NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc
Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire’owie dryfują na morzu A mapy ani widu
Olaf tuż za nimi Z grzybnią i pułapką – bez wstydu
Nasza opowieść kończy się tragicznie Na skalistej plaży
Błagam, zaprzestanie oglądania Niech każdy dziś rozważy
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz
Powie stanowczo więc:
Nie patrz się
Nie patrz się, nie patrz się
Nie patrz się
KONIEC KOŃCÓW
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice –
Choć serceś me tknęła, na zawsześ zginęła.
Ciemność koszmarna świat ogarnęła.
Dokąd to, młoda damo?
Poproszę do Hotelu Ostateczność.
Hotel spłonął w pożarze lata temu.
Została tylko kupa popiołu. Dlaczego chcesz tam jechać?
Szukam kogoś.
Obyś go znalazła, panno...
Baudelaire.
Może mieliście okazję przekonać się o tym,
że łatwiej przywyknąć do szczęścia niż uczucia beznadziei.
Trzynasta szklanka piwa korzennego z lodami
może nie smakować tak jak pierwsza,
bo mogliście przywyknąć do smaku
lodów waniliowych zmieszanych z piwem korzennym.
Ale kiedy po raz trzynasty orientujesz się, że ktoś cię śledzi,
uczucie beznadziei jest znacznie głębsze niż za pierwszym razem,
bo ukrywasz się od wielu lat i jesteś wykończony.
OSTATNI NUMER! DZIENNIK PUNCTILIO ZAMKNIĘTY ZA FAŁSZYWE INFORMACJE!!!
Nazywam się Lemony Snicket.
Uciekam przed prawem od wielu lat i jestem wykończony.
Niegdyś byłem członkiem tajnej organizacji
wraz z przyjaciółmi, rodzeństwem i ukochaną.
Teraz zarówno oni, jak i organizacja, przepadli,
a ja w samotności sączę piwo korzenne,
śledząc przykre losy sierot Baudelaire.
Ale teraz trop się urwał.
Nie wiem, gdzie udali się Baudelaire’owie,
kiedy wyruszyli w morze, oddalając się od płonącego hotelu lata temu.
Nie wiem też, jak potoczyły się ich dalsze losy.
Wiem jedynie, że w tej historii
nie ma szczęśliwych zakończeń.
A w tej kwestii...
obawiam się, że mam z Baudelaire’ami wiele wspólnego.
Triumf!
Puściłem Hotel Ostateczność z dymem,
zniszczyłem WZS na dobre,
a sieroty Baudelaire są wreszcie w moich szponach!
Nareszcie posiądę ich fortunę!
Ciągle to słyszymy.
Sprawię sobie nowe auto.
Coś z dużym silnikiem,
żebym mógł łamać ograniczenie prędkości i znienacka taranować inne samochody.
Sieroty, kurs na salon z luksusowymi samochodami!
Nigdzie nie płyniemy. Nie ma wiatru, a nie mamy już siły wiosłować.
Lenistwo to żadna wymówka.
Wy, sieroty, jesteście moimi najgorszymi pomagierami.
- Żadni z nas pomagierzy. - Jest tu coś do jedzenia?
- Orzeszka? - Że niby mózg mam jak orzeszek?
Chyba zapomnieliście, kto tu dowodzi.
Jeśli nie będziecie wykonywać moich rozkazów,
rozwalę ten hełm i pożałujecie.
Ty też. Jeśli uwolnisz Mycelium, wszystkich nas otrujesz.
- Płyniemy tą samą łódką. - Mądralińscy.
Ale od kiedy zostaliście sierotami, nic, tylko narzekacie.
Kiedy byliście zajęci użalaniem się nad sobą,
ja opracowałem plan.
Nie musimy dryfować bezczynnie na środku oceanu
na Karmelicie II.
Bo...
zmienię jej imię na Olaf!
Przeczytałem mapy pływów na Queequeg. Mogę nakreślić kurs z powrotem do miasta.
A ja mogę zrobić kompas.
Potrzebuję tylko kawałka metalu i trzpienia.
A co z Hrabią Olafem?
Popchnąć.
Może i nie mamy kompasu nawigacyjnego, ale moralny tak.
- Nie możemy wyrzucić człowieka za burtę. - Nawet Olafa?
Przy nim nikt nie jest bezpieczny.
To okropny uczynek.
Nawet wobec okropnej osoby.
Co nam zostało?
Cóż, cóż...
Wygląda na to, że nadchodzi sztorm.
W sensie metaforycznym.
Raczej dosłownym.
MIEJSCA, GDZIE MOGĄ BYĆ BAUDELAIRE’OWIE:
BAR Z NAPOJAMI
DNO OCEANU
Klaus?
Klaus!
- Słoneczko! - Tu jesteśmy.
Nic nam nie jest. Przeżyliśmy sztorm.
Chyba.
Gdzie my jesteśmy?
Na brzegu wyspy otoczonej skałami.
Ocean nas tu wyrzucił.
Chyba nie tylko nas.
Nie było potrzeby wyrzucać go za burtę.
