Η ΣΕΙΡΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ. ΚΑΠΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ.
Δεν έχω συνηθίσει να παίρνεις.
Ο Σάνι μού την έστησε για τις κλοπές, τα ναρκωτικά, όλα.
Δεν έλεγες ψέματα.
Όχι.
Συγγνώμη που είμαι σκουπίδι.
Αν δεν ήσουν δεν θα σ' αγαπούσα τόσο.
Σ' αγαπώ, μαμά.
Θα βγεις, θα γίνεις κωμικός σταντ απ. Θα γεμίσεις φράγκα.
Θα καταπλήξεις τον κόσμο.
Και ίσως πεις στους φίλους σου ότι θα γίνεις επαγγελματίας κωμικός.
Το ταξίμετρο γράφει;
Δεν επικοινώνησε;
-Όχι. -Δεν έχετε μιλήσει 20 χρόνια;
-Όχι. -Είστε αγύριστα κεφάλια.
Σας έφερα εισιτήρια για την παράσταση. Κάνω σταντ απ.
Ο πελάτης μου συνεργάστηκε με την αστυνομία
στο χτίσιμο υπόθεσης εναντίον του κατάδικου Ντιν Σάιμαν.
"Μικροκακοποιός, βίαιος, ασεβής με την οικογένειά του.
Αξίζει ισόβια".
Γαμημένο καρφί!
Ο φίλος σου είναι νεκρός.
Γεια, είμαι ο Ντάνιελ Τσεν…
Ο Ντιν Σάιμαν.
Για τα εισιτήρια, η παράσταση είναι σήμερα.
Θα χαιρόμουν πολύ να έρθετε.
Κι αν μιλήσετε με τον Ζόρο,
πείτε και σ' αυτόν.
Ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο.
Φτάνει πια. Έχει καταντήσει γελοίο.
Βάλε τα ρούχα σου στο πλυντήριο.
-Καλά. -Τώρα.
Τι είναι αυτό; Στρατιώτης;
-Πάει α' λυκείου. -Όχι, δεν πάει.
Στρατιώτης είναι. Αυτή είναι επίσημη σφραγίδα.
-Δεν είναι στρατιώτης. -Κι αυτό;
Δεν ξέρω, και τι έγινε;
Δεν θα βγεις με στρατιώτη.
-Γιατί, τι θα κάνεις; -Τι θα κάνω;
Θα σε πλακώσω στο ξύλο και θα σε πετάξω έξω. Αχάριστο παιδί.
Τέλος τα τηλεφωνήματα από αυτήν τη βδομάδα, κατάλαβες;
Ή σιγουρεύεσαι ότι δεν είναι στρατιώτης που θέλει να πηδήξει στην άδειά του
ή τέλος η ιστορία, το κατάλαβες;
ΕΓΚΡΙΘΗΚΕ
-Παρακαλώ; -Δεν είμαι στρατιώτης.
Ποτέ δεν ήμουν στρατιώτης κανενός. Το έχω κανόνα.
Δεν καταλαβαίνω.
Δεν πειράζει.
Πρέπει να συναντηθούμε, δεν γίνεται να το αναβάλλω άλλο.
Γιατί δεν θες;
Έτσι.
Αλλά έχεις δίκιο.
Ήδη ξέρεις πώς είμαι. Πόσο χάλια να πάει;
Βλαμμένο.
Λοιπόν…
Να δω το πρόγραμμά μου και μιλάμε;
Εντάξει.
Φέρε εδώ.
Εγώ είμαι υπέρ.
Άσ' το.
Θα κάτσω δίπλα της και θα μυρίσει τον φόβο μου.
Τίποτα δεν θα μυρίσει.
Απλό πράγμα είναι.
Βγαίνεις έξω, πηδάς,
μου αγοράζεις ποπκόρν και γυρίζεις. Και τέλος. Γιατί δεν…
-Εγώ να πηδήξω; Ναι, σιγά. -Σε περιμένει, όμως.
Δύο πράγματα.
Ένα, πώς απομονώνω τον Ντιν.
Δύο, πώς βρίσκω μαχαίρι.
Ας μην είναι μόνος. Του την πέφτουμε και σε βοηθάμε.
