliśmy.
Możemy przyjąć, że cukiernicę porwało w dół potoku,
a następnie do morza,
gdzie prądy porwały ją gdzieś na północny zachód.
- Utonęła? - Oceany są w ciągłym ruchu,
więc jeśli coś wpada do morza, kończy wiele kilometrów dalej.
Prądy w tej części oceanu mogły porwać cukiernicę gdzieś
w okolicę Średniawej Rafy Koralowej, którą dotarłaby tutaj.
Oznaczone „A.A.”.
Centrum morskie Anwhistle.
To nazwisko ciotki Józefiny.
Tak, wiem.
Centrum morskie Anwhistle zajmowało się oceanografią i retoryką.
Jej mąż, Ike, prowadził je ze swoim bratem.
Ciocia nie wspominała o tym.
O wielu rzeczach nie wspomniała.
Nie dziwię się, że nie chciała o tym mówić.
Ike i Gregor bardzo się pokłócili.
Nikt nie wie dlaczego, ale od tamtej pory nie rozmawiali.
Pewnego dnia wybuchł pożar.
CENTRUM MORSKIE ANWHISTLE PŁONIE
Centrum spłonęło, a Gregor Anwhistle został zabity.
Czy cukiernica jest w okolicach Centrum Morskiego?
To dziwne, ale...
według moich obliczeń cukiernica jest pod Anwhistle, o, tu.
Oznaczone G.G.
To Grota Gorgońska.
- Podwodna jaskinia pod laboratorium. - Popłyńmy tam.
- Co? - Bez pośpiechu.
Nie wiemy, czy obliczenia są prawidłowe.
Myślałam, że biada tej, która zwleka.
Może tym razem należy pomyśleć.
Nie ma czasu.
Do czwartku musimy dotrzeć do ostatniej bezpiecznej kryjówki!
Klaus, powiedz siostrze, że to niesubordynacja!
Powiedz Kapitan, że plecie głupoty!
- Może... - Zupa!
- W samą porę, Phil. - To zasługa Słoneczka.
Jej zęby bardzo pomogły nam obrać kartofle i filetować dorsza.
Pachnie wyśmienicie.
Dobra robota, kucharze.
Dobra robota, załogo.
Za radą załogi
zdecydowałam niezwłocznie wypłynąć w kierunku Groty Gorgońskiej. To rozkaz.
Widzicie? Nie ma problemu, któremu nie zaradziłby rodzinny obiad.
- Niesprawiedliwość. - Ból brzucha.
- Wyższa matematyka. - Mam na myśli prawdziwe problemy!
To sałata.
- To na pewno jadalne? - Też tak powiedziałem.
Chciałam sałatkę z pizzami w środku.
Ta jest strasznie nudna.
Kochanie...
Powiedz coś.
Powiedz...
Hakoręki...
- W zasadzie to na imię mam... - To jest rodzinny obiad.
Dzięki, szefie.
Z tego, co wiem, mam jednego, zabójczo przystojnego partnera.
- To moi. - I jedną rozkosznie adoptowaną,
niezdrowo utalentowaną córkę.
Mężczyzna, kobieta, dziecko. Rodzina.
Rodzina może w zasadzie mieć różne formy, na przykład...
Esmé chce powiedzieć, żebyś spływał jeść ze szczurami.
Tak, szefie.
Niuchacz nie jest rodziną!
W przeciągu godziny będziemy pod Anwhistle.
Może Kapitan powie nam, w co naprawdę się pakujemy.
Wioletko, dość.
Ona nam czegoś nie mówi. To dlatego zwlekała.
Co tam jest?
Meduzoidalne Mycelium.
Mycelium, czyli grzyb.
a Meduza to potwór z greckiej mitologii.
Jej włosy stanowią węże.
Założę się, że zyskiwała przy bliższym poznaniu.
Meduzoidalne Mycelium to rzadki grzyb rosnący tylko w Grocie Gorgońskiej.
Mam książkę, w której jest o niej wiersz.
„Moc zarodnika jej poznajesz, gdy w godzinę z życiem się rozstajesz”.
- Jest trująca. - Śmiertelnie.
Grzybnia rozrasta się, to znów zanika – cyklicznie.
Gdy zanika, nawet nie widać, że tam jest, lecz gdy rośnie...
Grota nie daje mu możliwości rozprzestrzeniania się.
Jeśli tam jest cukiernica... jeśli tam się udajemy...
może to być nasz koniec.
To sonar.
- Czy „Q” oznacza naszą łódź? - Tak.
Co oznacza ten pytajnik?
Wyłączymy zasilanie, może nas nie ujrzą.
Biada tej, która zwleka. Silniki, światła, wyłączamy wszystko!
Na ziemię.