- Myślisz, że on... - Nigdy nie widziałam go tak spokojnego.
Podajcie kawy, sieroty! Miałem ciężką noc.
Jesteśmy na ławicy. Kawy brak.
Nie żartuj, tam jest kawiarka, obok tej dziewczyny w szacie.
Rozbitkowie!
Nie bój się. Jestem Wioletka Baudelaire, a to moje rodzeństwo – Klaus i Słoneczko.
- Jak ci na imię? - Piętaszka.
Bardzo ładne imię. Ty też jesteś rozbitkiem?
Mieszkam na wyspie.
Odkryłem wyspę!
Nazwę ją Olaflandia.
Niczego nie odkryłeś, ktoś już tu mieszka.
Na pewno mianują mnie swoim królem!
Kłaniaj mi się, Piętaszko!
Nie, dzięki. W naszej kolonii nie panuje ustrój monarchiczny.
Jeszcze nie.
Zabierzesz nas do niej?
- Waszego przyjaciela też? - To nie przyjaciel.
To moi poddani.
Zabierz mnie do przywódcy.
Mogę zabrać cię do naszego rozjemcy, ale nie spodobasz mu się.
Dziś jest dzień zbierania śmieci.
Po sztormach zbieramy wszystko, co wyrzucił ocean, i zanosimy Iszmaelowi.
Iszmaelowi?
Pomaga nam zdecydować, co zatrzymać, a co wyrzucić.
Cóż znalazłeś po sztormie, Alonso?
Tę oto klatkę na ptaki.
Jest dość duża, więc sądzę, że być może trzymano w niej orły.
Ponieważ na wyspie nie ma ptaków,
nie wydaje mi się, byśmy potrzebowali klatki.
Na twoim miejscu wyrzuciłbym to badziewie,
ale nie będę zmuszał.
Kto jeszcze ma jakieś znalezisko?
I to ma być kolonia? To tylko kilka burt.
Chyba jurt. Poza tym to namioty.
Jak dla mnie mogą być na cokolwiek.
Znalazłam akordeon.
Ja znalazłem tego małego morskiego potwora!
Znalazłam rozbitków!
To nasz rozjemca Iszmael.
Mówcie mi po prostu Isz.
Jestem Wioletka Baudelaire, a to Klaus i Słoneczko.
A ten człowiek to zagrożenie!
Ty!
Biorę tę ziemię i te oto dzieci w posiadanie,
w imię Hrabiego Olafa.
Jazda z mojego tronu.
Wolałbym nie.
Hrabia Olaf? Pierwsze słyszę.
Każdy, kto nie jest brodatym zgredem na bezludnej wyspie,
wie, że Hrabia Olaf to znana postać wśród teatralnej bohemy.
Właśnie mi przypomniałeś.
Owszem, widziałem już to imię w recenzji, którą morze wyrzuciło na brzeg.
Tak, nazwali go kabotynem.
- Kłamstwa. - Przykrym samochwałą.
- Pomówienia. - Bezczelnym półgłówkiem,
którego najgorszą zbrodnią nie jest jedno z jego licznych morderstw, podpaleń
czy narażanie dzieci,
ale nieokiełznana wręcz arogancja, każąca mu grać rolę bez przygotowania...
Potwarz!
- ...zupełnie nieprzekonująco... - Zła wola!
...i o kilkadziesiąt lat za późno.
Słuchaj no!
Możesz sobie być Panoramiksem na tej zapyziałej wyspie,
ale to ja jestem tym, który celuje w ciebie harpunem.
- Na razie. - Na razie?
Jeśli chcesz, strzelaj.
- Tak, bardzo chcę. - Wszystkich nie zastrzelisz.
Niby co zrobi banda hipisów w białych sukniach?
- Pomagierzy, zróbcież coś! - Nie masz pomagierów.
- Opuścili cię. - Prawda!
A może kompromis?
Zatrzymaj wyspę, a ja wezmę dzieciaki. Dobra, chyba coś nie...
Alonso, przynieś mi klatkę.
Chyba znajdziemy dla niej użytek.
Jakim trzeba być potworem, żeby wcisnąć kogoś do klatki dla ptaków?
Czego się gapisz, bachorze?
Zabrać go na falochron.
Nie ma tu miejsca dla zgniłych jabłek.
Zgniłych?
Baudelaire’owie! Nie dajcie im mnie stąd zabrać!
Znam tajemnicę dotyczącą...
Powiedzcie, dzieci, jak to się stało,
że skończyliście na brzegu razem z nim?
To długa historia.
Okropnie długa.
Trzy sezony.
To jeszcze nie koniec.
- Musimy wracać. - Jak wydostać się z wyspy?
Zależy, jak spojrzeć.
Falochron osłania nas przed sztormami,
obawiam się jednak, że przepłynąć przez te ostre skały
to prawie niemożliwość.
- Jesteśmy uziemieni. - Nie całkiem.
Widzicie, raz do roku przypływ sięga dość wysoko, by zwodować łódź
i przepłynąć nią w najniższym punkcie wśród skał.
