NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Değiştir, değiştir kanalı
Bu dizi insanda ne huzur bırakır Ne de ağız tadı
Ki her bölümde Apayrı bir can sıkıntısı
O yüzden değiştir kanalı
Değiştir, değiştir kanalı
Baudelaireler kapılmış akıntıya Çıkmışlar haritanın dışına
Olaf hemen arkalarında Elinde bir mantar ve tuzakla
Hikâyemizin sonu trajedi Sığ bir kıyıda bitecek gibi
Yalvarırım sana, yalvarırım Bırak izlemeyi, kurtar kendini
Değiştir, değiştir kanalı
Değiştir kanalı
Çünkü burada göreceğin tek şey
Keder ve dehşettir
Aklı başında birinin
Sana diyeceği şey tektir
Değiştir kanalı
Değiştir, değiştir kanalı
SON
Değiştir, değiştir kanalı
Beatrice'e...
Ben büyüdüm, sen öldün,
Dünyaysa kabusa döndü.
Nereye, küçük hanım?
Denouement Oteli'ne, lüfen.
Denouement Oteli yıllar önce yandı.
Külden ibaret artık. Neden gitmek istiyorsunuz ki?
Birini arıyorum.
Umarım bulursunuz, Bayan...
Baudelaire.
Hayatta mutluluğa alışmanın
çaresizliğe alışmaktan kolay olduğunu fark etmiş olabilirsiniz.
Dondurmalı kök birasını on üçüncü kez içtiğinizde,
ilk içtiğinizdeki kadar güzel gelmeyebilir
çünkü kök birasıyla vanilyalı dondurma karışımının
tadına alışmışsınızdır.
Ancak birinin sizi takip ettiğini on üçüncü kez fark ettiğinizde,
çaresizliğiniz ilk seferkine kıyasla çok daha fazladır
çünkü yıllardır kaçaksınızdır ve çok yorulmuşsunuzdur.
SON SAYI! THE DAILY PUNCTILIO YALAN HABERCİLİKTEN KAPATILIYOR!
Benim adım Lemony Snicket.
Yıllardır kaçağım ve çok yoruldum.
Bir zamanlar arkadaşlarım, kardeşlerim ve
sevdiğim kadınla birlikte bir gizli teşkilata üyeydim.
Artık o insanlar ve teşkilat yok
ve ben günlerimi tek başıma dondurmalı kök birası içip
Baudelaire yetimlerinin berbat, hazin vakasını takip ederek geçiriyorum.
Ama vakanın izini kaybettim.
Baudelairelerin yıllar önce o yanan otelden kaçıp
denize açıldıktan sonra nereye gittiğini bulamıyorum.
Sonrasında başlarına neler geldiğini de...
Tek bildiğim bu hikâyede...
...mutlu son olmadığı.
Bu anlamda...
Korkarım Baudelaire yetimleriyle aynı gemideyiz.
Zafer benim!
Denouement Oteli'ni yakıp kül ettim,
G.İ.T.'yi sonsuza dek yok ettim ve
Baudelaire yetimleri nihayet elimde!
Sonunda, servetleri benim olacak!
Diyorsun.
Galiba ilk olarak yeni bir araba alacağım.
Şöyle büyük motorlu bir şey.
Böylece hız sınırını aşıp diğer arabalara aniden çarpabilirim.
Yetimler, en yakın araba galerisine çekin!
Hiçbir yere çekemeyiz. Rüzgar durdu ve kürek çekmekten yorulduk.
Tembellik yapmayın.
Siz işe aldığım en kötü yardakçılar çıktınız.
-Biz yardakçın değiliz! -Yiyecek ne var burada?
-Fındık? -Sensin fındık!
Kaptanın kim olduğunu unutuyorsunuz herhalde.
Dediğimi yapmazsanız, bu dalgıç başlığını
kırarım ve sonra çok pişman olursunuz.
Sen de olursun. Medusa Miselyumu'nu salarsan hepimiz zehirleniriz.
Aynı gemideyiz.
Kendinizi zeki sanıyorsunuz.
Ama yetim kaldığınızdan beri, işiniz gücünüz şikayet.
Siz mızmızlanıp işe yaramazken,
ben bir plan yaptım.
Okyanusun ortasında, Carmelita 2'de
mahsur kalmak zorunda değiliz.
Çünkü ben...
...kayığın adını Olaf diye değiştireceğim!
Queequeg'de gelgit tablolarına baktım.
Şehre doğru bir rota çıkarabilirim.
Bir pusula yapabilirim.
Sadece mıknatıslı bir metal ve bir mil lazım.
Kont Olaf'ı ne yapacağız?
İtelim.
Yön gösterecek pusulamız olmayabilir ama ahlakî pusulamız var.
İnsanları öylece suya itemeyiz.
Kont Olaf'ı bile mi?
O etraftayken, kimse güvende değil.
Korkunç bir şey bu.
Korkunç birine yapacak olsak bile.
Başka çaremiz mi var?
Vay...
Vay, vay, vay...
Sanki rüzgar döndü ve fırtına bulutları toplanıyor.
Mecazen demek istedim.
Tam anlamıyla demek istedin.
BAUDELAIRELERİN OLABİLECEĞİ YERLER:
GAZOZCU
DENİZİN DİBİ
Klaus?
Klaus!
