SERIAL OPARTY NA FAKTACH. NIEKTÓRE NAZWISKA I WYDARZENIA ZMIENIONO.
Powiedz koledze, żeby oddał mój kij.
- Co? - Widzę, że zakumplowałeś się z Zorrem.
Ale musisz uważać.
Jego poprzedni kolega z celi się zabił, bo doprowadził go do szaleństwa.
Co z tą dziewczyną? Giń, sukinsynu!
Chcę wyrazić jasno,
że wiele by dla mnie znaczyło, gdybyś dźgnął go dzisiaj.
Tęsknię za tobą, babciu. Kocham cię.
- Kto cię pogrzebał? - Pinny Drori.
Nie zniosę tych kłamstw. Jesteś taki jak ojciec!
Taki jak ojciec?
Na końcu korytarza jest sala teatralna. Dobrze ci zrobi.
- Kto chce zacząć? - Może ten nowy.
Chodź. Wszystkie te gwiazdy błyszczały już na scenie. Nie musisz.
Zniszczyłam mu życie.
Powiedz mu, że jego babcia źle się czuje,
bo to jedyna osoba, którą lubi.
A mnie nie wierzy.
- Mów. Co zrobiliśmy? - Cicho.
Do jutra macie być kumplami, bo jeden z was trafi do Berosza.
Dean Shaiman, mówi Freddy Sussan. Pamiętasz mnie?
Przyślij go tu.
Freddy.
Jestem Aliza.
- Freddy Sussan. - Miło cię poznać.
Śmieszne.
Nie gadaj.
Istny z ciebie błazen.
Kim jesteś?
Właściwie…
wolałbym nie rozmawiać o tym przy żonie.
Nie jestem jego żoną, więc możesz…
Jesteś kobietą.
Jestem. No mów.
Jesteś mi winien 380 szekli.
Co?
- Mówisz serio? - Jak najbardziej.
Za dostawę rur, pamiętasz?
Rur?
Co? Skąd to wytrzasnąłeś?
Skąd?
Towar, kurier, dwadzieścia lat odsetek.
To daje 380 szekli.
Dobrze, mogę…
Mogę zrobić ci przelew?
Tylko się nabijam. Coście tacy poważni?
- Spokojnie. Co jest? - Przestań.
- Jesteś komikiem, nie? - No to…
Skąd się znacie?
Skąd się znamy, Dean?
- Daniel. - Daniel, jasne.
Freddy i ja… pracowaliśmy przy remontach.
Jasne.
Budowlanka.
Przy remontach?
- Dobra. - Dawno temu.
Idę… zrobić siku.
Fajną babkę sobie znalazłeś.
Czemu jesteś taki spięty?
A ty? Co…
Co porabiasz?
Jestem wędrownym ślusarzem.
Ty?
Dasz wiarę?
Bez kitu.
Wyszedłeś z tarapatów.
Jak tam twoja mama, mama i mama?
Żyje, żyje, niech spoczywa w pokoju.
Przykro mi.
A twoja mama?
Żyje.
Zakopcimy?
Nie, dzięki, żona czeka.
Dobra. Miło było cię widzieć.
I… do zobaczyska, jak to mówią.
Przyrzekam,
przyszedłem się pośmiać.
Cieszę się.
Powiedz mi…
masz kontakt z kimś z tamtych czasów?
Z tymi, co żyją.
- Połowę zamordowali. - Połowę?
Niektórzy siedzą.
Pamiętasz te bzdury,
które wciskała nam Chelli?
- Te procenty? - Że przeżyje 96% z nas?
Jasne.
Pewnie wiedziała, co mówi.
Tak.
Nie wszyscy zmienili nazwisko.
Spoko.
Miło cię widzieć, wesołku.
Słuchaj, a wiesz może…
co się stało z Zorrem?
Mnie pytasz?
Nie wiem.
- Nic? - Nic.
Jeśli ty nie wiesz, gdzie jest, pewnie poszedł do piachu.
Uważaj na siebie, dobra?
- Co? - Uważaj na siebie.
Jasne.
Na razie, Daniel.
Pa, Freddy.
Hej.
Co jest? Boisz się mnie?
Dobra.
Dobra, Króliku.