Καλύτερα ένας προς έναν.
Κρίμα, είναι βαρετά εδώ μέσα.
Σου κάνω για Σαμάνθα Φοξ;
Όχι.
Λίγη δράση ήθελα μόνο.
Για ταινία το πέρασες;
Μην κάνεις σαν γκάνγκστερ, παιδί είσαι.
Τι θα γίνει με το μαχαίρι;
Αληθινό; Ή απ' αυτά που φτιάχνει ο Λούσα;
Αληθινό.
Μόνο ένα μαχαίρι υπάρχει στην πτέρυγα.
Άντε, ρώτα.
Καλημέρα.
Αρχιφύλακα…
Καλά που ήρθες. Θέλω να ζητήσω κάτι.
Για πες.
Αρχιφύλακα, θέλω μερικές μέρες άδεια. Σε παρακαλώ.
Της το είπες;
Δεν παίρνει από λόγια.
Τι λέμε εδώ;
Ο Ντιν Σάιμαν έχει κορίτσι από το τηλέφωνο.
Αυτή μάλλον θέλει να συναντηθούν και δεν της έχει πει ότι είναι φυλακή.
-Η ομορφούλα; -Η ομορφούλα.
Γιατί δεν το λες;
Έτσι. Είμαι κατεστραμμένος.
Καλύτερα με άσχημες. Δεν θα σε πληγώσουν.
Αν και δεν πιάνει, όλες όμορφες είναι.
Έτσι, Τούλι.
Έλα, Χέλι, τι λες; Μία μέρα για να το λύσω.
Ακόμα πονάω από την άλλη φορά που έφυγες.
Τώρα έχω στρώσει.
-Δεν είναι το ίδιο. -Όχι.
Κι αν είμαι καλός τους επόμενους μήνες;
Ίσως σε λίγους μήνες. Αν είσαι καλός.
Κι αν σου πω
ότι θα βγω για μία μέρα και θα της πω την αλήθεια;
Το βλέπω ότι θες να πεις ναι.
Θα το σκεφτώ.
-Θετικά να σκεφτείς. -Θετικά.
Την άλλη βδομάδα;
Αν σου δώσω, θα πηγαίνεις στο μάθημα;
-Θ' αφήσεις τα χαζά; -Ναι.
-Υπόσχεσαι; -Υπόσχομαι.
-Εντάξει. -Είσαι άπαιχτη. Την άλλη βδομάδα.
-Την άλλη βδομάδα. -Γιατί τότε;
Γιατί όχι αύριο; Ας φύγει αύριο.
Τι κάνεις;
Η φυλακή τού χάλασε το ρολόι. Είπαμε, την άλλη βδομάδα.
-Εντάξει. -Ευχαριστώ.
-Αλήθεια. -Παρακαλώ, Ντιν Σάιμαν.
Τι σ' έπιασε;
Ο μαλάκας ο Σάνι.
Σκέφτηκα ότι αν φύγεις θα σε ξεχάσει.
Άσε τον Σάνι, μαλακίες σου λέει.
Για τύπους σαν εμάς, προσκοπάκι είναι.
Όλα καλά, μπρο.
Τελ Αβίβ;
-Ναι, προφανώς. -Γιατί προφανώς;
-Το μόνο μέρος που αξίζει στη χώρα. -Γιατί;
Στην πλατεία Βασιλέων του Ισραήλ;
-Όχι. -Στην παραλία;
-Όχι. -Δεν ξέρω άλλο μέρος.
Πώς γίνεται; Εκεί μένεις.
Ναι, αλλά μένω σπίτι και διαβάζω.
Λοιπόν, την άλλη βδομάδα αποφασίζουμε μέρος
και βρισκόμαστε εκεί;
Εντάξει.
Περίεργο, έτσι;
Εντελώς.
Σειρά σου.
Τι λέει, Σάνι Μπράχα;
Τι κάνεις εκεί; Άσ' τον!
-Άσ' τον! -Σκασμός.
-Άσ' τον! -Τι κάνεις;
-Σκασμός! -Θα τον κόψω.
Σκασμός, λέμε!
-Σκασμός. -Άντε γαμηθείτε.
Έχω μαχαίρι στον λαιμό. Φύγε.
