NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc
Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire'owie zatopieni, hen Głęboko w morskiej toni
By od towarzystwa Hrabiego Olafa Móc się w końcu uwolnić
Lecz on, oczywiście, znajduje ich Okropna rzecz to, rany!
Serial nasz jest tak ponury Iż powinien być zakazany
Nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz
Powie stanowczo więc:
Nie patrz się
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
GROŹNA GROTA: CZĘŚĆ 2
Nie patrz się, nie patrz się
Jeśli rozważacie karierę nikczemnika,
potrzebne wam będzie kilka rzeczy:
nikczemny śmiech,
nikczemny środek transportu,
jak na przykład łódź podwodna rodem z sennego koszmaru
i najważniejsze –
prawdziwie nikczemne niedbanie o życie innych ludzi.
Sieroty. Równie bezużyteczne na morzu, co na lądzie.
Rozkazałem wam przynieść mojej pannie cukiernicę,
a wy przynosicie mi kasłające dziecko!
Jeśli jakiś mykolog widział ostatni odcinek,
to zapewne zna już parę faktów na temat Meduzoidalnego Mycelium.
Paka jest w tę stronę!
Wie już, że to trujący grzyb rozrastający się i zanikający,
inaczej mówiąc – znikający i pojawiający się powtórnie.
Co jest... Nie, to tędy.
Wie, że najlepiej mu w ciasnych, ciemnych miejscach,
jak przełyk małego dziecka.
Wie też, że grzyb działa jak szwajcarski zegarek,
co oznacza, że Słoneczku Baudelaire pozostała godzina życia.
Tędy na pewno jeszcze nie szliśmy. Nie, czekaj.
Słoneczko ma niecałą godzinę. Musimy znaleźć antidotum!
Fiona! Ma w swojej bibliotece wiele książek o grzybach.
Szybko na Queequeg.
- Teraz niby którędy? - Zawracamy.
Nie bądź śmieszny, stamtąd przyszliśmy.
Jeśli nie zawrócimy, Słoneczko umrze!
Trudno. By zdobyć fortunę, potrzebne tylko jedno z was.
Należy jej się, wróciliście bez cukiernicy.
Tędy!
Musimy znaleźć antidotum!
Cóż, nie dbam o to. Cho-cho-cholewcia.
Nie tak szybko!
Od nas zależy życie Słoneczka!
Mylisz fakty. To wasze życie zależy ode mnie.
Niechże się wyrażę jasno.
Mógłbym was utopić w morzu
lub udusić mackami tej mechanicznej ośmiornicy.
Jedynie przez wzgląd na dobroć serca i chciwość
wrzucę was do paki, gdzie będę was torturował!
- A teraz ruchy! - Którędy?
W prawo!
W lewo, to miałem na myśli.
Błagam, trzymajcie się jak najdalej od tego nieszczęsnego odcinka.
Bo tak jak stan układu oddechowego biednego Słoneczka...
sytuacja Baudelaire'ów ciągle może się znacznie pogorszyć.
- Za mną, sieroty. - Śnieżni Skauci.
Żwawiej, ciastkoniuchacze!
I Carmelita.
- Ahoj, Baudelaire'owie! - Phil, ty żyjesz!
O, nawet lepiej.
Ledwie wczoraj miałem jedną pracę na łodzi podwodnej.
Dziś mam dwie!
Wiosłuję i do tego myję pokład!
- Pospieszmy się, zanim... - Hrabiusiu!
Zdążyłeś akurat na mój wyjątkowy recital taneczny.
Proszę, nie!
Carmelita jest najbardziej utalentowaną tancerką we wszechświecie!
Na jej widok oczy będą wam krwawić z wdzięczności,
aż wszystko zakrzepnie i dostaniecie infekcji.
Dokładnie tak!
Zostaniesz na moim recitalu,
prawda, Hrabiusiu?
Jestem zajęty, muszę wrzucić Baudelaire'ów do paki.
Wolisz ich ode mnie.
Polecę Hakiemu torturować te sieroty. Zostań tu i...
torturuj te sieroty.
Powiedz mu, żeby sobie z tymi szczeniakami poużywał! Chcę...
wiedzieć, gdzie jest cukiernica, wiem.
Witam w pace.
To po piracku więzienie.
Pozwól nam wrócić na Queequeg. Nie widziałeś, jak Słoneczko kaszle?
