NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc
Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire’owie wynajmują hotel By podglądać móc
Grupę okrutników, co bez problemu Mogliby cię zatłuc
Wydaje się, że Hrabia Olaf Doczeka w końcu się na karę
Czemuż jednak któryś z widzów Miałby dać nam wiarę?
Nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz
Powie stanowczo więc:
Nie patrz się
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
PRZEDOSTATNIA PUŁAPKA: CZĘŚĆ 2
Nie patrz się, nie patrz się
Cukru?
Nie, dziękuję. Herbata powinna być gorzka jak atrament
i mocna jak stal.
Spróbuj, zobaczysz, że ten cukier jest wyjątkowo gorzki.
Uwielbiam operę!
Lemony, skarbie? Herbaty?
Nie słucha cię.
Kiedy śpiewa Beatrice, poświęca jej całą uwagę.
Wcale nie spałem! Co przegapiłem? O, dobrze, że już koniec.
Koniec twojego chrapania.
Musisz wszędzie zabierać tę maszynę do pisania?
Pracuję jako krytyk w Dzienniku Punctilio.
Krytyk – też mi.
Nas, teatralnych, należy chwalić, nie krytykować.
Ciekawostka, Olafie:
w tym kontekście „teatralny” znaczy „powiązany z teatrem”,
ale również „obliczony na wywołanie efektu u obserwatora”.
Mój brat znowu definiuje słowa.
Oby mu z tym przeszło.
O, patrzcie, kto występuje.
Dziękuję.
Jako szef straży pożarnej chciałbym skorzystać z tej chwili,
by powiedzieć parę słów o bezpieczeństwie, szczególnie...
Ale obciach.
Dla mnie wygląda szlachetnie.
Ten mocny profil, monobrew.
To rodzinne.
Gdzie jest Jacques? Brakuje mi tego pacana i jego wąsów.
Dziś robi na taksówce.
Beatrice!
I jak wypadłam?
Świeciłaś jak słońce.
Świetnie widzieć was wszystkich razem.
Te słowa dedykuję mojej żonie,
która poległa w pożarze.
Oraz mojemu synowi, który jest dziś na widowni.
Kocham cię, Olafie.
Uważaj na siebie i dobrej nocy.
A teraz ciąg dalszy tragedii.
Przeszłość nawiedza teraźniejszość
jak duch operę.
Wisi w powietrzu jak stado kruków nad hotelem.
Strzelaj dopiero, kiedy zobaczysz cukiernicę.
Ustrzelę nawet kosa pośród mroku.
Przeszłość może powalić cię jak uderzenie kamienia
lub skrępować ruchy jak lep na muchy.
Może przysporzyć bolączki niczym przemoczone spodnie.
Może też wywołać w tobie zmianę...
tak jak następne parę minut odmieniło moje życie...
na zawsze.
Nazywam się Lemony Snicket.
- Ma pan na imię Lemony? - Snicket.
Wykapana mama.
Przepraszam, znamy się?
Ktoś postrzelił tego menedżera, który wpadł do stawu.
Widziałam wszystko, obserwując ptaki.
To ci konsjerże to zrobili!
Widziałem wszystko, prasując pas smokingowy.
Nic nie zrobiliśmy. To był wypadek!
- Oni tego nie wiedzą. - Co zrobimy?
Możecie pojechać ze mną.
Słucham?
Czasami gdy jestem w niebezpieczeństwie
i na przykład niesłusznie oskarża się mnie o morderstwo,
wolę szybko czmychnąć taksówką.
- Gdzie jest Kit? Miała tu być. - Jestem jej bratem. Mam wam pomóc.
Będzie to możliwe tylko, jeśli wsiądziecie.
Baudelaire’owie!
Słyszałam, że jesteście w tarapatach, więc ściągnęłam tych miłych policjantów.
Lepiej odjedźmy, zanim tu podejdą.
Nie wyglądają na miłych i mam na pieńku.
Wioletko, może ucieczka to nie taki zły pomysł.
Jeśli to zrobimy, nie poślemy Olafa za kratki.
Nie możemy całe życie uciekać.
To nie takie trudne. Wystarczy unikać policji,
sfingować własną śmierć w brukowcu
i przez resztę życia koczować po przypadkowych motelach.
- Brzmi jak życie w samotności. - Tak.
Ale bylibyście bezpieczni.
Obiecuję.
Baudelaire’owie, wszystko w porządku?
Słyszałam o kłopotach z harpunem
i jednym z menedżerów.
- To był wypadek. - To Hrabia Olaf.
Już niedługo nie będzie waszym zmartwieniem.
Chodźcie ze mną. Nic wam nie będzie, obiecuję.
Pożegnajmy się z panem z taksówki.
Odjechał.
Pewnie nie mógł zostać.
Chodźcie.
Tu jesteście, Baudelaire’owie!
Po tym, jak postrzeliliście menedżera, znalazłem menedżera.
Chwila, to niemożliwe...
Możliwe, proszę mi uwierzyć.
To te dzieci widziałam z okna!
Poznaję je z gazety!
Zamordowali człowieka o imieniu Hrabia Olaf!
Poznaję ich z mojej wioski,
gdzie zamordowali Hrabiego Olafa.
Nie wyciągajmy pochopnych wniosków!
Stało się coś strasznego, ale nie znamy wszystkich faktów.
A teraz proszę wrócić do swoich pokojów.
Proces Hrabiego Olafa rozpocznie się jutro rano.
Myślałam, że on nie żyje.
Nie wierzyłbym w to, co piszą w Dzienniku Punctilio.
Nie wiem, kto pisze te popłuczyny.
Pańska żona?
Mówiła pani, że proces będzie w czwartek. To za dwa dni.
Nie może być jutro. Co z pozostałymi Wolontariuszami?
Dobrzy Wolontariusze powinni być przed czasem.
A Kit Snicket?
Przykro mi, dzieci. Ja też chciałabym na nią zaczekać,
ale sprawy mają się gorzej, niż się wydaje.