Ten dzień to Dzień Decyzji i tak się składa, że wypada jutro.
Mamy tu w pogotowiu tę dużą łódź z pływakiem
dla tego, który zechce odejść.
Ale nikt nie odchodzi.
Oto nasza trzódka. Również pochodzi z wraku.
- Dziwny kolor jak na owce. - Ale nie jak na flamingi.
Zupełnie jak flamingi, owce żywią się krewetkami,
które dają ich wełnie unikalny, koralowy odcień,
ten sam, który mają nasze szaty i namioty.
Wszyscy są szczęśliwi.
To miłe.
Musicie być wycieńczeni. Załatwimy wam świeże ubrania.
Macie szczęście, Alonso robi...
Ceviche!
To południowoamerykańskie danie, owoce morza w cytrusach z przyprawami.
Zazwyczaj. Ale że nie mamy tu na wyspie cytrusów ani przypraw,
to po prostu surowa ryba.
Kebab?
Dlaczego nie użyjecie ognia?
- Galaretka? - Albo czemu nie jecie owiec?
Wybaczcie, ostatnio zaczęła trochę gotować.
Ogień to jedna z najniebezpieczniejszych rzeczy na świecie.
Zgadzamy się w zupełności.
Skąd tylu ludzi na wyspie?
Odbywałam rejs, będąc w ciąży z Piętaszką.
Statek uderzył w górę lodową.
- Zaskoczyła mnie śnieżyca. - A mnie wypadek z manatami.
Nie brak wam dawnego życia?
Ledwie je pamiętam. Wszystko jest rozmyte, jak sen.
Mamy na wyspie motto:
„Zapomnij troski”.
Coś do picia?
To likier z sfermentowanego kokosa.
To chyba nie nasz smak. Musimy to wypić?
Nie będę was zmuszał.
Nie mamy tutaj świeżej wody,
więc jeśli nie wypijecie, możecie umrzeć z odwodnienia.
Iszmaelu...
Wystarczy Isz.
Czy Hrabia Olaf już nam nie zagraża?
Mógł uciec z klatki i odzyskać harpun albo...
…jeszcze gorzej.
Grzyb.
Nie martwcie się tym.
Niebezpieczne przedmioty wysyłamy na drugi koniec wyspy,
by nikomu nic się nie stało.
Co do Olafa, cóż, umieściliśmy jego klatkę na falochronie.
Jutro, gdy przyjdzie przypływ,
Hrabia Olaf utonie.
Czy to nie okrutne?
Zależy, jak spojrzeć.
- Wygodne. - Te szaty leżą dobrze,
ale nie leży mi pozwolić Hrabiemu utonąć.
- Przecież my nic nie robimy. - No właśnie.
Bez Olafa będziemy w końcu bezpieczni.
Tak długo już uciekamy, jestem wyczerpana.
Iszmael mówił: „Zapomnij troski”.
Może już czas.
Bezsmakowe ceviche to nie kulinarna przygoda,
ale nie zna życia ten, kto nie jadł świeżych owoców morza!
Czy rozważaliście budowę systemu filtrowania wody?
Jakiego systemu?
To takie urządzenie,
które rozdziela wodę słoną na wodę pitną i sól.
Moglibyście pić coś innego niż likier kokosowy
i uzyskać sól do potraw.
To dobry pomysł.
Za naszych najnowszych rozbitków, sieroty Baudelaire!
Za Baudelaire’ów!
Sugeruję, żeby udać się do łóżka
i dobrze wypocząć przed Dniem Decyzji.
Czuję nadciągającą burzę.
Nagły sztorm.
Zostaniesz, Wioletko?
Miałaś pomysł na wynalazek.
Na filtrację wody. To nie byłoby trudne.
Jestem pewna, że dałabym radę z rzeczy na brzegu.
A co, jeśli nasze żołądki źle zniosą wodę
po piciu wyłącznie likieru kokosowego?
Co, jeśli zaczniemy kłócić się o to, co pić?
Zrobiłam coś nie tak?
Mieszkańcy wyspy mieli ciężkie życie, nim znaleźli się tutaj.
Zostają, bo jest tu bezpiecznie, i ufają, że będę o to dbał.
To był tylko pomysł.
Tak, ale jeden prowadzi do następnych,
co prowadzi do kłótni, które prowadzą do podziałów.
Pamiętasz, czemu tu się rozbiliście.
Nie kołysz łodzią. Nie mąć wody.
To znaczy: nie robić niczego, co przyniesie kłopoty.
Iszmael to kłopoty. Musimy odpłynąć.
Dokąd?
Nie czeka na nas dom. My nie mamy domu.
Chcesz zostać tu, bez książek i wynalazków?
Nie! Nie wiem.
Próbuję przypomnieć sobie życie z rodzicami,
ale wszystko jest jak sen.
To normalne, że wspomnienia się zacierają.
Już prawie nie pamiętam ich twarzy.
I czemu tyle przed nami ukrywali?
Te złe rzeczy, które nas spotykają, to ich wina!
To przez nich jesteśmy...
sierotami.
Iszmael nazwał nas sierotami Baudelaire.