Widziałem. Widzę też, że mnie to nie obchodzi.
- Ty, na prawdę wypluwa płuca. - Ona umrze!
W końcu się w czymś zgadzamy.
Trzymaj się, pomożemy ci.
Jak mamy się stąd wydostać? Jesteśmy zamknięci w pace.
Już wcześniej uciekaliśmy.
To było więzienie z cegieł i zaprawy,
a to jest łódź podwodna.
Ściany są ze wzmacnianej stali.
Musi być jakiś sposób!
Wybieracie się gdzieś?
Powiem prosto z mostu – jestem tu, żeby was torturować.
- Możesz nas torturować, ile chcesz... - Dokładnie tak zrobię.
Nie wiemy, gdzie jest cukiernica, i mamy to gdzieś. Słoneczko...
Szef ma pytania, ja również.
Dlaczego byliście na Queequeg? W co wy pogrywacie?
Gdzie dziecko?
W łóżku. Jest chora.
Jeśli nie weźmiemy jej na Queequeg, umrze.
Nie czas na sztuczki!
Ocaliłem ci życie tam, na górze. Szef kazał mi za to cierpieć.
Ale myślę, że cierpienie należy dzielić, jak rodzinny obiad.
- Ściągnijmy ten głupi hełm. - Nie!
Jest zakażona Meduzoidalnym Mycelium.
Potwierdzam.
Czy wiesz, jak niebezpieczny to grzyb?
O nie, zarodniki są już w jej gardle!
- Musimy się stąd wydostać! - Błagamy, pomóż nam!
To nasza siostra.
Proszę, pomóż mi.
Wszystko będzie dobrze.
Katorżnicy są za zakrętem w prawo.
Prowadzi stamtąd cała seria zawijasów.
Poświęciłem długie godziny na zapamiętanie jej.
W prawo, potem w lewo, znów w prawo, potem znów,
następnie dwa razy w lewo i będziecie na Queequeg.
Prawo, lewo, prawo, prawo, lewo, lewo.
Nie popisuj się.
Nie sądźcie, że jestem po waszej stronie.
Przez was, bachory, moje życie to koszmar.
Przez tę fortunę Hrabia Olaf ciągle na mnie wrzeszczy.
To przez was nasze życie to koszmar!
Hrabia Olaf ciągle knuje, a ty mu pomagasz!
W porządku, nie zgadzamy się.
Przepraszam, dziecino, musisz być cicho.
Trzymaj.
Dobra,
zobaczę, czy na wybrzeżu czysto.
Ale się wystraszyłem!
Wystraszył mnie szef.
- Coś nie tak? - Co? Nic.
Nie, po prostu spaceruję sobie po mojej ogromnej
łodzi podwodnej, cóż mogłoby być nie tak?
- Pomogę. - Dziękuję.
Szukam pomieszczenia dobrego na wino.
A, kambuz.
Nie, pomieszczenie na wino. Tędy, prawda?
Nie, tędy, w lewo. Proszę, pokażę.
Nie masz teraz przypadkiem kogoś torturować?
Szedłem właśnie do kambuza – takiego na wino – naostrzyć haki...
żeby móc uzyskać...
maksimum bólu przy minimalnym wysiłku i pikać ich sierocą skórę.
Co ja bym bez ciebie zrobił, Haki.
- Dzięki, szefie. - Ciągle nie rodzina.
A teraz chodźmy do winnego! Mam ochotę na Cabernet.
W trzecim numerze będę się kręcić, a wy klaszczcie ile sił!
Prosimy, Carmelito, wiosłujemy już od tylu godzin.
Nie potrafię już klaskać.
Po uratowaniu Słoneczka musimy pomóc tym dzieciakom.
Musimy najpierw minąć Carmelitę i Esmé.
Odwrócimy ich uwagę i wrócimy na Queequeg,
a gdy Słoneczko będzie bezpieczna, uratujemy Śnieżnych Skautów. Wioletko?
Wioletko?
Może uda nam się to naraz.
Musimy stworzyć potwora..
„C” jak „cudna”,
„A” jak „ambitna”,
„R” jak „rozkoszna”,
„M” jak „olśniewająca”,
„E” jak „ekstra”,
„L” jak „laska”,
„I” jak „i najlepsza”,
„T” to „talent”,
a „A” to „a teraz czas na
stepującą baletnico–wróżko– panią weterynarz!”
