SERIAL OPARTY NA FAKTACH.
NIEKTÓRE NAZWISKA I WYDARZENIA ZOSTAŁY ZMIENIONE.
Nigdy nie dzwoniłeś.
To Sunny wrobił mnie w kradzieże i prochy. Nie kłamałaś.
Nie.
Byłem takim gnojkiem.
Inaczej bym cię tak nie kochała.
Kocham cię, mamo.
Wyjdziesz, zostaniesz stand-uperem i podbijesz świat.
Może powiesz kolegom, że planujesz zostać zawodowym komikiem?
Licznik już bije?
Nie jesteście w kontakcie?
-Nie. -Od 20 lat?
Nie.
Uparciuchy. Bilety na mój występ.
Mój klient przez trzy lata pomagał policji zebrać dowody przeciwko
Deanowi Shaimanowi.
Zwykły bandyta. Zasługuje, by zgnić w więzieniu.
Kapuś!
Twój kolega już nie żyje.
Tu Daniel Chen… Dean Shaiman. Bilety, które państwu zostawiłem, są na dzisiaj.
Zapraszam.
Jeśli Zorro się odezwał, proszę go zabrać.
ZŁY DZIECIAK
Nic takiego nie mówiłam.
Dość tych głupot. Wstawaj i daj rzeczy do prania.
Już.
Wojsko?
Liceum.
Widzę, że żołnierz. To znaczek rządowy.
Nie jest nim!
-A to? -Co za różnica?
Zabraniam ci chodzić z żołnierzem.
Bo co zrobisz?
Stłukę cię i sprzedam, gówniaro. Dość tych ckliwych telefonów. Rozumiesz?
Albo się spotkacie i ustalisz, że chłopak nie chce cię tylko
posuwać na przepustce, albo to zakończysz.
Nie jestem niczyim żołnierzem. To jedna z moich zasad.
Nie rozumiem.
Nieważne.
Musimy się spotkać. Ona nie odpuści. Dlaczego nie?
Masz rację. Już wiesz, jak wyglądam. Gorzej nie będzie.
Debil.
Sprawdzić, kiedy mam wolne w tym tygodniu?
Dobra.
Dawaj.
Jestem za.
Zapomnij. Od razu wyczuje u mnie strach.
Bzdura. Masz prostą misję. Wyjść, zaliczyć, kupić mi popcorn i wrócić.
Ja? Zaliczyć?
Dziewczyna czeka.
Dwie sprawy: jak odizolować Deana i jak zdobyć kosę?
Po co izolować? Razem mu nawalimy.
Wolę sam.
Szkoda. Nudno tu.
Wyglądam na Samanthę Fox?
Liczyłem na trochę akcji.
Przestań zgrywać gangusa. Jesteś dzieckiem.
Co z tym nożem?
Chcesz prawdziwy czy taki od Lushy?
Prawdziwy.
Tutaj jest tylko jeden.
Idź spytać.
Dzień dobry.
Dobrze panią widzieć, bo mam prośbę.
Mów.
Proszę o przepustkę na kilka dni.
Powiedziałeś jej?
Ułomny jest.
O co chodzi?
Telefoniczna przyjaciółka Deana chce się spotkać. Nie powiedział jej, że siedzi.
-Ta ładna? -Tak.
Dlaczego jej nie powiesz?
Bo jestem świrem.
Te brzydsze są lepsze, bo nie łamią serca. W sumie i tak zawsze są za ładne.
Racja. Jeden dzień mi wystarczy.
Po ostatnim razie nadal mam traumę.
Zmieniłem się.
Nie mogę.
Daję wzorowe zachowanie przez kilka miesięcy.
Może wtedy.
To może tak: dostanę jeden dzień i powiem jej prawdę.
Chcesz się zgodzić.
Przemyślę to.
Myśl pozytywnie.
Przyszły tydzień.
Zaczniesz chodzić na zajęcia i przestaniesz być dupkiem?
Zgoda.
-Zgoda. -Jesteś moją królową.
Dlaczego w przyszłym tygodniu? Niech idzie jutro.
Co z tobą? Więzienie pomieszało mu w głowie.
Jest pani najlepsza!
Co z tobą?
To przez Sunny'ego. Myślałem, że odpuści.
Miesza ci w głowie. To zwykły harcerzyk. Nic nie zrobi.