To mała cela. Kiedyś będziesz musiał.
Dzień dobry, chłopcy. Pogodziliście się?
ZŁY DZIECIAK
Babciu, dzielę celę z psychopatą.
Musisz się uspokoić,
a ja zobaczę, co da się zrobić, dobrze?
- Słyszysz mnie? - Tak.
Przyjdę tam zobaczyć, dobrze?
Nie wracaj do swojej celi.
Znajdź inne miejsce. Niedługo tam będę, skarbie.
Pa.
„I tylko dlatego, że”…
Dean, tak?
Niech zgadnę…
Handel kobietami?
Nie? Dobra.
Ludobójstwo.
Nie.
Posiadanie z zamiarem sprzedaży.
Coraz cieplej.
Poddaję się. Jak tu trafiłeś?
W lamborghini.
Następnym razem mogę panią podwieźć.
Wystąpisz dzisiaj?
Powinieneś. To bezpieczne miejsce.
Patrz. Są tu kraty i tak dalej.
- Nie ufam innym. - Dobra.
To może tylko przede mną?
Pani też się zalicza.
Rozumiem.
Umówmy się tak.
- Zgódź się na jedno i dam ci spokój. - Na jedno co?
Ćwiczenie, które zawsze działa.
Jakie ćwiczenie?
Wiem, że wiele twoich życiowych problemów ma związek z twoją mamą.
Wierz lub nie, nie jesteś wyjątkiem.
- Dzięki. - Proszę.
Zrobimy tak. Usiądę naprzeciwko ciebie i przez parę minut będę twoją mamą.
Powiesz mi, co leży ci na wątrobie.
Co cię śmieszy?
- Nawet moja mama nie umie grać mamy. - Tak?
Jest aż tak źle?
Tak.
Jeśli nie twoją mamą, mogę być też Sunnym Brachą.
Skąd pani o nim wie?
Naprawdę nazywał się Sunny.
Sunny Bracha, ale imiona są nieważne.
Rodzice pomyśleli: „To jak go nazwiemy? Wybierzmy problematyczne imię”.
Sunny? Kim ma być ten dzieciak?
Motorem? Co to za imię?
Sunny…
- Lusha! - Co?
Chodź tu, kochany. Usiądź.
Siadaj.
Hej.
Dean, to jest…
Sunny Bracha.
Sunny Bracha?
Powiedz mu, co myślisz o tym, że zrobił z ciebie przestępcę.
Sunny nie zrobił ze mnie przestępcy. Byliśmy jak bracia.
Sunny uratował mnie przed nudą, bo szczerze mówiąc…
Wczoraj zrobiłeś to w 15 minut. Co jest?
Nic!
Nie miałem dokąd iść, z kim być ani co robić.
Moje życie było do dupy. Ale Sunny?
Sunny żył jak w bajce.
Przestępca, sławny w całym mieście,
a przy tym dobry.
Nie miał taty.
Tak jak ja.
A mamę miał tylko połowicznie. Tak jak ja.
Nigdy nie widziałem większego złodzieja.
Byliśmy siebie warci. Czułem, że muszę go poznać.
Chciałeś być taki jak ja. To jasne.
No ba. Jesteś taki wspaniały i przystojny…
w tym kapelutku w panterkę, w królewskiej szacie
i z pryszczem na nosie.
Ale tak, chciałem być jak Sunny.
Ale Sunny nie był frajerem. Nie kumplował się z byle kim.
Wiedziałem, że jeśli powiem mu: „Sunny, chcę być taki jak ty”,
to mnie wyśmieje.
Co więc zrobiłem?
Jak poznać złodzieja?
Stworzyć okazję. Wtedy przyjdzie.
Rozpuściłem plotkę, że też kradnę, więc mnie znalazł.
Przyjemnie tu.
Nagle zrobiło się chłodno. Już słyszę:
„Opowiedz nam więcej o kradzieżach”.
Słyszałem o tobie.
Myślałem, że jesteś większy.
W tym fachu lepiej być małym.
A ta urocza buźka?
Może ukraść wszystko.
Dobra.
Byliśmy duetem z piekła rodem.
Jeden z najgorszych matchów, jakie mi się trafiły.
Okazało się, że był złodziejem, ale zawodowym.