Co to za hałas?
To śpiew Carmelity, ekstremalnie przyjemny.
Nie, czekaj, teraz słyszę.
Brzmi jak alarm.
Jesteśmy atakowani!
- Mamusiu! - To Wielkie Nieznane!
Jestem za młoda na twoją matkę.
- Słyszałem, że połyka cię w całości! - I że jest metaforą śmierci.
Jestem zbyt rozkoszna, mnie się nie połyka!
- Musimy stąd uciekać! - Nie opuścicie łodzi!
- Powiedziała: „Opuścić statek”. - Nie!
Stój! Ty, stój!
Carmelito, zatrzymaj ich!
Jestem twoim kapitanem, rozkazuję ci zatrzymać ich!
Tak jest, wasza Esmeraldość!
Stać!
Są brudni!
Przestańcie uciekać!
Vive la révolution!
Moja noga!
Ojej.
To ci miękkie stópki.
Fiono!
- Co się dzieje? - Potrzebujemy pomocy.
W grocie napotkaliśmy Meduzoidalne Mycelium.
Słoneczko jest zainfekowana zarodnikami.
Potrzebujemy antidotum, jest coraz gorzej.
Jak uciekliście? Co z cukiernicą?
- Jest u kogoś zaufanego. - Nie uciekliśmy,
pomógł nam Hakoręki, pomagier Olafa.
- Gdzie on jest? - Zagaduje Olafa.
Ale uciekliśmy. Pomożesz nam ją ocalić?
Tak jest. Biada tej, która zwleka.
O Meduzoidalnym Mycelium czytałam tutaj.
Szybko!
Rozdział 40, „Grota Gorgońska”.
„Szybka trucizna czyni grzyb niestabilnym”.
Czy jest coś o odtrutce?
„Wiecznie zajęci scjentyści pracują nad lekiem
przy Parszywej Promenadzie. Jak na razie bez skutku”.
To WZS!
To stara książka, może WZS znalazł odtrutkę!
Musimy wysłać wiadomość zajadle sekretną.
Telegraph poszedł w drebiezgi – sprawka Olafa.
Naprawimy go.
Trzymaj się, Słoneczko, już niedługo!
Nie jest beznadziejnie.
- Taśma. - I obcęgi.
I pasta biblioteczna.
- Na marginesie jest notka. - Co mówi?
To wiersz.
„Czy o roztwór łatwo? Otóż tak. Korzeń warzęchy dodaj, na smak”.
- „Roztwór” to odtrutka. - Ale warząchew nie ma korzenia.
Warzęcha. Roślina. Z roślin często robi się antidota.
Książka wspominała o Parszywej Promenadzie.
Jechaliśmy tamtędy do wuja Monty'ego.
Pamiętam ten zapach. Okropny, jak pieprz.
Nie, nie pieprz...
Korzeń warzęchy...
- Chrzan! - Chrzan!
Guma! W tym kredensie nie ma nic innego!
Znalazłem zestaw przypraw, ale też nic.
Tylko mnóstwo wasabi i estragonu.
A jak w lodówce?
Cytrynada.
- Gorgonzola. - A to co?
Twoje urodziny.
STO LAT, WIOLETKO!
- Zapomniałam. - Słoneczko nie.
To pewnie ta niespodzianka od niej i Phila.
Nie możemy jej stracić, nie możemy!
Słoneczko...
Znaleźliśmy odtrutkę, ale tylko chrzan może cię ocalić.
- Nie ma go tu. - Zamiennik.
„Karta się odwróciła” to wyrażenie,
którego sieroty Baudelaire nie miały raczej okazji używać.
Chodzi o sytuację, która nagle się odwraca tak,
że ci pierwotnie bezradni
zyskują nad nią kontrolę.
I vice versa.
Słoneczko wiedziała, że odważne gotowanie wymusza szybkie podmiany,
więc gdy zasugerowała zamiennik chrzanu,
a Klaus pospiesznie otworzył wasabi
i podał jej na łyżeczce,
wydawało się, że istotnie karta się odwróciła.
To działa.
Ograliśmy tego strasznego grzyba.
Ocalili mnie.
To ty się ocaliłaś.
Wasabi było tu cały czas,
ale dopiero ty nam je podsunęłaś.