Tel Awiw?
Pewnie.
Dlaczego?
Bo reszta kraju jest paskudna.
Mówisz? Plac Rabina?
-Nie. -Plaża?
Nie.
To nie wiem.
Przecież tam mieszkasz.
Siedzę w domu i czytam.
Może… Postanowimy w przyszłym tygodniu?
Dobra. Dziwnie, nie?
Owszem.
Cześć, Sunny Bracho.
Co robisz?! Puść go!
Puszczaj go!
Do tyłu, skurwiele, już!
Trzyma mi nóż na szyi!
Odpuścisz Deanowi, jasne?
Po co ten nóż?
On się zmienił. Chce stąd wyjść. Nie jest jak my.
Co zrobisz, gdy twój bogaty książę wróci do domu?
Tu nie chodzi o forsę i całe to gówno.
Zabierz ten nóż i pogadajmy. Bierz.
Zanim skurwiel mnie dźgnął, byliśmy braćmi. Kochałem go.
Tysiące razy słuchałem tego jego kawału o lasce. Opowiadał?
Tak.
A o znajomych matki?
Też.
„Tamarchuk, ogarnij tego dzieciaka”.
A o grubaskach?
Też.
O broni i ośle?
Starocie. Teraz jest zawodowcem.
Słyszałem, że tu występuje.
Zdarza mu się.
Już się nie wstydzi?
W ogóle. Keren zrobiła z niego mistrza.
Keren?
Z kursu aktorstwa.
Uczy go?
Prywatnie.
Gdzie?
W pokoju dramatu.
Są tam sami?
Odpuścisz mu?
Tak. Przybywam w pokoju.
Uważaj.
O której spacerniak?
O czwartej.
Ilu strażników pilnuje tego pokoju?
Trzech. Ale jeden to Tully.
Układny?
Tak.
Otwieraj.
Trzy. Łap.
Ogarnąłem Sunny'ego.
Jak to?
Powiedziałem mu, że cię pilnuję i ma odpuścić.
Byłeś u niego? Dlaczego nie powiedziałeś?
Bo to nic takiego. Nie szuka problemów.
Nie musisz się dla mnie popisywać.
A kto się popisuje?
Chcę się ciebie stąd pozbyć.
Spoko. Dzięki.
Poważnie.
Chcę, żeby Chelli podeszła do mnie i powiedziała: „Wypuścili tego głąba”.
I nie będę już musiał oglądać twojego ryja.
Spierdalaj.
Nie powinienem stąd wychodzić.
Pieprzysz.
Serio. Na zewnątrz wszyscy mieli mnie za śmiecia.
Tutaj jestem w czymś dobry.
Poważnie? Niby w czym?
W siedzeniu.
W sumie nie chcę iść na tę przepustkę.
-Zwariowałeś? -Zostaję.
Kupiłam buty.
Nie wiem, czy jesteś wysoki.
Przysłałeś tylko zdjęcie twarzy.
Wzięłam bez obcasów.
Słuchaj…
W przyszłym tygodniu mam mecz.
Dana?
Słyszałam.
Przykro mi.
Rozmyśliłeś się?
Nie. Ani trochę.
No to się spotkajmy.
Nie mogę.
Jesteś żołnierzem, prawda?
Nie.
To o co chodzi?
Jestem śmieciarzem.
To nie jest śmieszne.
Wstaję wpół do czwartej i jeżdżę śmieciarą. O 17.
00 zasypiam przy „Modzie na sukces”.
-Dean… -Dobra, żartuję.
Ale nie do końca.
To znaczy?
Siedzę w więzieniu.
Dobra, zapomnij.
Naprawdę.
-Wiem tylko, że się nie spotkamy. -Spokojnie. Przełóżmy to.
Albo teraz, albo wcale.
Wszyscy na dziedziniec. Za 40 minut liczenie.
Co to było?
Głos strażnika.
Wierzysz w Boga?
A gadka-szmatka?
Zmęczony jestem.
Czym?
Plotkami. Na pewno to rozumiesz.
Skąd ten pomysł?
Zwykłe życie ci nie wystarczy.
Albo nikt inny nie chciał mnie zatrudnić.
Wiem, że to nieprawda.
Niby skąd?
Sprawdziłem.
