NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc
Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire’owie wynajmują hotel By podglądać móc
Grupę okrutników, co bez problemu Mogliby cię zatłuc
Wydaje się, że Hrabia Olaf Doczeka w końcu się na karę
Czemuż jednak któryś z widzów Miałby dać nam wiarę?
Nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz
Powie stanowczo więc:
Nie patrz się
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
PRZEDOSTATNIA PUŁAPKA: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice —
Ogień mej miłości był nieugaszony,
podobnie jak pożar twojego domu.
Jeśli urodziliście się wczoraj, to serdecznie witamy, lecz jeśli nie,
to prawdopodobnie wiecie już, że pozory często mylą.
Tafla wody może wydawać się spokojna,
lecz w istocie kryć niezliczone sekrety.
Świat przypomina właśnie taflę wody.
Nawet najmniejsza z rzeczy,
jak rzucenie kamienia...
może wywołać falę,
która w końcu zmieni cały świat.
Nazywam się Lemony Snicket
i zalecam wrzucenie waszych komórek czy tabletów do stawu.
Wasz świat zmieni się na lepsze,
gdyż nie będziecie zmuszeni oglądać smutnej historii sierot Baudelaire.
Oszczędzona wam zostanie tragiczna historia Hotelu Ostateczność.
Nigdy też nie będziecie musieli mieć do czynienia z jego gośćmi,
spośród których niektórzy
mogą być wam już niestety znani.
Proszę o ostrożność,
w środku jest maszyna do pisania.
Pozory mylą, Baudelaire’owie.
Wydaje się, że jadę jak wariatka,
bo jestem kierowcą taksówki, który nie dba o przepisy,
a tak naprawdę próbuję zgubić auto, które nas śledzi.
Ktoś nas śledzi?
Podejrzewam, że para nikczemników,
- których spotkałam w górach. - Też tam byliśmy.
Wiem dokładnie, gdzie byliście.
Żałuję, że nie mogłam wam pomóc.
Od czasu schizmy wybuchło więcej pożarów, niż WZS jest w stanie ugasić.
- To świeże zgliszcza. - Zuchwałość przeciwnika.
Ale karta się odwróci. Trzymajcie się.
Wiem, że macie mnóstwo pytań
i chciałabym móc odpowiedzieć wam na nie przy kawie,
ale nasi agenci już jadą do ostatniej bezpiecznej kryjówki.
Musicie się zadowolić krótkim sprawkiem
i piknikiem na tylnej kanapie.
W nogach jest kosz piknikowy.
Mówiła pani, że nazywa się Snicket. Poznaliśmy Jacques’a Snicketa.
Był moim bratem.
To z jego powodu was potrzebuję.
Telegram każe wszystkim Wolontariuszom spotkać się w Hotelu Ostateczność.
Jest podpisany inicjałami mojego brata.
Otrzymaliśmy taki sam, ale on nie może być od Jacques’a...
Tak, wiem.
Wiem, że mój brat nie żyje.
Wiem też, że go ratowaliście,
ale ktoś podszywa się pod niego, chcąc zgromadzić cały WZS.
To może być pułapka.
Więc musi się pani dowiedzieć, czy to wróg, czy nie.
Czy wiecie, kto to flaner?
Ktoś, kto patrzy bacznie wokół, jak szpieg.
Zgadza się. Najlepsze w tym są dzieci,
bo dorośli rzadko zwracają na nie uwagę.
W koszyku jest schowek. Otwórzcie go.
- Mundurki? - Przebrania.
Potrzebuję waszej pomocy.
Chcę, byście przeniknęli do hotelu jako konsjerżowie
i do czwartku poznali tożsamość J.S.
Mam tam człowieka, który wszystko przygotował.
Musicie tylko się zgodzić.
Powiedzcie, że idziecie na ochotnika.
Oczywiście, że tak.
Wrócili.
Nie tędy miałam jechać, ale trudno.
Oto Ostatnia Bezpieczna Kryjówka.
Hotel Ostateczność.
To tam spotykają się członkowie WZS.
Dam wam moment na wyrażenie podziwu.
Wiedzieliście?
J.S?
Coś takiego.
Założę się, że nie wiecie o niezwykle śmiercionośnym warzywie,
które właśnie trzymam.
Jeśli grzyb to warzywo.
Czy to w ogóle roślina?
Halo?
Podziękuj im za łódź podwodną!
Rozłączyli się.
Nie bądź taki łasy na pochwały.
Brzmisz jak mój mąż, jak mu tam...
Nie jestem łasy na pochwały.
Chcę tylko zrobić coś, co zwali ich z nóg i sprawi,
że pożałują tego, co o mnie mówili.
To coś całkiem innego!
Wracajmy na łódź.
- Chyba wyżyję się na Hakim. - Prosił, żebym przekazała ci tę notkę.
Jak to możliwe?
On i jego siostrzyczka okularnica są zamknięci.
- Już nie. - Co? Dawaj to!
Superspecjalnemu posłańcowi należy się superspecjalna nagroda.
Dam ci ten kamień.
Wolę klejnoty.
Ja wolę, gdy dziewczynki są cicho,
nie męczą mnie wtedy ich irytujące zachcianki
i nie muszę ich tym kamieniem walnąć.
„Przepraszam, szefie”. Cóż to znaczy?
O nie! On porwał Śnieżnych Skautów, których porwaliśmy!
I tego całego Phila.
Kto teraz pobawi się ze mną w weterynarza?
- Przynajmniej łódź była pożyczona. - Haki dał drapaka.
Komu dał co?
Niech ucieka.
Nie obchodzi mnie to.
Już go nie potrzebujemy.
Potrzebowaliśmy dostać się do hotelu.
- Popłyniemy Olafem. - To Karmelita II.
Nazywa się Olaf.
Nazywa się Karmelita II!
Omówimy to po drodze.
Myślisz, że Kit można ufać?
Od kiedy wsiedliśmy do taksówki, złamała dziewięć przepisów,
wjechała w żywopłot i zrobiła z nas szpiegów tajnej organizacji.
- Lubię ją. - Ja też.
Ja też.
To Frank Ostateczność, jeden z menedżerów.
Można mu ufać, jest z nami.
Chyba potrzebuję nowych okularów, dwoi mi się.
To Ernest, przewrotny brat Franka. Nie ufajcie niczemu, co mówi.
