NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Değiştir, değiştir kanalı
Bu dizi insanda ne huzur bırakır Ne de ağız tadı
Ki her bölümde Apayrı bir can sıkıntısı
O yüzden değiştir kanalı
Değiştir, değiştir kanalı
Baudelaireler girdi bir otele Gizlice gözetlemeye
Gözü kapalı cinayet işleyecek Bir grup insanın peşinde
Sanıyorlar ki Kont Olaf nihayetinde Teslim edilecek adalete
Peki ama sorarız size İzleyenler neden güvensin ki bize?
Değiştir, değiştir kanalı
Değiştir kanalı
Çünkü burada göreceğin tek şey
Keder ve dehşettir
Aklı başında birinin
Sana diyeceği şey tektir
Değiştir kanalı
Değiştir, değiştir kanalı
EVVELKİ TEHLİKE: İKİNCİ KISIM
Değiştir, değiştir kanalı
Şeker?
Almayayım. Bence çay her zaman pelinotu kadar acı ve
kılıç kadar keskin olmalıdır.
Bu şeker de size aşırı acı gelecek bence.
Operaya bayılıyorum!
Lemony? Canım? Çay?
Dinlemiyor.
Beatrice sahneye çıkınca sadece onu duyar.
Uyumuyordum! Ne kaçırdım? Güzel, şarkı söylemeyi kesmişler.
Sen de horlamayı kestin.
O daktiloyu her yere götürmek zorunda mısın?
Daily Punctilio'nun yeni tiyatro eleştirmeniyim.
Eleştirmen mi? Vay...
Biz teatral tiplere iltifat etmelisin, eleştirmemelisin.
İlginç bir bilgi, Olaf.
Teatral burada tiyatroyla ilgili anlamında ama
ayrıca melodrama meyilli kişi anlamına da gelebilir.
Ağabeyim yine kelime tanımlıyor.
Geçicidir diye umalım.
Bakın kim çıktı.
Teşekkürler.
Resmi İtfaiye Teşkilatı'nın müdürü olarak bu arada
yangın güvenliğiyle ilgili birkaç şey söylemek isterim...
Utanç verici.
Bence asil görünüyor.
Güçlü profil, tek kaş.
Genetik.
Jacques nerede? O mankafayı ve bıyığını özledim.
Bu akşam taksiye çıktı.
Beatrice!
Nasıldım?
Göz alıcıydın.
Hepinizi bir arada görmek harika.
Bu sözlerimi yangında hayatını kaybeden karıma
ithaf etmek isterim.
Bir de bu gece izleyiciler arasında olan oğluma.
Seni seviyorum, Olaf.
Güvende olun, iyi geceler.
Şimdi, izlediğiniz trajediye dönün.
ANISINA
Geçmiş günümüze, tıpkı operaya dadanan
bir hayalet gibi musallat olur.
Bir otelin tepesinde uçuşan bir karga sürüsü gibi uçuşur üzerinde.
Şekerliğin beyazını görene kadar ateş etme.
Gecenin karanlığında uçan siyah bir kuşu vurabilirim.
Geçmiş size bir kaya gibi çarpabilir.
Bir yapışkanlı sinek kağıdı gibi kıstırabilir.
Sizi ıslak bir pantolon gibi döndürüp durabilir.
Ve sizi, şu iki dakikanın
benim hayatımı değiştirmesi gibi sonsuza dek...
...değiştirebilir.
Benim adım Lemony Snicket.
-Adın Lemony mi? -Snicket.
Annene çok benziyorsun.
Pardon, tanışıyor muyuz?
Biri müdürü vurdu ve adam havuza düştü!
Kuşları izlerken gördüm!
Şu odacılar müdürü vurdu!
Kuşağımı ütülerken gördüm!
Biz bir şey yapmadık. Kazaydı.
-Onlar bunu bilmiyor. -Ne yapabiliriz?
Taksime binebilirsiniz.
Pardon?
Bazen, halka açık bir yerde işlemediğim
bir cinayetle suçlanmak gibi tehlikeli bir durumdayken
hemen bir taksiyle kaçmayı uygun bulurum.
-Kit nerede? Bizimle buluşacaktı. -Ben ağabeyiyim. Beni o gönderdi.
Size ancak binerseniz yardım edebilirim.
Baudelaireler!
Sorun varmış diye duydum ve bu dost canlısı polis memurlarını buldum.
Memurlar bize ulaşmadan gitmeliyiz.
Dost canlısı değiller ve ben de firariyim.
Biz de öyle. Violet, gitmek belki de fena fikir değildir.
Gidersek Kont Olaf'ı hapse atma şansını kaçırırız.
Sürekli kaçamayız ki.
Zor değil. Sadece polisten kaçıp, güvenilmez
bir gazeteye sahte ölüm haberi verip
hayatınızın kalanını bir dizi isimsiz, değiştirilebilir
otelde geçireceksiniz.
-Yalnız bir hayat gibi. -Öyle.
Ama güvende olursunuz.
Söz veriyorum.
Baudelaireler, her şey yolunda mı?
Bir zıpkın ve müdürlerden biriyle ilgili sorun varmış
diye duydum.
-Kazaydı. -Kont Olaf yaptı.
Onu kafanıza takmanıza gerek kalmayacak.
Benimle gelin. Güvende olacaksınız. Söz.
Taksici adama hoşçakal demeliyiz.
Gitti.
Kalamadı herhalde.
Gelin.
İşte buradasınız, Baudelaireler!
Siz müdürü vurduktan sonra içeri gidip müdürü buldum.
Durun, bir yanlışlık var.
İnanın, yok.
Camdan gördüğüm çocuklar bunlar!
Gazeteden tanıyorum onları!
Bir köyde Olaf diye bir adamı öldürdüler!
Onları Kont Olaf'ı öldürdükleri
köyümden tanıyorum ben de!
Hemen yargılamayalım, millet!
Burada korkunç bir şey yaşandı ama her şeyi bilmiyoruz.
Şimdi odalarınıza girin.
Kont Olaf'ın duruşması yarın sabah başlayacak.
Kont Olaf ölmüştü hani?
The Daily Punctilio'da okuduklarınıza inanmayın.
O saçmalıkları kim yazıyor, bilmiyorum!
