LICEUM CENTRALNE
Nazywam się Yumeko
i byłam niegrzeczna.
Czasem jednak trzeba zrobić coś złego, aby uczynić świat lepszym
i naprawić niewynagrodzone krzywdy.
Ale wybiegam w przyszłość.
Wiesz, co zrobiłaś źle?
Nie, panie Nolan.
Powinnaś była poczekać, nie przebijać.
Powinnaś to już wiedzieć,
skoro tyle czasu spędziłaś w kozie za hazard.
Rozumiem, panie Nolan,
ale i tak podbijam.
Na tym świecie są dwa typy hazardzistów.
Jedni polegają na szczęściu, drudzy – na umiejętnościach.
Jestem też ja.
Typ trzeci.
W Japonii, gdzie się urodziłam,
nazywają mnie kakegurui.
Kompulsywną hazardzistką.
Stawiam 50.
Podbijam.
Sprawdzam.
Dwie pary – króle i asy.
Dobre karty.
Trójka!
Yumeko! Czekaj no.
Przez te twoje wygrane
mam wrażenie, że oszukujesz.
Oszukujesz w kozie? Naprawdę?
Mama zabroniła mi oszukiwać.
Grając dla pieniędzy,
wygrywasz tylko, gdy je zdobywasz.
Grając dla zabawy…
wygrywasz zawsze.
Poza tym…
przy was nie muszę oszukiwać.
Ty grasz zbyt agresywnie, licząc na łut szczęścia, który nie nadchodzi.
Ty bawisz się paznokciami, gdy blefujesz.
Ty jesteś śliczna
i myślisz, że twój wygląd rozkojarzy resztę.
Kuszące, ale to nie działa.
Ty jesteś wiecznie zjarany.
A ty…
Ty jesteś beznadziejny.
A pan, panie Nolan…
Pan przechyla głowę przy każdej karcie.
W lewo przy dobrej, a w prawo…
Co tu się wyprawia?
Pani dyrektor, próbowałem ustalić…
Zamilcz, Roger.
Yumeko.
Znowu uprawiasz hazard.
Czy nie przez to tu wylądowałaś?
Mam problem.
Masz rację.
Rozmawiałyśmy o tym.
Mówiłam: do trzech razy sztuka.
To już trzeci raz.
Będę musiała cię wyrzucić.
Rozumiem, pani dyrektor.
To moja wina.
Do mojego gabinetu.
Wezwę twoją opiekunkę.
Roger, z tobą policzę się później.
Dzięki za grę.
To koniec.
Chodźmy już.
Dobra robota, Yumeko.
Dziękuję. Wszystko załatwione?
Twoje torby są już spakowane i czekają w aucie.
Samolot odlatuje za trzy godziny.
I mam wiarygodną historię, gdyby ktoś ją sprawdzał.
Niebawem trafisz do Szkoły Świętego Dominika.
To miejsce wypuszcza w świat największe szumowiny na tej planecie.
Nauczyciele nie mają kontroli. Uczniowie za nic nie odpowiadają.
Wyruszasz na wojnę w miejscu,
w którym to wrogowie kontrolują pole bitwy.
Pamiętaj o tym.
Zapamiętam.
Jestem gotowa.
Założymy się?
KAKEGURUI: BET
SERIAL SIMONA BARRY’EGO
NA PODSTAWIE SERII KAKEGURUI
SZKOŁA ŚWIĘTEGO DOMINIKA
No dobra, Yumeko.
Przede wszystkim baw się dobrze.
Stawiam!
Wygrałam!
Tak, Yumeko.
Wygrałaś dwa żetony.
Na szczęście?
Na szczęście.
Yumeko, musisz zawsze pamiętać, że…
Aby osiągać cele, należy podejmować ryzyko.
JAK PRAĆ PIENIĄDZE? ODBIERZ LEWĄ KASĘ
DOM KLUBOWY
ZAKAZ WSTĘPU NAUCZYCIELOM
Powinieneś się pocić, Ryan.
Chyba zaraz będziesz pod kreską.