Schizma skłóciła wielu braci i sióstr.
Pamiętajcie, Frank jest przyjacielski,
a Ernest – przewrotny.
Jak ich rozróżnić?
Niestety szlachetność czy podłość można rozpoznać tylko
przez dokładną obserwację.
Uważajcie, co mówicie,
bo jeśli nasze zamiary pozna nie ten brat...
będzie gorąco.
Powiadomiłam Franka.
Spotka się z wami w holu. Uwaga, to może być Ernest.
- Nie idziesz z nami? - Mam własną misję.
Wrócę jeszcze dziś.
Jeśli Ostatnia Bezpieczna Kryjówka już taka nie jest,
wyślemy WZS sygnał. Rozumiecie?
Przebrani za konsjerżów odkryjemy,
czy J.S. jest Wolontariuszem, czy łotrem.
Menedżer Frank spróbuje nam pomóc,
a jego brat Ernest – zatrzymać.
Dać sygnał WZS.
Doskonale. Czy macie wszystko?
Nie mam wstążki.
Ja zawsze mam drugą.
Twoja mama zawsze ściągała włosy, gdy musiała pomyśleć.
Twój ojciec zawsze poprawiał tak okulary przed misją.
Tak mi ich przypominacie. Wszyscy.
Dziw – nasi rodzice brali udział w tajnych misjach.
Są pamiętani za wiele odważnych czynów.
Bez nich WZS nie przetrwałoby po schizmie.
Słyszeliśmy o niej, ale wciąż nie wiemy, o co w niej chodziło.
Długa historia. Wszystko zaczęło się w operze.
Grano właśnie La Forza del Destino.
Broń wystrzela przypadkowo, zabijając kogoś?
To tragiczna opera.
Przepraszam, melancholia to typowy skutek uboczny.
Jestem strapiona i w ciąży.
Powodzenia, Baudelaire’owie. Do wieczora.
I proszę, bądźcie ostrożni.
Miałam nadzieję, że zdążę cię zobaczyć.
- Miałem nadzieję, że zostaniesz. - Wrócę jeszcze dziś.
I jeśli wszystko pójdzie gładko, zdobędziemy cukiernicę.
- Zakończymy to raz na zawsze. - I co potem?
Ty, ja,
rajska wyspa i ona.
Ona? Już wiesz?
Tylko czuję.
Nie chcę już być bez ciebie, chyba że w toalecie, pracy
albo na filmie, którego drugie z nas nie trawi.
Do wieczora.
Pozdrów ode mnie Franka.
Śladów pikniku, podobnie jak śladów tajnego spotkania,
najlepiej się pozbyć,
bo mogą sprowadzić nieproszonych gości...
albo mrówki.
Lemony.
Myślałam, że nie żyjesz.
Cześć, Kit.
Podwieziesz mnie?
Mężczyzna w taksówce to ja wiele lat temu,
młodszy i o wiele bardziej naiwny.
Gdybym mógł podróżować w czasie,
powiedziałbym mu, że szary garnitur wygląda dobrze,
ale łatwiej się ukryć w ciemniejszych kolorach.
Powiedziałbym mu, że usłyszy smutne wieści
o kimś, kogo bardzo kocha.
I kazałbym mu zostać w Hotelu Ostateczność,
a nie wsiadać do taksówki siostry. Ale...
nie potrafię zmienić przeszłości...
ani też zatrzymać tej taksówki.
Nie będzie łatwo znaleźć J.S. w tak dużym hotelu.
Tym lepiej dla nas.
Hrabiemu Olafowi będzie trudniej znaleźć nas.
Chłopcze, zabierz bagaże do pokoju,
a Karmelitę II na dach.
Dziękuję.
Pamiętajcie, musimy przekonać flanerów,
że jesteśmy normalną, szczęśliwą rodzinką na wakacjach.
Nie chcę spać w niuchanym hotelu! Chcę do krainy Najmniejszego Elfa!
Powiedz swojej córeczce, żeby przestała zwracać na siebie uwagę.
Gdybyś spędzał z nią czas, nie musiałaby się popisywać.
Prawdziwi rodzice by mnie zabrali.
Też coś, nie zapłacili nawet okupu.
Tatę bardzo stresuje praca, kochana.
Niedługo pojedziemy na prawdziwe wakacje, obiecuję.
Tak, nakłam jej, jak to rodzic.
Muszę się napić.
Wy!
Konsjerżowie.
Znajdźcie menedżera, niech przyśle dobre wino do naszego pokoju.
Jakieś czerwone, na przykład Sauvignon Blanc.
Oczywiście.
Menedżer jest po naszej stronie schizmy. Cóż, przynajmniej jeden.
Podobno jest tu SPA.
Cudownie, chcę zrobić sobie twarz.
Są osoby do wyboru czy mogę urwać łeb komukolwiek?
- To chyba tak nie działa. - Cóż, jakoś muszę rozładować stres,
jeśli mam za zadanie zaplanować...
Nie tutaj!
Patrzą na nas, obserwują.
Porozmawiamy w pokoju.
Nie chcę iść do pokoju.
Jestem rozkoszną, piękną, słodką, filigranową, idealną dziewczyną
i chcę na basen!
Przypomnij mi, dlaczego nie możemy jej odesłać.
Spaliliśmy jej dom, z rodzicami.
- Poczekaj, co takiego? - Nic, słodziutka.
- Nie rozpoznał nas. - Widział tylko uniformy.
Dla gości hotelowych obsługa często jest niewidzialna.
Czy Hrabia Olaf może udawać J.S.?
Nie wiem, ale niedobrze, że tu jest.
Dowiedzmy się, co planują on i Esmeralda.
Czy wy podsłuchujecie gości?
Pracujemy, jak nas poinstruowano.
Wy to pewnie nowi konsjerżowie. Witajcie, jestem jednym z menedżerów.
- Frank czy Ernest? - Tak jest.
Dobrze. Choć jedno z was jest nad wyraz niskie,
skorzystamy z każdej pomocy. Za mną.
Konsjerżowie muszą spełniać wszystkie zachcianki gości.
Macie być jak Wolontariusze.
Co oznaczają te numery? Tu nie może być 999 pokoi.
Dobre pytanie. Wiesz, co oznaczają?
Proszę pana, przyjechał bagaż,
ale kierowca mówi, że gość przyjedzie w czwartek.