Nie mówiliśmy mu o tym.
On coś przed nami ukrywa. Musimy się dowiedzieć co.
On nam nie powie.
Ale wiem, kto nam powie.
No, no, no.
Wiedziałem, że wścibstwo w końcu was tu przyprowadzi.
Macie dla mnie koktajl bananowy?
Mamy dla ciebie ceviche.
Toż to zimna, surowa ryba!
Ości? To zamach?
Imponujące.
Wiesz coś o Iszmaelu, prawda?
Nie jesteś tak głupi, jak wyglądasz, choć to byłoby niemożliwe.
Z razu go nie rozpoznałem, nie w tej głupiej brodzie.
Ale on rozpoznał mnie.
Dlatego mnie tu zamknął, żeby jego tajemnice nie wyszły na jaw.
Jakie tajemnice?
Wypuśćcie mnie, to może powiem.
Powiesz nam, a może cię puścimy.
Najpierw puśćcie.
Najpierw mów.
- Najpierw wypuśćcie! - Iszmael da ci utonąć!
Jeśli nam nie powiesz, zginiesz!
Oczywiście, że zginę!
Tak to działa, Baudelaire’owie!
Wszyscy biegają, knują, spiskują,
próbując się nawzajem przechytrzyć,
a potem giną.
Iszmael mnie uwięził,
ale jeśli mnie wypuścicie, mogę go przechytrzyć,
a wy możecie zostać moimi pomagierami.
Weźmiemy łódź i popłyniemy, hen, ku przygodzie!
Nie chcemy być twoimi pomagierami ani grać w twoje gierki.
- Chodźcie, to strata czasu. - Jasne.
Idźcie.
Sam się stąd wydostanę, jak zawsze!
Wrócę w nowym przebraniu, najlepszym!
Może i jestem w klatce, ale wciąż mam tę iskrę.
Słyszycie?
Baudelaire’owie?
Dostanę przynajmniej kocyk?
Iszmaelu?
Nie ma go.
- Zostawił buty. - I ślady stóp.
Dobry pomysł, zróbmy śledztwo.
Iszmael najwyraźniej wymyka się, gdy myśli, że cała kolonia śpi.
Więc ma sekrety nie tylko przed nami,
ale też przed wszystkimi mieszkańcami wyspy.
- Ślepy zaułek. - Niekoniecznie.
Może...
Korytarz musi prowadzić na drugą stronę wyspy.
Iszmael mówił, że to tam składują to, co niebezpieczne.
Wszystkie te rzeczy musiały osiąść na falochronie.
Iszmael orzekł, że są niebezpieczne, i trafiły tutaj.
Pomyśl o wynalazkach, które można by złożyć.
I o badaniach.
I gotowaniu. Prawda, Słoneczko?
Słoneczko!
Siostrzyczko!
Dom w drzewie.
Ktoś zbudował tutaj system filtrowania wody.
Placuszki.
Ktoś tutaj czyta.
„Morze wyrzuciło na brzeg postać z przeszłości.
Nim mnie rozpoznał, kazałem pozostałym zamknąć go w klatce.
Do siebie: Czemu nikt nie mówi mi »Isz«?”
„Martwią mnie pozostali rozbitkowie.
Jeszcze nie poznałem Baudelaire’a, który nie mąciłby wody”.
Jest adnotacja. „Patrz: strona 252”.
- Wygląda... - Nie może być...
Owszem, Baudelaire’owie.
To pismo waszej matki.
Co ono robi w tej książce?
Otóż wasi rodzice mieszkali na tej wyspie.
Tutaj? Znałeś ich?
Kim naprawdę jesteś?
Interesujące pytanie.
Byłem kiedyś dyrektorem szkoły.
Tak, było to wiele lat temu,
a była to Szkoła Powszechna im. Prufrocka.
Jak większości szkół, naszej również brakowało funduszy.
Jednak każdego roku zdarzało się kilkoro dzieci
z takim samym blaskiem w oczach jak wy.
Snickeci. Bagienni.
Hrabia Olaf. Wasi rodzice.
Gdy już poznałem takie dziecko,
przyjmowałem je do sekretnej organizacji.
Mojej organizacji.
To ty założyłeś WZS.
Gdy wybucha pożar, zajmuje się nim straż pożarna.
Jednak metaforyczne pożary również potrzebują strażaków.
A moich uczniów interesowało tyle rzeczy.
Literatura, nauka, muzyka, teatr,
zachowania zwierząt, kulinaria.
Pomyślałem: „Co by było, gdyby grupa zdolnych, młodych ludzi zebrała się,
by przeciwstawić się ignorancji i niesprawiedliwości w świecie?”.
Świat mógłby stać się spokojniejszy, bezpieczniejszy.
I to przez pewien czas się udawało. Aż nagle wszystko poszło z dymem.
- Schizma. - Tak.
Możesz próbować odeprzeć kłopoty piętrzące się w świecie,
ale kłopoty są jak przypływ.
W końcu zawsze wracają.
Po wybuchu schizmy porzuciłem swoje dzieło i wyruszyłem,
by żyć na wygnaniu.