-Sunny! -Buradayız.
İyiyiz. Fırtınadan sağ çıktık.
Sanırım.
Neredeyiz?
Bir adanın kıyı sahanlığında, deniz surunun içinde.
Fırtına bizi sürüklemiş olmalı.
-Pek çok şeyi daha sürüklemiş.
Galiba denize atmamıza gerek kalmadı.
Sence o...
Onu hiç böyle sakin görmemiştim.
Bana kahve getirin, yetimler! Zor bir gece geçirdim.
Kıyı sahanlığındayız. Burada kahve yok.
Saçmalamayın, şurada bir espresso makinesi var.
Elbiseli kızın yanında.
Kazazedeler!
Korkma. Ben Violet Baudelaire
ve bunlar da kardeşlerim, Klaus ve Sunny.
-Adın ne? -Cuma.
Çok güzel bir isim. Sen de mi kazazedesin?
Adada yaşıyorum.
Bir ada keşfettim!
Adını Olaf Diyarı koyacağım.
Sen keşfetmedin. Burada yaşayan insanlar var zaten.
Eminim beni kral sanıp tapacaklardır!
Önümde diz çök, Cuma!
Yok, sağol. Kolonimiz monarşiyle yönetilmiyor.
Henüz yani.
Bizi koloniye götürür müsün?
-Arkadaşınızı da mı? -O arkadaşımız değil.
Onlar benim kölelerim.
Beni liderine götür.
Sizi kolaylaştırıcımıza götürebilirim ama seni sevmeyecektir.
Bugün Fırtına Temizliği Günü.
Fırtınadan sonra kıyıya vuran herşeyi toplayıp Ishmael'e götürürüz.
Ishmael?
Neyi tutup neyi atacağımıza karar vermemize yardım eder.
Fırtınadan sonra neler buldun, Alonso?
Bu kuş kafesini buldum.
Epey büyük. Sanırım kartal gibi büyük kuşlar için.
Adada hiç kuş olmadığı için
kuş kafesine ihtiyacımız olduğunu sanmıyorum.
Yerinde olsam o işe yaramaz şeyi atardım.
Ama seni zorlayamam.
Başka kim bulduklarını paylaşmak istiyor?
Buna koloni mi diyorsun? Bir grup hurt bunlar!
Yurt demek istedin herhalde. Çadır yani.
Bilmem, çaldıracak pek bir şey yok bence.
Bir akordiyon buldum.
Ben bu deniz canavarı heykelciğini buldum!
Ben de kazazede buldum!
Bu yöneticimiz, Ishmael.
Bana kısaca Ish deyin.
Ben Violet Baudelaire. Bunlar kardeşlerim Klaus ve Sunny.
Bu adam da buradaki herkes için tehdit!
Sen!
Bu adayı ve bu çocukları Kont Olaf'ın adına talep ediyorum.
Tahtımdan in hemen.
Yok, inmeyeyim.
Kont Olaf'ı hiç duymadım.
Issız bir adada, sakallı bir kart horoz olmayan herkes
Kont Olaf'ın mühim tiyatro çevrelerinde çok meşhur olduğunu bilir.
Sen söyleyince hatırladım.
O ismi kıyıya vuran bir oyun eleştirisinde görmüştüm.
Amatör oyuncu diyordu.
-Yalan. -Fena palavracı diyordu.
-İftira. -En büyük suçu
cinayetlerle, kundaklamayla, çocuk istismarıyla dolu
uzun bir liste değil de, kesinlikle yeterli olmadığı bir
rolü oynayacak kadar küstah, yapmacık ve...
-Hakaret!
-...baya da bir yaşlı... -Zalimlik!
...olması diyordu.
Bana bak!
Bu dandik adanın büyücüsü olabilirsin
ama elinde zıpkın olan benim.
-Şimdilik. -Şimdilik mi?
İstersen beni vurabilirsin.
-Çok isterim. -Bütün bu iyi insanları vurabilirsin.
Hadi ama, elbiseli bir grup hippi ne yapabilir ki bana?
-Yardakçılar, bir şey yapın! -Senin yardakçın yok.
-Hepsi seni terk etti. -Doğru!
Uzlaşmaya ne dersin?
Ada sende kalsın, ben çocukları alayım. Ne dersin?
Alonso, kuş kafesini getir.
Sanırım işe yarayacağı bir şey buldum.
Nasıl bir canavar insanı kuş kafesine kapar ki!
Ne bakıyorsun, tıfıl?
Onu deniz suruna götürün.
Burada çürük elmalara yer yok.
Çürük elma mı?
Bekleyin! Baudelaireler! Beni götürmesinler!
Şeyin sırlarını biliyorum ben...
Anlatın bakalım. Sizin gibi üç çocuk nasıl oldu da
adaya böyle bir adamla düştü?
Uzun hikâye.
Çok uzun.
Üç sezon.
Ama daha bitmedi.
-Geri dönmemiz lazım. -Bu adadan çıkış var mı?
Nasıl baktığınıza bağlı.
Deniz suru bizi fırtınalardan korur
ama korkarım o sivri kayaların üstünden geçmek
neredeyse imkansız.
-Yani mahsur kaldık. -Pek sayılmaz.
Sular yılda bir kez, kayığı surun en alçak kısmından
geçirecek kadar yükselir.
O güne Karar Günü denir ve
işe bakın ki, o gün yarın.
