SERIAL OPARTY NA FAKTACH.
NIEKTÓRE NAZWISKA I WYDARZENIA ZOSTAŁY ZMIENIONE.
-Przekaż kumplowi, żeby oddał mi kij. -Co?
Uważaj na Zorra. Jego poprzedni kumpel oszalał
i popełnił samobójstwo.
Co zrobiłeś? Zasługujesz na śmierć!
Naprawdę bardzo liczę, że zadźgasz dziś swojego czarnego kolegę.
Babciu, tęsknię.
Kto cię pochował?
-Pinny Drori. -Kłamiesz jak ojciec!
Czego od niego chcesz?!
Pokój dramatu. Dobrze ci zrobi.
Może nowy zacznie?
Reszta naszych gwiazd już lśniła.
Powiedz mu, że jego babcia źle się czuje. Tylko ją toleruje.
Mnie już w ogóle nie wierzy.
Co zrobiliśmy?
Do jutra macie być kumplami albo jeden z was ląduje w dziurze.
Tu Freddy Sussan. Pamiętasz mnie?
Wprowadź go.
Freddy.
Jestem Aliza.
Freddy Sussan.
Miło poznać.
Było śmiesznie.
Mówisz?
Zgrywus z ciebie.
Kim jesteś?
Wolałbym nie rozmawiać na oczach twojej żony.
Nie jestem nią.
-Ale kobietą. -To co? Mów.
Wisisz mi 380 szekli.
Co?
Poważnie?
Za dostawę rur.
Rur?
Jak to policzyłeś?
Towar, transport, odsetki za 20 lat.
Może być przelew z apki?
Jaja sobie robię.
Przestań.
-Niezły komik. -Skąd się znacie?
Dean, wyjaśnisz?
Daniel.
Razem z Freddym… robiliśmy w remontach.
Na budowie.
Remonty?
Dawno temu.
Idę siusiu.
Fajna babka.
Coś taki spięty?
Co u ciebie? Co porabiasz?
Jestem ślusarzem.
Ty?
Uwierzysz?
Nieźle.
Wyszedłeś na prostą. Co u mamy, mamy i mamy?
Bogu dziękować, zmarła.
Przykro mi.
Co u twojej?
Dobrze.
Zapalisz?
Nie, żona czeka. Dobrze cię widzieć. Naprawdę przyszedłem tylko się pośmiać.
Miło mi.
Jesteś z kimś w kontakcie?
Z żywymi. Połowę zamordowano.
Serio?
Paru siedzi… Pamiętasz, jak Chelli gadała… Jak to leciało?
Te procenty?
Dziewięćdziesiąt sześć procent.
Wiedziała, o czym mówi.
Nie każdy zmienia imię.
Spoko.
Miło było, pajacu.
Wiesz, co się stało z Zorrem?
Mnie pytasz?
Nie wiem.
Nic?
Nic.
Skoro ty nie wiesz, pewnie wącha kwiatki od spodu.
Trzymaj się.
Co?
Trzymaj się.
Jasne.
Na razie, Daniel.
Pa, Freddy.
Boisz się mnie?
To mała cela. W końcu nie będziesz miał wyboru.
Dzień dobry. Pogodziliście się?
ZŁY DZIECIAK
Babciu, siedzę w celi z psychopatą.
Spokojnie. Spróbuję jakoś pomóc.
-Słyszysz? -Tak.
Jadę do ciebie. Na razie znajdź sobie jakieś inne miejsce.
Niedługo tam będę.
Pa.
Dean, tak?
Niech zgadnę…
Przemyt kobiet? Nie…
Ludobójstwo? Nie…
Posiadanie z zamiarem sprzedaży?
Cieplej.
Poddaję się. Jak tu trafiłeś?
W Lamborghini. Chcesz się przejechać, daj znać.
Wystąpisz?
Powinieneś. To bezpieczne miejsce. Mamy kraty.