W końcu dołączyli do mnie tutaj wasi rodzice.
Chcieli znaleźć miejsce, by móc założyć rodzinę.
Zbudowali ten dom,
zapisywali tę książkę, pysznie gotowali,
budując przy tym niezwykłe wynalazki.
Aż pewnego dnia...
odpłynęli.
Próbowałem ich ostrzec,
mówiłem, że w szerokim świecie czekają ich straszne rzeczy.
Gdy znalazłem Dziennik Punctilio na brzegu i przeczytałem o pożarze,
wiedziałem, że te rzeczy wydarzyły się.
SPŁONĄŁ DOM BAUDELAIRE’ÓW
Już prawie Dzień Decyzji i musicie takową podjąć.
Zawiodłem waszych rodziców.
Nie potrafiłem ich ochronić, ale mogę ochronić ich dzieci.
Wypijcie likier.
Przemyślcie to.
Co myślisz?
Że chciałbym, żeby byli tu nasi rodzice, a nie tylko ich pismo.
Różnica pomiędzy wspomnieniem o kimś a pozostawionym przez niego pismem
polega na tym, że w przeciwieństwie do tuszu wspomnienia z czasem blakną.
Z pewnością nie pamiętacie już, jak to jest być gaworzącym niemowlakiem,
tak jak i ja już nie pamiętam,
jak to jest móc podróżować tramwajem w świetle dnia,
a nie sekretnym tunelem w najczarniejszej godzinie nocy.
Niektóre wspomnienia nigdy nie blakną
i często są to wspomnienia tych, których straciliśmy.
Mamy je zawsze z sobą,
tak jak ja zawsze noszę przy sobie każdy list od Beatrice,
kobiety, z którą już nigdy nie wypiję korzennego z lodami
ani też nie przebiorę się za konia.
Halo?
Czy ktoś tu jest?
Uwaga, koloniści!
Nadszedł kolejny Dzień Decyzji.
Czy ktoś pragnie opuścić wyspę?
Mądrze.
Ogłaszam koniec Dnia Decyzji!
- To jeszcze nie koniec. - My chcemy odejść.
Wyglądacie na poruszonych.
Może nieco likieru?
Nie będziemy go pić i wy też nie powinniście!
Czytaliśmy o nim w tej książce, to opiat!
Opiat dla ludu nie zaszkodzi.
Iszmael was kontroluje!
To dlatego nikt nie pamięta życia przed wyspą
i nikt nie chce odejść!
Baudelaire’owie są zagubieni.
To z pewnością odwodnienie.
Sugeruję trochę likieru.
Nalegam.
Rozbitek!
Wygląda na ranną!
I w zaawansowanej ciąży.
Tak?
- Nie. - Tak.
To ja, Kit Snicket.
I jak widzicie, jestem w zaawansowanej ciąży.
Nieprawda! Jesteś Hrabia Olaf! Dziecko by zauważyło.
Wyrzuciło mnie morze, więc powinnam dostać prezenty.
Nie jesteś rozbitkiem. Jesteś złoczyńcą z klatki.
- Potrzebuję lekarstw i najlepszego wina. - To Kit.
Nie zwracajcie uwagi na kobietę na tratwie!
Kit!
Oddycha.
- Jak myślisz, co się stało? - Nie wiem.
Opatrzę kostkę, a ty zajmij się Olafem.
Nigdy nie widziałem tylu książek.
Nigdy nie widziałam książek.
Zdradziecka kobieta przypłynęła z tymi książkami
jedynie po to, by zasiać niepokój w waszej kolonii.
Nie z nami takie numery!
- Iszmael. - Patrzcie państwo.
Jako osoba przyzwoita nigdy nie zakładam z góry czyjejś płci,
ale ty pogrywasz z moją przyzwoitością.
Ściągnij to niedorzeczne przebranie!
Ty pierwszy, Isz.
Wciąż jesteś zgniłkiem, Olafie.
Czas wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Tylko wtedy, jeśli ty zrobisz to samo.
Pozwoliłeś rezolutnemu uczniakowi
myśleć, że książki i poezja zapewnią mu bezpieczeństwo.
Cóż, nie zapewniły.
Każda namiastka rodzica, jaką miałem, albo mnie zawiodła, albo zginęła.
To koniec.
Jedynie dla ciebie.
Nie wiem, jak wydostałeś się z tej klatki...
- Otworzyłem zamek ością. - Zaraz wrzucę cię tam z powrotem.
Nie wydaje mi się.
Miałeś rację, Isz,
jeden harpun to nie zagrożenie dla całej kolonii.
A co powiesz na hełm nurka wypełniony najbardziej trującym grzybem świata?
Nie masz na myśli...
Zgadza się!
Znalazłem Meduzoidalne Mycelium.
Zakażę całą wyspę,
chyba że oddasz mi trzy sieroty i tamto czółno.
Sieroty może i się zbuntowały, ale są wciąż pod moją opieką.
Nie zabierzesz ich.
Jak niby mnie powstrzymasz?
Tak.