Co to było?
Żeglarze nazywają to Wielkim Nieznanym.
Patrzyliście przez iluminator? Było ogromne.
To było nic. Parę łusek, trochę skóry.
Ojczym mawiał, że są na świecie rzeczy
potężniejsze, niż jesteśmy to sobie w stanie wyobrazić.
Starodawne, tajemnicze stwory.
Wielkie Nieznane to jeden z nich.
Różne kultury mają na to różne nazwy, ale...
to zawsze czuwa, przyczajone w ciemności.
Brat Jacquesa Snicketa opisał to. Opis jest w bibliotece.
Powinniśmy go przeczytać,
tak jak to, co mamy o grzybni.
- Idę po teksty. - Proszę o pośpiech.
Takiego deseru nie można przegapić.
Słoneczko i ja zrobiliśmy coś ekstra.
To chyba nie guma?
Niespodzianka.
Szkoda, że cię tu nie ma.
Na czym polega smutek – nie sposób zrozumieć tę zagadkę.
Jeśli doskwiera ci wielki smutek,
może ci się wydawać, że płoniesz,
że smutek ogarnia całe twoje życie
jak dym z ogromnego pożaru.
Gdyby potrafiły się jeszcze śmiać,
dzieci uznałyby za śmieszny fakt,
że gdy kontemplowały własną, smutną historię
i nieznane wody przed nimi,
ich największy wróg również pogrążony był w smutku.
Nigdy się już nie zaśmieję.
Widzicie? Nie umiem wydobyć tego dźwięku.
Cała radość została wyssana z mego życia jak przez...
Jak się nazywają te pasożyty, co wgryzają się i wysysają krew?
Pijawki?
Rodziny.
O, jak wszechpotężny zatonął – osiadł na dnie morza.
Bez Baudelaire'ów do dręczenia nie ma światła, powietrza,
nie ma kremu nawilżającego, bo ktoś zapomniał go spakować!
Przestań tak dołować.
Dołujesz mnie.
Pogódź się z tym.
Życie jest cierpieniem – lubi rozczarowywać
bez względu na to, jak piękna i cudowna jesteś.
Ależ ja jestem rozkoszna.
Uroda przemija!
Córkę straszysz!
Wiem, a mimo to nadal nie jest mi lepiej.
Nie wierzę.
Co to za niuchany kształt? Wygląda jak wielki przecinek.
To Wielkie Nieznane.
Myślałam, że to mit, jak grawitacja czy piękna dusza.
Cisza, bo nas wyczuje!
Nie muszę być cicho, jestem na to zbyt rozkoszna!
Wyłączyć światła!
Powiem Hakiemu, żeby nas stąd zabrał.
- Haki, zabierz nas stąd! - Czekajcie.
Czy to „Q”?
Co to?
Wygląda jak...
Kalmar.
Szybko, wyłączamy wszystko.
A niech mnie. To Queequeg.
- Statek kapitana Widdershinsa. - Kogo?
Jego nazwisko brzmi jak choroba, nie?
Ciepło, ciepło. On jest z WZS.
Zgred wisi mi 50 dolców!
I pewnie wie, gdzie są Baudelaire'owie.
Wolontariusze zawsze wysyłają sobie wkurzające telegramy.
Nie płyniemy za Baudelaire'ami, tylko po cukiernicę.
Przypominam ci, że to mnie mianowano kapitanem.
Możesz to uznać za bunt.
Cała naprzód!
Płynie wprost na nas.
- To łódź podwodna. - Bardzo dziwna.
Nie stójmy tak!
Ach, ten dreszczyk emocji!
Czuję wiercenie w brzuchu!
To ta sałata, mówiłam – nie ufać zieleninie.
To nie sałata, złotko.
To złowieszczy śmiech.
Ha-ha-haczyk!
Chodź do tatusia!
Boziu, ależ to podniecające!
- O nie! - Niemożliwe!
Zrywam boki! Mdłości mam od radości!
Poważnie rozważam napisanie książki
ze wszystkimi tymi prześmiesznymi rzeczami w mojej głowie!
By tak rzec.
Kiedyś się przebrała? Przejęliśmy tę łódź praktycznie od razu.
A, taki tam autorski kostium.
Wyglądasz świetnie.
- Prawda? - Ty nie jesteś kapitan Widdershins.
Przepraszam was.
No, no...
Bagienni.
- To Baudelaire'owie, słodka. - Kto?
Na chwilę nas adoptowałaś.
Ciągle nic.
Cóż za szczęśliwy zbieg okoliczności.
Spodziewałem się torturować starego wroga,
aż powie mi, gdzie przebywacie,
ale teraz mogę ominąć pośrednika i od razu torturować was.