Nie ufam reszcie.
A jeśli zostaniemy sami?
Zaliczasz się do reszty.
Dobra.
Zróbmy to raz, a potem dam ci spokój.
Ale co?
To ćwiczenie zawsze działa.
Jakie?
Wiem, że jednym z twoich problemów jest matka. Nie jesteś w tym osamotniony.
Dzięki.
Spoko. Na kilka minut stanę się nią, żebyś mógł jej powiedzieć, co cię trapi.
Co w tym śmiesznego?
Nawet ona nie potrafi być sobą.
Jest aż tak źle?
Tak.
Jeśli nie nią, mogę być Sunnym Brachą.
Skąd o nim wiesz?
Naprawdę nazwali go „Sunny”. Tylko nie mówcie, że wam powiedziałem.
Rodzice pewnie długo myśleli nad czymś głupim.
Sunny? Brzmi jak nazwa motocykla.
Lusha!
Podejdź, skarbie. Siadaj.
Dean, poznaj Sunny'ego Brachę.
Jak?
Powiedz mu, co myślisz o tym, że zrobił z ciebie przestępcę.
To nieprawda. Byliśmy braćmi krwi.
Uratował mnie przed nudą życia.
Wczoraj to rozwiązałeś.
Nie miałem gdzie się podziać ani co robić. Przejebane. Za to Sunny żył jak we śnie.
Był słynnym kryminalistą, ale uczynnym. Też nie miał taty,
a jego mama też zajmowała się nim tylko czasami.
Największy złodziej, o jakim słyszałem. Po prostu czułem, że muszę go poznać.
Chciałeś być jak ja?
Wiadomo. Jesteś taki przystojny. Czapa z kota,
królewskie szaty i ten pryszcz…
Tak. Chciałem być jak Sunny. Ale on nie zakumplowałby się z byle kim.
Wiedziałem, że gdybym oznajmił: „Sunny, chcę być jak ty”, wyśmiałby mnie.
Więc co zrobiłem?
Jak się poznaje złodzieja? Tworzysz okazję i przybywa.
Puściłem plotę, że też kradnę.
I przyszedł. Zrobiło się milusio. „Opowiadaj, co tam kradniesz”.
Słyszałem o tobie. Myślałem, że jesteś większy.
Mały i biały wszędzie wlezie.
Ten przystojniak ukradnie wszystko.
Dobra.
Była z nas para z piekła rodem. Jedna z gorszych w moim życiu.
Facet był zawodowcem.
Najgorszym z moich mentorów. Kradliśmy średnio 60 portfeli dziennie.
Statystycznie wychodzi, że obrobiłem kogoś z waszych znajomych.
I tego nie żałuję.
Nie oceniajcie mnie. Sąd to zrobił.
Karty kredytowe, elektronika.
Po trzech miechach postawiłem matce basen z sikającym dzieciakiem.
Łuk szczający.
Każdego ranka chodziliśmy do parku wodnego.
Sunny pomagał mi przejść przez siatkę, ale nie byle jak.
Robił to jak zawodowiec. „Ucz się od najlepszych”.
Wchodziłem do parku. Słodziutki chłopczyk. Teraz jestem słodki,
to wyobraźcie sobie wtedy.
Zgarniałem kilka portfeli i przerzucałem przez ogrodzenie.
Brałem nawet gacie. Wpychałem się do kolejki i cyk, portfelik.
Potem szliśmy do lunaparku. Dało się tam wejść przez mur,
ale na górze były kawałki potłuczonego szkła.
Ciężka sprawa.
W środku chodziliśmy w bluzach z kapturem, co wzbudza zaufanie.
Codziennie szliśmy tam na kolejkę Tagada. Kojarzycie?
Ludzie muszą tam zostawić plecaki w takiej otwartej skrzyni. Bardzo to bezpieczne.
I potem znikają na równo osiem minut.