TABLICA WYNIKÓW POD KRESKĄ
Jeśli przegrasz,
zostaniesz moją maskotką.
Dziękuję, maskotko.
A teraz zejdź mi, kurwa, z oczu.
Jak mówiłem,
mam dobre karty,
Mary.
Strit.
Kolor.
Ty idioto.
Życie to gra o sumie zerowej.
Nie ma zwycięzców bez przegranych.
Potrzebuję podnóżka.
- W razie czego napiszę, maskotko. - Dobrze.
Dziękuję.
Wiedziałam, że to wytworne miejsce, ale lokaje?
Halo?
Ja nie lokaj.
Wiem. Tylko sobie żartuję.
No tak…
CRASHOMETR PASJA
A co to?
„Maskotka”?
Musisz się wiele dowiedzieć o tym miejscu.
Może gdy wrócę z łazienki, to mnie oprowadzisz?
Ryan. Jestem Ryan.
A ja Yumeko.
Okej.
CRASHOMETR DYNAMIT
Ta szkoła istnieje od stu lat.
Dzieciaki uczą się tutaj rządzić światem.
Ich starzy to prezesi, prezydenci,
dyktatorzy, mafiosi…
Ludzie kontrolujący rządy i gospodarki.
Większość uczniów, w tym ja, przejmie majątek.
Rodzice chcą tu zahartować nas, mięczaków,
abyśmy podążyli ich śladami jako bezwzględna elita.
Ale to nie zajęcia nas zmieniają,
a hazard.
Gramy miesięcznym stypendium od rodziców.
Liczą się tylko wygrane.
Pierwsza dziesiątka trafia do samorządu i nosi czarne marynarki.
To ona rozdaje karty.
Kontroluje gry, a to oznacza, że ma przewagę.
Dori – ma ADD i jest dziwna. Przegrała oko w zakładzie.
Mary – bezlitosna wojowniczka.
Suki – influencer,
zwiastun zagłady.
Riri – gdyby Bane i Terminator mieli dziecko.
Kira – przewodnicząca samorządu.
Bez serca, bez duszy.
Bezwzględna.
Dłużnicy stają się maskotkami, jak ja,
i muszą służyć panom, póki się nie odkują.
Nauczyciele się na to zgadzają?
Oni pracują dla zarządu,
a w zarządzie siedzą rodzice, którzy to nakręcają.
Ojciec Kiry, Arkadi, steruje zarządem,
a co za tym idzie, Kira steruje całą szkołą, grami i…
Wyzwą cię na pojedynek.
W grze.
Brzmi super!
Nie!
To wojna.
Dobra.
Pokój 217
Ty jesteś ta nowa.
Jestem Yumeko Kawamoto.
Blake Samuels.
Przerobiłaś swój mundurek.
Widzę, że jest niezgodny z zasadami.
Wiem.
Tak? Nieźle.
Rzadko ktoś dołącza w połowie semestru,
ale na twoje szczęście moja była współlokatorka odeszła.
Faktycznie fart.
Co się z nią stało?
Z Amandą?
Była nachalna.
Roszczeniowa.
Zadarła z Kirą.
Umarła.
- Umarła? - Tak.
Nie zadzieraj z samorządem.
- Rozumiem. - Dobrze.
Blake, możemy się zamienić łóżkami?
Lubię spać przy oknie.
Nie słyszałaś, co powiedziałam o byciu roszczeniowym?
Słyszałam.
Po prostu lubię zabawę, a ryzyko jest jej częścią.
Poinformowałaś mnie o nim,
a ja je podejmę.
Stawiam 10 000 dolarów,
że do końca dnia chętnie się ze mną zamienisz.
Zakład.
Ale czad!
Jesteś inna.
Lubisz się bawić. To dobrze. Wszyscy tu lubią się bawić.
Wiem.
W co grasz?
Karty, kości, planszówki, szachy?
Pogram we wszystko.
Ale wolę pogrywać z ludźmi.
Nie śledzę cię.
Naprawdę, ja tylko…
Nawet jeśli, mam to gdzieś.