Gitmek isteyenler için bir uskundramız var.
Şuradaki büyük kano.
Ama kimse gitmiyor.
Koyun sürümüz de şurada. Onlar da kazazede.
-Renkleri garipmiş. -Flamingolar için normal ama.
Bu koyunlar da flamingolar gibi karidesle beslendiği için
tüyleri eşsiz bir mercan tonundadır.
Elbiselerimiz ve çadırlarımızdaki renkten.
Herkes mutlu.
Baya güzel bir şey bu.
Fırtınadan bitkin düşmüşsünüzdür. Size temiz giysi verelim.
Şanslısınız. Alonso şey yapıyor...
Ceviche!
Limon ve baharatla marine edilen çiğ deniz ürünleriyle yapılan bir yemek.
Normalde. Ama adada turunçgil veya baharat olmadığı için
bizimki sadece çiğ balık.
Şiş kebap?
Kardeşim neden pişirmediğinizi soruyor.
-Naneli sos? -Veya koyunları niye yemediğinizi.
Kusura bakmayın. Aşçılığa merak saldı da yakın zamanda.
Ateş dünyadaki en tehlikeli şeylerden biridir.
Kesinlikle aynı fikirdeyiz.
Bu kadar insan adaya nasıl geldi?
Cuma'ya hamileyken gemi seyahatine çıktım.
Gemi buzdağına çarpınca buraya düştüm.
-Boraya yakalandım. -Manati kazasına karıştım.
Eski hayatınızı özlemiyor musunuz?
Ben pek hatırlamıyorum. Rüya gibi, puslu biraz.
Bu adada bir felsefemiz var:
"Dertlerinizi unutun."
İçecek bir şeyler alır mıydınız?
Fermente hindistancevizinden yapılma bir likör.
Tadını sevdik mi, bilemedim. İçmemiz şart mı?
Yani, zorlamam.
Burada içme suyu olmadığı için
içmezseniz sıvı kaybından ölebilirsiniz.
Şey, Ishmael...
Bana Ish deyin.
Kont Olaf'tan kurtulduğumuza emin miyiz?
Kafesten kaçıp zıpkını bulabilir veya...
Daha kötüsü olabilir.
Mantar.
Endişelenmenize gerek yok.
Bütün tehlikeli nesneleri adanın öbür ucuna gönderiyoruz.
Böylece zarar veremiyorlar.
Kont Olaf'a gelince, onun kafesini de deniz surunun oraya koyduk.
Yarın deniz suru sular altında kaldığında,
Kont Olaf boğulacak.
Zalimce değil mi?
Nasıl baktığınıza göre değişir.
-Rahat. -Elbiseler rahat olabilir ama
Olaf'ı öldürme konusunda içim rahat değil.
-Biz yapmıyoruz ki. -Durdurmuyoruz da ama.
Olaf giderse, biz de istediğimiz yere gidebiliriz.
Uzun zamandır kaçıyoruz ve ben çok yoruldum.
Ishmael dertlerinizi unutun dedi.
Belki de vakti gelmiştir.
Tatsız ceviche çok da heyecan verici bir yemek değil.
Ama okyanustan taze çıkmış bir şey yemediysen yaşamış sayılmazsın!
Su arıtma sistemi yapmayı düşündünüz mü?
Su neleme neyi?
Su arıtma sistemi tuzlu suyu
içme suyuna ve tuza ayıran bir cihazdır.
Böylece hindistancevizinden başka bir şey içebilir ve
yemeği tuzla lezzetlendirebilirsiniz.
İyi fikir.
En yeni kazazedelerimiz Baudelaire yetimlerine!
Baudelairelere!
Bence hepimiz Karar Günü'nden önce
güzel bir uyku çekelim.
Fırtına geliyor sanki.
Fırtınalar burada bir anda patlar.
Violet, kalabilir misin?
Demek bir icat fikrin var.
Su arıtma sistemi. Zor olmayacaktır.
Kıyıya vuran nesnelerle yapabilirim bence.
Peki ya hindistancevizi likörü içmekten
midemiz temiz suyu kaldıramazsa?
Ya ne içeceğimiz konusunda tartışmaya başlarsak?
Pardon, yanlış mı yaptım?
Buradaki insanlar adaya gelmeden önce zor hayatlar yaşamışlar.
Burası güvenli olduğu için ve bana güvendikleri için kalıyorlar.
Sadece bir fikirdi.
Evet ama fikirler yeni fikirler doğurur,
sonra da tartışmalar çıkar ve hizipleşmeler oluşur.
Buraya düşmenize sebep olan şeyi hatırla.
Kayığı sallama.
Bu, sorun çıkaracak bir şey yapmamak anlamına gelen bir deyim.
Ishmael sorunlu biri. Gitmeliyiz.
Nereye?
Bizi bekleyen bir evimiz yok. Hatta herhangi bir evimiz yok.
Okuyacak, pişirecek, icat edecek şeyler olmadan mı yaşayacaksın?
Hayır! Bilmiyorum.
Ailemizle olan hayatı hatırlamaya çalışıyorum
ama rüya gibi, puslu.
Anıların zaman içinde solması normaldir.
Yüzlerini bile zor hatırlıyorum.
Neden onca sırrı bizden sakladılar?
Başımıza gelenlerin sebebi onlar!