Dobrze się bawią i nagle widzą, jak ich okradamy.
Nic nie mogą zrobić. Gra muzyczka,
a my przetrzepujemy im
plecaki na ich oczach.
Krzyczą: „Ej, skurwiele!”.
Kupiliśmy sobie też wejściówki sezonowe na wszystkie baseny.
Pływały tam stare paniusie i mówią: „Och, Rochelle, jak miło zobaczyć tu młodzież”.
Wzajemnie. Odwracam się i cyk, zgarniam ich torebki. Boże, przepraszam.
Stare dzieje.
Raz dorwałem taką kwadratową.
Stare babcie zawsze mają w portmonetce zapisany PIN do karty.
„Rochelle, pamiętaj. 4-5-8-2”.
Strasznie się wtedy jaraliśmy.
Mawiał: „Nie wywołuj wilka z lasu. To my nim jesteśmy!”.
Wtedy pojawiła się chciwość.
Bogaci rodzice mojego rudego kumpla zabrali
rodzinkę na wakacje na Seszele.
Miałem na oku coś, co jego ojciec trzymał na strychu.
Co to było?
Stworzyliśmy imperium. Ale byliśmy też przyjaciółmi,
braćmi krwi, partnerami.
Za forsę kupowaliśmy torby piguł, które rozprowadzałem po szkole.
Nikt mnie nie podejrzewał, a dzieciaki wiedziały, że ich nie wsypię.
-Zostaw mojego syna! -Co robisz!?
A ty do domu!
Wynoś się. Już!
Spoko…
Cześć, rudy. Co tam?
Dobrze. A u ciebie?
Dobrze.
Radzisz tu sobie?
Wiedzą, żeby ze mną nie zadzierać.
Próbowali?
I więcej nie spróbują.
Daję korki trzecioklasistom. A w budzie po staremu.
Dobrze słyszeć.
Robić dla ciebie notatki?
Pewnie.
Koniec czasu.
Zaraz…
Twoja babcia czeka.
Gdzie jest?
Sprawdzali ją, bo coś przyniosła.
Babciu!
Co jest? Głód panuje?
Susza.
Po raz pierwszy przynoszę coś wnukowi do więzienia. Obym dobrze wybrała.
Twoja poduszka.
Miałam też płatki kukurydziane, ale nie pozwolili ich wnieść.
Jaki rodzaj?
Sprawdziłaś?
Byłam u dwóch prawników. Powiedzieli, że to najlepsze, na co mogliśmy liczyć.
Myślałem, że pozwolą mi zamieszkać z tobą.
-Widzisz… -Będę grzeczny.
Mama nie mówiła, że jestem chora?
Nie zmyślała?
-Wyzdrowiejesz? -Pewnie.
Na pewno?
Jasne! Żaden sędzia nie odeśle cię do domu po oskarżeniu o handel prochami.
Powiedzieli, że musisz się dobrze sprawować,
wtedy zredukują ci wyrok o kilka miesięcy.
Miesięcy? Chcę do domu!
Skarbie… musisz czekać.
Spróbuj unikać kłopotów. Dasz radę? Dla mnie. Oddychaj.
W pierdlu nie unikniesz kłótni. Na zewnątrz ludzi łączą zainteresowania.
Lubicie grać, kumplujecie się.
W więzieniu cię do tego zmuszają. „Jest z twojego miasta,
dlatego masz skakać, gdy on skacze”.
„Co mi do tego? ” - „Chcesz zawieść swoich?”
„Twój kumpel spod celi. Bądź dla niego miły”.
A gościu gwałci cię w nocy. „Bądź miły! ”
Ten w mojej celi… Mowgli, rozwala lwom łby kamieniami.
Tak na pustyni okazuje się miłość.
Wystarczy. Opowiedz coś o szkole.
Miałem same piątki.
Z czego?
Z matmy.
Przysięgam. W czwartej zmieniłem szkołę.