Karınız mı?
Duruşma Perşembe demiştiniz. Daha iki gün var.
Yarın başlayamaz! Gelmeyen gönüllüler ne olacak?
Asil gönüllüler olsalardı erken gelirlerdi.
Kit Snicket peki?
Üzgünüm, çocuklar. Ben de onu beklemek isterdim
ama maalesef durum göründüğünden de beter.
Duruşma burada, lobide yapılacak.
Duruşmalar genelde mahkemede yapılmaz mı?
Genelde öyle ama insanları beş yıldızlı bir otele getirmek çok daha kolay.
Affedersiniz, sayın Hakim. Kont Olaf'ı çalılıkta saklanırken buldum.
Teşekkürler, Frank.
İyi denemeydi ama bu Frank değil, Ernest.
-Frank'im aslında. -Lanet olsun!
-Olaf. -Meraklı komşu da buradaymış.
Mektuplarımı almışsındır umarım.
Posta adresini "hapishane" diye değiştirmezsen
uzunca bir süre mektup alamayacaksın.
-Neden hapishaneye değiştireyim ki? -Çünkü hapse gireceksin!
Duruşmaya kadar tutuklayın onu!
Ah, evet, tutuklayın!
Otelde hainlerin dolaşmasına izin veremeyiz.
Burada düzgün, asil insanlar olabilir!
Burada düzgün, asil insanlar var zaten.
G.İ.T. burada ve sana suçlarının cezasını ödetecekler.
Yeni dostlarınız sizi pek aydınlatmamış bakıyorum.
Ne demek o?
G.İ.T.'nin asil olduğunu mu sanıyorsunuz?
Bir daha düşünün.
Kendini beğenmiş gönüllüleriniz eminim şekerliğin içinde ne olduğunu,
neden önemli olduğunu ve nasıl çalındığını anlatmamıştır.
Ama ben anlatabilirim.
Paylaşabileceğim öyle sırlar var ki...
G.İ.T hakkında, anne babanız hakkında...
Bu hikâyeyi bildiğinizi sanıyorsunuz ama nasıl başladığını bile bilmiyorsunuz.
Gerçeği öğreneceğiz.
Ben hapse girersem öğrenemezsiniz.
Gerçekten neler olduğunu öğrenmek için son şansınız benim.
Kendi başınıza asla öğrenemeyeceğiniz şeyler anlatabilirim size.
Hapse girmeni tercih ederiz.
Karar sizin.
-Gidelim, dostum. -Frank, kardeşin için üzgünüz.
Niye büyütüyorlar anlamıyorum. Hâlâ iki tanesiniz.
Son bir şey.
Hakim Straus, Yüksek Mahkeme Olaf'la baş edebilecek mi?
Şüphelenmekte haklısınız, Baudelaireler.
Kont Olaf beni bir kere kandırdı ve kendimi asla affetmeyeceğim.
Ama Yüksek Mahkeme'de iki hakim daha var ve
onları yıllardır tanıyorum.
Sizin davanızı ne zaman anlatsam çok ilgilendiler.
Umarım beni affedip bana güvenebilirsiniz, Baudelaireler.
Ama olmazsa da hukuka güvenebilirsiniz.
Kapıyı kilitledi.
Belki de kilitlenmeyi hak ediyoruz.
Dewey iyi biriydi ve bizim yüzümüzden öldü.
Kont Olaf yüzünden öldü.
Yarın da onu sonsuza dek hapse attıracağız.
İnsanları daha önce kandırdı. Ya Yüksek Mahkeme'yi de kandırırsa?
Numaralarına karşı hazırlıklı olmalıyız.
-Duruşmalarla ilgili bir şey okudun mu? -Pek değil.
342 numaradayız.
Kütüphanede 342, Ceza Hukuku'nun Dewey Ondalık sayısıdır. Yani...
Ceza Hukuku.
Sabah olmak üzere ve çok kanun var.
-Hızlı okumalısın. -Annem kanunları sosise benzetirdi.
Nasıl yapıldıklarını öğrenirsen kahvaltın mahvolur.
Sunny, sosis nasıl yapılır?
Sorma.
Eti tıkıştır. Kemiklere takılma. Kıyma makinesi onun için var.
Şekerliği alıp çay partisi vereceğiz sanmıştım ama
hayvan parçalarını ezip karıştırıyoruz.
Sabırlı ol, canım.
Annem intikamı sosis yapmaya benzetirdi.
Doğru yaparsan, birinin kahvaltısını mahvedebilirsin.
Kont Olaf ve Baudelaireler gelene kadar hayatlarımız
tıpkı ciltlerimiz gibi mükemmeldi.
Kimse Esmé Squalor'dan ayrılıp da hayatına devam edemez!
Ne yapacağız peki?
Onlara karga yedireceğiz.
DENOUEMENT OTELİ
Mahkemeye sahte kostümle gitmek yanlış geliyor.
Bakın.
Hakim Strauss'tan bir not.
"Umarım bunlar olur. Büyüdünüz, biliyorum."
Sadece büyümedik. Değiştik.
Baudelaireler, neden değişmediniz? Duruşma başlıyor.
Hakim Strauss size eşlik edip
-gözbağlarını vermem için gönderdi. -Gözbağı mı?
Yüksek Mahkeme'ye giren herkes gözbağı takar.
"Adaletin gözü kördür" deyimini duymadınız mı?
Evet ama yargının adil ve önyargısız olması anlamına gelir o.
Yüksek Mahkeme bu deyimi düz anlamıyla almamıza ve herkesin
duruşma başlamadan önce gözlerini bağlamasına karar verdi.
Scalia.
Kardeşim düz anlamıyla yorumlamanın anlamsız olduğunu söylüyor.
Kanunların yorumlanması kafa karıştırabilir.
Tıpkı sosislerin yorumlanması gibi.
Koridorda bekliyorum.
Dördüncü kat, yemek katı. Hızlı olsun.
-Merhaba, Esmé. -Tanışıyor muyuz? Sesiniz tanıdık.
Benim. Jerome.
Kocan?
Ah, o Jerome!
Adını tamamen unutmuşum. Yüzünü de.
Duruşmaya mı geldin?
Adalet için buradayım ve sen bunu asla anlayamazsın.