Czwartek? Wybaczcie.
Myślisz, że to Frank?
Powiedział „Wolontariusze”. Może to kod.
- Wszystko brzmiało jak kod. - O, nowi konsjerżowie.
Witam w Hotelu Ostateczność. Jestem menedżerem.
Frank czy Ernest?
Tak. W samą porę.
Przed czwartkiem oczekujemy znacznej liczby gości.
- Wiecie dlaczego? - Chyba tak.
- Powiecie mi? - Interesujące pytanie.
Mądra odpowiedź. Ciężko powiedzieć, komu zaufać w holu hotelu.
Świat roi się od złych ludzi.
Niektórzy z nich w końcu wynajmą pokój.
Proszę pana, przyszedł Dziennik Punctilio z wieściami na temat tych morderców.
Morderców?
Wybaczcie.
Ernest. To o złych ludziach brzmiało jak groźba.
Chyba że to Frank, a to było ostrzeżenie.
- Jak mamy kogokolwiek tu znaleźć? - Odpowiem.
To proste jak znalezienie książki w bibliotece,
ponieważ organizacja naszego hotelu nie jest jak inne.
Jest jak biblioteka.
Biblioteka układa zasoby
w oparciu o klasyfikację numeryczną.
Wszyscy goście hotelu
trafiają do pokojów niczym książki na biblioteczne półki.
Ale każdy pracownik musiałby znać na pamięć katalog.
Pokój 601, to dla gości pracujących w ochronie zdrowia.
332, ekonomia i finanse.
- Ten dzwonek nie ma numeru. - To salon dla opalających się.
Ci zwykle nie interesują się bibliotekarstwem,
więc nie wybrzydzają.
Trzy dzwonki, trzy pokoje.
Ale nie możecie być tam naraz. Musicie się rozdzielić, Baudelaire’owie.
- Zna nas pan? - Frank czy Ernest?
Interesujące pytanie.
Obowiązki wzywają.
Niemożliwe jest być w trzech miejscach naraz,
chyba że ogląda się program telewizyjny.
Osoba oglądająca program telewizyjny nie musi wybierać
pomiędzy tajemniczym spotkaniem Słoneczka na drugim piętrze...
odkryciem przez Klausa dziwnej zmowy na piętrze piątym...
i niebezpiecznym problemem Wioletki na dachu, w salonie opalania.
Można zobaczyć wszystkie te rzeczy.
Ale.... nie jednocześnie.
Nikt nie wygląda dobrze z wąsami. Cóż, będę pierwszy.
Marynarze!
Jestem piłkarko-kowbojko- piratko-superbohaterką!
Oczywiście, że tak.
Karmelita odkrywa w sobie chłopczycę. Czyż nie jest rozkoszna?
Jako wicedyrektor Prufrocka stwierdzam,
że Karmelita zawsze była rozkoszna.
A teraz jest rozkoszną chłopczycą!
„Chłopczyca” to obraźliwe określenie
rzucane, gdy kogoś interesuje co innego, niż się oczekuje.
„»Chłopczyca« to obraźliwe określenie, bla bla bla....”
Kto śmie przerywać geniuszowi w opalaniu się?
Pewnie konsjerż. Spóźnienie, dzwoniłam całe dwie minuty temu.
- Czego pani potrzebuje? - Nie mów do mnie.
Prędzej założę skromne ciuchy, niż spojrzę albo porozmawiam z obsługą.
Właśnie rozmawia pani z obsługą.
Nie interesuje mnie twoje zdanie.
Wezwałam cię, by ta rozkoszna dziewczynka na jachcie otrzymała
wszystko, czego zapragnie.
Patrzcie, jak gram w kosza!
Konsjerżu! Chcę rożka lodowego z gorącą posypką,
bananami i sorbetem cytrynowym, bo nie toleruję laktozy.
Ja i córka jesteśmy tutaj w sprawie ściśle tajnej.
Jeśli mogę się otworzyć jak księga, jestem nie tylko wicedyrektorem,
ale też wiceprezesem Fanklubu Esmeraldy Szpetnej!
Jestem pani fanem.
To urocze.
Nie rozdaję autografów.
Chciałbym usłyszeć więcej o tej ściśle tajnej sprawie.
Czytam o pani wszystko w Dzienniku Punctilio.
Jest pani tak szykowna i ważna, przypomina mi pani mnie.
Proszę mi powiedzieć, co pani planuje?
To ściśle tajne, ale niech pan wie, że będzie to impreza,
jakiej tu nie było.
Impreza!
Ludzie oszaleją. Niektórzy pewnie dostaną zawału!
Mam nadzieję. Na pewno czeka ich wielka niespodzianka.
- Jakaż to? - Wtedy to nie byłaby niespodzianka.
Nie chcę być wścibska, ale jestem członkiem pani fanklubu
i z rozkoszą posłuchałabym o wielkiej niespodziance.
- Może mała podpowiedź? - Nie.
Bardzo słodko proszę? Z polewą?
- Polewa dla mnie. - Nie.
Czy to ma coś wspólnego z tą lunetą?
Jaką lunetą?
Gdy obserwowałem panią spod stołu,
co jako pani największy fan robię często,
widziałem, jak patrzy pani w niebo przez lunetę.
Dlaczego?
Ponieważ...
Obserwowanie ptaków jest na topie.
„Ptaki na topie”!
Niech no tylko czytelnicy newslettera się o tym dowiedzą!
Jest pan cudownie wścibski, pewnie wie pan wiele różnych rzeczy.
Proszę posłuchać.
Uchylę rąbka o tajemniczym składniku przystawek, które podam,
jeśli opowie mi pan o pewnej osobie, która zaprasza do tego hotelu gości.
Jej inicjały to J.S.
Pani powinna wiedzieć, kim jest J.S.!
- Jest pani... - Głupi niuchacz!
Ten konsjerż tylko stoi,
zamiast przynieść mi mojego rożka lodowego bez laktozy!
Przepraszam, Karmelito.
Hola. Skąd konsjerż zna imię mojej córki?
Jest na jej łódce.
No tak.
Jest jeszcze jedna rzecz, której chcę.
Chcę harpun.
Proszę wybaczyć.
Jakiś problem?
Gość prosi o coś, lecz nie mogę spełnić prośby.
Konsjerż ma przynieść gościom dokładnie tego, czego chcą.