Wchodzę do nowej klasy zawstydzony i widzę tę dziewczynę.
Oshrit. Chuda jak patyk.
Podchodzi i mówi:
„Nowy, nowy”. Gościu obok: „Nie odwracaj się”.
Chciałem się odwrócić i sprawdzić, o co chodzi.
Obudziła we mnie konflikt wewnętrzny. „Nowy!”
„Nie odwracaj się”. Przykro mi, zrobię to.
„Jak chcesz”.
Odwracam się, a ona spogląda mi w oczy i mówi:
„Opchniesz mi swojego łoniaka za 10 szekli?”.
„Mówiłem, żebyś się nie odwracał”.
Dobry deal. Mówię dziewczynie, że pogadamy na przerwie.
Od razu mógłbym jej jednego dać, ale jeszcze żadnego nie miałem.
Inaczej bym go wyrwał.
Co zrobiłem? Podszedłem do jednego kolesia i mówię:
„Tidhar?” „Co? ” „Sprzedasz mi łoniaka za pięć szekli?”
„Dla Oshrit? Nie ma mowy”.
„Dlaczego nie dasz mi zarobić?”
Poszliśmy pogadać za budkę strażnika. Widzi nas i mówi: „Ta Oshrit…”.
Ściągnął gacie.
Trochę mnie zaskoczył.
„Chcesz wybrać?”
Wcześniej o tym nie myślałem, ale skoro pytasz…
poproszę tego. Nie, tego tutaj.
Wybrałem dla niej naprawdę ładnego.
Zależy mi na obsłudze klienta, więc mówię: „Trzeba go zapakować”.
Złożyłem kartkę na cztery, podpisałem „Dla Oshrit” i wrzuciłem
do środka ten loczek.
Podchodzę do niej…
Zobaczyła mnie i pyta: „Masz czy nie? ”. Była bardzo dystyngowaną damą.
Dałem jej kopertę. Wariatka od razu ją otworzyła.
Patrzy do środka i mówi:
„To Tidhara? Oddawaj kasę, fiucie!”.
Powiedz coś.
Bruce Lee jeszcze nie widział, jak robisz panią naczelnik.
Umiesz ją udawać?
Pokaż.
Dawaj!
„Na blok można wnieść tylko noże o dobrych intencjach”.
„Każde liczenie zaczynamy od zera”.
Mówiłem!
Zrób to o czarnym.
Udawałeś mnie?
Tak.
Pokaż.
To tylko wygłupy.
Pokaż mu! „Czarny nie lubi Super Mario”.
-Dawaj. -Rób czarnego!
Mowgli rozwalacz dziewczynek.
Dawaj. Bądź mężczyzną.
Nie.
-Tchórz! -Bo rozwalisz mi łeb puszką?
Nienawidzisz mnie, bo ją zabiłem. To było złe.
Ale przysięgam, że już nigdy tego nie zrobię.
Ale dlaczego?
Nie wiem.
Więc skąd masz pewność?
Bo jesteś tu ze mną.
Ładna poduszka.
Poduszka!
Dawaj puszkę.
Bierz.
Bez jaj…
Normalnie umieram.
Co?
Spisałeś się.
Zorro.
Co?
Przepraszam, że byłem fiutem.
Mowgli, co?
Zapomnij. Było, minęło.
I dobrze.
STYCZEŃ
LUTY
MARZEC
KWIECIEŃ
Poproś Chelli o przepustkę. Byłeś z babcią blisko.
Nie.
Pogrzeby są ważne.
Nie chcę.
Typowy białas.
Po kolei.
-Górą! -Podaj!
MARZEC
KWIECIEŃ
Coś krótkiego.
To nie wypada.
Rób. Nie masz wyboru.
Dziewięćdziesiąt sześć procent szans, że tu wrócicie,
bo jesteście debilami z takimi mózgami.
Jego imię?
Nie znam.
Imienia własnego ojca?