Onlar yüzünden...
Yetimiz.
Yemekte Ishmael bize Baudelaire yetimleri dedi.
Ailemizi kaybettiğimizi söylememiştik.
Ishmael bir şeyler gizliyor. Ne olduğunu bulmalıyız.
Söylemez ki.
Ama söyleyecek birini tanıyoruz.
"Vay, vay, vay," dedim.
Gıcık merakınızın sizi buraya getireceğini biliyordum.
Bana muzlu kokteyl getirdiniz mi?
Ceviche getirdik.
Bu soğuk, çiğ bir balık!
Kılçık mı? Beni öldürmeye mi çalışıyorsunuz?
Etkilendim.
Bir şey anlatacaktın. Ishmael'le ilgili, değil mi?
Göründüğün kadar aptal değilmişsin. Gerçi o kadarı mümkün değil zaten.
İlk başta o saçma sakalı yüzünden tanıyamadım.
Ama o beni tanıdı.
O yüzden buraya kapattı. Sırlarını açık etmeyeyim diye.
Ne sırları?
Beni çıkarırsanız söyleyebilirim.
Söylersen çıkarabiliriz.
Önce çıkarın.
Önce söyle.
-Önce çıkarın! -Ishmael seni boğacak!
Söylemezsen öleceksin!
Elbette öleceğim!
Dünyanın düzeni bu, Baudelaireler!
Herkes etrafta sırlarıyla, planlarıyla dolaşıp
birbirini alt etmeye çalışıyor
ve sonra da ölüyor.
Ishmael beni buraya kapadı
ama siz çıkarırsanız onu alt edebilirim
ve siz de yardakçılarım olabilirsiniz.
Sonra tekneyi alıp ortamlara geri döneriz!
Biz yardakçın olmak, oyunlarına dahil olmak istemiyoruz.
-Hadi. Vaktimizi harcıyor. -Peki.
Gidin.
Ben kendi kendime çıkarım! Her zamanki gibi!
Sonra da yeni bir kılıkla dönerim! Hem de en iyisiyle!
Kafeste olabilirim ama bende hâlâ iş var.
Duyuyor musunuz?
Baudelaireler?
Bir battaniye alsaydım bari!
Ishmael?
Gitmiş.
-Botlarını bırakmış. -Bir de ayak izlerini.
İyi fikir, Sunny. Araştıralım.
Ishmael, kolonidekiler uyurken gizlice çıkıyor olmalı.
O zaman sadece bizden değil,
tüm koloniden sakladığı sırları var.
-Çıkmaz sokak. -Belki de değildir.
Acaba...
Bu geçit adanın diğer tarafına gidiyor olmalı.
Ishmael tehlikeli şeyleri oraya yolladığını söylemişti.
Bütün bu nesneler deniz suruna takılmış olmalı.
Tehlikeli oldukları için buraya yolladığını söylemişti.
Bütün bunlarla neler icat edilir, düşünsene.
Ve araştırılır.
Bir de pişirilir. Değil mi, Sunny?
Sunny!
Ağacın içinde bir ev.
Biri su arıtma sistemi yapmış.
Kızartma.
Biri kitap okuyormuş.
"Karanlık geçmişten biri kıyıya vurdu.
Beni tanımadan bir kafese kapamak için diğerlerini ikna ettim.
Kendime not: Neden kimse bana Ish demiyor?"
"Diğer kazazedeler konusunda da endişeliyim.
Gençler ama kayığı sallamayan bir Baudelaire görmedim."
Dipnot var. "Bkz. sayfa 252."
-Sanki... -Olamaz.
Evet, Baudelaireler.
Annenizin el yazısı.
Annemizin el yazısı neden o kitapta?
Çünkü aileniz bu adada yaşamıştı.
Burada mı? Onları tanıyor muydun?
Kimsin sen?
İlginç bir soru bu.
Eskiden okul müdürüydüm.
Evet, yıllar önceydi.
Prufrock Hazırlık diye bir okulda.
Birçok okul gibi orası da iyi finanse edilmeyen bir kurumdu.
Ama her sene gözünde tıpkı sizinkine benzer bir
ışıltı taşıyan birkaç çocuk çıkardı.
Snicketlar. Quagmirelar.
Kont Olaf. Annenizle babanız.
Öyle bir çocukla karşılaştığımda
onu gizli bir teşkilata üye yapardım.
Benim teşkilatıma.
G.İ.T.'i sen kurdun.
Yangın çıktığında Resmi İtfaiye Teşkilatı söndürmeye gider.
Ama mecazi yangınların da söndürülmesi gerekir.
Benim öğrencilerim de pek çok şeye ilgi duyuyordu.
Edebiyat, bilim, müzik, tiyatro,
hayvan davranışları, mutfak sanatları.
Ben de bir grup meraklı ve becerikli genç, dünyadaki cehalet ve
adaletsizlikle mücadele etmek için bir araya gelirse ne olur diye düşündüm.
Dünyayı daha sessiz, güvenli bir yer yapabilirdik.
Bir süre yaptık da. Sonra, hepsi yanıp kül oldu.
-Hizipleşme. -Evet.
Dünyanın sorunlarına karşı direnmeye çalışabilirsiniz
ama sorun gelgit gibidir.
Hep geri döner.
