SERIAL OPARTY NA FAKTACH. NIEKTÓRE NAZWISKA I WYDARZENIA ZMIENIONO.
Wstajemy, Dean.
Proszę spakować chłopaka.
Nic nie zrobiłem.
Mieli nie przychodzić. Zadzwoniłam, bo się bałam.
- Idziesz do więzienia. - Pomogę ci. Obiecuję.
- Naprawdę? - Przysięgam na moją matkę.
To twoja wina, ty fałszywa dziwko. Co im powiedziałaś?
Dean Shaiman. Witaj w domu. Twoja kartoteka nie jest zachęcająca.
Zrób coś dla nas i daj nas do jednej celi.
Nie żartuj.
To Zion Zorro. Psychopata.
Rozwalił dziewczynie mózg kamieniem.
Jest pod ochroną.
- Czemu? - Wszyscy chcą go zabić.
Na końcu korytarza jest sala teatralna.
Dobrze ci zrobi, mogę się założyć.
Myślisz, że Freddy da ci żyć, jeśli nie będziesz go słuchać?
Ankheisi!
Otwórz usta.
On i jego szef, Freddy Sussan, próbują mnie dorwać od roku.
Dajcie go do celi Ziona Zorro.
Od lat nikt z nim nie siedział.
Nie może tu łazić. Załatwią go.
Daniel Shaiman.
Czekam na zewnątrz, bo mi nie odpowiedziałeś. Nieładnie.
A pora wyrównać rachunki. Nie sądzisz?
Strażnik.
- Strażnik! - O co chodzi?
Proszę otworzyć. Błagam. Zaraz mnie załatwią.
A ty dokąd?
Niech to szlag!
Wracaj tu!
Wracaj, ty skurwy…
Idę. Nie rób żadnych głupot.
Wiesz, gdzie jesteś?
Nie rozumiesz? Siadaj! Przestań się wydurniać!
Ja pierdolę.
Nie zrobi ci krzywdy.
Twój współwięzień. O to chodzi, nie?
Powiedzieli, że mnie zje.
Jest tu dwa lata i nikogo nie zjadł.
Poza tym jesteś mały. Nie ma co jeść.
Przywitałeś się? Przedstawiłeś?
Nie.
Więc to zrób.
Powiedz: „Hej, jestem Dean, wesołej Chanuki”.
Obiecuję, że będzie dobrze. Powiedz: „Wesołej Chanuki”.
No już, powiedz.
Chodź.
Ani mi się waż znowu tak wydurniać.
No już. „Wesołej Chanuki”.
Wesołej Chanuki.
Lubisz Chanukę?
Pewnie najbardziej lubisz Purim.
Bo taki jesteś radosny.
Jeśli chodzi o mnie,
wolę Tu bi-szwat.
Hej.
Deantsh?
Deantsh…
Co to ma być?
Nic, dziś jest Tu bi-szwat.
Czemu jesteś taki brudny?
Wszyscy są brudni. Sadziliśmy drzewa. Proszę.
Co za kit mi wciskasz? Co się stało?
Mówię ci, że sadziliśmy drzewa.
- Dobra. Rozbierz się, proszę. - Chciałem…
Nie, rozbierz się. Wnosisz brud do domu.
- Idę pod prysznic. - Mam cię rozebrać?
- Nie chcę się rozbierać. - Rozbieraj się!
Co ty robisz?
Zdejmuj ciuchy, i to już!
Idę pod prysznic!
Słabo.
Co to jest?
Jest prawdziwa? Co to?
Skąd to masz?
Wiesz, do czego to służy?
Chcesz zobaczyć?
Pokażę ci. Otwórz usta.
Co ty, mamo?
- To nie moje… - Zamknij się i otwórz usta.
Otwórz usta.
Tak było, przysięgam.
ZŁY DZIECIAK
Moja mama była w ciąży bliźniaczej.
Mój brat bliźniak Aaron zobaczył, co się święci i stwierdził: „Ja spadam”.
Na co ja: „Ale mieliśmy odrodzić się razem”.
A on: „Widziałeś rodziców? Nie ma szans”.
Jakbyśmy byli najemcami. „Widzisz właścicielkę? Nic tu po mnie”.
Mój tata bił mamę. Zobaczył, że zaszła w ciążę i w ogóle.