Dziękuję.
DO WSZYSTKICH WOLONTARIUSZY
Znalazłem coś do naostrzenia haków.
Idę torturować sieroty.
Pozwól, że dołączę.
Te nieznośne bachory wpędzają mnie tylko w smutek.
Chcę widzieć ich twarze, gdy będzie je męczył.
Patrzeć na ich ból z bliska, osobiście.
Smakować go jak dobre wino.
Lub to wino.
Ale najpierw chcę kanapkę.
Zrobię szefowi.
Teraz, gdy moje knowania przyniosły sieroce owoce,
moje serce pożąda już tylko jednego.
Oprócz kanapki, oczywiście.
Moi mentorzy uważają mnie za małego,
za nieudacznika.
Pokażę im.
Wydaje mi się, że szefa serce pożąda
miłości i akceptacji ze strony opiekunów. Rozumiem to.
W ogóle nie o to chodzi.
Muszę zrobić coś wielkiego, dramatycznego, odegrać się na tych Wolontariuszach,
najlepiej coś takiego, żebym nie musiał nic robić.
Ale jak?
Żeby tylko potężny i wygodny sposób na ukatrupienie gromady ludzi
wpadł teraz w moje ręce, jak kanapka.
Oto pana podmorska kanapka.
Cóż, tortur czas. Idę do paki.
Czekaj.
Odłącz nas od Queequeg.
Ale roztrzaskał tam szef sprzęt, łódź zatonie.
Wielkie mi coś, nic tam już nie ma – stare rury i tomiki poezji.
Widdershins i jego słabość do limeryków.
Literackie bicie piany.
Wie szef, nie wiem. Może...
nie musimy od razu się odłączać.
Dlaczego?
Nie mówisz mi czegoś?
Nie...
Nie.
Już rozłączam.
Podziałało.
Teraz śpi, ale niedługo znów będzie gryzła.
- Cieszę się. - Bez ciebie nie dalibyśmy rady.
Zabezpieczyłam hełm talerzem i zakleiłam gumą,
żeby grzyb nie wyszedł.
- Nie zniszczyłaś go? - Zachowaliśmy go dla ciebie.
To cenny okaz dla dobrego mykologa.
Niesamowite odkrycie.
Trucizna z niestabilnego grzyba może być podstawą bardzo silnych leków.
Cóż, może z czegoś złego może wyjść coś dobrego.
Wszystko w porządku?
Tak. Cieszę się ze Słoneczkiem.
Dobrze też, że działa już faks,
- bo przyszła ta wiadomość. - „Uwaga Wolontariusze!”
„Ostatnia bezpieczna kryjówka, czwartek...”
„Hotel Ostateczność”.
Podpisane „J.S”. To te same inicjały, co w bazie WZS.
Rodzice byli w Hotelu Ostateczność dawno temu.
To nadbrzeżny hotel. Popłyńmy tam.
Zacznę kreślić kurs.
Ja naprawię uszkodzenia.
Sama to zrobiłam, ale nigdzie nie płyniemy.
- Co masz na myśli? - To rozkaz. Czekamy.
- Na co? - Nie ma na co czekać.
Hrabia Olaf lada moment odkryje, że nas nie ma. Biad...
Ja nie zwlekam, podjęłam już decyzję.
Nie wyruszamy.
Jeszcze nie.
Możesz nam powiedzieć, o co chodzi.
Nic nam nie powie. Coś przed nami ukrywa.
Ona niczego nie ukrywa!
Fernaldzie!
Fiono!
Oto niestabilna sytuacja.
Jak Baudelaire'owie wiedzieli, słowo „niestabilny” może znaczyć
„prowadzący do kłopotów”.
Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Słowo to może się odnosić do ludzi, jak i do trujących grzybów.
Każdy z was zapewne zna kogoś takiego.
Może to ktoś z waszego rodzeństwa.
Gdy tylko się pojawia,
kłopoty rozrastają się.
A gdy znikają...
zanikają też kłopoty.
Lecz nie zawsze.
Całymi latami sprowadzałem kłopoty na moje rodzeństwo, kontaktując się.
Łatwiej było, kiedy myśleli, że nie żyję.
Teraz mój brat naprawdę nie żyje,
a ja nie wiem, czy jeszcze kiedyś zobaczę moją siostrę.
Pracujesz dla Hrabiego Olafa?
