SERIAL NETFLIX
Już zamykamy.
Ale my nie.
Zabrałem ci większość dnia,
a teraz jeszcze wieczór.
- Nie szkodzi, było miło. - Fakt.
Coś mnie ciekawi.
Nie uraziło cię pytanie
o brak zdjęć męża na biurku.
Jeszcze pięć sekund ciszy i jesteśmy jak w związku.
Odezwałeś się.
Popełnij błąd.
Już je popełniałam.
Popełnij go ze mną.
Nie licz, że wyjdzie nam to na dobre.
Popełnij dziś wielki błąd.
Normalnie bym pojechał.
Dotknąłbyś palcem nosa?
Mojego czy twojego?
Miło było panią spotkać. Dobranoc.
Co?
To mój pokój.
Naprawdę?
Pierwszy romans? Już dobrze.
Głośniej, jeszcze wszyscy nie słyszeli.
Nie szkodzi.
Chodź.
ODCINEK 6 SKOKI W BOK
Ładny pokój.
Masz strój stewardessy?
Mam.
Proszę zapiąć pasy.
Jasne.
Delikatny makijaż.
Faceci w Korei mówią,
żeby na pierwszą randkę iść na basen.
Dlaczego?
Inaczej się nie dowiemy, jak mocno się maluje.
Daj spokój.
- Są piękne. - Nie.
Ty jesteś piękna.
Powiedz mi coś, co powinienem wiedzieć,
zanim zobaczę cię nago.
Coś ważnego czy nie?
Nieważnego.
Nie jestem twoim mężem.
Zimna.
Przepraszam.
To niedopuszczalne.
Bardzo pana przepraszam.
Jestem rozczarowany.
Mogę jakoś naprawić ten błąd?
Tak.
Zaczekaj.
Sekundkę.
Coś mnie trapi.
Mam wrażenie,
że ktoś jest w garderobie.
Oglądałaś Parasite?
- Tak. - Właśnie.
Film do dupy.
#METOO: KOLEJNA GWIAZDA
TAJEMNICZY WIRUS W KOREI POŁUDNIOWEJ
Arya.
Załóżmy, że się z kimś spotykasz.
Powinieneś mi powiedzieć?
To podchwytliwe?
Masz kogoś?
Wiem, że ziewasz, gdy udajesz luz.
Powiedz, czy kogoś masz.
Nie musimy nic sobie mówić.
Już mówiłem,
jeśli tajemniczo zginiesz,
będę głównym podejrzanym.
Muszę wiedzieć, kogo podejrzewać.
Nazwisko, adres, rozmiar. Komplet.
Umówiłeś się z kimś dziś?
Nie.
To dobrze. Idziemy na wystawę Basu.
Jasne.
Jeszcze czego.
Facet mnie otwarcie podrywa,
dłużej tego nie wytrzymam.
Ambitnie.
Myśli, że mnie dla niego zostawisz.
Widział mnie?
I to cię martwi?
Poważnie?
Owszem, jeśli to ktoś taki.
To, z kim cię widują,
wpływa na wartość mojej marki.
Wyobraź to sobie.
Gdyby na osiedlu zobaczyli, że spotykamy się z innymi,
będzie…
- Bezsensowna afera. - Tak.
Wiesz co?
Powiedzmy wszystkim.
Zróbmy przyjęcie.
Imprezę rozwodową.
Zamieniam się w słuch.
Przyjęcie, na którym ogłosimy, że się rozwodzimy.
Rozwód nie wymaga osobnego mieszkania.
Może być pożądany.
- Tak to przedstawimy Rohini. - Właśnie.
Do tego powinniśmy
włożyć ciuchy ze ślubu.
Obejdziesz tyłem ognisko,
a potem się rozejdziemy, idąc tyłem.
Niezła ceremonia, co?
Wspaniała indyjska tradycja z zamykaniem połowy bramy.
O co ci chodzi?
Nie ma gdzie stanąć.
Jest.
No dobra.