Co to za emos?
To Michael.
Bardzo mądry i skryty.
Nie znosi tej szkoły.
- Dosiądziesz się? - Nie.
No dobra.
Hej. Nie zabiłaś mojej maskotki, co?
- Nie skończyłam z nim. - Ryana? Tracisz formę.
Nieźle, umiesz przeliterować swoje imię.
Dori, nie! Co ty odpierdalasz?
Zbłąkana maskotka na drugiej.
Ryan!
Migusiem mi tutaj, durniu!
Czekaj no, nowa.
Jak ci na imię?
Jestem Yumeko.
„Jestem Yumeko”.
Moja łasica miała tak na imię.
Umarła w suszarce.
Boskie paznokcie.
Dziękuję.
Ej, ty.
Frytki.
Już.
A więc, Yumeko…
Skąd jesteś? Co knujesz? Grasz?
- Zagramy? - Zostaw ją!
Dajcie jej czas.
Jasne. Wybacz, Kira.
Niech no spojrzę na ciebie.
Jestem Kira.
Przewodnicząca samorządu.
Witamy w Świętym Dominiku, Yumeko Kawamoto.
Znasz moje imię.
Muszę wiedzieć wszystko o wszystkich.
Dołączyłaś w połowie semestru
i nie jesteś dziedziczką.
To dla ciebie.
Przewodnicząca samorządu, Kira-san.
To Riri, moja siostra.
Fajna maska.
Wyluzuj. Riri gada tylko, gdy masz przesrane.
Przepraszam.
Yumeko, jakie lubisz gry?
Aby były zabawne.
- Już ją wyzwałam. - Przerywasz.
Wybacz.
Będę cię miała na oku, nowa.
Dzięki za cokolwiek to jest.
Cześć. Musisz iść ze mną.
- Muszę? - Proszę.
Kim jesteś?
Gościem, który cię uratował.
Nie trzeba było.
Samorząd jest niebezpieczny.
Grają jak zabójcy.
To nie metafora.
Kira sprawia, że nauczyciele i uczniowie znikają.
Giną ot tak.
Nikt nie wie, czy żyją.
- Nie wolno o nich mówić. - Jesteś Mike.
Michael, nie Mike.
Michael.
Doceniam pomoc,
ale wiem, co robię.
Nowi zawsze tak mówią,
a potem są zjadani żywcem.
Nie musisz uprawiać hazardu.
Tabela nic nie znaczy.
To miejsce jest zepsute do szpiku kości. Nie angażuj się.
Ja nie gram.
Czekam i robię swoje, aż pewnego dnia będę wolny.
- To brzmi jak więzienie. - Bo nim jest.
Szanuję twoje stanowisko, ty uszanuj moje.
Wespnę się na szczyt i zasiądę w samorządzie.
Nie zdołasz.
- Nie znasz mnie. - Ale znam ich.
Oni kłamią i oszukują.
Nie mają honoru ani serca.
To żmije.
Jasne?
Jak słońce.
Mam ją przyprowadzić.
Nie dawaj im pożywki.
Dopadną cię i zniszczą.
On ma rację, Yumeko.
Obawy odnotowano.
Co ona wyprawia?
Przyjmuję wyzwanie.
- Jest szalona. - Jest boska.
DWANAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
Keiko, dziesięć minut.
Dziesięć minut.
Dobra!
Chcę więcej żetonów! Jeszcze raz!
Nie. Mama i tata muszą wychodzić.
Tobą zajmie się pani Kawamoto.
Tylko raz! Proszę!
No dobrze. Ostatni raz.
Ale tym razem na pewno cię pokonam.
Obyś tego nie żałowała.
Dobrze, postawię zatem wszystkie żetony.
Gramy.
Znów wygrałam!
Przepraszam.
Yumeko…
Nigdy nie żałuj zwycięstwa.
Wygrałaś uczciwie.
Pamiętaj, hazard ma sprawiać frajdę!
Zepsuł się czy co?
Jesteś pewna?
Dziękuję, że mi pomagasz.