Nie śmiejcie się, płaczcie. Nie, na odwrót.
Nie płaczcie, śmiejcie się. Dobra?
Zostawił mnie z nimi samego!
Tak czy siak, tata wciąż bił mamę, mimo że poroniła już jedno dziecko,
więc postanowiła odejść, na co on, że jeśli urodzi bez niego,
to zabije ją, a potem siebie.
Wspaniały facet. Wiele po nim odziedziczyłem.
Więc mama od niego uciekła, urodziła mnie
i kiedy miałem rok, podłożył w jej aucie bombę.
No co? Wieczór dopiero się zaczął.
Bomba w aucie. Skąd wiedzieli, że to on?
Bo po pierwsze, mama nie ma wrogów w półświatku.
Prowadzi legalny biznes.
A po drugie, bomba nie wypaliła. Mama stwierdziła, że tata wszystko zawala.
Jesteś Dean?
Cześć. Jeśli powiesz coś na przesłuchaniu,
niebo zabierze ciebie i twoją rodzinę,
tak jak zabrało twojego kolegę.
Jasne?
Zorro.
Chodźmy.
Wesołej Chanuki, Dean.
Wesołej Chanuki.
Lubisz Chanukę?
Święto grubych bab.
Nie da się ukryć.
Przykro mi z powodu Ankheisiego.
Lubiłam go.
Nawet bardzo.
Ale życie toczy się dalej.
Niestety niedługo zabiorą cię na przesłuchanie
i mówię ci, że masz problem.
Wiemy, że widziałeś, kto to zrobił.
Powiesz im kto?
Kto kazał ci milczeć?
Zorro? Ankheisi? Freddy już do ciebie dotarł? Kto?
Rozumiem.
Muszę ci powiedzieć, że te zasady są dla idiotów.
Żałosnych dzieciaków, które chcą spędzić tu całe życie.
Tego właśnie chcesz?
Dobra.
To są rzeczy Ankheisiego.
Nie ma krewnych, żeby je odebrali. Weź to.
Ma trochę plam z krwi, ale…
Będzie ci pasować. Przymierz.
Widzę, że Ankheisi poradził ci milczeć.
Ale musiał ci też poradzić, żebyś nie zostawał pionkiem.
Powiedz mi więc.
Jak myślisz, co się stanie, jeśli nie sypniesz?
Podziękują ci i załatwią chody na stołówce?
Otóż to.
Dlatego właśnie
przejrzałam twoją kartotekę, porozmawiałam z twoim kuratorem
i mogę cię uwolnić.
Wycofają zarzuty
w zamian za twoje zeznanie.
Powiesz śledczemu, kto zabił Ankheisiego,
i będziesz w domu przed końcem Chanuki.
Ani dnia później.
Zastanów się.
Dobrze?
Są dziś zajęcia teatralne?
- Tak. - Dobrze.
Niech dołączy do reszty.
Po co?
Nie masz dla małego litości?
Chodź, Dean.
Chodź tu.
Wszystko gra, mały?
- Idziemy na przesłuchanie? - Jeszcze nie.
- To kiedy? - Kiedy będą gotowi.
Kto to jest śledczy?
Oficer śledczy.
Armond?
Tak, Armond Ben Shabbat.
Nie martw się, będzie dobrze. Twardy z ciebie dzieciak.
Czemu Chelli mnie tam wysyła?
Lepiej nie sypać, jeśli o to pytasz.
Nie możemy zapewnić ci całodobowej ochrony.
Zabiją mnie tak, jak zabili Ankheisiego?
Chodźmy.
Tylko dlatego
Że czułem się nieszczęśliwy
Traktowałem cię
Tak podle…
Pracuję tu od lat. Freddy trzyma to więzienie za jaja.
Lepiej z nim nie zadzieraj.
Nie podniosę już więcej ręki…
Wolę spędzić dwa lata w zwykłym więzieniu niż dwa miesiące u młodocianych.
Nie chcecie jeździć z wyrostkami busem, a siedzieć z nimi w pace?
To na maksa agresywne dzieciaki.
Świry podchodzą z nawijką: „Hej, gościu, skąd jesteś? Daj mi swoje buty.
Za dużo gadasz. Skąd jesteś?