Danie harpuna Karmelicie Plujko byłoby złe.
Niedanie jej harpuna byłoby podejrzane.
WZS zna intencje pani Plujko i wziął je już pod rozwagę.
Czasem coś, co niewłaściwe, jest częścią większego planu.
Mogę ci zaufać, konsjerżu?
A ja zaufać panu?
Zegar w holu Hotelu Ostateczność obrósł legendą,
co tu oznacza, iż był znany z tego, jak bardzo był głośny.
Jego odgłos brzmiał całkiem jak słowo
opisujące Wioletkę Baudelaire,
gdy miała zanieść harpun na dach hotelu, do salonu opalania.
Dzięki Bogu jesteś.
Dzwoniłam dwie minuty temu. To nagły wypadek.
- Pani Babs? - Skąd pan wie?
Ma pani plakietkę.
Cóż, rzeczywiście.
Przepraszam za nerwowość,
ale ostatnia osoba, której zaufałam,
ukradła mi podkładkę i spaliła szpital.
I nigdy nie odzyskam swojej podkładki.
- Mówiła pani, że to pilne. - Tak, to straszne.
Jestem umówiona z chłopakiem w saunie,
ale hotel jest zdezorganizowany,
więc nie mam pojęcia, gdzie ona jest.
Liczby od 200-299 oznaczają w bibliotece religię,
a sauna to często miejsce kontemplacji.
Sauna jest na pierwszym piętrze.
Aleś ty bystry.
Nie myślałeś, żeby zostać lekarzem?
Tędy, proszę pani.
Pani chłopak powinien być w środku.
Kto tam? Przez tę parę nie widzę.
To twoja dziewczyna! I konsjerż.
Konsjerż!
Wodne martini, poproszę.
Uwielbiam je, choć wiem, że są okropnie niemodne.
Są państwo parą?
Tak! Poznaliśmy się na spotkaniu osób sterroryzowanych przez Esmeraldę Szpetną
i się w sobie zadurzyliśmy.
Prawda, miłości mego życia?
To z pewnością nie przykrywka, ogniu moich lędźwi.
Przyniosę martini.
Poszedł.
Jestem niespokojna. Jak długo musimy to grać?
W hotelu są wrogowie.
Muszą nas mieć za parę na wakacjach, jeśli chcemy pomóc Baudelaire’om.
Tak było w telegramie od J.S.
Baudelaire’owie.
Puszczenie ich to był mój największy błąd.
A przeze mnie ten niby-lekarz niemal odciął im głowy.
Musimy czekać do czwartku.
To będzie koniec niefortunnych zdarzeń.
I będę mógł wrócić do mojej prawdziwej miłości.
Poznaliśmy się na spotkaniu ludzi, którzy uciekli okropnym partnerom.
Też dostał telegram od J.S., ale nie mógł przybyć.
Jest zajęty w tartaku.
Ja też kogoś mam.
Ona też otrzymała telegram i też nie może tu być.
Jest w więzieniu za napad na bank.
Cóż, telegram mówił, że zaprasza się tych, którzy znają Baudelaire’ów,
więc wszystko pasuje.
Przepraszam, mam telegram od J.S.,
choć muszą podać państwo jego nazwisko.
Jej nazwisko. J.S. to kobieta.
Myślałam, że kapitan statku.
No, no.
Co my tu mamy?
Chyba zanadto się wystroiłem.
Tak, to krew.
A, konsjerż. Mam ważne zadanie.
Musisz pomóc mi wywiesić to z okna pokoju nr 598.
Ale ostrożnie.
To jest tak klejące, że wszystko jest natychmiast uwięzione.
To lep na muchy?
Tak, choć naszym problemem są ptaki.
Zawiesić lep na muchy w oknie hotelu i łapać ptaki?
Brzmi dziwnie.
Czasem coś, co wydaje się dziwne, jest częścią planu.
Mogę ci zaufać, konsjerżu?
A ja zaufać panu?
Jak wiecie, dźwięk zegara hotelowego
bardzo przypominał słowo,
które opisywało Klausa Baudelaire’a,
gdy pomagał wywiesić lep na ptaki z okna na czwartym piętrze.
Dziwne. Mógłbym przysiąc, że ktoś pukał.
O, jesteś.
Dzwoniłem dwie minuty temu, czyli dokładnie tyle, ile potrzeba
na przejście stąd do holu,
więc jesteś w sam raz.
Matko, tutejsi konsjerżowie są strasznie niscy.
Gardzę panem.
Nie mam pojęcia, co mówisz.
Mam bardzo ważkie spotkanie w restauracji pod numerem 954,
ale moja sekretarka, pani Scieszka, wyprowadziła się do Winnipeg,
a moja druga sekretarka, której imienia nie poznałem,
odeszła nagle dziś rano.
Czy masz może doświadczenie?
Tak.
Doskonale. Za mną.
Przypominasz mi pewne dziecko.
Ale nie możesz być nią.
Czemuż w hotelu miałoby pracować małe dziecko?
Chyba po prostu łaknę znajomej twarzy.
Larry Twój-Kelner. Czy mogę zaproponować indyjskie?
W pokoju 954, który to numer katalogowy oznacza Indie i Azję Południową,
z dumą serwujemy szeroki wybór dań z Indii.
Historia kulinarna Indii jest doprawdy fascynująca.
Poproszę szklankę mleka.
A może poszerzyć kulinarne horyzonty?
Nie, dziękuję. Boję się obcokrajowców.
Szklanka mleka dla pana i coś do przegryzienia dla małej pani.
Gdzieś już widziałem tego kelnera.
To okropnie dziwne,
ale ten hotel roi się od znajomych twarzy.
Pan to pewnie J.S.!
Proszę mówić mi Snicket.
Jacques Snicket. Nie poznaliśmy się.
Ma pan rację, nie mieliśmy przyjemności.
Mogę zapomnieć imię, ale twarzy nie pamiętam nigdy.
Proszę, proszę, małe dziecko.
Jako prawy, czytający, posągowy obywatel
bardzo kocham dzieci.
Jak cholera.
Szczerze, to nawet niepokojące, jak bardzo je kocham.
Dlatego właśnie nie spuszczę cię z oka.
To moja sekretarka, która w zasadzie jest konsjerżem.
Zaczniemy?
Czy zadbał pan o przedmioty, o które prosiłem?