Άσε ήσυχο τον Ντιν, ακούς;
Εντάξει, αλλά γιατί μαχαίρι; Μίλα, πες ό,τι θες.
Δεν είναι ο άνθρωπος που ήξερες.
Άσ' τον ήσυχο.
Θέλει να φύγει από δω. Δεν είναι ρεμάλι.
Και τι θα κάνεις χωρίς λεφτά και προστασία αν φύγει;
Δεν τον έχω φίλο για τα λεφτά ούτε για μαλακίες.
Εντάξει, φίλε.
Τα είπες όλα με το μαχαίρι. Ας μιλήσουμε τώρα.
Έλα.
Πριν με μαχαιρώσει, ήμασταν αδέρφια.
Σου ορκίζομαι, τον είχα σαν αδερφό.
Εκατό φορές άκουσα το αστείο με το τσιμπούκι.
Σου το 'πε;
Ναι.
Αυτό με τους φίλους της μάνας του;
Ναι.
"Ταμάρτσουκ, μάζεψε τον γιο σου".
Αυτό με τις χοντρές;
-Κι αυτό μου το 'πε. -Ναι;
Και "το όπλο κι ο γάιδαρος";
Αυτά είναι παλιά. Έχει εξελιχτεί. Είναι επαγγελματίας.
Ναι. Έμαθα ότι δίνει παραστάσεις εδώ.
Μία στο τόσο, ναι.
Και δεν ντρέπεται; Ο Ντιν είναι ντροπαλός.
Έγινε αστέρι.
Η Κέρεν τον έκανε επαγγελματία.
-Η Κέρεν; -Η δασκάλα υποκριτικής.
-Του κάνει μάθημα; -Ιδιαίτερο, κάθε μέρα.
Πού;
Στην αίθουσα υποκριτικής.
Μόνο οι δυο τους;
Θα τον αφήσεις ήσυχο, έτσι;
Φίλε, εγώ…
έρχομαι ειρηνικά.
Θα έχω τον νου μου.
Πότε είναι ο προαυλισμός;
Στις τέσσερις.
Πόσοι φύλακες μέχρι την αίθουσα υποκριτικής;
Τρεις. Αλλά όχι ο Τούλι.
-Αυτός είναι χαλαρός; -Ναι.
Άνοιξε στόμα.
Τρία.
Έλα.
Σε απάλλαξα από τον Σάνι.
Τι εννοείς;
Του είπα ότι θα 'χω τον νου μου.
Του μίλησες; Γιατί δεν μου το 'πες;
Φιγούρα κάνει, δεν πάει γυρεύοντας. Όλο λόγια.
Μην το παίζεις σκληρός για μένα.
Τι σκληρός;
Να σε ξεφορτωθώ θέλω.
Ευχαριστώ, ρε.
Αλήθεια το λέω.
Θέλω να έρθει η Χέλι στην καταμέτρηση
και να μου πει "Τον άφησαν τον βλάκα".
Και τότε δεν θα ξαναδώ την ασχημόφατσά σου.
Άντε γαμήσου.
Δεν νομίζω ότι πρέπει να φύγω ποτέ από δω.
Άσε τις μαλακίες.
Έξω ήμουν τόσο άχρηστος που όλοι μ' έπαιρναν για σκουπιδιάρη.
Τώρα είμαι καλός σε κάτι.
Ναι; Σε τι νομίζεις ότι είσαι καλός;
Στη φυλακή.
Να σου πω κάτι; Δεν θέλω να πάρω άδεια.
-Πας καλά; Για χαλάρωνε. -Θα μείνω εδώ.
Αγόρασα παπούτσια.
Δεν ήξερα πόσο ψηλός είσαι.
Πρόσωπο μου έστειλες μόνο.
Γι' αυτό πήρα ωραία ίσια παπούτσια.
Κοίτα…
Μάλλον έχω παιχνίδι το άλλο σαββατοκύριακο.
Ναι; Ντάνα;
Σ' άκουσα.
Συγγνώμη, νόμιζα ότι μπορούσα.
Δηλαδή, άλλαξες γνώμη;
Όχι, καθόλου. Δεν άλλαξα.
Τέλεια. Ας βρεθούμε τότε.