No dawaj te buty!”.
Ślepią przez te swoje okienka. Na zewnątrz nigdy ich nie widziałeś.
Mają czarne oczy. Żadnych białek.
„Gdzie jest Armond Miara?”
„Co ci do Armonda?”
Wszystkie te chłopaki są łyse, a i tak mają fryzurę.
Tak wyglądają. Jak z psychiatryka.
„Nie jesteśmy normatywni, jasne?”
Każdy ma swoją historię.
„Mama zamordowała tatę na moich oczach.
Mam szesnaścioro rodzeństwa”.
Myślisz, że gorzej być już nie może, ale i tak zawsze jest.
„Potem zabiła się na moich oczach,
a mój brat ją zjadł”.
Ludzie podcinają sobie żyły. „Dzwonię, ale nikt nie odbiera!”
Dziękuję.
Usiądźcie.
Bardzo dobrze. Usiądźcie.
No już, siadajcie.
Brawo. Sharif byłby z was dumny.
Ja też jestem.
Przepraszam, że psuję nastrój,
ale…
Chelli chce, żebyśmy pogadali o tym, co stało się z Ankheisim.
Wiem, że raczej nie powiecie niczego od serca,
więc może zróbmy ćwiczenie o nazwie „Pierwsze wspomnienie”.
Lepiej nie.
Kto chce zacząć?
Może ten nowy.
Cześć.
Chodź. Wszystkie te gwiazdy błyszczały już na scenie.
Możesz opowiedzieć też coś głupiego i bezsensownego.
Nie musisz.
Rami.
Dawaj, Rami!
Rami, proszę.
Dawaj!
Usiądź.
Jestem Nuriel Kremer. Jak się nazywasz?
Jestem Lusha.
Lusha Sweter.
A ty?
Dean.
Jaki Dean?
- Shaiman. - Miło cię poznać. Witaj.
Chcemy się upewnić, że zapomniałeś o tym, co widziałeś.
Że wiesz, że wszystko ci się przywidziało.
To błogosławieństwo dla domu. Przepędza smutek.
Teraz ty. Chodź.
Pańska kolej.
Masz 15 minut.
Czemu zabiłeś siostrę, frajerze?
Ty skurwielu!
Masakra, kurwa.
Hej, Murzyn!
Masz kartę?
Takiś twardy, świeżaku?
Chodź tu.
Przesłuchiwali cię już?
Co zrobisz?
Dadzą mi spokój? Freddy Sussan i ten z diabelskimi oczami?
Wystarczy na pół rozmowy.
Zadzwoń do mamy. Ja stawiam.
Naprawdę?
Halo, mówi Varda Shaiman. Proszę zostawić wiadomość.
Babciu, kocham cię.
Wszystko dobrze?
Tak. Wkrótce wracam do domu, więc się nie martw.
I sprawdź, co u mamy. Jest sama z Dekelem.
Jest tylko do 35.21. Zaraz się skończy.
To część twojej kary?
Jestem Dean.
Zorro.
Miło cię poznać.
Chodź tu.
Chelli powiedziała, że jeśli sypnę, wrócę do domu.
No i?
To prawda?
Armond zrobi świadkom loda,
jeśli pomogą mu kogoś przygwoździć.
Wizyty, święta, wolne weekendy,
przedwczesne zwolnienie.
Przesłuchiwał cię?
Nie ma po co.
Nie mam o nikim nic do powiedzenia.
To przypał.
Przypał, ale i szczęście.
Co byś zrobił? Sypnął i wyszedł czy siedział cicho i został?
Skąd wziąłeś broń?
Dean, zgaś tego papierosa.
Słyszałeś?
Serio, przysięgam.
Daj spokój.
Chcesz znać prawdę?
Słyszałem o terrorystach w Dżaljulii,
którzy sprzedają broń za taniochę.
Do Dżaljulii miałem blisko, a Arabowie lubią osły.
Wziąłem więc osła i poszedłem,
ale nie było tak łatwo, jak myślałem.
Okazuje się, że Arabowie wcale nie są zbyt gościnni.
I nie bardzo przepadają za osłami.
Zapukałem do jakichś 40 drzwi.
Po dwóch Fatmach otworzyła Fatima.
Miała ze sto lat, przysięgam.