Tatlım, adalet sizlik değil Adaletsizlik sizlik.
-Adı üstünde, adaletsizlik. -O zaman neden buradasın?
Züğürtlere günlerini göstereceğiz.
Kızım. Çok şirin, değil mi?
Görüşmek güzeldi.
Ne aptal bir asansör.
Şunu takayım.
Göremiyorum.
Neredeyim?
Göremiyorum.
Ah, iyi.
Hazırız.
Harika! Benim de gözüm bağlı olduğu için
beni el yordamıyla bulmanız gerekecek.
Tamam, gelin.
Körler sağırlar birbirini ağırlar gibi oldu. Bu deyimi yeni icat ettim.
O deyim zaten var.
Kişinin etrafındakilerden daha bilgili olmadığı anlamındadır.
Hiç alakası yok. Asansör bu tarafta!
Ah, affedersiniz.
Hanımefendi, pardon.
Çocuklar itiraf etmeliyim ki... Pardon.
Sizi ona verdiğim andan beri Kont Olaf'tan şüpheleniyordum.
Bugün de dünya nihayet gerçeği görecek!
Gözüm bağlıyken görmek zor oluyor.
Ne güzel bir yılan heykeli.
Asansör bu tarafta olmalı.
Acıdı.
Dikkat, dikkat!
Duruşma başlamak üzere.
Hâlâ ayaktaysanız lütfen oturun.
Yerimizi nasıl bulacağız? Göremiyoruz ki.
Solunuza gidin.
Ah, pardon, benim soluma.
Biraz daha.
Yok, o kadar değil.
Çok korkutucuydu!
O minik boncuk gözleri. O kana susamış gülümseme.
Evet, ben de Esmé Squalor'la asansörde kaldım.
Esmé mi? O korkunç minik kızdan bahsediyorum!
Dikkat et! Yanlış yer, züğürt!
İşte o!
Unutmayın, bakan olursa
mahkemeye saygısızlıkla suçlanacaktır.
Herkes oturdu mu?
-Klaus'muş. -Güzel.
Gözbağlarınızı çıkarabilirsiniz.
-Ama yeni takmıştık. -Saçmalama, Klaus.
Adaletin gözü kör belki ama
mahkeme inanmak için kanıtları görmek gerektiğine karar verdi.
Karar için gözlerinizi tekrar bağlayacaksınız.
Ama çok saçma.
Baudelaireler, bakıyorum size bıraktığım giysileri bulmuşsunuz.
Üstümüze tam oldu, teşekkürler.
Olaf'ın cezasını çektiğini görmeye can atıyorum.
Okuluma gizlice girdi ve keman resitallerime hiç katılmadı!
Bana bir sürü şeker borcu olan kötü bir adam o.
O tatlı beden öğretmeni Koç Cengiz gibi değil hiç.
Ben de Prufrock Hazırlık Okulu'na gittim. Müdüre selam söyleyin.
"Müdüre selam söyleyin."
Herkes müdür muavininin daha önemli olduğunu bilir!
Ayrıca adam yıllar önce kayboldu.
Yıllardır kimse görmedi.
Umarım Kont Olaf'ın kafasını keserler!
Yüksek Mahkeme hakimleri olan bendeniz ve saygın
meslektaşlarım için ayağa kalkın lütfen.
Niye o kadar yukarıdalar?
Yüksek Mahkeme adını düz anlamıyla yorumlamaya karar verdi.
Oturabilirsiniz.
Kont Olaf'ı getirin!
Lütfen, alkışlamayın!
Hayır, alkışlamayın! Burası mahkeme, tiyatro değil!
Ben otel sanıyordum.
Mahkeme işlevi gören bir otel.
Pek çok ilgili taraf ve bir bankacının çabalarıyla
Baudelaire davasıyla ilgili detaylı bir dosya topladım.
Mahkemeye....
Adaletsizliğin Tam Tarihi
veya Oldukça Lanet bir Adamın Fesatlığı'nı sunarım.
Olaf.
Adını ben koydum.
Maalesef dün gece bir otel müdürünü
öldürmek için kullanılan bu zıpkını da sunmak zorundayım.
Bunu sonra konuşacağız.
Güvenlik görevlileri dışarıda
kaçmaya kalkışan suçlu partileri yakalamak
üzere beklerken hakimler davayı dinlemeye başlayacak.
Parti demişken, duruşmadan sonra
vereceğim partiye herkes davetli.
Özellikle de zengin kadınlar.
Ben de bir parti veriyorum.
Kokteyl partisi ve şık giyinmiş erkeklere hediyem var.
Benim partimde Broadway'e yakışır müzikal gösteriler olacak.
Benim partimde step dansı yapan şirin bir kız var.
Benimkinde havai fişekler var!
Benimkinde de sosis var!
Sessizlik!
Sosyal adaleti tartışıyoruz, sosyal buluşmaları değil.
Bir daha düşünün bence. Pek partiye çağrıldığınızı sanmıyorum.
Yeter!
İlk tanığımızı çağırıyorum.
Baudelaireler, tanıklar sizsiniz.
Adınızı söyleyin lütfen.
Biliyoruz elbette ama prosedür böyle.
-Violet Baudelaire. -Klaus Baudelaire.
Sunny Baudelaire
İşiniz?
-Mucit. -Araştırmacı.
Aşçı.
İtiraz ediyorum! Esas işleri yetimlik ve büyük bir
servetin mirasçılığı.
İtirazınızı dikkate aldım ama sanığı sırası gelmeden konuşmak
konusunda uyarıyorum.
-Bu da mı öyle? -Evet!
Baudelaireler, çok uzun bir yol kat ettiniz ve
çok acılar çektiniz.
Ama nihayet dostların, müttefiklerin, sınıf arkadaşlarının,
iş arkadaşlarının, öğretmenlerin
ve sayısız komşunun, muhabirin,
tiyatro meraklısının,
moda meraklısının,
doktorun, hemşirenin,
karnaval izleyicisinin,
dağcının,
telegraf operatörünün
ve dalgıçın arasında güvendesiniz.
Onlar yol boyunca sizi izlediler ve
sizin lehinize konuşmaya hazırlar.
Ama en önemli ifade sizinki.
Devam edin, Baudelaireler. Bize hikâyenizi anlatın.