Nie ma za co. Każdy z nas był tu kiedyś nowy.
Jeszcze możesz się wycofać.
Tak dla jasności.
Nie.
Muszę wygrać.
Muszę się dostać do samorządu.
Czemu chcesz się dostać do samorządu?
A jak inaczej obalę tę budę?
Skoro jesteś tu nowa, ustalisz stawkę w każdej grze.
Dziękuję.
Stawiam 20.
Dobrze.
Zagramy w potyczkę.
Potyczkę?
Każdy gracz otrzymuje siedem kart.
Co rundę zagrywasz kartę. Wygrywa ta wyższa.
Znam tę grę.
Grałam w nią o ciastka.
Na szczęście Mary pozwoliła ci ustalać stawkę w każdej rundzie.
Nie obstawiaj za dużo, a wyjdziesz z tego.
Czy to jasne?
Jak słońce.
Fajna fryzura.
Skąd się przeniosłaś?
Krążyłam po świecie.
Wygrałaś. Gratki.
- Ta sama stawka? - Teraz 100.
Masz chłopaka?
Nie.
Znów wygrałaś.
Dziewczynę?
Nie.
Dwieście.
Wygrałam.
Stawiam 10 000.
Dobra.
Gotowa?
REMIS
Nikt nie wygrał.
Nie zmieniam stawki.
A jeśli wygram,
przekażę połowę wygranej Ryanowi.
- Co ty, nowa, kombinujesz? - Gram uczciwie, Mary.
O to chodzi, prawda? O ryzyko.
Niewiedzę, co się stanie.
W tym cała zabawa.
W sumie niech przypadek zadecyduje o mojej przyszłości.
Resztę kart zagram w ciemno.
Mówiłaś, że mogę ustawić stawkę.
Pozostałe karty rozegrajmy za…
sto tysięcy!
Zostały trzy karty. Co ty na to?
Przegrana zostaje maskotką.
PIERWSZA DZIESIĄTKA
Sto, tak?
Niech będzie.
Ale ubaw.
No to jazda!
Kurwa!
ZWYCIĘZCA! MIEJSCE 22.
POD KRESKĄ MIEJSCE 76.
To teraz należy do ciebie,
a właściwie to ty należysz do niej.
Nie przepadam za maskotkami.
Ryan,
będziesz tak miły?
Nie odważysz się.
Nie ma zwycięzców bez przegranych?
- Pierdol się! - Tylko spokojnie.
Nie róbmy scen.
Ty, kurwa, gnoju.
Gratulacje.
Jesteś wolny.
No nieźle.
Wiedziałaś, że oszukuję,
ale mnie nie wydałaś.
Mówiłam.
Chcę grać fair. Tylko na tym mi zależy.
Bawię się losem.
To urocze, mała, ale Święty Dominik to nie zabawa.
To ustawiona gra. Zawsze.
Więc przejrzyj na oczy, bo w tej szkole
nie oszukując,
nie wygrasz.
WYGRANA 10 000 $
WYGRAŁAŚ. – BLAKE
Proszę.
Jesteś zdenerwowany.
Nie rozumiem, dlaczego…
spłaciłaś mój dług.
Dzięki, ale wiedziałaś, że pomagałem Mary oszukiwać.
Maskotki nie mają wyboru.
Ale nie powinienem był.
Nie, nie powinieneś był.
Dlatego tu przyszedłem.
Nie jestem zła.
No jasne. Pokonałaś ją.
Jak to zrobiłaś? Podmieniłaś karty?
Oznaczyłaś je czy co?
Zdałam się na przypadek.
Na przypadek?
Tak jest ciekawiej.
Chyba żartujesz.
O co ci chodzi?
Czego ode mnie chcesz?
Niczego.
Niczego?
Nie jestem tu dla ciebie.
Jestem tu, by grać.
Chcę jechać z wami.
Nie będzie nas tylko kilka dni.
Jesteś jakimś zawodowcem,
który przyjechał tu po naszą kasę?
Nie.
Nie po kasę.
Po zemstę.
Napisy: Paulina Iwaniak