Σου λέω, δεν μπορώ.
Επειδή είσαι στρατιώτης;
-Όχι. -Τότε;
Είμαι σκουπιδιάρης.
-Δεν είναι αστείο. -Δεν κάνω πλάκα.
Πάω για δουλειά στις 3.30 το πρωί.
Και στις 5 το απόγευμα…
κοιμάμαι στην τηλεόραση.
-Κοίτα, Ντιν… -Πλάκα κάνω.
Αλλά όχι εντελώς.
Δηλαδή;
Είμαι στη φυλακή.
Καλά, εντάξει.
Ξέχνα το, ξέχνα τα όλα.
-Αλήθεια, είμαι. -Άρα, δεν θα βρεθούμε.
-Βαρέθηκα. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. -Μη θυμώνεις τώρα.
-Ας το αναβάλουμε… -Δεν θέλω.
Όλοι οι κρατούμενοι στο προαύλιο.
Καταμέτρηση σε 40 λεπτά.
Τι ήταν αυτό;
Τα μεγάφωνα της φυλακής.
Πιστεύεις στον Θεό;
Μόνο σοβαρές συζητήσεις, έτσι;
Κουράστηκα, τι να σου πω…
Από τι;
Ξέρω γω;
Από τις χαζοκουβέντες.
Εσύ καταλαβαίνεις.
Γιατί το λες αυτό;
Δεν θα ήσουν εδώ αν δεν έψαχνες κάτι παραπάνω.
Μπορεί να είμαι εδώ επειδή δεν με παίρνουν πουθενά αλλού.
-Το ξέρω ότι δεν ισχύει αυτό. -Πού το ξέρεις;
Το τσέκαρα.
Αυτός ο Σάνι Μπράχα με τρομάζει.
Παιδί είναι.
-Γεια, Τούλι. -Γεια.
Θα είμαι στο πόστο μου αν θες κάτι.
Γεια.
-Πώς πάει; -Λέω να μην κάνω μάθημα σήμερα.
Γιατί, τι τρέχει;
Τι θες να τρέχει;
Τίποτα. Παράτα με τώρα.
Γιατί μου μιλάς έτσι; Για ποιον λόγο;
Για κανέναν. Δεν χρειάζεται να υπάρχει πάντα λόγος.
Θα μου πεις τι συνέβη, σε παρακαλώ;
Εσύ κι οι κωλοσυμβουλές σου.
Μου το 'κλεισε. Άλλη μια βρόμα.
Δεν θα ξαναπώ σε κανέναν την αλήθεια. Για τίποτα.
Κατάλαβα.
-Μαλακία. -Μεγάλη μαλακία.
Κοίτα, Ντιν, καλέ μου.
Πανικοβλήθηκες.
Για την άδεια, που θα βγεις.
-Μια χαρά θα πάει, όμως. -Μια χαρά; Ναι, στον ύπνο σου.
-Θα τα χαλάσεις όλα, λοιπόν; -Αυτό θα κάνω.
Τέλεια.
Τα λέμε.
Τελειότατα.
Τι τρέχει; Τι έγινε;
Είδες τον Ντιν;
Πουλοβεράκια, είδες τον Ντιν;
-Όχι, γιατί; -Τον Σάνι;
Όχι.
Τι τρέχει, Ζόρο;
Παλιοκαριόλη!
Φύγε!
Τούλι, ασθενοφόρο!
Ζόρο, μπρο, είσαι καλά;
Ζόρο, αδερφέ μου.
Ζόρο, είσαι καλά; Πες κάτι.
Καλά είμαι.
-Εντάξει. -Τι έγινε;
-Εντάξει, τον έχω. Κάλεσε… -Τι έπαθε; Ζόρο!
-Είμαι εγώ, Τούλι. -Μείνε μαζί.
Γιόσεφ! Ένα ασθενοφόρο στην αίθουσα υποκριτικής!
Δεν θα σ' αφήσω ποτέ. Σ' αγαπάω. Άσε τις αιμορραγίες, θα λιποθυμήσω.
Κάνε άκρη, Ντιν.
Ζόρο, μη φοβάσαι. Έρχεται το ασθενοφόρο.