- Czemu te dziwne dźwięki? - To nasze nowe, złowieszcze śmiechy.
Bardzo „na topie”.
Nie ma w tym nic zabawnego.
No tak, cóż, humor jest bardzo subiektywny. Hu, hu, ha!
Sądziłem, że utonęliście w Porażonym Potoku.
Serce mi pękło.
Nieprawda, wielokrotnie chciałeś nas zamordować.
Serce mi pękło, bo chciałem zaciukać was osobiście.
Po zdobyciu fortuny, oczywiście.
I zabraniu cukiernicy z waszych zimnych, martwych dłoni czy stóp.
Czemu mielibyśmy trzymać cukiernicę stopami?
Nie pyskuj.
Gdzie jest stary kapitan? Sądziłem, że to jego łódź.
Kapitan Widdershins popłynął na wołanie
manata w potrzebie. Nigdy nie powrócił.
W sumie pasuje. Zawsze miał słabość do krów morskich.
Ale czy mam uwierzyć, że zostawiłby łódź bez kapitana?
Ja jestem kapitanem.
Ty kapitanem? Nie wierzę w to.
- Bo co, za młoda? - Nie, dziewczyna.
Jeszcze pięć minut temu byłaś kapitanem, słodka.
Ja jestem kobietą.
- Idziecie z nami, szczeniaki. - A co ze mną?
A ty coś za jeden? Nieważne, w pace jest miejsce dla was wszystkich.
Zobaczę pakę?
- Idziemy, sieroty. - Potwór morski!
- Co? - Jak śmiesz tak do mnie mówić!
Jejku, uciekanie jest w dechę!
- Ja wam pokażę potwora! - Hej!
Przykro mi, ale tym razem nie mogę ci dać nawiać.
Spójrz, Hrabiusiu, złapałam niuchacza!
Widzicie, ja też mam rodzinę,
tylko że moja jest lepsza od waszej,
bo robi wszystko, co jej każę.
I żyje.
- Kochany... - Nie teraz, złotko.
- Ale cukiernica... - Wiem, że chcesz cukiernicy!
Znajdę ją dla ciebie, obiecuję.
Najdroższy...
oni już ją znaleźli.
Boję się.
Bo to jest straszne.
Zanurkujecie głęboko i zdobędziecie cukiernicę!
Słyszycie?
Na pewno cię słyszą. Mówisz bardzo, bardzo głośno.
I nie próbowałbym ucieczki.
Jesteście na dnie oceanu, a w skafandrach jest mało powietrza.
Jeśli nie wrócicie, zginiecie, a ja na razie jeszcze tego nie chcę.
Jeszcze jedna kolejka złowieszczego śmiechu, na koszt firmy.
Za-cha-cha-cha-kładnicy!
Cha-cha-chantagonizm!
Cia-cha-chastkoniuchacze!
Określenie „nieznane wody” odnosi się do miejsc, których nie ma na mapie.
Może też oznaczać każde inne, niepoznane miejsce.
Od mrocznych, morskich głębin...
aż po własną przyszłość,
nieznaną, dopóki nie przyjdzie.
Widdershins, ty stary głupcze.
Zawsze stawałeś po złej stronie.
- Szefie, co mu się stało? - Pewnie utonął.
- Tak szef myśli? - A może pożarły go rekiny.
Nie, to mnie.
To w moim stylu.
Szefie... większość łodzi podwodnych ma więcej niż jednego członka załogi.
I co? Większość żeglarzy ma więcej niż zero dłoni.
Po prostu... poszukam gapowiczów.
- Niezły pomysł, Haki. - Nazywam się....
Przeszukaj Queequeg od rufy po tę drugą stronę.
Jeśli znajdziesz Wolontariusza lub drożdżówkę –
od razu do mnie.
Tak jest, kapitanie.
Uwielbiam drożdżówki!
S...
O...
S.
Tak, powinienem wysłać S.O.S.!
- Normalnie tonę w papierkowej robocie. - Dosłownie.
Mówi się „dosłownie”.
Tak, chciałem powiedzieć „normalnie”.
Tutaj, w Departamencie potrzebujemy każdej pary rąk,
od kiedy pożary namnożyły tylu sierot.
Jakby tego było mało, same sieroty zaginęły.
Dlatego bardzo się cieszę, że zgodziła się pani przyjąć posadę.
Nie pracuję dla pana, panie Poe. Używam tylko pana telegrafu.
Cóż, proszę się zastanowić.
Oferujemy częściowo płatny macierzyński.
Czy to szef? Moja żona? A może poborca podatkowy?
Miałem mu zapłacić, ale byłem taki zajęty.
- To dla mnie. - Dla pani?
To wiadomość zajadle sekretna –
rodzaj telegramu wysyłanego do członków
pewnej organizacji, do której należę.