Hizipleşme yaşandığında teşkilatımı bırakıp buraya
sürgün hayatı yaşamaya geldim.
Sonra anne babanız da geldi.
Ailelerini güvenli bir yerde kurmak istiyorlardı.
Bu evi yaptılar,
bu deftere yazdılar, leziz yemekler pişirdiler
ve muazzam icatlar yaptılar.
Sonra bir gün...
...gittiler.
Onları uyarmaya çalıştım.
Dünyada onları korkunç şeylerin beklediğini söyledim.
The Daily Punctilio kıyıya vurunca yangın haberini okudum ve
o korkunç şeylerin gerçek olduğunu anladım.
BAUDELAIRE MALİKANESİ YIKILDI
Karar Günü başlamak üzere ve sizin de bir karar vermeniz gerek.
Anne babanızı kurtaramadım.
Onları koruyamadım ama çocuklarını koruyabilirim.
Hindistancevizi likörü için.
Ve bunu bir düşünün.
Ne düşünüyorsun?
Keşke sadece el yazıları değil, kendileri de burada olsaydı.
Bir insana dair hatıralarınızla el yazıları arasındaki fark şudur:
mürekkeple yazılan kelimelerin aksine çoğu hatıra zamanla solup gider.
Muhtemelen artık agulayan, ufak bir bebek olmanın nasıl bir şey
olduğunu hatırlamıyorsunuzdur.
Tıpkı benim gecenin bir saati gizli tünellerden gitmek yerine,
gündüz tramvaya binmeyi artık hatırlamayışım gibi.
Ama bazı hatıralar asla solmaz
ve o hatıralar çoğunlukla kaybettiğimiz insanlara dairdir.
Onları tıpkı Beatrice'ten,
yani bir daha hiç birlikte dondurmalı kök birası içip at kostümü
giyemeyeceğim bir kadından aldığım bütün mektupları taşımam gibi
yanımızda taşırız.
Merhaba?
Burada kimse var mı?
Koloniciler, dikkat!
Bir Karar Günü daha geldi, çattı.
Adayı terk etmek isteyen var mı?
Akıllıca bir karar.
Karar Günü sona ermiştir!
-Henüz bitmedi. -Çünkü biz gitmeye karar verdik.
Baudelaireler, tedirgin gibisiniz.
Likör almaz mıydınız?
İçmeyeceğiz. Siz de içmemelisiniz!
Bu defterde okuduk, içinde uyuşturucu var!
Biraz afyon almanın bir sakıncası yok.
Ishmael sizi kontrol ediyor!
O yüzden kimse eski hayatını hatırlamıyor ve
geri dönmek istemiyor!
Baudelairelerin kafası karışmış.
Belli ki susuz kalmışlar.
Bence biraz likör içmelisiniz.
Şiddetle öneriyorum.
Kazazede!
Yaralanmış gibi.
Gayet de hamile.
-Kit! -Kit!
Efendim?
Benim, Kit Snicket.
Gördüğünüz gibi, gayet de hamileyim.
Hayır, değilsin. Kont Olaf'sın. Bebek bile anlar!
Ben kazazedeyim ve hediyelerle karşılanmalıyım.
Kazazede değilsin. Kafese tıktığımız zalimsin.
-İlaca ve en iyi şarabınıza ihtiyacım var. -Kit bu.
Saldaki kadını dikkate almayın!
Kit!
Nefes alıyor.
-Ne olmuş sence? -Bilmiyorum.
Ben bileğini sarayım, sen Olaf'la uğraş.
Hiç bu kadar çok kitap görmemiştim.
Ben hiç kitap görmedim.
Oradaki hain kadın bu kitapları sırf siz zavallı adalılara
sorun yaratmak için buraya getirmiş.
Buna kanmıyoruz!
-Ishmael. -Bakın, kim varmış.
Terbiyeli bir insan olarak kimsenin cinsiyetini baştan
tahmin etmem ama sen terbiyemi bozmaya çalışıyorsun.
Çıkar şu saçma kostümü!
Önce sen, Ish.
Hâlâ rezilsin, Olaf.
Hareketlerinin sorumluluğunu alma vakti geldi.
Sen alırsan ben de alırım.
Yiğit bir okullu çocuğu alıp
kitapların, şiirin ve öğrenmenin kendisini koruyacağına inandırdın.
Ama korumadılar.
Sahip olduğum her anne baba figürü ya beni yarı yolda bıraktı, ya da öldü.
Bu son.
Senin için öyle.
O kafesten nasıl çıktığını bilmiyorum ama...
-Kılçıkla kilidi açtım. -Seni derhal geri koyacağım oraya.
Hiç sanmıyorum.
Haklıydın, Ish.
Bir koloniye karşı tek bir zıpkın pek de tehdit sayılmaz.
Ölümcül zehirli bir mantarla dolu bir dalgıç başlığına ne dersin peki?
Yoksa...
Doğru!
Medusa Miselyumu'nu buldum.
Bana o üç yetimle kanoyu vermesen de bu adanın üzerine salacağım.
Yetimler isyankar olabilir ama hâlâ benim korumam altındalar.
Onları almana izin vermem.
Beni nasıl durduracaksın peki?
Bununla.
-Sunny? -Kit!
-Violet. -Bir adaya düştün.
-İyi olacaksın. -Sanırım hiçbirimiz iyi değiliz.