Powiedziałem „zadbał”, choć mogłem powiedzieć „przyniósł”,
ponieważ ja, Jacques Snicket,
jestem nieznośnym przemądrzalcem i lubię się popisywać.
- Czytałem pański telegram. - Podpisany: „J.S.”.
Owszem, J.S.
- Zdecydowanie moje inicjały. - Zdecydowanie pańskie.
Zgodnie z prośbą
mam wszystkie akta sprawy Baudelaire’ów,
również całość informacji obciążających Hrabiego Olafa.
Świetnie, wezmę.
Pomyślałem, że zły byłby ze mnie bankier,
gdybym nie oddał kompletu.
W końcu chciał pan wszystko,
więc pogrzebałem nieco. Wie pan, co znalazłem?
Co?
Wszystko.
Przeczesałem tysiące dokumentów,
aż do znalezienia każdego dowodu związanego z Baudelaire’ami.
- Jaki mozół. - Dziękuję.
Bank jest trochę jak biblioteka, choć u nas nie ma przeglądania.
Gdy już miałem wszystko, odkryłem coś szokującego.
Że nie ma pan życia?
Ta teczka to coś więcej niż zbiór dokumentów
opisujących nieszczęśliwe życie dzieci.
Całość tworzy kompletną historię niesprawiedliwości,
przedstawioną przez czarny charakter, jego dziewczynę
i kilkoro chętnych, ale niekompetentnych urzędników,
którzy im pomagają, intencjonalnie lub nie.
Nadałem nawet tytuł.
Kompletna historia niesprawiedliwości,
czyli odpychające lizusostwo a fortuna.
Jestem w szoku, panie Poe.
Obiecuję strzec tych akt albo nie nazywam się Jacques Snicket,
nadęty filantropek, który z pewnością nie umarł.
- To nie akta. - Słucham?
To tylko indeks. Teczka z aktami była za duża.
Zostanie dowieziona dziś przez kogoś,
kto również o nią prosił.
- Macie państwo te same inicjały. - J.S.
Larry!
Ciekawe, że widzimy się akurat tu.
Zapomniałem mleka.
- Ależ stoi na tacy. - Pójdę po nie.
Dziwna obsługa.
Hotelowe restauracje.
Proszę powiedzieć, kim jest ten drugi J.S.,
również zainteresowany sierotami Baudelaire?
Obawiam się, że to poufna informacja bankowa.
Proszę udać, że zależy od niej pana życie.
Jest gorzej, niż myśleliśmy.
Kiedy przyjedzie J.S.?
Ten prawdziwy, nie ten oszust w jadalni.
Dziś wieczór, a z nim również paczka.
Ale wrogowie obserwują niebo.
Jeśli zdobędą paczkę, kruczoczarno to widzę.
Kruka ciężko przyrządzić.
Oby nie zabrakło cukru.
Szczególnie że podajemy grzyby.
To z kuchni.
Gdzie pańska sekretarka?
Konsjerżu.
Pójdziesz ze mną do pokoju 025, do pralni.
Musisz założyć ten szczególny zamek na drzwi.
Odchodzą jak sieroty czy koty.
Wiem, jak zatrzymać kota.
Obedrzeć go ze skóry.
Jeśli zobaczy pan tego kelnera, wciąż czekam na mleko.
Pojedziemy windą dla personelu.
Tajemnicze.
Owszem. Czasem to, co tajemnicze, jest częścią większego planu.
Larry, dość maczania palców w moich intrygach, i mojej zupie.
Nie skosztowałeś nawet curry.
Za ostre.
Olafie, brak ci więcej niż tylko szacunku dla indyjskiej kuchni.
Brak ci moralnego kręgosłupa. Oraz wsparcia! Gdzie twoi pomagierzy?
A gdzie twoi? Racja, wszystkich zabiłem.
Możesz nosić wąsa i pożyczony smoking...
Nie, jest kradziony.
Nigdy nie dorównasz Jacques’owi Snicketowi.
Przynajmniej nie ugotują mnie żywcem.
- Czy to groźba? - A brzmiało tak?
- Owszem. - Dobrze. Była.
To się okaże.
Fanku, odprowadzisz tego łotra poza hotel?
Chciałeś powiedzieć „Erneście”.
Puśćcie mnie, imbecyle!
Łajdaki!
Oszuści! Hochsztaplerzy!
Obraza! Skandal!
Nie można tak traktować kelnera!
Przykro mi, że to koniec.
Lubiłem nasze małe tête-à-tête.
Ale miarka, zupełnie jak ten gar,
przebrała się.
Oczekujesz, że będę mówił?
Nie, Larry Twój-Kelnerze.
Oczekuję, że będziesz się gotował.
Świetnie, nawet nie mogę tego uprać.
Ważne, by to pomieszczenie było bezpieczne.
Mogę ci zaufać, Konsjerżu?
A ja zaufać panu?
Dźwięk zegara w holu opisywał Słoneczko Baudelaire,
gdy przekształcała wejście do pralni w drzwi dosłowne.
Ale opisuje on również całą historię Baudelaire’ów,
ponieważ wszystko, co myśleli, że wiedzą o swoim życiu,
położeniu i Hotelu Ostateczność...
było błędne.
Błąd.
Nic nie pasuje.
Pełno tu ludzi, których znamy, ale wszyscy nie mogą być w WZS.
Zostali zaproszeni przez J.S.,
ale każdy ma go za inną osobę.
Wicedyrektor Neron mówił, że Esmeralda go zna.
Jej mąż, Jeremi Szpetny.
Ale on mówi, że J.S. to kobieta chcąca nam pomóc.
Sekretarką pana Poe była Jacqueline Scieszka.
A Babs sądzi, że J.S. jest kapitanem.
Jedno z przebrań Olafa to kapitan Julio Szlam.
Ale Olaf to dziś Jacques Snicket.
On też nie wie, kim jest J.S.
Są inne tajemnice. Dlaczego Esmeralda planuje imprezę
i na co Karmelicie potrzebny harpun?
Lep na ptaki dał mi Frank czy Ernest?
Który kazał Słoneczku zamknąć pralnię?
Czemu wszyscy patrzą w niebo?
Słoń.
Przepraszam, nie wiem, co masz na myśli.
Ale ja wiem.
Poeta i satyryk John Godfrey Saxe napisał wiersz,
który ojciec Baudelaire’ów uwielbiał
i którym zamęczał często swoje dzieci.