Nigdy nie miałem gorszego mentora.
Kradliśmy średnio, przysięgam, sześćdziesiąt portfeli dziennie.
Statystycznie ujmując, ukradłem portfel komuś, kogo znacie.
I tego nie żałuję.
Nie osądzajcie mnie. Już mnie osądzono.
Okulary, karty kredytowe, artykuły elektryczne.
Po trzech miesiącach zbudowałam mamie basen z sikającym bobasem.
Wszystko olewał.
Każdego ranka Sunny i ja szliśmy do parku wodnego.
Wkradaliśmy się. Pomagał mi przeskoczyć ogrodzenie.
To był skok do świata przestępczego. Był profesjonalistą.
„Pokażę ci, jak to się robi”.
Pomagał mi i dostawałem się do parku.
Z twarzy niewiniątko. Wszyscy się zachwycali.
Podpylałem portfele i mu rzucałem.
Cały czas w klapeczkach.
Wpychałem się do kolejek na zjeżdżalnie.
Zwijałem portfele, a potem do innego parku.
Tam też mogłem się wślizgnąć.
Wspinałem się po słupie na ścianę z kawałkami szkła.
Nie było łatwo, ale robiłem tak… i zaraz byłem w środku.
Tam zakładaliśmy bluzy z kapturem.
Wcale nie podejrzane.
Codziennie było tam tak samo. Mieli zjeżdżalnię o nazwie Tagada.
Słyszeliście o niej?
Była tam duża taca, leciała muzyka.
Przed wejściem ludzie musieli wrzucić torby do skrzyni.
Bardzo bezpieczne.
Przejażdżka trwała osiem minut i nie mogli wcześniej zejść.
Świetnie się bawili, póki nie zobaczyli,
że kradniemy ich rzeczy i nie mogą nic zrobić.
Do tego muza z lat 90.
A my cały czas przetrząsamy torby.
Oni nas widzą. „Hej, skurwielu!”
To nie koniec. W ukradzionych portfelach znajdowaliśmy karty na inne baseny.
Dla starych ludzi. Babcie pływały z głowami nad wodą.
„Miło widzieć tu młodych ludzi”.
„Panią też miło widzieć”.
Odwracała się, a ja myk. Uwielbiałem portfele staruszek.
Sorry. O Boże. Nie jestem…
To stare dzieje, dajcie spokój.
No i chapałem te portfele. Były w kształcie kostek.
Do tego starsze panie zapisywały tam swoje numery PIN.
„Nie zapomnij, 4582”.
Jaraliśmy się, że je znajdujemy.
Przytulałem go i krzyczałem „hura!”.
On na to: „Nie zapeszaj”. To my przynosimy pecha, młotku.
Ale potem…
przyszła chciwość i zuchwałość.
Bogaci rodzice mojego rudego kolegi
zabrali całą rodzinę na wakacje na Seszele.
A ja miałem na oku coś, co jego tata chował na strychu.
„Coś”?
Tak!
Byliśmy królami, ale co więcej, byliśmy przyjaciółmi.
Sunny i ja byliśmy partnerami.
Byliśmy braćmi.
Za zdobyte pieniądze kupiliśmy molly, które rozprowadzałem w szkole,
bo nikt mnie nie podejrzewał i byłem wiarygodny.
Odwal się od mojego syna!
- O co chodzi? - Do domu, już!
Wynoś się stąd.
- Spadaj! - Spoko.
Jiftach Marchewa, co…
Co tam?
U mnie spoko. A u ciebie?
Też. Wszystko gra.
Dobrze tu sobie radzisz?
Jasne.
Każdy wie, żeby ze mną nie zadzierać.
- Próbowali? - Tak. Ale już nie będą.
Pomagam trzecioklasistom.
Buda jest przypałowa, jak zawsze.
No tak. Dobrze wiedzieć.
Kiedy wychodzisz? Robić dla ciebie notatki?
Pewnie.
Dobra. Czas minął.
- Co? Czekaj… - Już.
- Nie chcesz zobaczyć babci? - Babcia tu jest? Gdzie?
Przeszukali ją, bo przyniosła ci rzeczy.
Babciu!
Babciu.
Czekaj, babciu.