Ale może to trochę zbyt skomplikowane.
Tak, cóż...
Sprawę prywatnej korespondencji rozważymy jutro w biurze.
Cukiernica w G.G., stop. Misja zagrożona, stop.
No, dalej.
Pomoc w drodze.
Chwila, moment.
To ja. Jak szybko pływasz?
Jak to przewidział Klaus, studiując mapy pływów,
prądy poniosły Baudelaire'ów do Groty Gorgońskiej.
Pamiętam, jak Centrum morskie Anwhistle
znane było jako ośrodek oceanografii i retoryki
oraz jako podwodna baza sekretnej organizacji.
Miała ona swoje lepsze i gorsze dni,
a od czasu schizmy wielu wolontariuszy straciło przyjaciół,
zaufanych współpracowników czy kochane rodzeństwo.
Samo centrum, oczywiście, strawił pożar.
Jednak grota pod laboratorium wciąż tam jest,
więc każdy, kto zapuści się do środka,
może podziwiać pozostałości chwalebnej historii organizacji...
zanim ta popadła w ciemność.
- To musi prowadzić do Anwhistle. - I do wyjścia.
Jak już zdobędziemy cukiernicę, uciekniemy na powierzchnię.
Nie zostawimy Fiony.
- Poradzi sobie. - Nie pójdziemy bez niej!
Porozmawiamy, jak znajdziemy cukiernicę.
To sprzęt badawczy.
WZS musiał tu dokonywać eksperymentów przed pożarem.
Jakich eksperymentów?
Znalazłaś coś?
To stary telegram. „Wiadomość zajadle sekretna”.
WZS.
„Gregorze, proszę, przemyśl swój projekt.
Igrasz z ogniem. Nie chcesz, bym i ja to zrobił”.
Podpisane „Fernald”.
Kto to taki?
O jaki projekt chodzi?
Nie wiem.
To miejsce napawa mnie zgrozą.
Stało się tu coś złego. Nie chodzi o sam pożar.
Nie ma cukiernicy.
Jestem pewien swoich obliczeń.
Sprawdziłem dwa razy, Fiona też.
Spójrz. Nie pomyliłeś się.
Cukiernica tu była.
Te ślady są świeże.
- Halo? - Kto tam jest?
Wioletka? Klaus?
- Quigley? - Quigley!
Co tu robisz?
WZS mnie wysłał! Mam cukiernicę!
Tyle się dowiedziałem! Chodźcie tu, a wszystko wam opowiem.
Wioletko, stój!
To Meduzoidalne Mycelium.
Rozrasta się!
- Co się dzieje? - Wioletko, schodź.
Wioletko!
Pospiesz się, zbliża się do ciebie!
Quigley, to niebezpieczny grzyb!
Rozrasta się w górę schodów, uciekaj natychmiast!
Nie, nie bez ciebie!
Spotkamy się w ostatniej bezpiecznej kryjówce.
Hrabia Olaf czeka na cukiernicę. Czy Quigley ma ją zrzucić?
Nie. Byle jak najdalej od Olafa.
Zamknij klapę!
Quigley, zamykaj!
Co powiemy Hrabiemu Olafowi – z pustymi rękami?
Idźmy, bo nie dożyjemy tej rozmowy.
Biada nam, jeśli będziemy zwlekać.
- Przeszukałem łódź. - I?
Nie znalazłem nikogo, szefie.
Cóż, dzięki za marnowanie naszego czasu!
Weź więźnia do Carmelity.
O, to z pewnością Baudelaire'owie!
O nie!
Tak mnie podnieca myśl o cukiernicy, że mogłabym odgryźć komuś rękę!
- Ja mam obie! - Dalej, nie popisuj się.
Jeden z najpotężniejszych pierwiastków, którego próżno szukać u Mendelejewa,
to pierwiastek zaskoczenia.
Cukiernica bezpieczna.
Sieroty w niebezpieczeństwie.
Jest właśnie tam, gdzie się go nie spodziewamy.
Ale to niebezpieczny pierwiastek,
dlatego też polecam ograniczyć badania do cyklu hydrologicznego.
- Oby Quigley dał sobie radę. - Obyśmy my dali radę,
gdy Olaf i Esmé odkryją, że nie mamy cukiernicy.
Cykl hydrologiczny składa się z trzech zjawisk:
parowania, opadu i retencji.
Wszystkie one są tak samo nudne...
Pomocy.
Sekundę, Słoneczko.
...ale o ile mniej niepokojące
od zjawisk, których Baudelaire'owie mieli doświadczyć.
O nie.
Nie!
Będzie dobrze.
Będzie dobrze, Słoneczko.
Nie martw się.
Napisy: Peter. S