Bu kez dinleyeceğimize söz veriyoruz.
Ailemiz bize külüstür bir tramvayla Briny Sahili'ne gitmemizi söylemişti.
Gri, bulutlu bir gündü ve sahilde tek biz vardık.
Bir icadı test ederken sislerin arasında birini gördük.
Bankadan Bay Poe'ydu.
Bize...
Anne babamızın korkunç bir yangında öldüğünü söyledi.
Sonra Kont Olaf'ın yanına gittik.
-Klaus'a tokat attı! -Violet'la evlenmeye kalktı!
Monty Amca'yı zehirledi!
Josephine Teyze'yi sülüklere yem etti!
-Esmé Squalor'la komplo kurdu. -Ve Carmelita Spats'le.
Quagmire üçüzlerini Prufrock Hazırlık'tan kaçırdı.
G.İ.T. Köyü'nde Jacques Snicket'i öldürdü.
Heimlich Hastanesi'nde Violet'ın kafasını kesmeye kalktı.
O...
Asil ve cesur bir kütüphaneciyi aslanlara yem etti.
Gittiğimiz her yerde,
herkese kim olduğunu ve neler yapabileceğini anlatmaya çalıştık.
-Ama dinlemediler! -Kimse dinlemedi!
-Ne korkunç! -Her şeyi kaybettik.
Birbirimiz dışında.
Bir gün güvenli bir yer bulacağımız inancıyla hayatta kaldık.
Bizi dinleyecekleri bir yer.
Ve inanacakları.
Çok çektik ama bütün acılarımızın kaynağı tek bir adam.
O adam.
Kont Olaf.
O hapse girene dek dünya sessiz ya da güvende olmayacak.
Ve bütün iyi insanlar mahkemede konuşana dek.
Teşekkürler.
Ne cesurlar!
Çok düzenliler!
Bana beni hatırlattılar!
Keşke bana neler çektiğinizi söyleseydiniz.
Teşekkürler, Baudelaireler.
Cesaretinize minnettarız.
Artık inebilirsiniz.
Başka tanıklar çağırmayı planlamıştım ama
ifadeniz o kadar ikna ediciydi ki tek bir saniye bile harcamak istemiyorum.
Diğer hakimlere danışacağım ve
eğer hemfikir olurlarsa
nihayet bu talihsiz olayları sona erdirebileceğiz.
İçim rahatladı.
Ceza hukuku kitabına göre duruşmalar günlerce, yıllarca sürebilirmiş.
Ben de bundan korkuyorum. Olaf'a baksana.
Hapse girmek üzere. Niye bu kadar sakin?
Belki rol yapıyordur.
İyi bir aktör değil, biliyoruz. Bir terslik var.
Teşekkürler.
Hakim meslektaşlarım müzakereye hazırmış.
O zaman daha da geciktirmeden...
Bir deniz faciasıyla ilgili keman solosu!
Hayır, lütfen durun!
Şimdi karar için ara veriyoruz.
Rahat olun, Baudelaireler.
İhtiyacımız olan tek kanıt sizin sözünüz.
-Sayın hakim, bekleyin! -Klaus? İtirazın mı var?
Klaus, ne yapıyorsun?
Hakim Strauss sözümüzün jüriyi ikna etmeye yeteceğini söyledi.
Ama daha önce yetmedi ve Olaf da bunu biliyor.
Birinden daha duymaları gerek.
Olaf'ın yaptıklarının tamamını bilen ve insanların
önünde konuşma şansını hiç kaçırmayan birinden.
Baudelaireler, sorun mu var?
Hayır, Sayın Hakim. Bir tanık çağırmak istiyoruz.
Tanık, tanık mı çağıracak? Çok sıra dışı.
Okuduğum bir ceza hukuku kitabına göre
tanık avukatın yerine konuşuyorsa başka bir tanık çağırabilir.
Kendi avukatlığını yapıyorsa.
Hukuk çalışmışsınız bakıyorum.
Ama hikâye bir an önce bitsin istemez misiniz?
İsteriz. Bunu o yüzden yapmalıyız.
Söz sizin, Baudelaireler.
Teşekkür ederiz.
Kont Olaf'ı tanık kürsüsüne çağırıyoruz!
Alkışlayabilirsiniz.
Sanığın adı, lütfen.
Kont Olaf.
Mesleği?
Emprezaryo.
Tüm gerçeği ve yalnızca gerçeği söyleyeceğinize yemin eder misiniz?
-Hayatımda yalan söylemedim. -Bu bir yalan!
-Kanıtlayamazsınız. -Duruşmanın amacı bu.
Ama isteklerim konusunda hep dürüst oldum, yetimler:
siz sakatlanın ya da ölün ve servetiniz pek yıkamadığım ellerime geçsin.
Buradaki insanlar da daha fazlasını söyleyemezler.
Bu insanlar bize yardım edecekler.
Yardım mı?
Etrafınıza bir bakın!
Terfisini üç yetimden daha çok önemseyen bir banker görüyorum.
Yetim İşleri Başkan Yardımcısı.
Sizi korumaya korkan bir adam
ve evrak işlerini insan hayatının önüne koyan bir kadın.
Egosunu okşadığım sürece beni seve seve okuluna alan
bir müdür muavini görüyorum.
Yalan! Tek okşadığı şey...
...kemanımdı.
Sırf "moda" olduğu için sizinle ilgilenen zenginler ve
sizi çalıştırmak için kabul eden köylüler görüyorum.
Dünyanın gerçek kalleşlikleri karşısında işe yaramayan karmaşık
kodlara ve özenti edebi göndermelere sahip gönüllüler görüyorum.
Hepsinin tepesinde de,
seninle evlenmeme izin verecek kadar kör bir adalet!
Bu sözde iyi insanlar planlarıma
yardakçılarımdan çok daha fazla yardım ettiler.
Burada olması gerekenler onlar.
Onlar değil, sen ordasın.
Evet ama siz de buradasınız, Baudelaireler.
Söyleyin, Endişe Dağı'nda
kızkardeşinizi kurtarmak için ne tür bir ahlaksızlık yaptınız?
Esmé'yi...
Yüksek sesle lütfen. Mahkeme duysun.
Esmé Squalor'ı esir aldık.