- W Jerozolimie skończyło się jedzenie? - Mamy suszę.
Pierwszy raz przynoszę wnukowi rzeczy do więzienia.
Mam nadzieję, że wybrałam dobre.
Poduszka z domu mamy.
Przyniosłam też płatki kukurydziane, ale nie pozwolili mi ich wnieść.
Które płatki?
Sprawdzałaś to?
Pytaliśmy dwóch prawników i faceta, który wysłał cię do Horesha.
Powiedzieli, że dostaliśmy najlepszy możliwy układ.
Aha. Pomyślałem, że może…
zamieszkałbym z tobą, żeby nie rozrabiać.
- To nie… - Będę grzeczny, obiecuję.
Mama mówiła, że jestem chora, prawda?
Nie zmyśliła tego?
- Nic ci nie będzie? - Oczywiście.
- Jesteś pewna? - No jasne.
Słuchaj. Żaden sędzia nie wypuści cię po tym,
jak skazano cię za handel narkotykami.
Mówią, że najlepsze, co możesz zrobić,
to zachowywać się wzorowo, a może skrócą ci wyrok o kilka miesięcy.
Kilka miesięcy? Chcę już wrócić do domu.
Kochanie…
możesz zacisnąć zęby?
Spróbować się wpasować? Nie pakować się w kłopoty?
Dasz radę?
Dla mnie?
Weź głęboki oddech.
W kiciu nie uniknie się walki. Na czym opiera się lojalność tutaj?
Co łączy ludzi? Hobby, zainteresowania.
Lubisz hazard, on też, jesteście kumplami.
W więzieniu zmuszają cię do przyjaźni.
„Jest z twojego miasta. Nie skaczesz, kiedy on skacze? No co ty?”
Co mnie obchodzą ludzie z mojego miasta?
„Jest z twojego miasta. Nie pomożesz mu?”
No i są też koledzy z celi.
„To twój kolega z celi, nie kłóć się z nim”.
A jeśli gwałci cię w nocy? Nieważne. To twój kolega z celi.
Na przykład mój kolega…
Mowgli Togli lubi rozwalać dziewczynom głowy kamieniem.
Nauczył się tego w Afryce.
- Tak okazują tam miłość. - Wystarczy, Dean.
Opowiedz nam o szkole. Jak ci tam było?
W szkole? Miałem same szóstki.
Z czego?
Matematyki.
Przysięgam.
W czwartej klasie zmieniłem szkołę.
Wchodzę pierwszego dnia,
nieśmiały, z plecakiem, gapię się na podłogę.
Nagle widzę taką dziewczynę, Oshrit.
Szczwana, chuda jak Zohar Argow.
Podchodzi do mnie od tyłu i mówi:
„Nowy!”.
„Nowy!” Dzieciak obok mnie radzi: „Nie odwracaj się”.
„Nie odwracaj się?” Chcę wiedzieć, o co chodzi.
Nie znam jej, to niegrzeczne.
Przez niego się zakręciłem.
Dziewczyna dalej: „Nowy!”.
Ten znowu, żebym się nie odwracał, na co ja: „Odwracam się, sorry”.
A on: „Rób, co chcesz”.
Odwracam się, a ona patrzy mi w oczy i pyta:
„Sprzedasz mi włos z jaj za dychę?”.
„Co?” A on: „Mówiłem, żebyś się nie odwracał”.
To był w sumie niezły interes.
Powiedziałem jej, że przyniosę włos na przerwie.
Dałbym go jej na miejscu.
„Pokaż, że masz dychę”. Ale nie miałem włosów.
Gdybym miał, dałbym jej od razu.
I co zrobiłem?
Poszedłem do innego znajomego dzieciaka.
„Tidhar”. „Co?”
„Sprzedasz mi włos z jaj za pięć szekli?”
„To dla Oshrit, nie? Ty chuju”.
„No weź. Nie spierdol mi interesu”.
Na co on: „Chodź tu”. Idziemy za budkę Igora.
Igor nas zauważył i mówi: „Ta Oshrit…”.
Zdejmuje spodnie i…
…mówi coś, czego się nie spodziewałem…
„Chcesz wybrać?”
„Nie myślałem o tym, ale skoro pytasz, to wezmę może ten.