Tehlikeli bir mantarla dolu bir başlık kıyıya vurdu. Gördünüz mü?
Sanırım nerede olduğunu biliyorum. Sunny, burada kal!
-Olamaz! -Ateş etme!
Beni zıpkınla vurdun.
Sen başlattın!
Resmen sen başlattın!
Kimin başladığının önemi yok. Bu sporlar Medusa Miselyumu!
Medusa Miselyumu mu?
Boğazımda tuhaf bir his var.
Evet. O tuhaf his
ölümcül sporlarıyla sizi zehirleyen bir mantar.
-Ölümcül mü? -Yabanturpu lazım!
-Tek panzehiri bu! -Ya da wasabi.
Adada baharat yok ki!
Bu benim nihaî zafer anım!
Nihayet istediğim her şeyi...
Her şeyi..
Ölmek istemiyorum.
Yabanturbu ya da yerine koyacağımız bir şey lazım!
Durun. İğrenç Patika'da yabanturbu fabrikası vardı.
Uskundrayla gidip kurtulabiliriz!
Yetişemezsiniz ki!
Uskundraya!
-İtin, millet. -Yetişemezseniz ne olacak?
Yetişirseniz de mantarı tüm dünyaya yayabilirsiniz!
Feci bir hata yapıyorsunuz!
Belki öyledir.
Lider olmak ebeveyn olmak gibidir. Çocuklarını korumaya çalışırsın.
Her zaman ne yaptığının bilincinde olmazsın.
Elveda, Baudelaireler!
Elveda!
-Ulaşamayacaklar. -Yapabileceğimiz bir şeyler olmalı.
Her zaman yapabileceğiniz bir şey vardır.
Ölebilirsiniz.
Anlamıyor musunuz, Baudelaireler?
Hayatın büyük bir kısmının sizi yaralayan insanların
nihayet, nihayet ölmesini bekleyerek geçtiğini anlamıyor musunuz?
Kit.
Baudelaireler.
Kont Olaf'ın Medusa Miselyumu'nu salmasını engelleyemedik.
Her şey bitmedi. Otelde neler olduğunu anlatın.
-Şekerlik sizde mi? -Onu da başaramadık.
Şekerliğin yardımcı olabileceğini söylemiştin. İçinde ne var?
Şeker.
-Şeker mi? -G.İ.T.'nin bizi Miselyum'dan korumak
için geliştirdiği melez bir bitkiden yapılma.
-Yabanturbu sanmıştım onu ben. -Yabanturbu sizi iyileştirir.
Melez bitki bağışıklık kazandırır.
Baudelaireler, sizi yarı yolda bıraktım.
Otele döneceğimi söylemiştim.
Ama sonra bir sıcak hava balonundan
gelen yardım çağrısını gördüm.
Duncan'la Isadora.
-Neredeler? -Güvendeler mi?
Bilmiyorum.
Onlara ulaşamadan denizaltım saldırıya uğradı.
Çok üzgünüm.
Biz de üzgünüz.
Kont Olaf'ın oteli yakmasına yardım ettik.
Bazen ateşe ateşle karşılık vermek gerekir.
Ateşe ateşle karşılık verince dünya küle döner.
Dewey'in sözü.
Söyleyin, Baudelaireler.
O iyi mi?
Dewey öldü.
Bebeğim babasıyla hiç tanışamayacak.
Mantarı boğazımda hissedebiliyorum.
Bir saat olmadı daha. Klaus, Kit'in yanında kal.
Hayır. Baudelaireler...
Ayrılmayın.
Dayan. Birazdan geleceğiz.
-Violet, iyi hissetmiyorum. -Geldik sayılır.
Umarım anne babamız baharat kullanıyordur.
Yabanturbu veya yerine geçecek bir şey bulmalıyız.
Wasabi, pelinotu!
Bir şey var mı?
Hiçbir şey yok! Yabanturbu da, wasabi de yok.
Böyle bitemez. Bir sürü şeye bu kadar yaklaşmışken olmaz.
-Keşke ailemiz bize yardım edebilseydi. -Belki de edebilirler.
Başka bir panzehiri varsa yazmışlardır belki.
Dizin yok.
İçindekiler kısmı yok.
Bütün kitabı okuyacak vakit de yok.
Bir kitabı okumadan incelemenin bir yolu var mı?
Göz gezdirebiliriz.
Göz gezdirmek okumakla aynı şey değildir.
Tıpkı televizyondaki bir programı hızlı sarmanın izlemekle
aynı şey olmaması gibi.
Ama bir anlatıda göz gezdirdiğinizde karmaşık sözlerle...
İyi ki kırkayak değilim!
...bağlam dışı aydınlanmalarla...
"O sırada Bay Poe sahne adıyla tanınıyordu..."
...ve sona doğru artan çaresizlikle dolu tuhaf bir hikâye görürsünüz.
Sunny titriyor. Ben de zor nefes alıyorum.
Maalesef...
-...aramalarım sonuç vermedi. -Dur.
Ama bazen de göz gezdirirken,
aradığınız şeyi bulursunuz.
Annemizin el yazısı.
"Dış dünyanın hainliği kıyılarımıza kadar ulaşırsa diye
melez bitkiyi yumrulu gölgelikte yeniden ürettik."
Melez bitki. Kit şekerlikte melez bitki var demişti.