Nie przejmuj się.
Połączyłaś siły z Baudelaire'ami?
- Tak, oni ze mną. - Więc tatko naprawdę przepadł.
Tak. Powiedział mi, że zginąłeś w wypadku z manatem.
Co? Nie, odszedłem.
Powiedziałem, że nie chcę go więcej widzieć. Żałuję, że zostałaś sama.
To jest twój brat?
Znalazł mnie, przeszukując łódź, ale nie mieliśmy czasu na rozmowę.
On jest nikczemnikiem!
Pomagała Olafowi niezliczoną ilość razy!
Ocalił też waszą siostrę.
Czekaj, gdzie Słoneczko? Wszystko dobrze?
Odpoczywa. Znaleźliśmy odtrutkę,
a teraz zmierzamy na spotkanie WZS w Hotelu Ostateczność,
w ostatniej bezpiecznej kryjówce. Popłyń z nami.
Nigdzie z nim nie płyniemy!
Nie porzucę brata! Mam tylko jego!
Jest niebezpieczny!
- Zły! - On spalił Centrum morskie Anwhistle!
Czytałam w wiadomości zajadle sekretnej:
„Fernald zdradził WZS”.
Dokonał podpalenia i dołączył do złej strony.
Wciąż nie rozumiecie.
Nie ma złej strony schizmy.
Oczywiście, że jest!
Jedna ze stron gasi pożary, druga je wznieca.
Szkoda, że nie widzieliście tego ognia.
Byłem czeladnikiem w Anwhistle,
gdy dowiedziałem się, co Gregor Anwhistle uprawia w swojej grocie:
grzyba tak potężnego,
że mógł zniszczyć wrogów WZS raz na zawsze.
Gregor igrał z ogniem.
Ostrzegałem, że grzyb jest niestabilny.
Gdyby się wydostał, mógłby zabić wszystkich.
Ale on nie słuchał,
więc postanowiłem zwalczyć ogień ogniem.
Nigdy nie zapomnę tego widoku, morze płonęło.
Najgorszy dzień mojego życia.
Ale jaki miałem wybór?
O nie!
Zrobiłem straszną rzecz dla szlachetnego powodu i zapłaciłem cenę.
W pożarze straciłem ręce. Wyrzucili mnie też z WZS.
Ojczym był naprawdę wściekły.
Nigdy mi tego nie wytłumaczył.
Powiedział tylko, że są sekrety zbyt straszne dla dzieci.
Mnie też to mówił. Był głupcem.
Nie jest głupcem. Jest szlachetnym człowiekiem.
A WZS to szlachetna organizacja.
Nie uprawialiby czegoś, co mogłoby skrzywdzić.
Powiedz to Słoneczku.
A co z Hrabią Olafem?
On jest zły, a ty wciąż mu pomagasz.
Hrabia Olaf przyjął mnie, gdy nie miałem nikogo.
Jasne, popełniałem więcej morderstw,
podpaleń i przestępstw, niżbym chciał.
Ale ludzie nie są czarni albo biali.
Są jak sałatka szefa kuchni, dobre i niedobre rzeczy są w nich
posiekane i przemieszane, z dodatkiem octu konfliktu i zagubienia.
Spójrzcie tylko na siebie.
Pomogliście spalić Karnawał Kaligari. Też igraliście z ogniem.
- Nie jesteśmy jak ty. - Ani Olaf.
Znacie tylko jego złe strony. Ma też dobre.
Na przykład?
Cóż, on...
Czekajcie.
Cudownie się śmieje.
Tu jesteś.
Moja dziewczyna mówiła, żeby cię zostawić,
ale mówię: „Nie idę bez Hakiego”.
Kto by wtedy gotował? Ha, ha, kochany.
Ha, ha, ha, harpia!
Ha, ha, ha, pachołek!
W każdym razie zebraliśmy Śnieżnych Skautów,
więc możemy odpływać.
Kim jest to dziewczę w okularach? Mówiłeś, że nikogo tu nie ma.
Bo nie było, szefie! Tak myślałem.
Nie wiem, kim ona jest ani skąd się wzięła. Przysięgam.
Patrzcie, co znalazłam.
Dwójkę ciastkoniuchaczy próbujących się wymknąć.
Jak uciekliście z paki? Zamknąłem was tam z...
Zdrajca!