Mortmain Dağları'nda G.İ.T. merkezine ulaşmanız gerektiğinde
ne yapmama yardım ettiniz?
Caligari Karnavalı'nı yakmana ama...
Tanıkları dinleyelim! Siz!
Lucky Smells Kereste Fabrikası'ndaki korkunç kazalara kim sebep oldu?
Klaus Baudelaire, ama...
Siz! Hal'in anahtarlarını çalıp Heimlich Hastanesi Kütüphanesi'ne giren kim?
Violet Baudelaire ama...
Siz, karga şapkalı olan!
Baudelaireler G.İ.T.köyündeki cinayetle suçlandıktan
sonra cezalarını kabul ettiler mi?
O bebek onları hapisten kaçırdı!
Bizi kazığa bağlayıp yakacaktınız!
-Yani... -Dewey Denouement'i
kimin vurduğunu sormama gerek yok.
Çünkü oradaydım.
Göletin orada, zıpkınla duranlar
Violet, Klaus ve Sunny Baudelaire'di!
Baudelaireler, doğru mu bu?
Unutmayın, yemin ettiniz.
Tüm gerçek bu değil.
-Gerçekleri çarpıtıyorsun! -Siz de öyle.
İnsanları öyle inandırdınız ama siz o masum yetimler değilsiniz.
Yalan söylediniz.
Hırsızlık yaptınız.
İnsanları bırakıp gittiniz.
Yangın çıkardınız.
Herkes gibi siz de,
hayatta kalmak için defalarca hainliğe başvurdunuz.
Çünkü kimsenin size söylemediği esas gerçek şu:
Dünyada asil insan diye bir şey yok.
Anne babamız var.
Anne babanız size operadaki geceden ve zehirli oklarla dolu
kutudan hiç bahsetmemiş belli ki.
Sayın Hakim,
Esmé Squalor'ı tanık kürsüsüne çağırıyorum.
İsmin.
Esmé Gigi Genevive Squalor.
-Meslek. -Bekâr.
Yasal olarak hâlâ evliyiz!
Bekârım ve mutluyum.
Müthiş zenginim. Çılgınca çekiciyim.
Şehrin en önemli dördüncü finans danışmanı filanım.
En önemli altıncı finans danışmanı.
Altıncı.
Sabrımı zorluyorsunuz.
-Sosis alır mısınız? -Ne şirinsin sen.
Kesinlikle zehirli değiller.
Başka sorum yok.
Tanığı çapraz sorguya alabilirsiniz.
Ee?
Önemli bir sorunuz yok mu?
O ukala beyinlerinizi kemiren çözülmemiş gizemler yok mu?
Devam edin. Eğlenceli olacak.
Bayan Squalor, tanıştığımızdan beri çalınan şekerliğe takıksınız.
Neden?
Hiç sormayacaksınız sandım.
Operadaydık ve Beatrice
ahlaktan filan bahsediyordu.
Yanlış. Bu kadar değerli bir şey tek bir insanın avucunda olmamalı.
Tatlım, lütfen, onu koruyacağıma güvenebilirsin.
Zengin ve güzelim.
Benim dinle, Esmé. G.İ.T.'nin içinde yangın söndürmek
istemeyen hainler var.
Sakallı ama saçsız bir adamla saçlı ama sakalsız bir kadın.
Yangının her sorunu çözeceğini düşünüyorlar.
Ya Gregor Anwhistle'ın araştırmasını ele geçirirlerse?
Ya da kendini kayıp ve kırılgan
hisseden bir gönüllüyü yanlarına çekerlerse?
Bir hizipleşmeyle karşılaşabiliriz.
Sen de bir aile kurmak istiyorsun. Ben de.
Çocuklarını daha güvenli bir dünyada büyütmek istemez misin?
Bu şekerlik son ümidimiz. Hayat kurtarabilir.
Çay setimi tamamlıyor.
-Tek seçeneğimiz kaldı. -Fena bir şey ama.
Yüce bir sebep uğruna. Başka çaremiz mi var?
Al, Esmé. Sondan evvelki sahneyi kaçırmak istemezsin.
Evvelki, sondan bir önceki anlamına gelen bir sözdür.
Düellonun ortasında kim şarkı söyler ki?
Opera bu.
Eğlencemin sebepsiz müzikal gösteriler içermemesini tercih ederim
ama bir gün bu fikrim değişebilir.
Bu çaya daha çok şeker lazım.
Hırsızlar!
Zehirli bir ok muydu o?
Sezonun en "moda" silahı.
Hayranlarımdan biri arada gizlice verdi.
-Benimkilerden biri de verdi. -Atamazsın ki.
Yusufçuk desenli giysileri taşıyabilme becerin dışında en iyi özelliğin
şefkatli olman.
Neler oluyor?
Dart mı atıyoruzı? Operadan daha eğlenceli!
Arkadaşız biz. Sessizce, mantıklı bir şekilde tartışalım.
Arkadaşlar şekerlikleri çalmaz.
Herkes sakin olsun!
Olaf?
Sen!
Yeter!
Bu dava Baudelairelerle ilgili,
geçmişte olan gizemli bir olayla değil.
Sonra ne olduğunu merak etmiyor musunuz?
Sonra ne oldu?
Kaygan bir zemindi.
Hırsızlık bir cinayete, cinayet hizipleşmeye,
hizipleşme iki evlilik teklifinin geri alınmasına
ve bir dizi kundaklamaya yol açtı.
Dostlar düşman oldu.
Çocuklar yetim oldu.
Hepsi de şu yüzdendi...
Şuna baktırsa iyi olacak.
Kusura bakmayın.Yediğim bir şey yüzünden olmalı.
Sosisler yüzünden olamaz.
O ufak, şirin kız zehirli olmadıklarına yemin etti.
-Carmelita. -Medusa Miselyumu.
Evet.
Nefes almaya çalışın ve acıyla inleyin!
Boğazınızdaki o gıdıklanma hissi mi?
O benim iç gıdıklayıcı, sansasyonel intikamımın tadı.
O da adalet ve sosisler gibi soğuk yenen bir yemek!
Millet, Esmé Squalor sizi Medusa Miselyumu denen
ölümcül bir mantarla zehirledi.