"Yumrulu gölgelik" ne, bilmiyorum.
Cevabı bulduk ama kelimeleri bilmiyoruz.
Elma.
Ne dedin, Sunny?
Elma dedi.
Yumrulu gölgelik... Yukarıdaki kökler!
Ağaçtaki elmalar.
İlaç başımızın üstünde!
Burada ölemeyiz.
Ailemiz bilmeden bu odada bize cevapları verdi.
Belki artık çok geç.
Belki de hikâyemizin sonu geldi.
Mantar yüzünden halüsinasyon görüyor olmalıyım.
İnanılmaz Ölümcül Engerek'e benziyor.
Isır.
Acı bu.
Elmanın en lezzetli kısmı ilk lokmasıdır derler bir de.
Hayatımda yediğim en iyi şey.
İyi olacaksın. Zehiri dağıtmanın bir yolunu bulduk.
-Isır. -Yapamam.
Isırman gerek. Hastasın.
Hayır, yapamam. Bebek zarar görür.
Yakında geleceğini hissediyorum.
Sular yükseliyor. Saldan inmezsen sürüklenip gideceksin.
Hareket edemiyorum.
Sizin kadar güçlü değilim, Baudelaireler. Ben...
...çok insan kaybettim.
Annemle babamı.
Kardeşlerimi.
Dewey'i.
Bebeğinin sana ihtiyacı var.
Onu kıyıya götürmeliyiz.
Zehirden zayıf düştük.
Bize asla yardım etmez.
Başka çaremiz mi var?
Yardım getireceğiz.
Nihayet Olaf Diyarı'nın kralı önünde diz çöküyorsunuz
Saçmalıklarınla uğraşamayız. Yardımın gerek.
Yardımım mı?
Vay, vay, vay.
Bak sen şu işe!
Elmadan bir ısırık al. Zehiri dağıtacak.
Acı meyvenizi istemiyorum!
Devam edemeyecek kadar çok şey kaybettim.
Annemle babamı, gerçek aşkımı, yardakçılarımı,
hiç kazanamadığım devasa bir serveti.
Devam etmelisin.
Hayatında tek bir iyilik yap, Olaf.
Ben çok iyilik yaptım.
Bir keresinde üç yetimi eve almıştım.
Yetim olmamızın sebebi sensin bir kere!
Öyle mi sanıyorsunuz?
-Biliyoruz. -Hiçbir şey bilmiyorsunuz.
Lütfen. Kit'e yardım etmelisin.
Bebeği geliyor. Ölebilir!
Kit... Ölebilir mi?
Ver şunu bana.
Kötü görünüyor.
Daha kötülerini gördüm.
Merhabalar.
Iyk.
Sen.
Son bir kez daha yapacağımı söylemiştim.
İğrenç bir adamsın.
Tek bir nazik hareketinle bütün yaptıklarını affedeceğimi mi sandın?
Özür dilemedim ki.
Gözlerine bakayım.
Binbir gözü vardır gecenin,
gündüzün ise bir tek.
Ama dünyanın tüm aydınlığı batan güneşle sönecek.
Binbir gözü vardır aklın, kalbin ise bir tek.
Ama bir ömrün tüm aydınlığı aşk bittiğinde sönecek.
Seni hiç unutmadım.
İnsanlara zarar verdin.
Evet.
İnsanlar da bana zarar verdi.
Hepsi geride kaldı.
Ağabeyin ne derdi?
Sefalet geçer insandan insana...
Derinleşir bir kıyı sahanlığında.
Çabuk kaç mümkün olduğunca...
Ve sakın çocuk yapma.
Gitti, Sunny.
Öldü.
"Doğum sancısı" kelimesinin kadınların doğururken çektikleri
ağrı olduğunu bildiğinize eminim.
Ne tesadüf ki, aynı deyim zor başlangıçlar için de kullanılır.
Kız.
Adını ne koyacaksın?
Annenizin adını verelim.
Hep onun kadar iyi bir anne olmayı diledim.
Olacaksın.
Çok geç.
Elma işe yaramıyor.
Bebeğim yetim kalacak.
Bana söz verin, Baudelaireler.
Onu yalnız bırakmayacağınıza söz verin.
Tamam... Geçti.
Biliyorum.
Kit!
Lütfen, dur.
Kit!
Lütfen, gitme.
Kit!
Lütfen, bırakma bizi!
Muhtemelen doğdunuz sırada gözleriniz kapalıydı.
Bu yüzden annenizin rahminin güvenli ortamından
ya da eğer denizatıysanız babanızın yumurta kesesinden çıkarken,
şu anda olduğunuzdan çok daha kırılgan, talepkâr ve küçükken,
sizi koruyup kollayacak insanları henüz tanımıyordunuz.
Eğer bizi bekleyen şeyleri,
karşımıza çıkacak suçları, delilikleri ve talihsizleri görebilseydik
hepimiz annemizin rahminde kalırdık ve
dünya üzerinde bir sürü hamile ve rahatsız kadın haricinde
kimse olmazdı.
Her durumda, bütün hikâyelerimiz karanlıkta,
gözlerimiz kapalıyken başlıyor.
Karanlığa ve sessizliğe gömülmeden önce
son sözlerimizi mırıldanırken de...
...hikâyelerimiz...
...böyle bitiyor.
Violet...
Ne yapacağız?