- Zaczekaj, szefie! - To była nasza ostatnia szansa.
Wiesz, co piraci robią zdrajcom?
Nie rób mu krzywdy! Mój brat by cię nie zdradził!
Twój brat?
Proszę, proszę.
Kiedy cię ostatnio widziałem, podrzucałem ci do kołyski pineski.
A teraz wyrosłaś
i masz okazję zobaczyć, jak ginie twój brat.
- Przykro mi, nie rozumiem. - Pomocy.
Nie zdradził cię i dowiodę tego.
Nie uwolnił Baudelaire'ów, żeby mogli uciec.
Uwolnił ich, żeby dać ci to...
- Nie! - Fiona, co robisz?
Przemiły gest, ale gustuję w nieco lżejszych kapeluszach.
W tym hełmie jest próbka Meduzoidalnego Mycelium.
Dlatego Słoneczko zachorowała.
Meduzoidalne Mycelium?
Myślałem, że strawił ją pożar w Anwhistle.
Ja też.
Ależ to wspaniale trujące!
Dobra robota, Haki.
Ty też, mała świrusko od grzybów.
Mam na imię Fiona.
Imię niezbyt „na topie”. Nazwę cię „Trójkątnooka”.
Baudelaire'owie, jak już wrócicie do paki,
otworzę hełm i wrzucę go tam.
I będziecie cierpieć tak, jak zawsze chciałem!
Nie! Nie marnuj go na nich.
Jest zbyt cenny.
Trójkątnooka ma rację. Mamy grubsze ryby,
które zasługują na zatrucie.
Słuszna uwaga.
Właśnie sobie myślałem, jak miło byłoby mieć jakiś skuteczny i wygodny sposób
na wykończenie paru ludzi, prawda, Haki?
- Ma na imię Fernald. - Dla mnie to Haki.
Masz tupet, mała.
Co byś powiedziała na dołączenie do mojej załogi?
Przydałaby nam się pomoc. Śnieżni Skauci marnie wiosłują.
Rozejrzyj się.
Ojczym cię opuścił.
Odebrano ci łódź podwodną.
Nawet twoi nowi znajomi troszczą się wyłącznie o siebie.
- To nieprawda. - Doprawdy?
Bo myślałem, że wy, Baudelaire'owie, zrobicie wszystko dla rodzeństwa.
- Fiona, nie rób tego, proszę. - Nie rób tego.
A jaki mam wybór?
Zatopmy ten wrak i poznęcajmy się nad więźniami.
Wystarczy mi jedna z sierot, by odziedziczyć fortunę.
Na pozostałej dwójce potestuję grzybnię.
Baudelaire'owie, od zbyt dawna niweczycie moje plany.
Powstał cykl, w którym wy zyskujecie, a ja tracę.
Ale właśnie został przerwany.
Trzeba było się poddać dawno temu.
Kochany, utknęłam.
Odniosłem zwycięstwo, kiedy straciliście rodzinę.
Nie straciliśmy rodziny.
Tylko rodziców.
Nasza rodzina jest tutaj.
Kochany, nie mogę się ruszyć.
Stracicie wszystko, sieroty!
Poczekajcie tylko.
Dobra, udało się. Żaden problem.
Trójkątnooka, znajdź dziecko i zaprowadź tę dwójkę do paki.
Tak jest, kapitanie.
Haki, pozwól na słówko.
Słyszeliście. Do paki, ciastkożercy!
W języku piratów to obelga!
Szybko, czas nagli.
- Nie zabierasz nas do paki? - No co ty...
Pozwalam wam uciec.
Ale szybko, zanim Hrabia Olaf się połapie.
Chodź z nami do Ostatniej Bezpiecznej Kryjówki.
Nie zostawię mojego brata.
Niezależnie od tego, co zrobił, jest moim jedynym krewnym.
Rozumiem.
Na pokładzie jest trupa porwanych Śnieżnych Skautów. Pomożesz im?
Tak jest.
Proszę, zaopiekuj się Queequeg.
Tak jest.
Nie idź z Olafem, proszę.
Nie jesteś złą osobą.
Ludzie nie są czarni albo biali.
Są jak sałatka szefa kuchni.
Myśląc o mnie, myśl o ulubionej potrawie.
Jak ktoś tak wspaniały może zrobić coś tak strasznego?
Pozwoliła nam uciec.