- Słoneczko? - Kit!
- Wioletka. - Jesteś na wyspie.
- Wszystko będzie dobrze. - Obawiam się, że nie za bardzo.
Widziałam hełm pełen groźnego grzyba. Widzicie go?
Chyba wiem, gdzie on jest. Słoneczko, zostań z nią.
- Nie! - Nie strzelaj!
Strzeliłeś do mnie z harpuna!
Sam zacząłeś.
Dosłownie!
Nieważne, kto zaczął! To zarodniki Meduzoidalnego Mycelium!
Meduzoidalne Mycelium?
Czuję coś dziwnego w gardle.
Tak, to dziwne uczucie
to trujący grzyb, zatruwający was śmiertelnymi zarodnikami.
- Śmiertelnymi? - Chrzan, szybko!
- To jedyne antidotum! - Albo wasabi.
Na wyspie nie ma przypraw.
Triumfuję!
Nareszcie mam wszystko, czego...
zawsze...
Nie chcę umierać.
Potrzebujemy chrzanu albo jego zamiennika!
Przy Parszywej Promenadzie jest fabryka chrzanu.
Weźmy czółno i ratujmy się!
Nie dotrzecie tam na czas!
Do czółna!
- Wszyscy pchać. - Co, jeśli wam się nie uda?
Możecie zarazić grzybem cały świat!
Popełniasz ogromny błąd!
Być może.
Bycie przywódcą to jak bycie rodzicem. Pragnie się bezpieczeństwa dzieci.
Ale nie zawsze się wie, co się robi.
Żegnajcie, Baudelaire’owie!
- Nie uda im się. - Na pewno da się coś zrobić.
Zawsze można zrobić jedną rzecz.
Umrzeć.
Czy wy nie rozumiecie?
Nie rozumiecie, że lwia część życia
to czekanie, aż ludzie, którzy was skrzywdzili,
w końcu umrą?
Kit.
Baudelaire’owie.
Nie udało nam się powstrzymać Hrabiego Olafa.
Jeszcze nie wszystko stracone. Powiedzcie mi, co zaszło w hotelu?
- Macie cukiernicę? - Tam też zawiedliśmy.
Mówiłaś, że cukiernica nam pomoże. Co jest w środku?
Cukier.
- Cukier? - Pochodzący z roślinnej hybrydy
wyhodowanej przez WZS jako obrona przed Mycelium.
- Myślałem, że chroni nas chrzan. - Chrzan leczy,
a hybryda uodparnia.
Zawiodłam was, Baudelaire’owie.
Powiedziałam, że wrócę do hotelu,
ale wtedy ujrzałam S.O.S.
z mobilnego domu powietrznego.
Duncan i Izadora.
- Wiesz, gdzie są? - Czy są bezpieczni?
Nie wiem.
Moją łódź podwodną zaatakowano, zanim do nich dotarłam.
Tak mi przykro.
Nam też.
Pomogliśmy Hrabiemu Olafowi spalić hotel.
Czasem ogień trzeba zwalczać ogniem.
Wtedy cały świat zasnuwa dym.
Tak mówi Dewey.
Powiedzcie mi,
czy jest bezpieczny?
Dewey nie żyje.
Moja córka nigdy nie pozna ojca.
Czuję grzyba w gardle.
Godzina jeszcze nie minęła. Klaus, zostań z Kit.
Nie... Trzymajcie się razem.
Niedługo wrócimy.
- Nie czuję się najlepiej. - Już prawie.
Miejmy nadzieję, że rodzice używali przypraw.
Musimy znaleźć chrzan lub jakiś jego zamiennik.
Wasabi, piołun.
Masz coś?
Nic nie ma. Ani chrzanu, ani wasabi.
To nie może być koniec, jesteśmy blisko tylu rzeczy.
- Szkoda, że rodzice nie mogą nam pomóc. - Może wciąż mogą.
Może zapisali jeszcze jakieś antidotum.
Brak indeksu.
Nie ma spisu treści.
Nie mamy czasu na całą książkę.
Czy jest jakiś inny sposób, by przeszukać książkę?
Możemy ją przewertować.
Wertowanie książki to nie to samo, co czytanie,
tak samo jak przewinięcie programu w telewizji to nie to samo,
co obejrzenie go.
Jednak gdy wertujesz opowiadanie, powstaje jakiś dziwny obraz historii,
pełen zagadkowych zwrotów...
Dobrze, że nie jestem stonogą!
Wyjętych z kontekstu odkryć...
„Pan Poe znany był wtedy pod pseudonimem...”
I desperacji, rosnącej w miarę zbliżania się do ostatniej strony.
Słoneczko ma drgawki. Ja mam problem z oddychaniem.
Niestety...
- moje poszukiwania nie przyniosły efektu. - Czekaj.
Ale czasem, wertując,
natrafia się na to, czego się szukało.
Pismo mamy.
„Na wypadek gdyby zdradziecki świat dotarł do naszych brzegów,
odtworzyliśmy hybrydę w poskręcanym baldachimie”.
Hybryda. Kit mówiła, że to właśnie było w cukiernicy.