Nie, przed chwilą tam byłeś… Ten jest fajny. Tak, ten”.
Wybrałem ładny włos dla Oshrit, coś symbolicznego.
Dbam o usługi, więc mówię: „Nie możemy go tak dać. Zapakujmy go”.
Wyrwałem kartkę z zeszytu, złożyłem,
włożyłem włos do środka, napisałem „Dla Oshrit” i narysowałem lok.
Podchodzę na przerwie…
„Chodź tu”.
Popatrzyła na mnie. „Masz go?”
Urocza, bardzo dziewczęca.
Podałem jej kopertę. Świruska od razu ją otworzyła.
Żadnego „chodźmy na bok”. Wszyscy wiedzieli, że była…
Patrzy na niego
i mówi:
„To Tidhara, nie? Ty chuju. Oddawaj kasę”.
Wymiatasz!
Ale kozak!
No powiedz coś.
Halo?
Mały Bruce Lee nie słyszał Chelli.
Zrób Chelli.
Robisz parodię Chelli?
Dalej, pokaż.
No dawaj!
„Tylko noże o dobrych intencjach mogą wejść na blok”.
„Każde odliczanie zaczyna się od zera”.
Widzicie? Mówiłem!
Powiedz ten dowcip o Murzynie!
Blok B, odliczanie za pięć minut.
Mnie też parodiujesz?
To nic takiego.
Pokaż mi.
To był tylko żart.
Pokaż mu. Dobry był.
„Murzyn nie lubi Super Mario”.
- Pokaż. - Zrób Murzyna!
Mowgli chodzi po dżungli i miażdży dziewczyny!
Pokaż. Bądź mężczyzną.
Nie pokażę ci.
- Pokaż mi, tchórzu. - Bo co? Rozwalisz mi łeb?
Mowgli chodzi po dżungli i miażdży dziewczyny!
Wiem, czemu mnie nienawidzisz.
Bo ją zabiłem.
A tak nie można.
Ale przysięgam, że to ostatnia osoba, którą zabiłem.
Ale dlaczego?
Nie wiem.
A skąd wiesz, że to się nie powtórzy?
Po prostu wiem.
Bo ty tu teraz jesteś.
Fajna poduszka.
Poduszka!
Daj mi kukurydzę.
Masz.
Ja nie mogę…
Ale się spizgałem.
Że jak?
To ciężka robota.
Prawda?
Zorro.
Co?
Sorry, że byłem fiutem.
Mowgli Togli, co?
Spoko. Było, minęło.
To dobrze.
STYCZEŃ
LUTY
MARZEC
KWIECIEŃ
Poproś Chelli o przepustkę. Wie, że babcia była ci bliska.
Nie chcę.
Czemu nie? To twoja babcia, a pogrzeby są ważne.
- Nie chcę, jest mi zbyt smutno. - Durny białas.
Pojedynczo.
Lusha, tutaj!
Freddy!
Freddy, podaj!
Podaj górą, tutaj!
- No podaj! - Tutaj!
KWIECIEŃ
Dawaj, tak na szybko.
Pani naczelnik, to nie wypada.
Shaiman, nie masz wyboru.
„Na 96% tu wrócicie,
bo jesteście idiotami o ptasich móżdżkach”.
Jak ma na imię?
Mówiłem, że nie wiem.
Kto nie zna imienia swojego ojca?
Nie chcę go znać. Mama mówi, że próbował nas zabić.
Powaga.
Niby jak?
Za każdym razem inaczej.
Czyli nigdy go nie poznałeś?
Raz do niego poszedłem. Znalazłem adres w notatniku mamy.
Wziąłem dwóch kumpli. Zapukaliśmy, totalnie nawaleni.
Otworzył i zaczął na nas wrzeszczeć.
„To wy obrzucacie moje auto jajkami? Zidiociałe patusy!
Won, bo zadzwonię po gliny!”
I to tyle.
- Ale złamas. - No.
No nie!
- Co za młotek. - A masz!
No nie! Nie mogę, to…
Jak w to się gra?
Moja mama ciągle w to grała.
Ale lachony!
Dafna.
Zamknij się!
Chodźcie tu, dziewczyny. Wyjaśnię wam…
- Dean. - Warte izolatki.