I ma rację. Spieszmy się, zanim Hrabia Olaf się połapie.
Chodźmy.
Szefie...
Dzięki za wyrozumiałość w sprawie siostry...
Myślisz, że wierzę w tę historyjkę?
Chciałeś mnie zostawić.
Może uduszenie twojej siostry będzie dobrą nauczką.
Nie krzywdź Fiony.
A niby dlaczego?
Powiem ci, gdzie jest Ostatnie Bezpieczne Miejsce.
Ale że co?
Miejsce, gdzie spotyka się WZS.
Znowu jesteś moim ulubieńcem, Ferndale.
Fernald. Furnail.
Cała trójka Baudelaire'ów – do paki!
Dalej, ciastkożercy.
Chyba zostaniemy przy „Hakim”.
Właźcie tam, Baudelaire'owie!
Albo posłużycie manatowi za obiad!
Dobra robota, Trójkątnooka.
A teraz zrób mi pizzę.
I opuść pokład Queequeg.
Dobrze.
Fiona świetnie się spisała z naprawą.
Kurs na Hotel Ostateczność.
Z dobrych wieści – nie ma Carmelity.
To świetnie. Choć nie brzmisz na zadowoloną.
Dlatego, że pędzi na nas Wielkie Nieznane.
Co robimy?
Włączam turbonapęd.
Złap się czegoś.
Oby silnik to wytrzymał.
Jestem szczęśliwszy niż wieprz jedzący wieprzowinę.
Zrumieniałem z zachwytu jak rudzielec na słońcu.
Jestem tak beztroski,
że inni beztroscy spiorą mnie na kwaśne jabłko
w akcie niepohamowanej zazdrości.
Wkrótce dotrzemy do Hotelu Ostateczność,
gdzie uwolnię Meduzoidalne Mycelium,
i na dobre położę kres WZS oraz ich głupim szyfrom i wierszykom!
To-ho-ha-talna anihilacja!
Wciąż nie mamy cukiernicy, kochany.
Przy naszym szczęściu sama spadnie nam z nieba!
Chwila, moment.
To nie był wymuszony śmiech.
Tylko prawdziwy.
Esmeraldo, nareszcie coś mnie szczerze bawi!
Przekazanie grzybni Olafowi było błędem.
Zrobiłaś coś strasznego z dobrych pobudek.
Uratowałaś mi życie.
Esmé, pośmiejmy się z Baudelaire'ów zamkniętych w pace.
I co teraz?
Jesteśmy na rozdrożu.
- Wielkie Nieznane zostaje w tyle. - Szybciej się nie da. Silnik wybuchnie.
Nie wytrzyma na tych obrotach.
Musimy dopłynąć do plaży albo doku.
Poszukam jakiegoś miejsca przy hotelu.
Klaus, myślisz, że znajdziemy tam Quigleya?
Bez wątpienia. Gdziekolwiek by nie był.
Cykl hydrologiczny składa się z trzech zjawisk:
parowania, opadu oraz retencji.
Czasem gdy zbieram dowody w sprawie sierot Baudelaire,
wyobrażam sobie, że jestem kroplą wody,
zwłaszcza podczas deszczu lub gdy mam przemoczone biurko.
Nic przyjemnego.
Myślę o bólu rozłąki po tym,
jak zostaję wykradziony z towarzystwa przyjaciół
w jeziorze czy kałuży
i w procesie parowania zmuszony do wycieczki ku niebu.
Myślę o tym, jak strasznym uczuciem byłoby
bycie wystrzelonym z chmury w formie opadów,
by roztrzaskać się o ziemię.
Jak cukiernica.
Myślę o tym, jak przykro byłoby znów stać się częścią akwenu
i czuć, że to już...
Ostatnia Bezpieczna Kryjówka...
po czym ponownie wyparować do nieba,
rozpoczynając tym samym znany już cykl.
Znalazłem najbliższą plażę.
Ciężko przełknąć samą myśl o życiu,
w którym jest się szarganym na wszystkie strony przez rozmaite siły,
nigdy nie znajdując schronienia,
ciągle walcząc z przeciwnościami losu.
Z tego też powodu Baudelaire'owie zamarli, zdając sobie sprawę,
że ich łódź podwodna znalazła się w tym samym miejscu,
w którym początek miał ich cykl niefortunnych zdarzeń.