Ona bakacağız.
Nasıl?
"Kütüphane cehalet denizinin ortasında bir ada gibidir..."
"Özellikle de yüksekteyse ve
etrafındaki bölge sular altında kaldıysa."
Ailemiz bize bu kitabı bıraktı.
YARIM KALAN TARİH
Başından başlayabiliriz.
Birinci sayfa.
"Yeni bir yolculuğa çıkıyoruz
ve Bertrand hepsini bu kitapta belgelememiz konusunda ısrarcı."
"Hiçbir kitabın dünyadaki tüm hikâyeleri barındıramayacağını
biliyoruz. Kitap büyük, dünya ise günden güne küçülüyor olsa bile."
"Ama belki de yıllar sonra
başka bir grup seyyah bu kitabı keşfedip kendilerinden
önce gelen insanları okurlar.."
"Arkalarında bıraktıkları hikâyeleri..."
"Ve bütün bu talihsiz serüvenler dizisini."
On Dördüncü Bölüm
Son bölüm.
Beatrice'e...
Gece giden gemiler gibiyiz.
Özellikle de sen.
Bugün deniz suru sular altında kalacak ve biz kararımızı verdik.
Bertrand'ın yaptığı ve adımı verdiği kayıkla adadan ayrılacağız
ve ilk çocuğumuzun doğacağı sırada dünyaya geri döneceğiz.
Buraya çocuklarımızı güven içinde büyütmeye geldik
ama onları sonsuza dek koruyamayacağımızı anladık.
Kız olursa, adını Violet koyacağız.
Erkek olursa da...
Lemony.
Lemony mi?
-Adını Lemony koyacaklarmış. -O isim neden o kadar önemli acaba?
Bir Lemony'yle tanıştık ya.
Ailemiz bize ondan hiç bahsetmedi.
Ailemiz bize bir sürü şeyden bahsetmedi.
Kek!
Hazır mısınız?
Bir, iki, üç...
-Mutlu yıllar! -Mutlu yıllar!
-Bir yıl olduğuna inanamıyorum. -İlk doğumgününü
-kutlamak için garip bir yer. -Ona denizaltıdaki
-doğumgününü anlatalım mı? -Ya da hapisteki doğumgününü?
Bir yıl oldu. Deniz suru yarın yine sular altında kalacak.
İstersek gidebiliriz.
Nereye peki?
Onu sonsuza dek koruyamayız. Ailemiz bunu biliyordu.
Gidersek ne bulacağız?
Dünya kendini adamış ve çok yalnız bir araştırmacının
bulabileceğinden çok daha fazla
hikâyeyle dolu, karmaşık ve kafa karıştırıcı bir yer.
Yangından ve kartallardan kurtulup
sonunda birleşen asil kardeşlerin hikâyesiyle.
Ya da kayıp babalarını arayan
iki denizaltı kaptanının hikâyesiyle.
Hay hay! Ben Kaptan Widdershins! Orada kimse var mı?
Ya da kişisel ve sanatsal tatmin yaşayan bir grup aktörünkiyle.
En azından bir geceliğine.
Bir uskundraya elma götürmek
için uzun bir yol giden cesur bir yılanın hikâyesini bile duydum.
Tabii elbette hâlâ bilinmeyen şeyler var.
Olaf adında bir kayıkla yelken açamayız.
Galiba esas adı altında.
Evet. Bu senin adın.
Annemizin de adı.
Hazır mıyız?
Hazır olana kadar beklersek, ömür boyu bekleriz.
Hadi, Beatrice.
Eve gidelim.
Bazen hayatta bir bölüm sona erebilir
ama bu hikâyenin bittiği anlamına gelmez.
Bazı hikâyeler, anlatıcı anlatmayı bıraksa da devam eder.
Tuhaf gelebilir ama ben hâlâ iyi şeyler olacağına inanıyorum.
İyi şeyler, tıpkı ilginç bir mektup gibi, ender olarak gelse bile.
Ama yine de, sizi otel odanıza kadar takip eden on dördüncü kişi,
polis ya da hayatta kalan düşmanlarınız olmayabilir.
Sizi bir hikâyeyi ve dondurmalı kök birasını paylaşmaya...
...davet eden...
...bir akrabanız olabilir.
Bay Snicket?
Ben yeğeninizim.
Beatrice Baudelaire.
İkinci.
Ailemiz hakkında bir hikâye dinlemek ister misiniz?
Çok isterim.
Bildiğiniz gibi Violet, Klaus ve Sunny Baudelaire akıllı çocuklardı.
Tatlı, becerikli çocuklardı ve...
-Yüz hatları da hoştu. -Yüz hatları da hoştu.
Kalabalık şehrin göbeğindeki malikanede aileleriyle yaşarlardı.
Hikâyeyi biliyor musunuz?
Kısmen.
-Korsanlarla ilgili kısmı? -Korsanlar mı?
Finli Kadın korsanlar.
Adadan denize açılmamızdan sonra ama
Briny Sahili'ne üçüncü gelişlerinden önce.
Violet dümen mekanizması icat etmek için saçını toplamıştı.
Klaus da gelgit tablolarına bakıyordu.
Sunny hazırladığı mangolu börülce salatasından kafasını
kaldırıp "Hay bin kürek!" dedi.
Alt yazı çevirmeni: Elif Günay