Nie chcę. Mama mówiła, że próbował nas zabić.
Naprawdę.
Jak?
Za każdym razem inaczej.
Nigdy go nie spotkałeś?
Raz. Znalazłem jego adres i pojechałem z dwoma kumplami. Zapukaliśmy.
Otworzył narąbany i zaczął się drzeć: „To wy rzucacie mi jajkami w auto?
Wypierdalać, gnoje, bo zadzwonię po policję!”. I tyle.
Dupek.
Dawaj!
Co za debil.
Jedziemy! Za trudne to.
Skąd tak umiesz?
Mama ciągle w to grała.
Warte każdej sekundy w izolatce.
Ze stand-upami zacząłem w pierdlu. Mieli tam kurs aktorski…
Dobry byłem.
No więc po jakimś czasie wysłali mnie na ten kurs.
Naczelnik mnie pokochała, traktowała jak syna.
Pewnego dnia strażnicy donieśli jej, że ją udaję.
Otoczyli moją celę z pałami i mówią: „Wyłaź!”. Byłem pewien, że mnie zleją.
Ale zaprowadzili mnie do naczelnik. Posadziła mnie i mówi:
„Podobno mnie udajesz”.
Prosto z mostu.
Ja? To nieporozumienie. „Jeśli nie zademonstrujesz,
przeniosę cię do terrorystów”.
A ja na to: „Abulawa, nie dotykaj mojego jedzenia,
jeśli drapałeś się po dupie!”. A ona…
Podobało się, ale kilka razy byłem pewien, że mnie za to zadźgają.
Raz wszyscy palili faję. Jeden węgielek na cały karton.
Straszny syf. Zjarałem się i zacząłem udawać innych,
rymować i tak dalej.
Straszne głupoty. Zacząłem historię o mnie
i chłopakach z Rumunii.
Ja, Betro, Chico i Mike ukradliśmy sobie rower.
Obaliliśmy kilka browców i ukradliśmy taki z przerzutkami.
Tam nie ma żadnej rozrywki, więc wszyscy ryczą…
Przychodzi do mnie Moshiko z nożem i mówi: „Idziemy do mnie”.
Zamknął za nami, zakrył drzwi chustą i mówi:
„Dawaj ten skecz z Rumunami”.
Pytam, skąd o tym wie. A on, że podobno umiem rymować.
Odmówiłem, bo by mnie dźgnął.
Wyciągnął nóż. „Ja i chłopaki z Rumunii…”
Zorro…
Co tam, Chelli?
Idziemy.
Dokąd?
Wstawaj.
Z Zorrem wszystko gra?
Chodź, Dean.
Gdzie Zorro?
Dziękuję.
O co chodzi?
To twój wielki dzień.
Jak to?
Wracasz do domu.
Co?
Ścięli ci dwa miesiące. Gratuluję.
Pakuj się. Auto czeka.
Gdzie Zorro?
Z pracownikiem socjalnym.
Nie czas na sentymenty. Rusz się. Życie czeka.
Pamiętasz, co mówiłam?
Nie.
Że jako jeden z nielicznych pokonasz statystykę.
-Jaką? -Ty mi powiedz.
Dokąd jadę?
Do matki.
Nie chcę.
Wie i ma rozwiązanie.
Nie będzie ci łatwo, ale mam już dość cierpienia. Rusz się.
Nie wyjdę bez pożegnania z Zorrem.
Wyjdziesz wtedy, gdy ci każę.
Najpierw się pożegnam!
-Spokojnie. -Nie idę!
To tak nie działa. Pakuj się i wychodzimy. Przekażę mu twoje pożegnanie.
Najpierw się pożegnam!
Nigdzie nie idę!
A ty tu po co?
Wystarczy!
Puszczaj!
Wychodzisz!
Puszczaj!
Pa, Dean!
-Puszczajcie! -Morda!
Zabieraj te łapy!