Mówię: „Fatima, dogadajmy się. Dostaniesz konia za broń.
Jest mały, ale zdrowy. Zawiezie cię, gdzie trzeba”.
Czemu cię tu zamknęli?
- Nic mu nie jest? - Pa.
Czemu nie odpowiadasz? Nie rozumiem.
Karzesz mnie, bo masz mnie za potwora?
Tamaro, interesują mnie tylko fakty.
To jakie są fakty?
Że doniosłaś policji na swojego syna.
Nie gadaj.
Masz dzieci?
- Pa. - Poczekaj.
Powiedz mu, że go kocham, żeby uważał, że o nim myślę…
- Pa. - I że powinien pamiętać…
Chodź, nowy.
Wydawało mi się, że jesteś wyższy,
ale jednak nie, co?
Jesteś malutki.
Chcesz pogadać z mamą?
- Słucham? - „Słucham”. Chcesz pogadać z mamą?
Nie.
Albo tak.
Jaki ma numer?
Zero, trzy, dwa, siedem, pięć, sześć, jeden, jeden.
Proszę.
Halo?
Mamo?
Dean?
Dean.
Kochanie, nic ci nie jest?
Mamo, ty płaczesz?
Nie.
Przykro mi, obcięli nam budżet na rozmowy wychodzące.
To co, Deanie Shaimanie,
zamierzasz spieprzyć swoje życie na dobre?
O paru dniach w więzieniu można zapomnieć,
ale pół roku naznaczy cię na zawsze.
Rozpierdoli ci życie.
Zrób coś dla mnie. Widzisz te drzwi? Wyjdź przez nie i się uratuj.
Uratuj siebie, swojego brata, swoją matkę, babcię
i kogo chcesz, nim będzie za późno.
Bo zniszczysz ich wolę życia i nigdy ci nie wybaczą.
Rozumiesz mnie?
Będziesz mówił?
Dobrze.
Cieszę się, bo zaczynałam myśleć, że chcesz tu zostać.
Jesteś głodny?
Mogę ci zrobić gulasz z kukurydzy.
Mój wcześniejszy kolega mówił, że nie jadł nic lepszego.
Kto to był? Wyszedł?
Jak wszyscy.
Wszyscy wchodzą i wychodzą.
Ofek to obóz letni.
Dlaczego jesteś sam?
Bo o to poprosiłem.
Dlaczego?
Tysiąc dwieście pięćdziesiąt jeden kurczaków.
- Co? - Piątek to dzień kurczaka.
Tyle zostało mi kurczaków.
Czyli 24 lata?
Jak to tak szybko obliczyłeś?
Mam problem z mózgiem.
Tak? Ja też.
Jesteś turystą.
Ile tu będziesz, parę miesięcy?
Rok?
Ty też niedługo wrócisz do domu.
Nie wiem.
Ci, którzy mają szansę wrócić do domu,
to wracają.
Źle mówię?
Nie ma ciepłej wody?
Czasem jest.
To co robisz zimą? Myjesz się w zimnej?
Idzie przywyknąć.
Bierzesz prysznic?
Co drugi dzień.
Dzisiaj nie.
Mały, chodź tu.
Chodź tu. Nie bój się.
Jestem Freddy Sussan.
A ty jesteś Dean Shaiman.
Z Tel Awiwu. Aresztowany pod zarzutem…
O rany.
To nie było ładne.
- Wcale tego nie zrobiłem. - Dean Shaiman, to wszystko…
Mam gdzieś te drobiazgi, które robiłeś.
Ale… jak?
Jak?
Jak można podnieść na matkę kij bejsbolowy?
- I grozić jej śmiercią? - To bzdura. Daj mi to.
Dam ci, kiedy zdecydujesz,
czy twoja matka i brat, którzy mieszkają na…
ulicy Dziesięciu Męczenników 17/6,
przeżyją czy zginą.
Jasne?
Dobra.
Panie strażniku…
więźniowie mogą skrzywdzić moją rodzinę?
Nie. Wracaj do domu.
Dokąd mnie pan zabiera?
Na przesłuchanie.
Wesołej Chanuki.
Jak się masz?
Mogę colę?
Zabrali mnie do…
Do oficera śledczego.
To najgłupsi ludzie na świecie.