Rozprawa odbędzie się w tym lobby.
To one nie obywają się w sądzie?
Zazwyczaj tak. Ale łatwiej ściągnąć ludzi to pięciogwiazdkowego hotelu.
Przepraszam, wysoki sądzie. Znalazłem Olafa w krzakach.
Dziękuję, Frank.
Nieźle kombinujesz, ale to nie Frank, tylko Ernest!
- Nie, jestem Frank. - Cholercia!
- Olafie... - No proszę, wścibska sąsiadka.
Mam nadzieję, że odbierałaś moją pocztę.
Teraz długo nie zobaczysz poczty,
chyba że zmienisz adres korespondencyjny na więzienie.
- Dlaczego miałbym to zrobić? - Bo pójdziesz za kratki.
Zamknąć go do czasu rozprawy.
Oczywiście, zamknijcie mnie!
Zdradzieckie kanalie nie mogą krzątać się po hotelu.
Mogą być tu dobrzy i szlachetni ludzie!
A żebyś wiedział.
WZS tu jest i dopilnuje, żebyś zapłacił za występki.
Widzę, że wasi przyjaciele wam nie powiedzieli.
Co masz na myśli?
Myślisz, że WZS jest szlachetne?
Zastanów się.
Ci pyszałkowaci Wolontariusze zapewne nie powiedzieli wam, co jest w cukiernicy,
dlaczego jest tak ważna ani czemu ją skradziono.
Ale ja mogę.
Znam takie sekrety...
O WZS, o waszych rodzicach.
Myślicie, że znacie tę historię, ale nie wiecie nawet, jak się zaczęła.
Dowiemy się prawdy.
Nie ze mną w więzieniu.
Jestem waszą ostatnią nadzieją na poznanie prawdy o tym, co zaszło.
Mogę opowiedzieć wam o rzeczach, o których nie dowiecie się sami.
Wolimy, żebyś trafił za kratki.
To wasz wybór.
- Chodź, koleżko. - Przykro nam z powodu twojego brata.
Nie przesadzajmy. Zostało was jeszcze dwóch.
Jeszcze jedna sprawa.
Sędzio Strauss, czy sąd na pewno poradzi sobie z Olafem?
Nie winię was za brak wiary, Baudelaire’owie.
Olaf już raz mnie zwiódł i nigdy sobie tego nie wybaczę.
Ale w sądzie jest jeszcze dwoje sędziów,
których znam od lat.
I zawsze przejmowali się waszą sprawą, kiedy im o was opowiadałam.
Mam nadzieję, że mi wybaczycie i zaufacie.
Ale jeśli nie,
możecie zaufać prawu.
Zamknęła drzwi na klucz.
Może na to zasługujemy.
Dewey był dobrym człowiekiem, a zginął przez nas.
Zginął przez Hrabiego Olafa.
Jutro możemy go wsadzić za kratki. Na dobre.
Już wcześniej oszukał ludzi. Skąd wiemy, że nie oszuka i sądu?
Musimy być gotowi na jego sztuczki.
- Czytałeś coś na temat rozpraw? - Niewiele.
Jesteśmy w pokoju 342.
W bibliotece numer 342 odpowiada prawu karnemu.
A więc...
Prawo karne.
Już prawie ranek, a praw jest od groma.
- Czytaj szybko. - Mama porównała prawo do kiełbasy.
Lepiej nie wiedzieć, jak powstaje – stracisz apetyt.
Słoneczko, jak robi się kiełbasę?
Lepiej nie pytaj.
Tak, upychaj mięso i nie zważaj na kości. Maszynka się nimi zajmie.
Myślałam, że zdobędziemy cukiernicę i będzie herbatka,
a mielimy różne części zwierząt.
Cierpliwości, skarbie.
Mama mawiała, że zemsta jest jak kiełbasa.
Jeśli odpowiednio ją przyrządzisz, ktoś straci apetyt.
Nasze życia i cera były nieskazitelne
do czasu, gdy pojawili się Olaf i Baudelaire’owie.
Nikt nie zrywa z Esmeraldą Szpetną bezkarnie.
A więc co zrobimy?
Zaserwujemy im kruki.
HOTEL OSTATECZNOŚĆ
Wolałbym nie iść do sądu w przebraniu.
Popatrzcie.
To wiadomość od sędzi Strauss.
„Oby pasowały. Wiem, że urośliście”.
Nie tylko urośliśmy. Zmieniliśmy się.
Jeszcze nie przebrani? Rozprawa się zaczyna.
Sędzia prosiła, bym poszedł z wami i dał wam te opaski na oczy.
Opaski na oczy?
Wszyscy je zakładają, wchodząc na rozprawę.
Nie słyszeliście, że sprawiedliwość jest ślepa?
Tak, ale to znaczy, że nie powinna być stronnicza.
Sąd uznał, że mamy to rozumieć dosłownie,
więc wszyscy muszą zasłonić oczy przed rozprawą.
Siostra chce powiedzieć, że odbiór dosłowny nie ma tu sensu.
Cóż, interpretacja prawa bywa kłopotliwa,
podobnie jak interpretacja kiełbasy.
Zaczekam na korytarzu.
Czwarte piętro, spiżarnia. Szybko.
- Witaj, Esmeraldo. - Znajomy głos. Znamy się?
To ja, Jeremi.
Twój mąż.
A, ten Jeremi!
Kompletnie zapomniałam tego imienia. I twarzy.
Przyszedłeś na rozprawę?
Jestem tu dla sprawiedliwości. Ale tego nigdy nie zrozumiesz.
Sprawiedliwość jest passé.
- Teraz niesprawiedliwość jest na topie. - To po co tu jesteś?
Żeby ciastkoniuchacze zapłacili za to, co zrobili.
Moja córka. Urocza, czyż nie?
Miło było.
Ależ głupia ta winda.
Założyć...
Nic nie widzę.
Gdzie ja jestem?
Nic nie widzę.
Dobre to.