W wierszu tym sześciu niewidomych trafia na zwierzę,
którego wyglądu nie potrafią ustalić.
Pierwszy mężczyzna dotyka boku zwierzęcia i orzeka, że to ściana.
Drugi z mężczyzn dotyka trąby i mówi, że przypomina węża, i tak dalej.
Morał wiersza głosi, iż przyjrzenie się części
to nie to samo, co zobaczenie całości.
Jednak dzieląc się obserwacjami,
można przekonać się, że coś niezrozumiałego
jest w istocie częścią większego planu.
Albo słonia.
Wszyscy słyszeliśmy tylko urywki.
Jeśli je posklejamy, zobaczymy cały plan.
Larry Twój-Kelner mówił coś o paczce doręczanej dziś wieczór...
i krukach.
A jeśli to kruki pocztowe,
jak te w Wiosce Zakrakanych Skrzydlaków?
To dlatego Esmeralda patrzy w niebo,
a Karmelita potrzebuje harpuna. Chce ustrzelić kruka.
Założę się, że to dlatego zakładałeś ten lep na ptaki.
Jeśli postrzelić kruka pod kątem,
uderzy w budynek na czwartym piętrze
i przyklei się do lepu.
Paczka spadłaby na ziemię.
- Może, a może nie. - Gdzie indziej może spaść?
Pod oknem widziałem wentylację pralni.
A jeśli planem jest, by paczka tam wpadła?
- Wylądowałaby... - W pralni, którą Słoneczko zamknęła.
Jeśli to był Frank, paczka jest bezpieczna.
Ale to mógł być Ernest. Nie wiemy nawet, co jest w paczce.
Może wiemy. Czego pragną obie strony schizmy?
- Cukiernicy. - Cukiernicy.
Tak, proszę zabrać do pokoju 347 – sądy i postępowanie cywilne.
Sędzia Strauss?
Baudelaire’owie!
Moi najsłodsi.
Niech no wam się przyjrzę!
Aleś wysoki, Klausie.
Wioletko, wyrosłaś. A Słoneczko...
widzę, że wciąż gryziesz.
Poznaje nas pani?
Bardzo mi na was zależy.
- Wszędzie bym was rozpoznała. - Co pani tu robi?
Po tym oszukańczym ślubie
nie mogłam sobie wybaczyć, że was zawiodłam.
Postanowiłam wszystko naprawić.
Wyruszyłam was szukać.
Parszywa Promenada!
Jezioro Łzawe!
Pogorzelisko Paltryville!
Powszechna im. Prufrocka!
Ciemna Aleja!
Wioska Zakrakanych Skrzydlaków!
Peryferia!
Pozostałości szpitala Heimlicha!
Pozostałości Karnawału Kaligari! I Śmiercionosze!
Ale gdzie się nie udałam, już was nie było.
To jak nas pani znalazła?
Pomogła mi pewna bardzo dziwna książka.
Przeczytałam w niej o sekretnej organizacji
trudniącej się gaszeniem pożarów na świecie.
WZS.
Zgadza się.
- Oni też chcieli wam pomóc. - Co pani zrobiła?
Może usiądźmy.
Zdałam sobie sprawę, że znaleźć was to za mało,
skoro Hrabia Olaf był wciąż na wolności.
Ale jeśli zgromadziłabym WZS,
jak również wszystkich świadków przestępstw Hrabiego Olafa,
sąd mógłby wysłuchać całej historii
i sprowadzić na Olafa sprawiedliwość.
Chce pani sądzić Hrabiego?
To dlatego wszyscy tu są.
Cały czas pomagała nam pani, a my nie wiedzieliśmy?
Nie byłam sama.
Jeremi Szpetny podzielił się anegdotami o niesprawiedliwości w finansach.
On również żałuje, że was zawiódł.
Jacqueline Scieszka sporządzała doskonałe notatki i organizowała podróże.
Jacques Snicket nie żyje, ale wyniki jego badań trwają.
Oczywiście czytałam również o nikczemnych uczynkach kapitana Julio Szlama.
Przesłałam swoje notatki i akta do skrytki bankowej.
I oto są, nareszcie w całości.
Kompletna historia niesprawiedliwości, czyli odpychające lizusostwo a fortuna.
Zaprosiliśmy również Hrabiego Olafa,
a moje źródła donoszą, że przybył.
Ale po czwartku będzie już za kratami.
Wasze kłopoty się skończą.
Cóż, nie skończą się, dopóki nie znajdziemy domu.
Mój dom może przyjąć troje cudownych, bystrych, utalentowanych dzieci,
jeśli, oczywiście, wybaczycie mi.
Chcemy z panią zamieszkać.
Naprawdę?
Oczywiście!
Zatem ta noc jest inna niż wszystkie,
ponieważ ta historia kończy się wreszcie.
Późno już, czas spać.
Odpocznijcie, Baudelaire’owie.
Niedługo będziemy rodziną.
Gdy rodzeństwo rozmyślało nad przyszłością u sędzi Strauss,
bardzo chciało zdać raport Kit,
choć zastanawiało się, co mogło ją zatrzymać.
Ty żyjesz! Dziennik Punctilio wydrukował twój nekrolog!
Nie wierz w nic, co drukują w tym dzienniku.
Choć moje nazwisko było bez błędów.
- Gdzie byłeś? - Zbiegłem.
Lepiej, żeby przeciwnicy myśleli, że zginąłem.
A co z rodzeństwem?
Czytałem o Jacques’u, dlatego wróciłem.
Musiałem sprawdzić.
To nie tylko on.
Gdy cię nie było, straciliśmy wielu ludzi.
Monty, Josephine, Bagienni.
A... Beatrice?
Przykro mi, Lemony.
Tyle mnie ominęło...
Czuję, jakbym trafił w sam środek cudzej opowieści.
Ona może być też twoja, możesz nam znów pomóc.
Nikomu nie potrafię pomóc. Byłaś tamtej nocy w operze.
Wiesz, że wszystko to moja wina.
Za problemy świata nigdy nie odpowiada jedna osoba.
Będziesz winny, jeśli nie pomożesz.
Wróć ze mną do hotelu, wróć do WZS. Dołącz do nas.
- Co mam zrobić? - Coś. W końcu jeszcze żyjesz.