Ciągle pytają, co się stało.
Każdy rżnie głupa. „Nie wiem, spałem, myłem się”.
„To bez sensu. Spałeś i myłeś się na raz?
Prysznic cię nie obudził?”
Proszę.
Naczelniczka wszystko ci wyjaśniła. Co się stało wczoraj?
Pani naczelnik rozdzieliła mnie i Ankheisiego.
Wysłała nas do celi.
Blok był pełny, więc przywiązała mnie przy wejściu.
No i?
- No i rano… - Tak?
…cele zostały otwarte i wszyscy wyszli.
No i?
Ankheisi wyszedł z swojej.
- Podszedł do niego jakiś koleś. - Kto?
Osobnik.
Kto to jest?
Osobnik.
Wtedy zaczyna notować. „Opowiedz mi, co się stało”.
„Byłem w ogrodzie”… Oczekują nadludzkiej pamięci.
Gdzie byłeś 10 listopada, dokładnie o 8.43?
„Byłem w”…
„Mam wyryte w pamięci, że byłem wtedy akurat…
Ja i inny osobnik”…
Zapisuje to. „I inny osobnik”.
- „Osobnik” nie pomaga. - Zaraz sobie przypomnę.
- No i? - Chwileczkę.
„Nie mogę tak napisać”.
„Właśnie to pamiętam. Ja i inny osobnik”…
Mieszam się, kiedy przestaje pisać.
Nie mogę się skupić.
„Pisz. Nie mogę się skupić. Przyszedł kolejny osobnik”.
Mówisz „osobnik”, więc pisze „osobnik”. Tak?
Nie. Był jeszcze jeden.
Dobra. Kto?
Inny osobnik.
- Serio? - Dwa osobniki.
Podaj nazwiska.
Jakie nazwiska? Jestem tu nowy.
Daj mi…
Dobra, patrz.
Był tam? Popatrz.
Panie oficerze,
bałem się z nimi rozmawiać, są niebezpieczni.
Dobra, co widziałeś?
Nie bałem się, ale lubiłem pogrywać z glinami.
Siedział tam i zadawał mi te same pytania.
- Ktoś coś mówił? Popchnął go? - Tak.
Tak, widziałem kłótnię.
- O co? - Raczej dyskusję.
- To to samo. - „Dyskusję”.
- Nieważne. - Proszę napisać „dyskusję”.
Skurwysynu, będziesz tak dalej?
Przestań mnie wkurwiać!
Kto to zrobił?
Chodźmy. Powoli.
Idziemy do izby chorych?
Jestem z ciebie dumny.
Bystry dzieciak.
Wypij to.
- Osobnik? - Osobnik i inny osobnik.
- Przestań. - Co jest?
Banda idiotów.
Zapłaciłeś, żeby go przyprowadził?
Tak.
- To gdzie ten szczyl? - Ma go przyprowadzić.
Ten biały chłopak mnie martwi.
Idzie.
Co jest?
Zachowałeś się jak mężczyzna.
Zaskoczyłeś mnie.
- Serio. - Pewnie.
No jasne.
Nieładnie jest okradać zwłoki.
Ale ci pasuje.
Może ciut za duże.
Daj mi spokój. Nie sypnąłem. Spuścił mi przez was wpierdol.
Bejsbol, masz dostęp do największego problemu tutaj.
Twojego zjebanego kolegi.
- Rozwiążesz go dla wszystkich. - Chelli mnie przenosi. Nie gadam z nim.
O 4.00 nas liczą. Potem twój kumpel znowu zaśnie.
Podgrzej wodę w czajniku,
dodaj cukier i olej, zamieszaj i na niego wylej.
- Nie ma mowy. - Będzie krzyczał.
Przykryj mu twarz poduszką i dźgnij go drugą ręką.
Szybko, bez wahania.
Nie mogę nikogo zabić.
Nie będziemy o 4.00 spać,
tylko czekać na twój heroiczny czyn.
Czwarta rano.
W kieszeni masz mały prezent świąteczny.
Daniel?
Jest tu jakiś Freddy. Chce się z tobą zobaczyć.
Sussan czy jakoś tak.
Daniel?
Chcesz do niego wyjść?
Daniel?
Napisy: Marzena Falkowska