Co to jest „poskręcany baldachim”?
Znamy odpowiedź, a ja nie znam słów.
Jabłko.
Co powiedziałaś?
Powiedziała „jabłko”.
Poskręcany baldachim — korzenie!
Jabłka na drzewie.
Lekarstwo jest tuż nad nami!
Nie możemy tu zginąć.
Rodzice zostawili nam odpowiedzi, nawet o tym nie wiedząc.
Może jest za późno.
Może to koniec naszej opowieści.
Chyba mam zwidy.
Widzę Niewiarygodnie Jadowitą Żmiję!
Gryź.
Gorzkie.
A mówią, że pierwszy kęs jabłka jest najsmaczniejszy.
To najpyszniejsza rzecz w moim życiu.
Wyzdrowiejesz. Znaleźliśmy sposób na zwalczenie trucizny.
- Ugryź. - Nie mogę.
Musisz, jesteś chora.
Nie mogę. To zaszkodzi dziecku.
Ona niedługo się urodzi.
Woda się podnosi. Jeśli nie zejdziesz, porwie cię!
Nie mogę się ruszyć.
Nie jestem tak silna jak wy. Ja...
straciłam zbyt wielu bliskich.
Rodziców,
braci,
Deweya.
Twoje dziecko cię potrzebuje.
Musimy ją zabrać.
Trucizna nas osłabiła.
On nigdy nam nie pomoże.
Mamy jakiś wybór?
Sprowadzimy pomoc.
Wreszcie chylicie czoła przed królem Olaflandii.
Nie mamy czasu na te głupoty. Pomóż nam.
Ja mam wam pomóc?
No proszę.
A to ci heca.
Ugryź to jabłko. Zneutralizuje truciznę.
Nie chcę waszego gorzkiego owocu!
Zbyt wiele straciłem, by dalej żyć.
Rodziców, miłość, pomagierów,
ogromną fortunę, której nigdy nie miałem.
Musisz żyć.
Olafie, zrób w życiu jedną dobrą rzecz.
Zrobiłem w życiu wiele dobrego.
Przygarnąłem trzy sieroty.
To ty uczyniłeś nas sierotami!
Tak sądzicie?
- Wiemy to. - Nic nie wiecie.
Prosimy, musisz pomóc Kit.
Dziecko zaraz się urodzi. Ona może umrzeć!
Kit... umrzeć?
Dawaj to.
Źle to wygląda.
Wielkie mecyje.
Witaj, witaj, witaj.
Ohyda.
Ty.
Mówiłem, że zrobię to jeszcze raz, ostatni raz.
Jesteś złym człowiekiem.
Myślisz, że za jeden dobry uczynek wybaczę ci wszystkie twoje błędy?
Nie przepraszałem.
Pokaż oczy.
Noc tysiąc oczu posiada,
dzień jedno tylko ma.
A jednak światło pięknego świata umiera z odejściem słońca wraz.
Umysł tysiąc oczu posiada, serce jedno tylko ma.
A jednak światło całego życia umiera, gdy miłość gaśnie w nas.
Nigdy cię nie zapomniałem.
Krzywdzisz ludzi.
Taa,
a ludzie krzywdzą mnie.
Już po wszystkim.
Jak mawiał twój brat?
Człowiek wciąż zaraża nieszczęściem człowieka.
To dopada każdego w tym świecie jak leci.
Więc jeśli potrafisz, szybko stąd uciekaj.
I lepiej nie planuj posiadania dzieci.
Odszedł, siostrzyczko.
Umarł.
Jak zapewne wiecie, porodem nazywamy
wydanie na świat dziecka.
Wiecie też pewnie, że poród to bardzo trudne zadanie.
To dziewczynka.
Jak jej dasz na imię?
Dajmy jej imię po waszej mamie.
Zawsze chciałam być tak dobrą matką jak ona.
Będziesz.
Za późno.
Jabłko nie działa.
Osierocę swoje dziecko.
Obiecajcie mi, Baudelaire’owie...
że nie będzie sama.
Już dobrze.
Kit!
Nie odchodź!
Kit!
Prosimy, nie odchodź!
Kit!
Prosimy, nie zostawiaj nas!
Zapewne wasze oczy były zamknięte, gdy przychodziliście na świat,
to znaczy, gdy opuszczaliście bezpieczne łono matki
lub, jeśli jesteście pławikonikami, woreczek żółciowy ojca,
nie znaliście ludzi, którzy opiekowali się wami u początku waszej drogi,
gdy byliście jeszcze mniejsi, delikatniejsi i bardziej wymagający.
Gdybyśmy wiedzieli, co nas czeka,
widzieli zbrodnie, szaleństwa i niepowodzenia będące naszym udziałem,
może wszyscy zostalibyśmy w łonach matek,
a na świecie nie byłoby nikogo
poza wielką rzeszą ciężarnych, poirytowanych kobiet.
Historia każdego z nas zaczyna się w ciemności,
nasze oczy są zamknięte.