Ten Sunny Bracha jest straszny.
Gdzie tam.
Pa, Tully.
W razie czego jestem u siebie.
Cześć. Jak tam?
Dziś opuszczę zajęcia.
Dlaczego?
Dlaczego? Daj mi spokój.
W ten sposób niczego dobrego nie osiągniesz.
Nie zawsze musi być dobrze.
Powiesz, co się stało?
Wy i wasze durne rady. Rozłączyła się, zdzira. Więcej nikomu prawdy nie powiem.
Nigdy.
Rozumiem. Szkoda.
Żebyś wiedziała.
Dean, skarbie. Nakręciłeś się z powodu przepustki
i całej reszty, ale będzie dobrze.
Chyba w twoich snach, głupia!
-Wszystko chcesz zniszczyć? -Właśnie.
Dobra. Żegnam.
Co się stało?
Widziałeś Deana?
Sweter, widziałeś Deana?
-Nie, a co? -A Sunny'ego?
Nie.
Co się dzieje?
Gnój!
Tully, karetka! Zorro, co ci jest?
Powiedz coś.
Żyję.
Co jest?
Zorro!
Zostanę z nim.
Yosef! Dawaj tu lekarza!
Kocham cię, stary. Przestań już krwawić, bo tu zemdleję.
Z drogi. Nic się nie martw. Karetka w drodze.
Będą za dwie minuty. Wszystko gra.
Na pewno nie chcesz przepustki?
Już sam nie wiem.
Rozumiem, że dziewczyna się zmyła.
Dlaczego?
Przez wasze durne rady. „Powiedz jej prawdę”.
Przykro mi.
I tak idź na tę przepustkę.
Zobacz się z mamą, idź na lody.
Jeśli naprawdę chcesz stąd wyjść, twoje życie samo się ułoży.
Idź do tego łysego prawnika i błagaj go, żeby on błagał sędziego,
żeby on błagał prokuratora o przyznanie ci wcześniejszego zwolnienia.
I przy okazji przeproś Keren.
Możesz?
Zadzwonić do prawnika?
Tak?
Przynajmniej masz po ojcu coś dobrego.
Mieszka w Bat Jam na ulicy Schindlera.
Poszedłem do niego o trzeciej rano z dwoma kumplami i pukam do drzwi.
Nigdy w życiu ojca nie widziałem.
Po drodze mówię chłopakom: „Spytamy,
kto rzucał jajkami w nasze auto”.
Dobry plan.
Po prostu chciałem go zobaczyć. Przez całe życie byłem na niego wściekły.
Nosiłem ten gniew w sobie. Otworzył drzwi i spojrzał na mnie.
Ja na niego…
I wtedy zrozumiałem, że będę łysy.
Wyglądał jak ja, tylko był łysy.
Kumple krzyczą: „Będziesz łysy!”.
Spytał tylko, czego chcemy i prawie nas tam pobił.
Byłem taki dumny.
Mam asertywnego ojca. Następnego dnia wróciłem tam sam,
ale go nie zastałem. Wyjechał za granicę.
Pukam i nagle pojawiają się dwie żołnierki:
„Czego chcesz od Jacoba? ”. Mówię, że to mój ojciec. „Wcale nie!
„Jesteś moją siostrą?”
I już mnie wkurza.
„Wcale nie!”
Druga na to: „Właśnie, że tak”. Obie strasznie wkurzające.
„Wyobraź go sobie łysego”. „Morda! ”
Wpuściły mnie do środka. Ja się cieszę, ona się cieszy. „Mam braciszka!
” Już jej nienawidzę.
Jest w moim wieku. Stary w ogóle nie odpoczywał.
„Daj mu łóżko, będziemy rodziną!”
Chodzę po domu i siadam na fotelu. „Nie, to fotel Jacoba!” „Co on, jakiś jebnięty?”
Ciekawe. Jego żona mówi: „Wyjechał z kraju,
ale obiecuję, że jak wróci, to do ciebie zadzwoni”.
Myślisz, że cię posłucha? Wypchnie cię przez okno.
Po dwóch dniach odbieram telefon: „Jestem Jacob”.
Umówiliśmy się za kilka dni.
Jeszcze tego samego do niego pojechałem.
Pukam, otwiera wkurzony i mówi: „Miało być za tydzień.