Jesteśmy gotowi.
Świetnie. Sam mam opaskę,
więc wyciągnij rękę, żeby mnie znaleźć.
Dobrze, chodźmy.
To jakby ślepy prowadził ślepego. Takie autorskie powiedzonko.
Już istnieje takie wyrażenie.
Oznacza, że ludzie u władzy są równie niezorientowani, co reszta.
Nie widzę związku. Tędy do windy!
Och, przepraszam.
Przepraszam panią.
Muszę wam powiedzieć, dzieci... przepraszam...
Sam miałem wątpliwości co do Olafa od chwili, gdy was z nim zostawiłem.
A dziś świat wreszcie dowie się prawdy.
Nic nie widzimy przez te opaski.
Ależ wspaniała rzeźba węża.
Winda musi być w tę stronę.
To bolało.
Proszę wszystkich o uwagę!
Za moment rozpocznie się rozprawa.
Jeśli wciąż stoicie, proszę o zajęcie miejsc.
Jak znajdziemy nasze miejsca? Nie widzimy ich.
Trochę w lewo.
A nie, przepraszam, moje lewo.
Jeszcze trochę.
Nie aż tyle.
Straszna była!
Ten świdrujący wzrok, złowieszczy uśmiech.
Tak, ja też byłam w windzie z Esmeraldą Szpetną.
Z Esmeraldą? Mówiłem o tej strasznej dziewczynce.
Nie to miejsce, ciastkoniuchaczu!
To ona!
Proszę pamiętać: jeśli ktoś podejrzy,
będzie to równoznaczne z obrazą sądu.
Wszyscy zajęli miejsca?
- To... Klaus. - Dobrze.
Proszę ściągnąć opaski.
- Dopiero je założyliśmy. - Daj spokój, Klaus.
Sprawiedliwość może być ślepa, ale sąd uznał, że trzeba widzieć dowody.
Założą je państwo z powrotem na ogłoszenie werdyktu.
Ale to bez sensu!
Baudelaire’owie, widzę, że dotarły do was ubrania.
Pasują jak ulał. Dziękujemy.
Nie mogę się doczekać, aż ukażą Olafa.
Przebił się do mojej szkoły, a nie był na żadnym z moich recitali.
To bardzo zły człowiek, który jest mi winien kupę słodyczy.
Nie to, co ten miły nauczyciel wuefu – trener Genghis.
Sam chodziłem do szkoły im. Prufrocka. Proszę pozdrowić dyrektora.
„Proszę pozdrowić dyrektora”.
Wszyscy wiedzą, że wicedyrektor jest ważniejszy.
Poza tym zniknął gdzieś dawno temu.
Nie widziano go od lat.
Mam nadzieję, że obetną Olafowi głowę!
Proszę wstać dla sądu:
mnie oraz moich szanownych kolegów.
Dlaczego są tak wysoko?
Wysoki sąd zarządził dosłowną interpretację nazwy.
Proszę usiąść.
Wprowadzić Hrabiego Olafa!
Wstrzymajcie aplauz, proszę!
Proszę nie klaskać! To sala sądowa – nie teatr.
Myślałem, że to hotel.
To hotel, który pełni rolę sali sądowej.
Dzięki staraniom wielu zatroskanych stron oraz jednego bankiera
zebrałam kompletne akta sprawy Baudelaire’ów.
Składam na ręce sądu...
Kompletną historię niesprawiedliwości,
czyli odpychające lizusostwo a fortuna.
Tytuł to moja sprawka.
Niestety muszę również uwzględnić ten harpun,
którego użyto wczoraj do zabójstwa menedżera hotelu.
Ale o tym później.
Sędziowie wysłuchają teraz jego sprawy,
podczas gdy policja czeka poza salą,
by zatrzymać potencjalnych uciekinierów.
Skoro o sprawach mowa, to jest sprawa: po rozprawie zapraszam do mnie
na after party.
Szczególnie zamożne kobiety.
Ja też wyprawiam imprezę.
Będą drinki. Dobrze ubrani panowie dostaną upominki.
U mnie będą numery muzyczne rodem z Broadwayu.
U mnie stepować będzie urocza dziewczynka.
Na mojej będą fajerwerki.
A na mojej – kiełbasa.
Proszę o spokój!
Rozmawiamy o socjopacie – nie socjalizowaniu się.
Przemyślałbym to jeszcze. Pewnie rzadko gościsz na imprezach.
Dość tego!
Wzywam pierwszych świadków.
Czyli was, Baudelaire’owie.
Podajcie, proszę, swoje imiona.
Oczywiście je znamy, ale to standardowa procedura.
Wioletka. Klaus.
Słoneczko Baudelaire.
Zawód?
- Wynalazca. - Naukowiec.
Szefowa kuchni.
Sprzeciw! Ich prawdziwy zawód to sieroty
lub spadkobiercy wielkiej fortuny.
Odnotowano sprzeciw, ale proszę oskarżonego o nieprzerywanie.
- Tak jak teraz? - Właśnie!
Baudelaire’owie, za wami szmat drogi
i wiele cierpienia.
Ale wreszcie jesteście bezpieczni, pośród przyjaciół i kolegów,
uczniów i współpracowników,
nauczycieli,
niezliczonych sąsiadów, dziennikarzy,
fanów teatru,
elegantek,
lekarzy, pielęgniarek,
uczestników karnawału,
taterników,
operatorów telegrafu
oraz nurków.
Przyglądali się wam podczas waszej podróży
i są gotowi, by zabrać głos w waszej sprawie.
Ale najważniejsze będą wasze zeznania.
Śmiało, Baudelaire’owie, opowiedzcie waszą historię.
Tym razem obiecujemy was wysłuchać.
Zaczęło się od tego, że rodzice wysłali nas tramwajem na Słoną Plażę.
Dzień był szary i pochmurny, więc nie było plażowiczów.
Testowaliśmy wynalazek, kiedy dostrzegliśmy sylwetkę we mgle –
pana Poe z banku.
Powiedział nam...
Że nasi rodzice zginęli w wielkim pożarze.
Zamieszkaliśmy z Hrabią Olafem.
- Uderzył Klausa w twarz! - Chciał poślubić Wioletkę!
Otruł Wujcia Monty’ego!
Wrzucił ciotkę Józefinę do pijawek!
- Spiskował z Esmeraldą Szpetną. - I Karmelitą Plujko.
Porwał trójkę Bagiennych ze szkoły Prufrocka.
W wiosce zabił Jacques’a Snicketa.
Próbował obciąć Wioletce głowę w szpitalu Heimlicha.
Rzucił...
Rzucił dzielną i szlachetną bibliotekarkę lwom na pożarcie.
Gdziekolwiek nie byliśmy,
próbowaliśmy wytłumaczyć ludziom, kim jest i do czego jest zdolny!
- Ale nikt nie chciał słuchać! - Nikt!
- To potworne. - Straciliśmy wszystko.
Poza rodzeństwem.
Przetrwaliśmy, bo wierzyliśmy, że znajdziemy bezpieczne miejsce.
Gdzie ludzie nas wysłuchają.
I uwierzą nam.
Wiele wycierpieliśmy, a źródłem tego cierpienia jest jedna osoba.
On.
Hrabia Olaf.
Świat nie będzie spokojny ani bezpieczny, póki nie wyląduje za kratkami.
A przyzwoici ludzie nie zostaną wysłuchani w sądzie.
Dziękuję.
Ależ oni dzielni!
I poukładani!
Widzę w nich siebie!
Mogliście mi powiedzieć, przez co przechodzicie.
Dziękujemy, Baudelaire’owie.
Jesteśmy wam wdzięczni za waszą odwagę.
Możecie wrócić na miejsca.
Zamierzałam wezwać też innych świadków,
ale wasze zeznanie było tak przekonujące, że nie ma powodu do zwłoki.
Zasięgnę teraz rady pozostałych sędziów
i jeśli będziemy w zgodzie,
przerwiemy tę serię niefortunnych zdarzeń.
Ale ulga.
W książce o prawie pisali, że rozprawy mogą ciągnąć się latami.
Też się tego obawiałem. Popatrz na Olafa.
Pójdzie do więzienia. Skąd ten spokój?
Może tylko udaje.
Oboje wiemy, że kiepski z niego aktor. Coś jest nie tak.
Dziękuję.
Wygląda na to, że sędziowie są gotowi do obrad.
A więc bez zbędnych ceregieli...
Solówka na skrzypcach – dla grozy.
Nie! Proszę przestać.
Czas na obrady sądu.
Bez obaw, Baudelaire’owie,
wasze słowo jest dostatecznym dowodem.
- Moment, wysoki sądzie. - Klaus? Zgłaszasz sprzeciw?
Co robisz, Klaus?
Sędzia Strauss mówi, że nasze słowo wystarczy,
ale nigdy wcześniej nikogo nie przekonaliśmy, a Olaf o tym wie.
Musi przemówić ktoś jeszcze.
Ktoś, kto wie o wszystkich niegodziwościach Olafa
i nie odpuściłby okazji, by o tym opowiedzieć.
Baudelaire’owie, jakiś problem?
Bynajmniej, wysoki sądzie. Chcielibyśmy wezwać świadka.
Świadek wzywający świadka? To prawdziwa rzadkość.
Zgodnie z tym, co wyczytałem,
świadek może wezwać innego świadka, jeśli występuje in loco advocatus.
W roli adwokata.
Widzę, że pilnie uczyłeś się prawa.
Nie wolelibyście już tego zakończyć?
Tak. Dlatego to konieczne.
Proszę bardzo, Baudelaire’owie.
Dziękujemy, wysoki sądzie. Wzywamy na świadka Hrabiego Olafa.
Zezwalam na aplauz.
Czy oskarżony może się przedstawić?
Hrabia Olaf.
Zawód?
Impresario.
Czy przysięgasz mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
- W życiu nie skłamałem. - To kłamstwo!
- Nie macie na to dowodów. - Po to ta rozprawa.
Ale zawsze byłem szczery co do moich pragnień, sieroty:
wy – okaleczeni lub martwi, a wasza fortuna w moich brudnych łapach.
Nikt inny z tu zebranych nie zdobędzie się na szczerość.
Są tu, by nam pomóc.
Pomóc?
Rozejrzyjcie się!
Widzę bankiera, który stawia awans nad życie trojga sierot.
Wiceprezydent Departamentu ds. Sierot.
Widzę człowieka zbyt wystraszonego, by was chronić
i kobietę, która papierologię ceni ponad ludzkie życie.
Widzę wicedyrektora, który z chęcią wpuścił mnie do swojej szkoły,
kiedy połechtałem jego ego.
To nieprawda! Połechtał tylko moje...
skrzypce.
Widzę bogaczy, którzy zajmowali się wami, bo byliście na topie,
i ludzi, którzy wykorzystali was do pracy fizycznej.
Widzę Wolontariuszy, których skomplikowane kody
i pretensjonalne odniesienia literackie są bezużyteczne na tym zdradzieckim świecie.
A na czele ich wszystkich –
sędzia tak ślepa, że dopuściła do naszego ślubu!
Ludzie, których nazywacie przyzwoitymi,
pomogli mi spełnić mój plan bardziej niż moi wspólnicy.
To oni powinni zeznawać.
Ale to ty zeznajesz.
Tak, ale wy też tu jesteście, Baudelaire’owie.
Powiedzcie... Na Górze Cug...
do czego posunęliście się, żeby uratować siostrę?
Wzięliśmy Esmeraldę...
Głośniej, proszę. Dla sądu.
Wzięliśmy Esmeraldę na zakładnika.
A w drodze do siedziby WZS, w Śmiercionoszach...
w czym mi pomogliście?
W puszczeniu Karnawału Kaligari z dymem, ale...
Wysłuchajmy paru świadków. Ty!
Kto spowodował wszystkie wypadki w Tartaku Szczęsna Woń?
Klaus Baudelaire, ale...
Ty! Kto ukradł klucz Hala i włamał się do biblioteki w szpitalu Heimlicha?
Wioletka Baudelaire, ale...
Ty, w kapeluszu z krukiem.
Kiedy Baudelaire’ów oskarżono o morderstwo w Wiosce Zakrakanych Skrzydlaków,
czy przyjęli karę?
To dziecko wyciągnęło ich z więzienia!
Chcieliście nas spalić żywcem!
- Cóż... - I nie muszę pytać,
kto zastrzelił Dewey’a Ostateczność,
jako że byłem na miejscu.
Byli to Wioletka, Klaus i Słoneczko Baudelaire.
Zrobili to przy stawku... harpunem!
Baudelaire’owie, czy to prawda?
Przypominam, że zeznajecie pod przysięgą.
To nie cała prawda.
- Manipulujesz faktami. - Tak jak i wy.
Nie jesteście niewinnymi sierotami, za które się podajecie.
Kłamaliście.
Kradliście.
Zostawiliście ludzi w potrzebie.
Wzniecaliście pożary.
Raz po razie
uciekliście się do zdrady, by przetrwać, tak jak wszyscy.
A oto prawda, której nikt nie chce wam wyjawić:
nie ma ludzi szlachetnych.
Nasi rodzice byli.
Widzę, że nie powiedzieli wam o wieczorze w operze
i pudełku zatrutych strzałek.
Wysoki sądzie,
wzywam Esmeraldę Szpetną na świadka.
Imię?
Esmeralda Gigi Genowefa Szpetna.
- Zawód? - Singielka.
Jeszcze nie mamy rozwodu!
Szczęśliwie samotna.
Wielce bogata, niedorzecznie atrakcyjna.
Czwarta z kolei najlepsza doradczyni finansowa w mieście.
Szósta z kolei.
Szósta.
Moja cierpliwość ma granice.
- Może kiełbaski? - Aleś ty urocza.
Na pewno nie są zatrute.
Nie mam więcej pytań.
Możecie przepytać świadka.
A więc?
Nie macie żadnych palących pytań?
Żadnych nierozwiązanych zagadek w tych przemądrzałych mózgach?
Zapraszam. Będzie ciekawie.
Pani Szpetna, od kiedy panią poznaliśmy, ma pani obsesję na punkcie cukiernicy.
Dlaczego?
A myślałam, że nie spytacie.
Byliśmy w operze,
a Beatrice prawiła o moralności czy czymś podobnym.
Tak nie może być. Coś tak cennego nie powinno być w rękach jednej osoby.
Proszę, kochana, zadbam o nią – zaufaj mi.
Jestem piękna i bogata.
Posłuchaj, Esmeraldo. W szeregach WZS są zdrajcy,
którzy wcale nie mają na celu gaszenie pożarów.
Facet z brodą bez włosów, kobieta z włosami bez brody...
Myślą, że ogień rozwiąże każdy problem.
A co, jeśli w ich ręce trafią badania Gregora Anwhistle’a?
I co, jeśli zwerbują każdego,
kto czuje się na tyle zagubiony, że do nich dołączy?
Mogłoby dojść do schizmy.
Chcesz kiedyś założyć rodzinę. Ja też.
Nie chcesz wychować dzieci w bezpieczniejszym świecie?
Ta cukiernica to nasza jedyna nadzieja. Może ocalić komuś życie.
Pasuje do mojego zestawu.
- To jedyne wyjście. - To niemoralne.
Ale ze szlachetnych pobudek. Co nam zostało?
Proszę, Esmeraldo. Nie przegap przedostatniej sceny.
Przedostatni, czyli ten poprzedzający ostatni.
Kto śpiewa w trakcie pojedynku?
Jesteśmy w operze.
Preferuję rozrywkę nieprzerywaną zbędnym śpiewaniem,
ale mogę kiedyś zmienić zdanie.
Muszę dosłodzić.
Złodzieje!
Zatruta strzałka?
Jest teraz najbardziej na topie.
Jeden z wielbicieli przemycił ją dla mnie w przerwie.
- Podobnie jak u mnie. - Nie rzucisz jej.
Twoim wielkim darem, nie licząc dobrej figury do stylowych kiecek,
jest to, że jesteś współczująca.
Co tu się dzieje?
Rzucamy strzałkami? To dużo lepsze od opery!
Jesteśmy wśród swoich. Porozmawiajmy na spokojnie.
Swoi nie kradną cukiernic.
Proszę wszystkich o spokój!
Olaf?
Ty...
Dosyć tego!
To rozprawa w sprawie Baudelaire’ów,
a nie jakiejś tajemniczej potyczki z przeszłości!
Nie interesuje was, co było dalej?
Co było dalej?
Równia pochyła.
Kradzież doprowadziła do morderstwa, a ono – do schizmy,
czego następstwem były podwójnie wycofane oświadczyny
i seria podpaleń.
Przyjaciele stali się wrogami, a dzieci sierotami.
A to wszystko z powodu...
Naprawdę powinni go zbadać.
Przepraszam.
To chyba zatrucie pokarmowe.
To na pewno nie te kiełbaski.
Ta urocza dziewczynka przysięgła, że nie są zatrute.
- Karmelita. - Meduzoidalne Mycelium.
Tak.
Cierpcie w bezdechu!
Czujecie drapanie w gardle?
Tak smakuje moja mrowiąca, sensacyjna zemsta,
która, podobnie jak sprawiedliwość i kiełbaski, najlepiej smakuje na zimno.
Ludzie, Esmeralda Szpetna otruła was śmiertelną grzybnią.
Wystarczy jeden zarodnik, by uśmiercić człowieka. Antidotum jest chrzan!
Jak ją znalazłaś?
Schowałem ten hełm tak, by nikt go nie znalazł.
Nie znalazłam Mycelium.
- To dlaczego wszyscy kaszlą? - Pewnie przez pieprz.
Chcesz mi powiedzieć,
że miałaś możliwość otruć wszystkich na sali,
a zaserwowałaś im nazbyt pieprzną kiełbasę?
Nie jakąś tam kiełbasę!
Mięso jest tak ciemne i twarde,
bo pochodzi od najczarniejszego z ptaków!
Upokorzyliście mnie, więc zaserwowałam wam kruka!
Jedliśmy kruka?
- Smakował jak kurczak. - Tak!
Proszę wszystkich o napicie się wody.
Sąd zajmie się tobą w swoim czasie. Siadaj!
Baudelaire’owie, usiądźcie, proszę. Ty – siadaj!
Tu kończy się przerywanie, rozpraszanie i odchodzenie od sprawy.
Hrabio Olafie, czy masz coś jeszcze do powiedzenia sądowi?
Nie w formie piosenki.
- Jestem niewinny. - Dobrze...
Tak bardzo niewinny,
że powinni mi napisać to słowo na czole.
„N” jak „Nie zrobiłem tego”.
„I” jak „idiotyzm”, którym jest posądzanie mnie.
„W” jak...
- Nie tak się pisze „niewinny”. - Pisownia jest bez znaczenia.
Bynajmniej.
Tak więc „niewinny” powinno pisać się: O-L-A-F,
bo nie przyznaję się do winy.
Wybaczcie, Baudelaire’owie...
ale pozostali sędziowie chcą wiedzieć, jak odpowiadacie na zarzuty.
Kiedy to nie my jesteśmy sądzeni.
To rozprawa w sprawie Olafa.
Mnie też przychodzi to z ciężkim sercem,
ale z uwagi na nowo poznane dowody nie mam wyjścia.
Czy przyznajecie się do winy?
Jesteśmy niewinni.
Na pewno możecie to powiedzieć po wszystkim, co usłyszeliśmy?
Jesteśmy...
dostatecznie niewinni.
Sędziowie zbiorą się teraz, by ustalić werdykt.
Baudelaire’owie, usiądźcie, proszę.
Proszę założyć z powrotem opaski.
Wy też, Baudelaire’owie.
Nie chcę jej zakładać.
Musimy. Inaczej nie zapadnie wyrok.
Jeśli to zrobimy, nic nie zobaczymy.
Nie musicie tego robić sami. Pomogę wam.
Proszę, nie..
Dosyć. Mam ją...
- Nie! - Sędzia Strauss?
Sędzia Strauss nie może teraz rozmawiać.
Jest pochłonięta tą sprawą.
Nic jej nie jest.
Wydaje z siebie te odgłosy, bo delektuje się krówką.
- Te głosy brzmią znajomo. - Zobaczmy.
To równoznaczne z obrazą sądu.
Może na to zasługuje.
Zerknijmy.
Baudelaire’owie ściągnęli opaski!
Są winni obrazy sądu.
Zgadza się. Ten sąd to nikczemna farsa.
Dwoje z sędziów to wspólnicy Hrabiego Olafa.
To absurd. Sędzia Strauss potwierdzi, że pracujemy z nią od lat.
Choć nie zrobi tego teraz, jako że właśnie złożyła śluby milczenia.
Sędzio Strauss, ci sędziowie to...
Wszyscy ściągnijcie opaski! Hrabia Olaf porwał sędzię Strauss.
Ci smarkacze to kłamcy! Ot cała prawda!
Ja im wierzę! Wcześniej zaznali już okrucieństwa.
A ja nie! To chodzące problemy!
- Mówią prawdę! - Chyba że kłamią!
To mordercy!
Ciastkoniuchacze!
Są dzielni, jak ich matka!
To sieroty, jak ich ojciec!
- Winni! - Niewinni!
Zahipnotyzowani!
Gustują w twórczości Hermana Melville’a!
Każdy, kto ściągnie opaskę, zostanie aresztowany.
- Nie wolno ufać policji. - Uciekają!
Baudelaire’owie kierują się do windy. Łapać ich!
Na dół?
Jedziemy tam, gdzie ty.
Jadę do pralni.
Muszę odzyskać cukiernicę,
a następnie udam się na dach po Meduzoidalne Mycelium.
A wtedy – do lobby, by wszystkich otruć.
Po wszystkim wrócę na dach, by uciec policji.
To sporo wycieczek w górę i w dół. Samo życie.
Nie odzyskasz cukiernicy bez kodu do drzwi.
Jesteś w błędzie. Ten hotel jest jak biblioteka.
Znajdzie się wszystko, jeśli masz jedną rzecz.
- Katalog? - Zakładnika.
Znalazłem wskazówki co do kodu u tego kelnera, co go ugotowałem.
Z pewnością znajdę odpowiedzi w tej twojej księdze.
- Mów, bo posmakujesz harpuna! - Nigdy!
Pomóżcie mi obezwładnić tego zbira
i zaprowadzić go przed oblicze sprawiedliwości.
Pozostawi sędziowie to wspólnicy Olafa. Nie zamkną go.
Przecież znam ich od lat!
Zawsze słuchali z zainteresowaniem, kiedy o was mówiłam.
A jakby inaczej, głupia? Zawsze byli po mojej stronie!
Ten proces był ustawiony od początku.
Znowu was zawiodłam, Baudelaire’owie.
Zawiedziesz mnie, jeśli nie pomożesz mi otworzyć zamka.
Pierwsza wskazówka: wspólna dolegliwość trójki Baudelaire’ów.
A więc?
- Uczulenie na miętę pieprzową. - Klaus, co robisz?
Wszyscy szlachetni ludzie nas zawiedli. Po co chronić cukiernicę?
MIĘTA PIEPRZOWA
Z drogi! Znam odpowiedź na to pytanie.
Z-U-T...
Nie ma takiego słowa.
- Pisownia jest bez znaczenia. - Bynajmniej.
- Wpiszę za ciebie. - Niech będzie.
Drugie hasło to broń, która uczyniła mnie sierotą.
Tej nocy w operze.
Zatruta strzałka.
Tak.
Wpisuj!
ZATRUTA STRZAŁKA
Cukiernica jest na wyciągnięcie ręki!
Trzecia wskazówka: słynne niepojęte pytanie
w najpopularniejszej powieści Richarda Wrighta.
Ciekawe pytanie.
Nikogo to nie obchodzi!
Wpisuj!
Klaus, dlaczego to robisz?
Dlatego...
że w pralni nie ma cukiernicy!
Oczywiście, że jest.
Widziałem, jak ten postrzelony kruk wpadł z cukiernicą do wentylacji.
Szyb nie prowadzi do pralni. Dewey miał rację, zamek to przynęta.
Więc gdzie ona jest?
Dewey zabrał ten sekret do grobu.
Więc to nie ostatni Wolontariusz, który dziś polegnie.
Jeśli ja nie dostanę, czego chcę, to nikt nie dostanie.
Uwolnię Meduzoidalne Mycelium i wykończę wszystkich w tym hotelu!
Wolontariusze uznali, że jestem nie dość szlachetny. Pokażę im!
Sędziowie myśleli, że jestem nie dość nikczemny. Im też pokażę!
Moja zemsta dosięgnie wszystkich
i tak Wolontariusze, jak i nikczemnicy skonają w męczarniach.
- Zginiesz razem z nimi. - Ależ nie.
Zepchnę Karmelitę II z dachu i odpłynę.
Łodzie nie latają,
siła grawitacji roztrzaska ją na strzępy!
Tak więc dopisuję grawitację do listy moich wrogów.
- Pomogę ci zlecieć z dachu. - Nie, Wioletko.
Co robisz, Wioletko?
Wszystkim grozi niebezpieczeństwo. Musi się od nas oddalić.
Idziemy!
Najwyższa pora otruć ludzi w hotelu.
Spalić hotel.
Co mówi smarkula?
- „Spalić hotel”. - Słoneczko, nie!
Najmłodsza z sierot idzie w moje ślady.
A jednak byłem dobrym opiekunem!
Beznadziejnym! Ona nie wie, co mówi.
Spalić hotel!
Byłem tak zajęty planowaniem zemsty, że zapomniałem o moich hobby.
Niech no przemoczę prześcieradła łatwopalnymi chemikaliami.
Co robisz? Ucierpią niewinni ludzie.
Uciekać!
Ma rację. Ludzie nie zareagują, jak powiemy o grzybni.
To typowe. Ale pożar...
- Ewakuują budynek. - I będą bezpieczni.
Nigdy się z tego nie wywiniesz.
Wszystkie dowody twojej zdrady mam tutaj!
Dzięki za podpałkę.
Czas uwolnić śmiertelną grzybnię.
Mam nadzieję, że wiecie, co robicie.
A wy co?
Zatrzymując się na każdym piętrze, nie zdążę na dach, by wszystkich otruć.
Genialnie! Możemy ostrzec ludzi na wszystkich piętrach.
I uratować ich.
Tylko tych, którzy wam uwierzą.
Pożar w hotelu!
Pożar? Olafie, nareszcie masz rozmach.
Nie ma żadnego pożaru. Baudelaire’owie zmyślają!
W żadnym razie nie ruszajcie się stąd.
Nie kłamiemy! Nie czujecie dymu?
To pewnie z grilla. Dziś impreza!
Cały Olaf. W głowie mu imprezy zamiast pożarów.
A tak się staraliśmy, by dawać mu zły przykład.
Zawiodłeś nas po raz ostatni.
Z pewnością.
Jesteście hańbą dla naszej profesji!
Pali się!
Klaus? Nie dorzucałbym wywoływania zamieszek do listy przestępstw.
Zaraz powiedzą, że jest tu Hrabia Olaf.
No właśnie, Olaf tu jest!
Hotel naprawdę się pali! Musicie opuścić hotel!
Za mną. Jestem genialny. Trafię do wyjścia z opaską na oczach.
To jakby ślepy prowadził ślepego.
Trzymam pana.
- Pali się! - Pali się? O nie!
- Schody chyba są tam! - Ja myślę, że tam!
Nie lubię się kłócić. W ramach kompromisu zostańmy tutaj.
Esmeraldo, Karmelito, hotel się pali. Ratujcie się!
Mamy słuchać ciastkoniuchaczy?
Właśnie. Wy, sieroty, zmyślacie jak mój były.
Nie, poważnie. Ogień trawi hotel. Przysięgam.
A cukiernicy na pewno nie ma w pralni.
Kłamie. Zejdziemy na dół do pralni i same ją weźmiemy!
Nareszcie! Cukiernica jest moja!
Cóż, miałem inne plany, ale przynajmniej coś pójdzie z dymem.
Wielu zdoła uciec.
Ale co, jeśli nie wszystkim się uda?
Zachowam Meduzoidalne Mycelium na czarną godzinę.
Gdybyśmy nic nie zrobili, Olaf otrułby wszystkich.
Co mieliśmy zrobić?
Ogień osłabia konstrukcję budynku. Musimy uciekać.
Klaus, pomóż mi z tym.
Przywiążemy je do dulek diabelskim węzłem tak, żeby powstał spadochron.
Baudelaire’owie, wiem, że ucieczka przed prawem
zdaje się być jedynym wyjściem, ale to nic nie da.
Ja w waszym wieku podkradałam konie, zanim...
Czas nagli!
Klaus, Słoneczko, przywiążmy to.
- Ja porobię za BHP-owca. - Ty zepchniesz łódź z dachu
- albo wszyscy zginiemy. - Niech będzie.
- Sędzio Strauss, proszę z nami. - Ale tak nie można!
Nie można zbiegać z miejsca zbrodni.
Chodźcie ze mną, a wytłumaczymy wszystko policji.
Mogą nam nie uwierzyć.
Albo być nam wrodzy, tak jak ci sędziowie.
To nie uzasadnia ucieczki!
Sędzio Strauss, prawo czasem się myli. Nie zawsze zwycięża dobro.
Może i tak.
Ale moglibyście zamieszkać ze mną.
Zaopiekuję się wami.
Śledzę wasze losy od tak dawna, a zawsze byliście poza zasięgiem.
Ale teraz was mam.
I nie pozwolę wam odejść.
Przykro nam.
Ja tu jestem kapitanem.
I mówię: „Niech mnie dunder świśnie”.
Straszny pożar.
Wolontariusze będą wiedzieli, że Ostatnia Bezpieczna Kryjówka
już nie jest bezpieczna.
Będą wiedzieli coś jeszcze:
że to ja wygrałem,
że zdradliwość zatriumfowała
i że sieroty Baudelaire są wreszcie w moich szponach.
Choć w pełni oddałem się sprawie Baudelaire’ów,
wiele zagadek pozostaje nierozwikłanych.
Jak to, gdzie ostatnie miejsce spoczynku znalazła cukiernica,
choć mam pewną teorię wiążącą się z sekretną piwnicą
i skrzynką na listy wyglądającą jak kratka wentylacyjna.
Wciąż nie wiem, dlaczego siostra
nie wróciła do Hotelu Ostateczność, jak obiecała.
Choć obawiam się najgorszego.
Ale poznałem odpowiedź na słynne niepojęte pytanie
w najpopularniejszej powieści Richarda Wrighta, czyli:
„Kto wie, kiedy drobny wstrząs
zaburzający delikatną równowagę między porządkiem społecznym a aspiracjami
obali nasze najwyższe wieżowce?”.
To znaczy, że tak niewielkie wydarzenie
jak ktoś niepodwożący trójki dzieci taksówką
może wstrząsnąć fundamentami budynku
i zawalić go.
Widziałaś Wioletkę, Klausa i Słoneczko Baudelaire’ów?
Odpłynęli.
Byłam nieopodal na każdym kroku,
przeprowadziłam kompletne śledztwo w ich sprawie.
Wszystko na marne.
Kompletną historię niesprawiedliwości...
zwieńczy to zdjęcie.
Biedne dzieci. Zabrakło im opiekuna.
Mogę je zatrzymać?
Trzymanie go byłoby zbyt bolesne,
choć nie wiem, do czego mogłoby się przydać.
To nie jest historia Lemony’ego Snicketa.
Gdyby nią była, opowiedziałbym wam o mężczyźnie, kobiecie
i straszliwej zbrodni, która miała miejsce pewnej nocy w operze.
Muszę powiedzieć im prawdę. To ja rzuciłam strzałką, nie ty.
To moja wina. Kradzież cukiernicy to był mój pomysł.
- Nie chcę, byś się dla mnie poświęcał. - Twoje życie jest cenniejsze.
Beatrice.
Będę cię kochał i w rozłące,
i podczas wtorkowych odwiedzin.
Kochał jak kra kocha statek,
jak pasażerowie kochają szalupę,
jak pole bitwy kocha młodzieńców
i jak mięta pieprzowa kocha twoje uczulenie.
Będę cię kochał, gdy się zestarzejesz, tak jak teraz i jak w przyszłości.
Będę kochał, aż ustaną pożary, domy powstaną na nowo,
a wszystkie kody i serca zostaną złamane.
Będę cię kochał, jeśli poślubisz innego
lub urodzisz dziecko.
Albo dwójkę... czy trójkę. Tyle chyba w sam raz.
Kocham cię, Beatrice.
Zawsze będę.
Zawsze umiałeś dobierać słowa.
Tam jest!
Zostań, proszę.
Nie tak kończy się ta historia.
Historia Lemony’ego Snicketa
to przykra opowieść o tym,
jak dzielni ludzie, którzy założyli organizację
ze szlachetnych pobudek,
byli świadkami jej rozbicia,
serii pożarów
i własnych katastrofalnych błędów.
Beatrice za to zapłaci.
Nie...
ona spłonie.
Historia Lemony’ego Snicketa byłaby długa, smutna
i niekompletna.
Ale to nie ta historia.
To historia sierot Baudelaire.
A ja jestem jedynie narratorem.
Nazywam się Lemony Snicket
i zobowiązałem się przeprowadzić dochodzenie w sprawie sierot Baudelaire.
Przy odrobinie szczęścia...
może uda mi się je odnaleźć.
Możesz Baudelaire’om życzyć najlepiej
By byli bezpieczni i zdrowi
By Hrabia Olaf zgnił za kratkami
Bez pomocników i broni
Ach, zakończenie nie jest szczęśliwe Nie to, ani nie dziś
I żałość cię ogarnie
Marzysz, że dobroć i pokój zwyciężą
Historia skończy się marnie
Możesz pomyśleć, że dzielni rodzice Oboje wzory cnót
Osiągną ten sędziwy wiek
Przykro mi stwierdzić Ach, jakie to smutne
Kurtyna zapadnie wnet
Ach, zakończenie nie jest szczęśliwe Nie to, ani nie dziś
I żałość cię ogarnie
Marzysz, że dobroć i pokój zwyciężą
Historia skończy się marnie
Zakończenie nie jest szczęśliwe Nie to, ani nie dziś
I żałość cię ogarnie
Marzysz, że dobroć i pokój zwyciężą
Historia skończy się marnie
Zakończenie nie jest szczęśliwe Nie to, ani nie dziś
I żałość cię ogarnie
Marzysz, że dobroć i pokój zwyciężą
Historia skończy się marnie
Są tacy, co śmieją się...
Minęło wiele lat, miesięcy oraz nieprzespanych nocy,
odkąd zająłem się dochodzeniem w sprawie sierot.
Ale mimo wszelkich starań
nie udało mi się ustalić ich miejsca pobytu.
Nie mogę ich odnaleźć ani im pomóc.
Pozostaje nadzieja, że są żywi i bezpieczni...
gdziekolwiek są.
Napisy: Peter S.