Historia każdego z nas również tak się kończy,
gdy wypowiadamy ostatnie słowa...
nim odejdziemy w ciemność...
i ciszę.
Wioletko...
Co zrobimy?
Zaopiekujemy się nią.
Jak?
„Biblioteka jest jak wyspa na bezkresnym morzu ignorancji...”
„Szczególnie jeśli jest wysoka,
a teren wokół został zalany”.
Rodzice zostawili tę książkę.
NIEKOMPLETNA HISTORIA
Możemy zacząć od początku.
Strona pierwsza.
„Znów wyruszamy w podróż
i Bertand nalegał, byśmy tutaj ją dokumentowali”.
„Wiemy, że żadna książka nie zawiera każdej historii świata,
nawet jeśli książka jest długa, a świat staje się mniejszy”.
„Być może za wiele lat
książkę tę odkryją inni podróżnicy,
którzy przeczytają o swoich poprzednikach...
...historiach przez nich pozostawionych...
...i całej tej serii niefortunnych zdarzeń”.
ROZDZIAŁ CZTERNASTY
Ostatni rozdział.
Dla Beatrice –
Jesteśmy jak łodzie mijające się nocą,
szczególnie ty.
Dziś nadejdzie przypływ, a my podjęliśmy decyzję.
Opuścimy wyspę w łodzi, którą Bertrand zbudował i nazwał po mnie,
aby dołączyć do świata teraz, gdy ma się urodzić nasze dziecko.
Przybyliśmy tu, by bezpiecznie wychować dzieci,
ale teraz widzimy, że nie da się ich wiecznie chronić.
Jeśli to dziewczynka, nazwiemy ją Wioletka.
A jeśli to chłopiec...
Lemony.
Lemony?
- Chcieli mnie nazwać Lemony. - Czemu to imię było tak ważne?
Poznaliśmy jednego.
Rodzice nigdy o nim nie mówili.
Jak o wielu innych rzeczach.
Ciasto!
Gotowa?
Raz, dwa, trzy...
Wszystkiego najlepszego!
- Nie wierzę, że to już rok. - Dziwne miejsce na obchodzenie urodzin.
Opowiemy jej,
- jak obchodziłaś urodziny na u-bocie? - Albo ty w celi?
To już rok. To znaczy, że jutro znów zaleje falochron.
Możemy odpłynąć.
Niby dokąd?
Nie możemy jej tu trzymać na zawsze. Rodzice to wiedzieli.
Co znajdziemy, gdy odpłyniemy?
Świat to miejsce skomplikowane i kłopotliwe,
a wszystkich historii nie opowie nawet jeden bardzo oddany pracy, samotny badacz.
Historii o szlachetnym rodzeństwie,
które przeżyło pożar i orły, by w końcu znów być razem.
Lub o dwójce współkapitanów
próbujących odnaleźć zaginionego ojczyma.
Ahoj! Tu kapitan Widdershins. Jest tam kto?
Lub o trupie aktorów, którym udało się znaleźć spełnienie.
Choćby na jedną noc.
Słyszałem nawet o dzielnym wężu,
który przepłynął ogromną odległość, by dostarczyć jabłko na pewną łódź.
Choć oczywiście wciąż są niewiadome.
Nie możemy wyruszyć łodzią Olaf.
Oryginalna nazwa jest chyba pod spodem.
Tak, to twoje imię.
Tak nazywała się też nasza mama.
Czy jesteśmy na to gotowi?
Jeśli będziemy czekać, aż będziemy gotowi, życia nam zabraknie.
Chodź, Beatrice.
Płyńmy do domu.
Czasem kończy się rozdział,
ale to nie oznacza, że kończy się historia.
Niektóre toczą się dalej,
nawet wtedy, gdy opowiadający zakończył już swoją opowieść.
Może to dziwne, ale wciąż liczę na najlepsze,
choć to, co najlepsze, zupełnie jak interesujący list,
przychodzi bardzo rzadko.
Choć gdy czternasty raz ktoś śledzi cię w drodze do motelu,
to niekoniecznie policja czy niedobitki wrogów. To...
może być krewny...
chcący...
podzielić się opowieścią.
I piwem korzennym z lodami.
Pan Snicket?
Jestem pana siostrzenicą.
Beatrice Baudelaire druga.
Czy chciałby pan usłyszeć historię naszej rodziny?
Z wielką chęcią.
Jak pan wie, Wioletka, Klaus i Słoneczko Baudelaire’owie byli mądrzy...
Uroczy, pomysłowi, o...
…miłych dla oczu twarzach.
Mieszkali z rodzicami w willi położonej w sercu miasta.
Zna pan tę historię?
Częściowo.
- Czy zna pan część o piratach? - Piratach?
O fińskich piratkach.
To było już po tym, jak odpłynęliśmy,
ale przed trzecią podróżą na Słoną Plażę.
Wioletka właśnie spięła włosy, by zrobić mechanizm sterujący,
a Klaus studiował mapy pływów,
gdy Słoneczko spojrzała znad sałatki z czarnej fasoli i mango
i rzekła: „A niech to dunder świśnie!”.
Napisy: Peter S.