Wiesz co?
Facet nie ma pojęcia o prowadzeniu wozu.
Typowa męska pewność siebie.
Chce ci tylko pomóc.
Dlatego kocham ten kraj.
Jest miły, bo dbamy o jego ubóstwo.
Zaparkujesz?
Jasne.
Co jest?
Dość. Nienawidzę parkować.
- Jedziemy. - Co?
Jadę po Ganesha.
Wiem, gdzie mieszka. Znam tę wioskę.
Gdzie jest wioska Tikli?
- Co? - Nazwa nam nic nie powie.
Co tu kombinować?
A pełny adres?
Jak Hindus z północy pyta o pełny adres,
to nie wie, prawda?
Cicho bądź.
- Spytaj. - Jaki jest pełny adres?
Jak nie kojarzycie nazwy wsi, to co wam po adresie?
- Niesamowite. - A kogo szukacie?
Ganesha.
A pełne nazwisko?
Arya, przestań.
- Kurwa. - Ja kurwą?
Tak do mnie mówisz?
Obrażasz mnie w mojej własnej wsi?
Ombir, Balakram, do auta!
Kurwa, gonią nas.
- Ożeż. - Kurwa.
Teraz się, kurwa, śmiej.
- Spokojnie. - Ty to mówisz?
- Nic nie powiedziałem… - Wkurzyłeś ich.
Potrzymaj.
Kurwa, wysiadają.
Wysiadaj.
- Co się stało? - Nazwał mnie kurwą.
W naszej własnej wiosce!
- Tak powiedział? - „Kurwa”.
Ale tak się u nich mówi.
Jak kogoś poznają. Albo i nie poznają.
Kończą robotę, „kurwa”. Nie kończą, też.
Smakowało? „Kurwa”. Nie smakowało? „Kurwa”.
Taki język.
Nie bierzcie tego do siebie.
Niech pan da spokój.
Odpuśćcie.
Przepraszam.
- Cóż. - Jesteś okropny.
Najgorszy.
Wszystko musisz spierdolić.
Przepraszam. Wracaj!
Shruti.
Rzuciłem tylko zwykłą „kurwą”.
- Jasne. - Dziękuję.
Co pan tu robi?
Szukam cię.
- Pokażę drogę. - Dobrze.
Prosto i w prawo.
Panie rolniku.
Niech się pan zatrzyma!
Potrzebuję podwózki.
- Dokąd? - Rezydencja Tatvam.
A pełny adres?
Dzień dobry.
Dziękuję.
Wie pan, w czym problem?
Nie uważa pan kierowców za ludzi.
Ma nas pan za maszyny.
Nie oddychamy, nie pocimy się.
Nie możemy kichać ani pierdzieć.
Wściekam się, gdy bogaci nas widzą, ale ignorują.
Krew we mnie wrze.
Dziękuję, nie jestem głodny.
To pana pierwsza wizyta. Musi pan.
- Nie jestem głodny. - Pochodzimy z wyższej kasty.
Nosimy nazwisko…
Jak mamy na nazwisko?
Mishra?
Sharma?
Ganesh Pandey.
Pracowałem dla pana dziesięć lat.
A moje nazwisko?
Wybaczam.
Jestem Dahiya. Najwyższa kasta. Proszę.
U nas nikt nie wie, do jakiej kasty należy.
To znaczy, że należycie do wyższej.
Odzyskałem go, a ty mnie nie doceniasz.
Dwa razy ci gratulowałam.
- Co jeszcze mam powiedzieć? - To sukces.
Zauważyłaś, jak pachnie?
Wspaniała robota.
A teraz daj mi pracować.
Jak wszystko i jednocześnie nic.
Skoro wybieracie inną ligę…
Gdy pierwszy raz byłem w Kazirandze,
- upolowałem nosorożca… - Sushi?
Odkryłem…
Zaczekaj.
Mam coś dla ciebie.
Jaki piękny.
- Podoba ci się? - Tak.
- Pomóc ci? - Poproszę.
Proszę.
No dobrze.
Ale maleńkie zapięcie.
Jak szukanie punktu G. Ten przynajmniej na pewno istnieje.
Nie za wcześnie na biżuterię?
Dobrze na tym wychodzę, chciałem się odwdzięczyć.
Co masz na myśli?
Chcę uczciwego układu.
Dostaję towarzystwo pięknej kobiety.
Chciałem ci to wynagrodzić.
Co takiego?
Seks.
Wszystko, co mężczyzna daje kochance,
to w końcu zapłata za seks.
Nie?
Masha, spokojnie.
Chciałem być miły. Dobra, cześć.
- Proszę pana. - Tak?
- Kawy? - Nie.
Pocałuj mnie w dłoń. Basu patrzy.
Nie uda ci się.
Tak to nie działa.
Mam kumpli aktorów,
którzy mówią, że trzeba się wczuć w rolę.
- Jasne. - Pamiętasz film Parasite?
Grubi aktorzy udający głodnych.
Oglądałaś Parasite?
- Tak. - Film do dupy.
Przepraszam.
Nie mogę.
Nie mogę i już.
O czym myślisz?
O twojej imprezie rozwodowej.
No tak. Świetny pomysł, nie?
Przepraszam.
- Shruti! - Cholera.
- Hej. - Cześć.
Miło was widzieć.
Dobrze się bawicie?
Tak.
To moja aranżacja. Objaśnię.
To zestawienie bogaczy i ubogich w Indiach.
Awokado to pokarm bogatych.
Banan z kolei to jedzenie dla biednych.
- Wspaniale. - Arya.
To sztuka.
- Doktorze. - Tak, moja droga? Wybaczcie.
Przepraszam. Dziękuję.
- Tak. - Urodził się taki?
Dobry wieczór państwu.
Czas przedstawić arcydzieło.
Interaktywną ekspozycję doktora Basu.
To proste.
Będzie tu stał, nie zauważając świata wokół,
widząc jedynie kieliszek wina.
Symbolizuje to nasze pełne egoizmu życie.
Zapraszam, doktorze.
Poprosić, żeby wyłączyli telefony?
Halo?
Co?
Ciarki przechodzą.
Przypomina mi to 30 lat w korporacji.
Wy, mężczyźni, ignorowaliście mnie.
- Nudziłeś się? - Skądże.
Posiedź z nami.
Czuję się nieswojo wśród bogaczy.
Mówiłeś, że nie traktuję cię jak człowieka.
A teraz, że się czujesz nieswojo. Jedz.
Tego nie chcę.
To może banana?
- Banana? - Tak.
To wyjątkowy banan.
Patrz.
Czemu on tak wisi na ścianie?
Bo to banan z Australii.
Zbierają je trzy razy w roku. Są wyborne.
- Naprawdę? - Spróbuj.
- Mam go zjeść? - Pewnie.
Weź, powieszą drugiego.
Widzisz to?
- I jak? - Słodki.
Tak?
Co tu się dzieje?
Widzisz tego gościa?
- Pana Basu? - Tak.
Jego kierowca to mój uczeń.
Wspaniały człowiek. Troszczy się o ubogich.
- Naprawdę? - Tak.
Ganesh.
Poproś go o stypendium dla córki.
- Pomoże? - Warto spróbować.
- Teraz? - A kiedy?
Bengalczycy mają dobre serca.
Przepraszam.
Panie Basu, w sprawie stypendium dla mojej córki.
Pański kierowca to mój znajomy.
Panie Basu.
Proszę pana.
Co on mówi?
Nie widzi mnie pan?
Najgorsza cecha bogaczy.
Widzicie nas, ale nas ignorujecie.
Panie Basu.
Profesorku!
Skurwielu jeden!
W porządku, doktorze?
Może pan oddychać?
Co za metafora!
Kto nie zauważa biednych,
ten od nich oberwie. I zjedzą mu banana.
Napisy: Konrad Szabowicz