Her bir sporu ölümcül! Tek panzehiri bayırturpu!
Miselyumu nerden buldun?
O dalış başlığını çok gizli bir yere saklamıştım.
Miselyumu bulmadım.
-O zaman herkes niye öksürüyor? -Muhtemelen karabiber.
Yani bu salondaki herkesi
zehirleme şansın varken onlara sadece fazla karabiberli
sosis mi verdiğini söylüyorsun bana?
Herhangi bir sosis değil!
Et koyu ve sertti çünkü
kuşların en koyusuna ve sertine aitti!
Siz beni küçük düşürdünüz, ben de size karga yedirdim!
Karga mı yedik biz?
-Tadı tavuğa benziyordu. -Evet.
Biraz su için, millet.
Mahkeme sizinle sonra ilgilenecek. Oturun.
Baudelaireler, lütfen oturun.
Sen, otur!
Artık bölmek, dikkat dağıtmak ya da iş çevirmek yok.
Kont Olaf, mahkemeye söylemek istediğiniz başka bir şey var mı?
Şarkı şeklinde değil.
-Ben masumum. -Pekalâ.
O kadar acayip masumum ki
alnıma "masum" yazmalılar.
"Masumum"um M'si.
"Asla yapmam"ın A'si çünkü asla kötü bir şey yapmam.
"H" harfi ise...
-Masum öyle yazılmaz. -Yazımın önemsiz olduğuna eminim.
Yazım önemli.
O zaman masum O-L-A-F şeklinde yazılmalı
çünkü ben masumum.
Ben...
Üzgünüm, Baudelaireler ama...
Hakim meslektaşlarım sizin cevabınızı da duymak istiyor.
Ama biz yargılanmıyoruz ki.
Kont Olaf yargılanıyor.
Benim de hiç hoşuma gitmiyor ama
son bilgiler ışığında başka çarem yok.
Siz ne diyorsunuz, Baudelaireler?
Masumuz biz.
Tüm duyduklarımızdan sonra bunu diyebileceğinize emin misiniz?
Masumuz...
...yani yeterince.
Hakimler karar için toplanacak.
Baudelaireler, oturun lütfen.
Herkes gözlerini bağlasın tekrar.
Siz de, Baudelaireler.
Gözümü bağlamak istemiyorum.
Adaletin yerini bulduğunu göreceksek gözümüzü bağlamalıyız.
Gözümüzü bağlarsak hiçbir şey göremeyiz.
Gözünüzü bağlamanıza gerek yok. Ben bağlarım.
Yapmayın, lütfen.
Durun, benim...
-Hayır! -Hakim Strauss?
Hakim Strauss şu anda cevap veremiyor.
Bu dava üzerine derin derin düşünmekte.
Hakim Strauss iyi.
O sesi çıkardı çünkü leziz bir tuzlu bonbon yiyor şu anda.
-Bu sesler tanıdık. -Bakmamız gerek.
Mahkemeye saygısızlık olur.
-Belki de mahkeme bunu hak ediyordur. -Bakın!
Baudelaireler gözbağlarını çözdüler!
Mahkemeye saygısızlık bu!
Evet öyle! Rezil ve beş para etmez bir mahkeme bu!
O iki hakim Kont Olaf'la çalışıyor!
Çok saçma. Hakim Strauss kendisiyle
yıllardır çalıştığımızı anlatsın size.
Gerçi sessizlik yemini ettiği için söyleyemez artık.
Hakim Strauss, bu hakimler...
Millet, gözlerinizi açın! Kont Olaf, Hakim Strauss'u kaçırdı!
Bu veletler yalancı! İşin gerçeği bu!
Onlara inanıyorum! Zalimliğin ne olduğunu biliyorlar!
Ben inanmıyorum! Baş belası hepsi!
-Doğruyu söylüyorlar! -Yalan değilse tabii.
Katil onlar!
Züğürtler!
Anneleri gibi cesur onlar!
Babaları gibi yetimler!
-Suçlular! -Masumlar!
Hipnotize olmuşlar!
Herman Melville'e gerçekten hayranlar!
Gözbağını çıkaran herkes yetkililer tarafından tutuklanacak.
-Yetkililere güvenemezsiniz. -Kaçıyorlar!
Baudelaireler asansöre doğru kaçıyor. Yakalayın!
Aşağı mı iniyorsunuz?
Siz nereye, biz oraya.
Çamaşırhaneye gidiyorum ben.
Şekerliği almam lazım.
Sonra Medusa Miselyumu'nu almaya, çatıya çıkacağım.
Sonra lobiye herkesi zehirlemeye gideceğim.
Sonra da yetkililerden kaçmak için yine çatıya çıkacağım.
Çok iniş çıkışlı oldu ama hayat da öyle zaten.
Şifre olmadan şekerliği alamazsın.
Alabilirsin. Otel kütüphane gibi.
Ve kütüphanede bir şey bulmak için tek bir şey gerekir.
-Katalog mu? -Bir rehine.
Bu ipuçlarını haşladığım garsonun üzerinde buldum.
Cevapların o siyah kitabınızda olduğuna eminim.
-Söylemezsen zıpkını yersin! -Asla!
Baudelaireler, bu zalimi alt etmeme ve
lobiye indirmeme yardım edin ki adalet yerini bulsun!
Diğer hakimler onun işbirlikçisi. Asla hapse atmazlar onu.
Ama onları yıllardır tanırım! Sizden ne zaman bahsetsem
hep çok ilgilendiler.
İlgilenirler tabii, aptal! Hizipleşmenin diğer tarafındalar!
Duruşma başından beri hileliydi.
Sizi yine hayal kırıklığına uğrattım, Baudelaireler.
Kilidi açmama yardım etmezsen beni de hayal kırıklığına uğratacaksın.
İlk ipucu, üç Baudelaire'de de olan bir tıbbi hastalık.
Nedir?
-Naneye alerjimiz var. -Klaus, ne yapıyorsun?
Bütün iyi insanlar bizi yarı yolda bıraktı. Şekerliği neden koruyalım?
NANE
Çekil önümden! İkinci sorunun cevabını biliyorum.
Z-E-Y...
Bu harflerden bir kelime çıkmaz.
-Yazım önemli değil. -Evet önemli!