-Ζόρο, είσαι μαζί μου; -Γρήγορα.
Μη φοβάσαι. Έρχεται σε δύο λεπτά. Όλα καλά.
Όλα καλά.
Σίγουρα δεν θες λίγες μέρες άδεια;
Δεν ξέρω, αρχιφύλακα.
Δεν νομίζω ότι παίζει πια κορίτσι.
Γιατί;
Όλοι μου δώσατε μαλακίες συμβουλές.
"Πες την αλήθεια", λέει.
Συγγνώμη.
Μήπως μια άδεια έτσι κι αλλιώς;
Να πάρεις μια ανάσα, να δεις τη μάνα σου.
Να φας παγωτό.
Να σου πω κάτι, Ντιν;
Όταν πάψεις να θέλεις να είσαι εδώ, θα πάει καλά η ζωή σου.
Και τώρα, σε παρακαλώ,
πήγαινε στον καράφλα δικηγόρο σου
και ικέτεψέ τον να σε βοηθήσει να ικετέψεις τον δικαστή
να ικετέψει την εισαγγελία για επιείκεια, μήπως βγεις νωρίτερα.
Κι όσο θα ικετεύεις, ζήτα και συγγνώμη από την Κέρεν.
Πλάκα κάνεις;
Να πάρω τον δικηγόρο, Ντιν;
Μπορώ;
Πάντως, πήρες κι ένα καλό από τον πατέρα σου.
Ζούσε στο Μπατ Γιαμ, στην οδό Όσκαρ Σίντλερ.
Πήγα σπίτι του στο Μπατ Γιαμ,
στις 3 τη νύχτα, έτσι παρορμητικά, με δύο φίλους.
Έβρεχε κιόλας. Χτυπάω την πόρτα.
Χτυπάω… Δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου τον πατέρα μου.
Ανοίγει την πόρτα. Έχω ήδη σκεφτεί δικαιολογία.
Τους λέω "Να πούμε 'Ποιος σου πέταξε αυγά στο αμάξι;'"
Λένε "Καλή ιδέα".
Ήθελα μόνο να τον δω, να τον δω για ένα λεπτό.
Είχα τέτοιο θυμό για κείνον όλη μου τη ζωή, είχα τέτοια…
πικρία απέναντί του, ήθελα μόνο να τον δω.
Και ανοίγει την πόρτα,
με κοιτάζει, δεν θα το ξεχάσω, με κοιτάζει, τον κοιτάζω,
και βλέπω ότι θα γίνω καράφλας. "Ίδιος εγώ είναι.
Ολόιδιος, αλλά καράφλας. Τι μαλακία είναι αυτή;"
Οι φίλοι μου: "Θα γίνεις καράφλας!"
"Τον είδες;" Φοβόμουν μη με αναγνωρίσει.
"Τι θέλετε;" λέει. Πάει να μας δείρει, κι εγώ με περηφάνια, "Ο μπαμπάς μου.
Έχω δυναμικό μπαμπά".
Μετά φύγαμε. Την άλλη μέρα εγώ ξαναπήγα,
αλλά δεν ήταν σπίτι. Είχε πάει στο εξωτερικό.
Χτυπάω, βγαίνουν έξω οι γείτονες. Ανοίγουν ξαφνικά δύο στρατιωτίνες.
"Τι τον θες τον Γιάκοβ; Τι θες απ' αυτόν;"
Λέω "Είναι ο πατέρας μου".
Λέει η μία "Τι μας λες".
Σκέφτομαι "Τι φάση; Η αδερφή μου;
Και γιατί θέλω να τη δείρω;"
"Μπα, τι λες".
Και πού ξέρεις εσύ; Λέει η φίλη της "Γιος του είναι".
Τα πιο σπαστικά κορίτσια που έχω γνωρίσει.
"Δες πόσο του μοιάζει. Φαντάσου τον με καράφλα". Σκρόφα!
Τελικά μ' αφήνουν να μπω, εκείνος λείπει,
χαμός, όλοι ενθουσιασμένοι, λέει αυτή "Έχω αδερφό!"
Κι εγώ ήδη τη μισώ. "Έχω αδερφό!"
Και τρέμω ολόκληρος.