- Widziałem cię z... - To dobry człowiek.
Cieszę się.
Czwórka dzieci.
- Wiele mnie ominęło. - Czwórka?
Jedno w drodze, a w hotelu widziałem jeszcze troje.
Lemony, to nie moje dzieci.
To Baudelaire’owie.
Więc oni to...
Flara.
Wygląda jak mobilny dom powietrzny.
Trojaczki Bagienne.
I gromada orłów. Przebiją balony!
Queequeg jest na wybrzeżu.
- Uratuję ich. - Kit.
Jak mogę pomóc?
Masz jeszcze licencję na taksówkę?
Śpisz?
- Nie mogę. - Ja też nie.
Te sofy nie nadają się do spania.
To nie to. Coś nie daje mi spokoju.
Mnie też.
Wiemy, kim jest J.S. i że cukiernica będzie w paczce,
ale nie wiemy, dlaczego jest ważna ani który brat
- zamknął pralnię. - W tym problem.
Byłeś z Frankiem lub Ernestem o trzeciej.
Wiesz, ponieważ słyszałeś bicie zegara.
Słoneczko była wtedy z drugim bratem.
- Więc... - Ja też byłam z jednym z nich.
Każde z nas było o trzeciej z Frankiem lub Ernestem.
Rozumiem. Dwóch braci może być w dwóch miejscach jednocześnie...
Ale nie w trzech.
Chciałbym, żeby to była biblioteka.
Moglibyśmy użyć systemu, by znaleźć odpowiedzi.
Czy istnieje numer biblioteczny dla tajemnic?
Jeden-trzy-pięć, myślałem już o tym.
Ale nie ma takiego pokoju.
Może to nie pokój.
Pamiętasz, gdy byliśmy w hotelu z rodzicami
i dla zabawy powciskaliśmy wiele guzików jednocześnie?
Tata mówił, że wtedy nie wiesz, gdzie trafisz.
Sprawdźmy to.
- Jedziemy w dół. - Piwnice.
- Tam jest pralnia. - Winda jedzie dalej.
Piwnice muszą mieć drugi poziom.
To wygląda jak katalog biblioteczny.
Ktoś restauruje tu książkę.
- Pasta jest wciąż mokra. - A herbata gorąca.
Kit, czy to ty?
To nie Kit.
- A pan to nie Frank. - Ani też Ernest.
Bracia Ostateczność to nie bliźnięta.
To trojaczki.
Kit mówiła, że jesteście bystrzy.
Jestem Dewey Ostateczność. Miło mi was poznać.
- Czemu nam o panu nie powiedziała? - Moje istnienie to sekret.
To mi pasuje, bo pracuję również w sekrecie.
Widzicie, Hotel Ostateczność jest nie tylko zorganizowany jak biblioteka.
To jest biblioteka.
Zbieramy raporty każdego agenta WZS, naukowca, badacza,
wynalazcy, odkrywcy, kartografa, poety, dziennikarza,
naturalisty, herpetologa, optyka, recepcjonisty, kucharza, taksówkarza,
kapitana, reżysera, baleriny, autora książek dla dzieci i taternika.
Wolontariusze są wszędzie. Obserwują świat
i zapisują obserwacje w książkach.
Książki te przechodzą przez bezpieczne punkty,
szpitale i karnawały,
by trafić tutaj...
do Ostatniej Bezpiecznej Kryjówki.
Od czasu schizmy najważniejszym jest,
by nasze badania były katalogowane i bezpieczne.
Podczas gdy Frank i Ernest prowadzą hotel, jak pracuję w cieniu.
- Jesteśmy. - Gdzie biblioteka?
Spójrzcie głębiej.
To pod-biblioteka, więc jest pod wodą.
Jest pod stawem.
Hotel mógłby spłonąć do szczętu, a biblioteka będzie bezpieczna.
To sekretne miejsce.
Dlaczego pan nam o nim mówi?
Po czwartku Kit i ja opuszczamy WZS, by wychować nasze dziecko.
Ostatnia Bezpieczna Kryjówka potrzebuje nowego opiekuna.
Lub troje.
- Chce pan nam ją przekazać? - Czytałem o was, Baudelaire’owie.
Wioletko, wynalazłaś niesamowite rzeczy pod wielką presją.
Pomyśl, co mogłabyś zrobić, mając nasz czas i środki.
Klausie, twoje zdolności badawcze dorównują naszym najlepszym ludziom.
Czemu nie użyć ich dla dobra skarbu WZS?
Słoneczko, słyszałem wspaniałe opowieści o twoim gotowaniu.
Nie należy nigdy lekceważyć tego, jak dobry posiłek może zmienić świat.
Po czwartku Hrabia Olaf trafi za kratki.
Będziecie potrzebować domu. Może tutaj?
Sędzia Strauss chciałaby dać nam dom.
Obiecała, że będziemy bezpieczni.
I na pewno by tak było,
ale nie jesteście już dziećmi.
Czy bezpieczne życie wam wystarczy?
Nim odpowiemy, musimy coś wiedzieć.
Co jest w cukiernicy?
Tak, interesujące pytanie.
Przeszukałem cały hotel,
co nie było łatwe, ponieważ jest kiepsko zorganizowany,
ale w końcu was mam.
Nie kiepsko, tylko jak katalog biblioteczny.
Nie masz nas, stoimy na brzegu stawu.
Tak sądzicie.
Obawiam się, że mężczyzna stojący obok was jest ze mną.
Oddaj ich, Erneście.
Nie jestem Ernest.
Cóż, więc oddaj ich, Frank.
Zmiana fryzury naprawdę pomogłaby mi was odróżnić.
Nie jestem też Frank.
Że co? Nie możesz być Dewey,
on jest tworem mitycznym, jak jednorożec albo Verdi.
Giuseppe Verdi to włoski kompozytor.
Mamy przewagę, Olafie. Mnóstwo Wolontariuszy przybyło na czas,
jak to ludzie szlachetni,
podczas gdy twoi wspólnicy, ci źli, spóźnią się.
Oczywiście, bycie na czas nie jest na topie, spóźnienie jest modne.
Kto chce popatrzeć, jak niuchacz obrywa z harpuna?
Nie machaj tym, dziecko. To niebezpieczne.
Muszę poćwiczyć.
Jeśli trafię kruka, obiecałeś nauczyć mnie pluć
jak prawdziwa piłkarko-kowbojko- piratko-superbohaterka!