Nie lubię nieproszonych gości”.
„A ja, gdy ktoś mnie porzuca, skurwielu”.
To było w myślach.
Był wkurzony i mówi: „Odwiozę cię”. Pierwszy raz jechałem z tatą autem.
Nigdy nie wiedziałem, jak to jest jakiegoś mieć.
Jedziemy sobie i leci piosenka… „Ojcze”. Kojarzycie?
Targały mną emocje. Myślałem,
że będę miał sporo do powiedzenia, a powiedziałem:
„To na razie!”. I wysiadłem.
Spotkaliśmy się po kilku dniach i mówi: „Usiądziemy w tej kafejce”.
Fajnie, że jest taki asertywny. „Mam do niej kupony”.
Zamówił gorącą czekoladę, wyjął z plecaka biografię Napoleona
i położył ją na stole.
„Przed trzydziestką podbił świat. A ty co planujesz?”
Serio tak powiedział.
Oblałem się potem i pomyślałem: „Dobrze, że mnie nie wychowywał”.
Kim bym wtedy został? Zrozumiałem, że miałem idealne życie.
Czasem myślisz, że czegoś chcesz, ale nie wiesz,
czego naprawdę potrzebujesz.
Myślałem, że chcę mieszkać z ojcem, a potrzebowałem kopa w dupę.
Zdajesz sobie sprawę, że wczorajszy kop zostaje
dzisiejszym występem.
Gdyby to on mnie wychowywał, powiedziałbym wtedy: „Wcale nie”.
Nudziarze, co? Białasy.
Też jesteś biały.
Nie w duszy.
Przyszedłem przeprosić.
Serio?
Tak.
Niespodzianka.
Myślałaś, że cię dźgnę?
Przeszło mi to przez myśl.
Mów prawdę.
Pomyślałem, że moglibyśmy kontynuować nasze zajęcia.
Pewnie.
Co robisz wieczorem?
Nic.
Zostajemy na zawsze?
Jeszcze chwilkę.
Chcesz?
Mogę?
-Nie. -Kupię ci nową, lepszą, jaką chcesz.
Może jakieś zabawki?
Oddaj mu wszystko. Kupimy ci nowe.
Co ja z tym zrobię?
Oddaj mu.
Tę wyrzuć.
Odbierz.
No idź.
Uparciuch.
Tu Zorro. Mogę prosić Deana?
Czekaj. Zobaczę, czy jest w domu.
-Duże. -Taki styl.
Dean, to Zorro.
Kochanie, albo ty, albo on.
Nie ma go.
Raczej tu nie wróci.
Załatwiła mu zwolnienie?
Na to wygląda.
I dobrze.
Uwielbiam Etiopczyków. Potrafią cieszyć się z prostych rzeczy.
„Patrz, jakie krzesło! Bierzemy! Super krzesło!
Etiopki to najpiękniejsze kobiety na świecie. A przynajmniej w kraju.
Ale wtedy nie miały jeszcze takiej wartości.
Wtedy byle co im imponowało.
Podchodziłeś do pięknej dziewczyny i mówiłeś: „Wpadniesz?
Pozwalają mi nawet dzwonić”.
„Ściemniasz, kłamco! ” Dzwoniła potem do koleżanek i mówiła:
Miały też dziwne zagrywki. „Czego od niej chcesz,
różowy sucie?” „Ja?” „Ty, różowy sucie! ”
Mama.
Cześć.
Jestem Ruth.
Miło poznać.
To Dean.
Daniel. Miło mi.
Wzajemnie.
Podobało się?
-Pewnie. -Przejdę się z nim. Miło poznać.
Danielu Chen.
Słodziak.
Jak to się stało? I kiedy?
Nie uwierzysz.
Siedziała dwa lata za oszustwo. Odebrała ode mnie na „Kupidynie”.
Kilka lat gadaliśmy.
Pieprzysz.
Pierwszy raz widzieliśmy się na naszym ślubie.
Zawodowiec.
Przysięgam.
Dzięki, że wpadłeś.
Całe życie na to czekałem.
Dean, jak twoja mama?
Daniel.
Dean.
Palant.
Czas leci, co?
Może…
gdzieś się spotkamy?
Chętnie.
Spotkamy się.
Na razie.
Zorro?
Przepraszam.
To już przeszłość.