Zacząłem występować w więzieniu. Mieli tam zajęcia teatralne.
Byłem niezły.
Tak czy siak, posadzili mnie
i po jakimś czasie wysłali na zajęcia teatralne.
Naczelniczka mnie pokochała. Byłem dla niej jak syn.
Parodiowałem ją i strażnicy jej donieśli.
Pewnego dnia przyszli z pałkami,
otoczyli celę i krzyczą: „Wyłaź!”.
Byłem pewien, że spuszczą mi wpierdol.
Zabrali mnie do naczelniczki. Posadziła mnie. Wokół 20 strażników.
„Słyszałam, że mnie parodiujesz”.
Dokładnie tak.
Mówię: „Ja? Źle pani słyszała”.
„Zrób to, bo pójdziesz do bloku drugiego”. To blok dla terrorystów.
Powiedziałem:
„Abulawa!
Nie drap się w dupę, a potem nie dotykaj jedzenia! Abulawa!”.
A ona w ryk.
„Jesteś zabawny”. I zacząłem ich rozśmieszać.
Kilka razy myślałem, że dostanę kosą.
Raz palili z bongo. Więzienny miks, pół grama na 200 fajek.
Cały karton tytoniu i pół grama trawy. Ohyda.
Zjarałem się i zacząłem robić rymowane parodie,
durne rzeczy z lat 90.
Sam nie wiem, to straszne głupie.
Mówiłem tak: „Z chłopakami w Rumunii”…
„Ja, Berto, Zhico i Serek
poszliśmy ukraść rowerek.
W Rumunii z chłopakami kradliśmy rowery z 21 biegami”.
Nie było tam żadnej rozrywki, więc wszyscy w ryk…
Raz jeden podszedł do mnie z nożem: „Chodź do mnie”. „Czego on chce?”
Zakrył wejście tkaniną. Byłem pewien, że poderżnie mi gardło.
„Zrób ten skecz o chłopakach w Rumunii”.
„Skąd o tym wiesz?”
„Słyszałem plotki, że rymujesz”.
„Nie ma mowy. Chciałeś mnie dźgnąć”.
A ten wyciąga nóż. „Z chłopakami w Rumunii”…
Zorro.
O co chodzi?
Chodź ze mną.
Dokąd?
No chodź.
Z Zorrem wszystko dobrze?
Chodź, Dean.
Gdzie Zorro?
- Dziękuję. - Co się dzieje?
Dziś jest twoje święto.
Jak to?
Wracasz do domu.
Co?
Obcięli ci dwa miesiące.
Gratulacje.
Pakuj się szybko, van czeka.
- Gdzie Zorro? - Z pracownikiem socjalnym.
Nie ma czasu na sentymenty, przy bramie czeka van.
Nie rozklejaj się.
Ruchy, mały.
Wracaj do życia.
Pamiętasz, co ci mówiłam na początku?
- Nie. - Że musisz pokonać statystykę.
- Którą? - Sam mi powiedz.
Dokąd idę?
- Gadałam z twoją mamą. - Nie wrócę tam.
Ma rozwiązanie.
Dean,
wiem, że nie będzie ci tam łatwo,
ale dość już wycierpiałam.
- Rusz się. - Dokąd?
Muszę pożegnać się z Zorrem.
- Niech to pani zostawi. - Wychodzisz, kiedy mówimy.
- Nie bez pożegnania. - Spokój.
- Nie wyjdę! - Spokojnie.
Nie i już.
- Nie bez pożegnania. - To ci się nie uda, idioto.
- Bierz rzeczy. Wychodzisz. - Nie!
Pożegnam się z nim za ciebie!
Nie odejdę bez pożegnania! Nie rozumie pani? Nie i już!
- Chodź tu. - Czego chcesz?
- Dość tego. - Nie dotykaj mnie!
Uspokój się!
- Łapy precz! - Wychodzisz.
Puszczaj, skurwielu!
- Z ubraniami czy bez. - Puszczaj!
Puść mnie, ty skurwysynu!
Pa, Dean.
Puszczaj, skurwielu!
- Łapy precz! - Cicho!
Puść mnie!
Gdzie z tymi łapami? Puszczaj!
Napisy: Marzena Falkowska