Esmeralda i Karmelita.
Moja biblioteka pełna jest dowodów waszej zdradzieckości.
Biblioteka? Zaczynam myśleć, że oto jest Giuseppe Verdi.
Raczej Dewey Ostateczność.
Dewey Ostateczność?
Jak jednorożec? Wybornie.
Mam nadzieję, że zagościsz na mojej imprezie.
Serwujemy grzyby.
Chyba Meduzoidalne Mycelium.
To ich plan. Chcą otruć wszystkich gości!
Pozbywszy się WZS,
będę mógł ukraść fortunę Baudelaire’ów
i co tylko zechcę.
Nigdy nie uwolnisz grzybni, nie mając cukiernicy.
Ciekawe, że to mówisz.
Gdy zestrzelimy kruka, cukiernica znajdzie się w pralni.
Jedyny problem to to, że jakiś upierdliwy Wolontariusz założył zamek na drzwi.
Jesteś wszechstronną kobietą.
Mogłabyś robić o wiele więcej niż grać drugie skrzypce
na ostatnim krześle tylnego rzędu trzeciorzędnej orkiestry Hrabiego Olafa.
Nie ma lepszej ode mnie.
Jeśli ty to Dewey Ostateczność, to wiesz wszystko na temat cukiernicy.
Wiesz, co jest w środku i jakie to ważne.
I wiesz, że należy do mnie.
Twój jest pojemnik, nie zawartość.
Beatrice mi to ukradła!
Na świecie są gorsze rzeczy niż kradzież.
Z pewnością.
Oddaj nam kod do zamka albo ta dziewczynka cię postrzeli.
Nie wystrzelę harpuna, dopóki Hrabiuś nie nauczy mnie pluć!
Rób, co mówię. Kupiłem ci już to idiotyczne wdzianko.
Naucz mnie pluć!
Naucz!
Strzelaj!
Naucz mnie pluć!
- Wystrzel harpun! - Naucz mnie pluć!
Dopóki żyję, nie nauczę cię pluć!
Przeproś naszą małą dziewczynkę!
Ona nie jest naszą małą dziewczynką, tylko rozpieszczonym bachorem!
Mam dość udawania rodziny!
I mam dość dziewczyny, która wciąż podważa mój autorytet!
Zdobyłbyś naszą fortunę, gdyby nie ona.
Nie mieszaj się!
Gdyby nie ona, byłbyś bogaty, a my martwi.
Te nicponie mają rację. Byłbym bogaty.
Oni byliby martwi.
Nigdy ci na mnie nie zależało, Esmeraldo.
Obchodzi cię tylko cukiernica,
darmowe lekcje aktorstwa i to, co jest na topie, a co nie!
Ja ci powiem, co jest nie na topie!
Bycie wciąż niedocenianym
przez faceta, który najwyraźniej ma wodę w piwnicy.
Ciągle grać ogony
w serii żenujących intryg w coraz bardziej zapadłych dziurach?
Szalenie nie na topie!
To ci się spodoba, kochany.
Wciąż przegrywać z trzema dzieciakami.
Spójrz, nie mogą jeszcze wypożyczyć smokingu!
A zawsze cię pokonują!
To jest najbardziej nie na topie!
Esmeraldo...
zwalniam cię.
I zrywam z tobą.
Nie możesz ze mną zerwać.
Nikt jeszcze ze mną nie zerwał.
To dlatego to taka uciecha.
Ty...
naprawdę nie chcesz mnie już?
Na… pra… wdę.
Esmeralda Gigi Genowefa Szpetna nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.
Chodź, moja droga.
- Czy Hrabiuś nie jest już moim tatą? - Nie.
- Baudelaire’owie. - Wybieracie się gdzieś?
Odłóż broń. Utraciłeś popleczników.
Nigdy ich nie potrzebowałem.
Potrzebuję tylko fortuny sierot
i trzech wyrażeń do zamka WZS.
Nawet jeśli otworzysz drzwi, znajdziesz za nimi jedynie pranie.
Zamek był przynętą.
Owszem, biją ode mnie urok i blask młodości,
ale nie urodziłem się wczoraj.
Liczę do dziesięciu.
Jeden.
- Dwa. - Jeśli chcesz go zastrzelić,
- musisz zastrzelić mnie! - Jakoś przeżyję. Trzy.
Mnie też.
- Coraz lepiej. Cztery! - Baudelaire’owie.
Jeśli nas zastrzeli, fortuna przepadnie.
Jest jeszcze dziecko. Pięć!
Masz wybór. Możesz nie pociągnąć za spust.
Tak, a wy możecie wybrać śmierć od harpuna. Sześć!
Siedem.
Osiem.
Dziewięć.
Nie musisz.
Tylko to umiem.
Co tam się dzieje?
Boże, został postrzelony!
Jest taka opera zatytułowana La Forza del Destino,
a napisana została przez Giuseppe Verdiego.
Tytuł opery pochodzi z włoskiego i oznacza „moc przeznaczenia”,
a „przeznaczenie” to słowo bardzo kontrowersyjne wśród używających go.
Niektórzy uważają, że przeznaczenia nie da się uniknąć,
jak śmierci albo zważenia sernika.
Inni uważają, że przeznaczenie jest niewidzialną siłą
prowadzącą ludzi przez życie,
jak gdyby byli aktorami w operze.
W operze La Forza del Destino
postaci kłócą się, zakochują,
szukają ukrycia w klasztorach, pojedynkują się,
upuszczając przy tym broń,
która przypadkowo wypala i kogoś zabija.
Jest to tragedia,
podobnie jak historia Baudelaire’ów,
którzy mieli przeżyć podobny wypadek.
Dobry Boże, ten człowiek został postrzelony!
Kit.
Dewey!
Konsekwencje zniekształcą ich życie...
jak kręgi powierzchnię stawu.
Co robimy?
Właśnie zastrzeliliście człowieka harpunem.
Razem z tym drugim, któremu się nie przyjrzałem.
Poczekacie tu, aż znajdę menedżera!
To był menedżer.
Co się dzieje, u licha?
- Co to za hałasy? - Co tam się dzieje?
Cukiernica.
Kit.
Wioletko, Klausie i Słoneczko Baudelaire...
nazywam się Lemony Snicket.
Napisy: Peter S.