Ήταν στην ηλικία μου. Ούτε ένα διάλειμμα ο άλλος.
Βρήκε κρεβάτι κι είπε "Πάμε για καινούρια οικογένεια!"
Ρίχνω μια ματιά στο σπίτι, κάθομαι σε μια πολυθρόνα
και μου λένε "Όχι, αυτή είναι του Γιάκοβ".
Και λέω "Ποιος είναι αυτός;"
Λέω "Ενδιαφέρον".
Και λέει η γυναίκα του
"Ο Γιάκοβ βρίσκεται στο εξωτερικό. Όταν γυρίσει, θα του πω να σε καλέσει".
"Και θα σ' ακούσει; Από το παράθυρο θα σε πετάξει. Δεν τον ξέρεις".
Σε δύο μέρες, χτυπάει το τηλέφωνο. "Ο Γιάκοβ είμαι".
Λέμε να βρεθούμε την επόμενη βδομάδα.
Δεν μπορούσα να περιμένω. Πάω σπίτι του.
Πάω την ίδια μέρα, του χτυπάω, ανοίγει την πόρτα έξαλλος.
"Τι θες; Είπαμε σε μια βδομάδα. Δεν θέλω απρόσκλητους εδώ".
"Ούτε εγώ θέλω να μ' εγκαταλείπουν,
παλιομαλάκα".
Αυτό το είπα από μέσα μου.
Είχε θυμώσει, λοιπόν, μαζί μου
και λέει "Έλα, θα σε πάω σπίτι".
Με πήγε σπίτι με το αμάξι.
Πρώτη φορά ήμουν σε αυτοκίνητο με τον πατέρα μου.
Μέχρι τότε δεν ήξερα καν πώς είναι να έχεις πατέρα.
Παίζει στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι, το "Πατέρα", ξέρετε…
Αυτός είναι εκεί… Είχα ανάμικτα συναισθήματα.
Νόμιζα ότι θα είχα να πω πολλά και δεν είχα τίποτα.
"Θα κατέβω εδώ".
Και φεύγω. Λίγες μέρες μετά, συναντιόμαστε όντως στο εμπορικό.
Κι έρχεται και μου λέει "Ας καθίσουμε σ' αυτό το καφέ".
Λέω "Ωραία, δυναμικός".
"Έχω κουπόνια". Πίνει ζεστό κακάο, ο καριόλης,
και βγάζει ένα βιβλίο για τον Ναπολέοντα, φαντάσου,
τη βιογραφία του, την αφήνει στο τραπέζι και λέει
"Ο Ναπολέων κατέκτησε τον κόσμο στα 30 του.
Εσύ τι θα κάνεις στη ζωή σου;"
Σας ορκίζομαι, αυτά είπε…
Και τότε με πιάνει μια ανατριχίλα. Λέω…
"Καλά που δεν με μεγάλωσε αυτός.
Ποιος ξέρει τι θα γινόμουν;"
Ξαφνικά είδα πως όλα καλά. Είχα τη ζωή που χρειαζόμουν.
Όλα καλά.
Μπορεί να ξέρεις τι θέλεις,
αλλά δεν ξέρεις τι χρειάζεσαι. Νόμιζα ότι χρειαζόμουν πατέρα
αλλά χρειαζόμουν ένα χαστούκι να ξυπνήσω. Καταλαβαίνετε;
Και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι το χαστούκι γίνεται νούμερο σταντ απ.
Κι ότι αφού δεν με μεγάλωσε αυτός,
γι' αυτό δεν έγινα σαν την "Τι μας λες".
Είναι καλό σχολείο, αλλά όχι…
Δεν είναι βαρετά εδώ τα παιδιά;
Λευκά.
Κι εσύ είσαι λευκός.
Όχι στο πνεύμα.
Ήρθα να ζητήσω συγγνώμη.
-Για δες. -Ναι.
Εκπλήσσομαι.
-Νόμιζες ότι θα σε μαχαιρώσω; -Το σκέφτηκα.
Μπα, όχι.
Και τελικά; Γιατί ήρθες;
Τίποτα, απλώς σκέφτηκα…
μήπως μπορούμε να συνεχίσουμε τις πρόβες.
Βέβαια.