-Sözü söyle de, yazayım. -Tamam.
İkinci söz, operadaki o gece beni yetim bırakan
silahın adı.
Zehirli ok.
Evet.
Tuşla!
ZEHİRLİ OK.
Şekerliğe o kadar yakınım ki kokusunu alıyorum.
Üçüncü ipucu da Richard Wright'ın en bilinen romanındaki meşhur,
sırrı çözülemeyen soru.
İlginç bir soruymuş.
Kimin umurunda!
Tuşla!
Klaus, neden yapıyorsun bunu?
Çünkü...
Şekerlik çamaşırhanede değil.
Tabii ki burada.
Karganın vurulduğunu, şekerliğin boruya düştüğünü gördüm.
O boru buraya inmiyor ki.
Dewey haklıydı. Kilit tuzaktı.
Nerede o zaman?
Bu sır Dewey Denouement'le birlikte öldü.
O zaman bugün ölen tek gönüllü o olmayacak sanırım.
Ben istediğimi alamazsam, kimse alamaz.
Medusa Miselyumu'nu salıp oteldeki herkesi öldüreceğim!
O gönüllüler benim yeterince asil olmadığımı düşünüyor. Görecekler!
O hakimler de yeterince kötü olmadığımı düşünüyor. Onlar da görecek!
Herkesten intikamımı alacağım ve
o gönüllülerle zalimler acı içinde ölecekler!
-Sen de ölürsün. -Ah, hayır.
Carmelita 2'yi çatıdan itip kaçacağım.
Kayığı on katlı bir binadan atamazsın.
Yerçekimiyle darmadağın olur!
O zaman demek ki yerçekimini de düşmanlarımın listesine ekleyeceğim.
-Kayığı çatıdan indirebilirim. -Violet, dur!
Ne yapıyorsun?
Olaf buradayken kimse güvende değil. Onu uzaklaştırmalıyız.
Gidelim!
Oteli zehirleme vakti.
Oteli yak.
Küçük velet ne dedi?
-"Oteli yak" dedi. -Sunny, dur!
En küçük yetim, benim izimden gidiyor!
İyi bir veliymişim demek!
Korkunç bir veliydin! Sunny ne dediğini bilmiyor.
Oteli yak!
İntikam planlarıyla o kadar meşguldüm ki, hobilerimi ihmal ettim.
Şu yanıcı kimyasalları çarşaflara dökeyim.
Ne yapıyorsun? Masum insanlar ölecek!
Kaçacak!
Haklı. İnsanları mantar hakkında uyarırsak dinlemeyebilirler.
Hiç dinlemiyorlar. Ama yangın çıkarsa...
-Binayı boşaltabilirler. -Güvende olurlar.
Bu yanına kâr kalmayacak!
Hainliğinin kanıtı gözümün önünde!
Çıra için teşekkürler.
Ölümcül bir mantarı salma zamanı.
Umarım ne yaptığınızı biliyorsunuzdur, Baudelaireler.
Ne yapıyorsunuz?
Her katta durursak, herkesi zehirlemek için vaktinde çatıya çıkamam ki!
Harika fikir! Her katta durursak herkesi uyarabiliriz!
Herkesi kurtarırız.
Sadece sana inananları kurtarırsın.
Otel yanıyor!
Yangın mı? Olaf, nihayet büyük düşünüyorsun.
Yangın yok! Baudelaireler sizi kandırıyor.
Ne yaparsanız yapın, olduğunuz yerde durun!
Yalan söylemiyoruz! Duman kokmuyor mu?
Kokteyl partisinin barbeküsü o.
Tipik Olaf. Yangın çıkarmak yerine parti veriyor.
Kötü örnek olmak için o kadar uğraşmıştık halbuki.
Bizi son kez hayal kırıklığına uğrattın.
Kesinlikle.
Hukuk mesleğinin yüz karasısınız!
Yangın!
Klaus? Suç listene yanlış istihbaratı da eklememelisin.
Birazdan "Olaf burada" da der bunlar!
Kont Olaf burada!
Gerçekten yangın var! Gitmelisiniz!
Beni izleyin. O kadar dahiyim ki çıkışı gözüm kapalı bulurum.
Körler sağırlar birbirini ağırlar gibi oldu.
Tuttum, efendim.
-Yangın! -Yangın mı? Ah, olamaz!
-Bence merdivenler şurada! -Bence merdivenler orada!
Tartışmayı sevmem. Uzlaşalım ve burada duralım.
Esmé, Carmelita, otel yanıyor. Çıkmanız gerek!
Züğürtleri niye dinleyelim ki?
Haklı, siz yetimler eski sevgilim kadar yalancısınız.
Hayır, gerçekten. Büyük bir yangın. Yemin ederim.
Ayrıca şekerlik kesinlikle çamaşırhanede değil.
Yalan söylüyor. Çamaşırhaneye inip kendimiz alalım!
Nihayet, şekerlik benim olacak!
Niyetim bu değildi ama en azından yangın çıkarmış olduk.
Yangın hızlı yayılmıyor. Çoğu kaçacak.
Yavaş da yayılmıyor ama. Ya kaçamayan olursa?
Medusa Miselyumu'nu zor zamanlar için saklayayım.
Bir şey yapmasaydık Olaf herkesi zehirleyecekti.
Başka çaremiz var mıydı?
Yangın binanın yapısal bütünlüğünü zayıflatıyor. Gitmeliyiz.
Klaus, indirmeme yardım et.
Şeytan Dili düğümüyle ıskarmozlara bağlayıp paraşüt yapabiliriz.
Baudelaireler, kanundan kaçmak çözüm gibi
gelebilir ama işe yaramaz.
Ben sizin yaşınızdayken yıllarca at hırsızlığı yapmıştım...
Zamanımız kalmadı!
Klaus, Sunny, yardım edin.
-Ben buradan denetleyeyim. -Kayığı çatının kenarına
-itmezsen hepimiz öleceğiz. -Peki.
-Hakim Strauss, bizimle gelin. -Olmaz, doğru değil!
Suç mahallinden kaçamazsınız.
Benimle gelin ve yetkililere her şeyi açıklayın.
İnanmayabilirler.
Düşman çıkabilirler. Yüksek Mahkeme'ye bakın.