Słona plaża?
To tak, jakbyśmy zaczynali cykl od nowa.
Baudelaire'owie!
Co wy robicie na Słonej plaży?
- A co pan tu robi? - Straciłem nadzieję, że was odnajdę,
więc postanowiłem odwiedzić plażę, by się odprężyć i popuszczać kaczki.
Lecz tylko przysporzyło mi to problemów.
To znaczy, że nie pomogło.
Wiemy, co to znaczy.
Gdzie się podziewaliście i co tu robicie?
Baudelaire'owie!
Nie czekacie zbyt długo?
Czy to moja nowa sekretarka? Co ty tu robisz?
Kiedy nie przyszłaś do pracy, pomyślałem, że jesteś chora albo rodzisz.
Proszę wybaczyć, panie Poe, ale nie pracuję dla pana.
Wypada złożyć rezygnację z co najmniej dziesięciodniowym wyprzedzeniem.
Panno...
Pani...
- Zapomniałem pani imienia. - Nie przedstawiłam się.
Więc to nie moja wina.
Tam jest moja taksówka. Chętnie zawiozę was
do Ostatniej Bezpiecznej Kryjówki, jeśli chcecie.
Nalegam, byście pojechali ze mną.
Oskarża się was o morderstwo, podpalenie, porwanie
- i inne niegodziwości. - Jesteśmy niewinni.
Kiedy ja w to nie wątpię.
Właśnie dlatego musicie udać się ze mną na policję i to wyjaśnić.
Od kiedy uciekliście od problemów, stało się jasne, że ich przyczyną
jest brak opiekuna w waszym życiu.
Może to ja powinienem nim zostać.
Wiecie, że jestem świetny z dziećmi. Dalej, Baudelaire'owie!
Zakończmy ten nieszczęsny cykl raz na zawsze!
- Ma pan rację. - Wiem, toć mówię.
- Musimy przerwać cykl. - Dlatego nie pojedziemy z panem.
Ale to niedorzeczne.
Nie wiem, gdzie byliście, jak tu trafiliście
ani dlaczego macie mundury ze Świętym Mikołajem.
To Herman Melville.
Słucham?
Na mundurach mają podobiznę Hermana Melville'a.
To mój ulubiony pisarz.
Podoba mi się, w jaki sposób opisuje niedolę mniejszości
takich jak marynarze czy młodzi ludzie.
Mnie też.
Nic dziwnego. Wasi rodzice go uwielbiali.
Muszę was uprzedzić, że ze mną może czekać was więcej trudności.
Możecie dowiedzieć się niewygodnych rzeczy.
Nie miałabym wam za złe, gdybyście pojechali z tym bankierem.
Widzicie? Nawet ta dziwna, płodna kobieta jest za mną.
Ale zabierzesz nas do WZS?
Obiecuję.
Żegnaj, panie Poe.
- Jak nas znalazłaś? - Z pomocą waszych przyjaciół.
Fiona Widdershins wysłała wiadomość zajadle sekretną,
więc wiedzieliśmy o Queequeg.
A Quigley Bagienny namierzył was, analizując mapy pływów.
Jest z tobą?
Chciał być.
Ale złapał trop pewnego mobilnego domu powietrznego.
Więc ruszył odnaleźć rodzinę.
Wiedział, że zrozumiesz.
Baudelaire'owie, nie możecie odejść bez opiekuna!
Jesteście dziećmi!
Sierotami!
I odjeżdżacie...
Spodziewałem się, że w pace będą cierpiący Baudelaire'owie,
ale ktoś pozwolił im zbiec.
Przemyśl swoje uczynki.
A gdy przyjdą wyrzuty sumienia,
powyrywam ci haki!
- Musimy się stąd wydostać. - Wiem.
I uprzedzić WZS przed Meduzoidalnym Mycelium.
No tak.
A następnie uratować Śnieżnych Skautów, odłączyć się od Olafa
i odnaleźć naszego ojczyma, by znów być rodziną.
Brzmi dobrze.
Ale najpierw wydostańmy się z paki.
Biada tym, którzy zwlekają.
Nasi agenci zbliżają się do Hotelu Ostateczność,
więc spieszmy się.
Macie jakieś pytania?
Kim jesteś?
Świetne pytanie.
Nazywam się Snicket. Kit Snicket.
Napisy: Peter S.