Τι κάνεις απόψε;
Τίποτα.
Λοιπόν;
Θα μείνουμε για πάντα εδώ;
Φεύγουμε σε λίγο.
Εντάξει.
Δεν το θέλεις;
-Να το πάρω; -Όχι.
Δώσ' του το, θα σου πάρω άλλο. Ορίστε.
Θα σου πάρω καλύτερο. Πάρ' το.
-Τι θες; -Παιχνίδια; Θέλεις;
Ας τα πάρει όλα.
Θα σου πάρω καινούρια.
-Τι να το κάνω αυτό; Το θες; -Ας τα πάρει όλα.
Αυτό πέτα το.
-Σήκωσέ το. -Όχι.
-Γιατί; -Έχω τα ρούχα.
Τεμπελάκο.
Παρακαλώ;
Γεια.
Ο Ζόρο είμαι.
Μπορώ…
να μιλήσω στον Ντιν;
Μια στιγμή, να δω αν είναι εδώ, εντάξει;
-Είναι μεγάλο. -Έχει κι απαιτήσεις.
Ντιν.
Ο Ζόρο.
Καλέ μου, δεν υπάρχει μέση λύση. Ή αυτός ή εσύ.
Δεν είναι εδώ.
Δεν βλέπω να γυρίζει.
Βγήκε πρόωρα;
Μάλλον.
Μπράβο σου, πολυλογά.
Τους αγαπώ τους Αιθίοπες. Με τους ανθρώπους αυτούς
μπορώ να ταυτιστώ. Εκτιμούν τα απλά πράγματα.
"Κοίτα μια καρέκλα! Την παίρνουμε!"
"Γαμώ τις καρέκλες!"
Και οι γυναίκες τους
είναι οι πιο όμορφες στη χώρα. Καλά, όχι όλες.
Αλλά η αξία τους έχει πέσει, τώρα που τις βλέπεις παντού.
Στα '90, ό,τι τους έλεγες τις εντυπωσίαζε.
Έλεγες στη μεγαλύτερη κουκλάρα
"Έλα σπίτι, έχω εξερχόμενες κλήσεις". "Έλα τώρα!
Τι ψεύτης, όλοι ίδιοι είστε.
Τι φιγουρατζής". Παίρνει τις φίλες της, μιλάνε αμχαρικά.
Και μετά σου τη λένε. "Τι θες εσύ, ξασπρουλιάρη;"
"Ναι, εσύ, ξασπρουλιάρη. Για σένα μιλάω".
Μαμά.
Γεια.
-Γεια. -Γεια.
-Είμαι η Ρουτ. -Χάρηκα.
Ο Ντιν.
Ντάνιελ.
-Χάρηκα. -Κι εγώ.
-Περάσατε καλά; Γελάσατε; -Βέβαια.
Βγαίνω έξω. Εσείς μιλήστε. Χάρηκα.
Έρχομαι.
-Ντάνιελ Τσεν. Ντιν. -Είναι γλύκας.
Πώς έγινε αυτό; Πότε το 'κανες;
Δεν θα το πιστέψεις.
Είναι περιπτωσάρα.
Έκανε δύο χρόνια στο Νεβέ Τίρτσα για απάτη.
Γνωριστήκαμε στο Cupid.
-Μιλούσαμε έναν χρόνο στο τηλέφωνο. -Έλα, ρε.
Και ειδωθήκαμε πρώτη φορά στον γάμο.
-Το 'μαθες το κόλπο. -Αλήθεια, το ορκίζομαι.
-Ευχαριστώ που ήρθες. -Φυσικά θα ερχόμουν.
Όλη μου τη ζωή το περίμενα αυτό.
Η μάνα σου είναι καλά, Ντιν;
Ντάνιελ.
Ντιν.
Μαλάκα.
Περνάει ο καιρός, έτσι;
Οπότε…
ίσως να βρεθούμε;
Θα το 'θελα πολύ.
Ίσως να βρεθούμε.
Αντίο, πολυλογά.
Ζόρο.
-Λυπάμαι γι' αυτό που έγινε, αδερφέ. -Πάψε.
Παλιά ιστορία.
Υποτιτλισμός: Σοφία Σκουλικάρη