Kaçmak için bahane değil bunlar!
Hakim Strauss, kanunlar her zaman adil değil. Her zaman iyi değil.
Olabilir.
Ama ben size bir yuva verebilirim yine de.
Sizi koruyabilirim.
Çok uzun zamandır sizi izliyorum ve bir türlü yakalayamamıştım.
Ama artık benimlesiniz.
Ve sizi bırakmam.
Üzgünüz.
Kaptan benim.
Ve "hay bin kürek" diyorum!
Korkunç bir yangın.
En azından gönüllülerden biri görürse
Son Güvenli Yer'in güvenli olmadığını anlar.
Daha fazlasını da anlarlar.
Kazandığımı, hainliğin galip geldiğini ve
Baudelaire yetimlerinin nihayet avucumda olduğunu da anlarlar.
Hayatımı Baudelaire davasına adadığımdan beri
henüz çözemediğim pek çok gizem var.
Şekerliğin nihai yerini hâlâ bilmiyorum ama...
...gizli bir temel katıyla ilgili ve çamaşır şutu gibi görünen
bir posta borusuyla ilgili bir teorim var.
Kız kardeşimin söz verdiği gibi
Denouement Oteli'ne neden dönmediğini hâlâ bilmiyorum.
Ama en kötüsünden korkuyorum.
Ancak Richard Wright'ın en bilinen romanındaki meşhur,
sırrı çözülemeyen soruyu öğrendim ve şöyle diyor:
"Kim bilir ne zaman hafif bir şok dalgası,
sosyal düzenle hırs dolu bir amacın arasındaki incelikli dengeyi bozarak
şehirlerimizdeki gökdelenleri yerle bir edecek?"
Bu, bir adamın üç çocuğu taksisiyle götürmeyi
başaramaması gibi ufak bir olayın dalgalanıp titreşerek
bir binayı yerle bir edebileceği anlamına gelir.
Violet, Klaus ve Sunny Baudelaire'i gördünüz mü?
Gittiler.
Gittikleri her yeri dolaştım,
yaşadıkları her şeyi araştırdım.
Ama hepsi yanıp kül oldu.
Adaletsizliğin Tam Tarihi'nden geriye kalan tek şey...
...bu fotoğraf.
Zavallı çocuklar. Keşke biri onları koruyabilseydi.
Bu bende kalabilir mi?
Bana çok acı veriyor ama
ne işinize yarayacağını da hayal edemiyorum.
Bu Lemony Snicket'ın hikâyesi değil.
Ama olsaydı, size bir adamın, bir kadının ve
bir gece operada gerçekleşen korkunç bir suçun hikâyesini anlatırdım.
Onlara gerçeği söylemeliyim. Oku ben attım. Sen değil.
Benim suçum. Şekerliği çalmak benim fikrimdi.
-Hayatını benim için feda edemezsin. -Senin hayatın daha kıymetli.
Beatrice.
Seni bir daha görmesem de,
her Salı görsem de hep seveceğim.
Seni buzdağının gemiyi, yolcuların
filikayı sevmesi gibi,
savaşın genç adamları ve
nanelerin alerjini sevmesi gibi seveceğim.
Az önce olduğu gibi, sonra yine olduğu ve hep
olacağı gibi yaşlandıkça da seveceğim seni.
Her yangın sönene, her ev yeniden inşa edilene,
her şifre çözülene ve her kalp çalınana kadar seveceğim.
Başkasıyla evlensen de seveceğim,
bir, iki ya da üç çocuğun olsa da,
ki bence bu iyi bir sayı, seveceğim seni.
Seni seviyorum, Beatrice.
Hep seveceğim.
Kelimelerle aran hep iyiydi.
Orada!
Lütfen gitme.
Bu hikâye böyle gitmez.
Lemony Snicket'ın hikâyesi, iyi niyetlerle
gizli bir teşkilât kuran ama hizipleşmeyle, bir dizi yangınla,
ve kendi trajik hatalarıyla
dağıldığını görmek zorunda kalan cesur adamların ve kadınların
hüzünlü hikâyesi olurdu.
Beatrice bunun bedelini ödeyecek.
Ah, hayır...
Yanacak.
Lemony Snicket'ın hikâyesi uzun, yalnız ve
eksik olurdu.
Ama bu onun hikâyesi değil.
Baudelaire yetimlerinin hikâyesi.
Bense sadece bir anlatıcıyım.
Benim adım Lemony Snicket
ve Baudelaire yetimlerinin hayatını araştırmak benim en önemli görevim.
Çünkü araştırırsam...
Onları tekrar bulabilirim.
Sanıyorsunuz ki Baudelaireler kazanacak
Bir yerde güvende olacak
Kont Olaf yakalanıp hapse atılacak
O yardakçılar kayıplara karışacak
Ama mutlu son diye bir şey Asla yok
Bu hikâyede dert ve keder çok
Adaletle barışın kazandığını hayal ediyorsunuz
Ama hikâye öyle gitmiyor, bilmiyorsunuz
Sanıyorsunuz ki cesur ve dürüst ebeveynler
Yaşayıp birlikte kemale erecekler
Ama maalesef kötü haberlerim var size
Sahnenin üzerine iniyor perde
Evet, mutlu son diye bir şey Asla yok
Bu hikâyede dert ve keder çok
Adaletle barışın kazandığını hayal ediyorsunuz
Ama hikâye öyle gitmiyor, bilmiyorsunuz
Mutlu son diye bir şey Asla yok
Bu hikâyede dert ve keder çok
Adaletle barışın kazandığını hayal ediyorsunuz
Ama hikâye öyle gitmiyor, bilmiyorsunuz
Mutlu son diye bir şey Asla yok
Bu hikâyede dert ve keder çok
Adaletle barışın kazandığını hayal ediyorsunuz
Ama hikâye öyle gitmiyor, bilmiyorsunuz
Bazıları gülümser...
Baudelaire yetimlerini araştırmaya başladığımdan bu yana
yıllar, aylar, uykusuz geceler geçti.
Tüm araştırmalarıma rağmen
nerede olduklarını bir türlü bulamadım.
Onları bulamıyorum, yardım edemiyorum.
Sadece yaşadıklarını ve güvende olduklarını umuyorum.
Her neredelerse.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay