SERIAL NETFLIX
- Szlag. Stój. - Szlag.
- Wybacz. - Przepraszam.
- Sorki. - Wybacz.
Na pewno mam jechać?
- A po co mamy jechać bez ciebie? - Masz imienny bilet.
- Chodź. - Dalej.
Czas na rytuał podróżny.
Raz, dwa, trzy.
Super.
To się nie zmieni.
Żadna seksowna macocha nam nie przeszkodzi.
PAN LEE - PONOĆ JEDZIESZ DO GOA.
MUSIMY SIĘ SPOTKAĆ
ODCINEK 8 HISTORIA MAŁŻEŃSTWA
Będziemy pierwszymi Hindusami, którzy zrobią
imprezę rozstaniową.
Napisz o tym tweeta.
Już? Zadowolony?
To teraz go wypuść.
Przyjęcie jest tam.
Jedźmy.
- Pomogę ci, Laro. - Dziękuję.
Chodźmy na basen na drinka.
To jak?
Pojechały po niego na lotnisko.
Patrzysz na Agniego,
jak taksówkarz na cycki.
Aż tak widać?
Możesz taki być, jesteś wolny. Pozostało się bawić.
Proszę pana!
Szybko!
Co się dzieje? Nie sprawdzili was?
Chodź no!
Spokojnie, szefie.
Przecież oni mają nudną robotę.
Codziennie odruchowo sprawdzają tysiące aut.
Przywitać, otworzyć, zamknąć, machnąć.
Taką mają pracę.
Nie. Wie pan, jaką mają pracę?
Podczas ataku terrorystów to do nich będą strzelać,
żeby bogaci mogli się schować.
- Chodźmy. - Tak.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie, dziękuję.
PAN LEE: BĘDĘ DZIŚ W GOA…
DLA CIEBIE…
- Dzień dobry. - Czołem.
- Co on tu robi? - Miałem mówić.
Nasi przyszli kochankowie spędzą sporo czasu w aucie.
Postanowiłem go zabrać.
Dzień dobry.
- Nie. - Proszę.
Nieźle.
Napój?
- Spa działa? - Tak.
Co tu dają?
Jesteście.
Macie klucze do pokoju?
Nie będzie rodziców Aryi?
Nie powiedzieliśmy im.
Są konserwatywni, nie zrozumieją.
Tylko idioci przychodzą
na przyjęcia rozstaniowe własnych dzieci.
Tato.
Cześć, jak się macie? Miło was widzieć.
- Musimy iść. - Zaraz wrócę.
Co się stało?
- On tu jest. - Kto?
- Twoje ciacho. - Co?
Sandy, żigolak.
Nie mówiłaś.
Bo wiedziałam, że się wkurzysz.
To prezent.
Pierwsze dwie godziny, potem sama płać.
Nie chcę.
- Chcesz. - Nie.
Małżeństwa powinny być jak diesle.
Maks dziesięć lat.
Małżeństwo to przestarzała klatka.
Mężczyźni się w nim duszą.
No tak, klatka, ale…
Klatka w ciemnym, niebezpiecznym lesie.
Możesz z niej uciec, ale czy przetrwasz?
To się kłóci z podstawowym celem.
A jaki masz cel?
- Dymać na okrągło. - Jak?
Jak mawiał Gandhi: „Znajdź cel, a znajdziesz środki”.
- Widzisz. - Seksu nie unikniesz.
Nie w tym życiu.
Taki los.
Kto by pomyślał, że Fly India Air ulokuje tu personel.
Masha?
Wybaczcie.
Nieźle.
Naprawdę.
Ale…
- Jean się zjawi. - Kto?
Pan Lee.
- Tutaj? - Tak.
- Do ciebie? - Tak.
Na…
Spoko. Jean wpadnie.
To masz przystawkę.
Kimchi.
Dlaczego?
Miliarder przyleci tu prywatnym odrzutowcem,
żeby spędzić ze mną noc w apartamencie.
Po co mi żigolak?
Potraktuj to jak masaż.
Nie musicie iść na całość.
Kobiety nie odmawiają masażu.
- Pokój gotowy. - Dziękuję.
Przepraszam, mogę prosić o kawę?
- Śledzisz mnie? - Nie, ją.
- Odejdź. - Przepraszam.
Masz prawo się złościć.
Schrzaniłem, ale mnie wysłuchaj.
Wiem, skąd to dziwne zachowanie.
Chciałem zaprzepaścić szansę,
bo nie byłem gotowy na romans. Teraz jestem.
- Tak? - Tak.
Dałeś mi łańcuszek. Może cię zaskoczę,
ale nikt przed tobą tego nie zrobił.
Gnojki tak nie robią?
Nie. To było urocze,
ale zjebałeś, odzywając się.
Powiedz coś.
Lepiej, jak się nie odzywam.
Przyjechałeś tu z rodziną?
Z Rohini i Shruti?
Pamiętasz ich imiona?
Gdzie żona?
Tam.
Nie ta w brązowym.
To fioletowy.
- Co ty gadasz? - Sandy.
Twoja żona jest piękna.
Nie idź za mną.
Pokoje gotowe. Przepraszam za opóźnienie.
- Nie szkodzi. - Dziękuję.
- Który masz pokój? - 7119.
Sandy wpadnie za godzinę.
Bądź gotowa.
- Chodźmy. - Dobrze.
Dzwoń do Sandy'ego.
PAN LEE: APARTAMENT ZA GODZINĘ.
Sandy.
Sorki, Sandy.
Przepraszam.
MASHA: POKÓJ NR 5311
- Wybaczcie. - Co…
Seksu nie unikniesz.
Gdzie Rohini?
Uczy się strzelać z łuku.
- Tutaj? - Tak.
- Wychodzisz? - Tak.
Szłam po ulotkę.
Nawet ja nie biorę ulotek.
Jestem tradycjonalistką.
Tak?
Po ulotkę w tej sukni?
Jestem spóźniona.
- No to pa. - Pa.
- Czemu trzymasz drzwi? - Muszę siku.
Mamy łazienkę.
Trzeba jechać windą i leźć taki kawał.
Zanim dojdziemy, też ci się zachce
i pójdziesz pierwsza.
Zapomnij.
Shruti nie lubi mężczyzn w swojej toalecie.
Nawet Aryi nie wpuszcza.
Bo Arya to kretyn.
Wytrzyj po sobie klapę.
Księżniczka ma swoją łazienkę, odkąd skończyła 13 lat.
„Wszystko pobrudzisz, tato”.
Niby dlaczego? I od tego są łazienki.
Shruti.
Coraz starsze.
Pan chyba…
Dziękuję.
No dobrze.
To darmowa usługa od ośrodka?
Tak.
Cudownie.
Dziękuję.
Co ty odwalasz?
A ty to kto?
- Wiesz, kim jestem? - Zamówiono mnie!
- Stój! - Proszę pana!
- Wracaj! - To zamówiona usługa!
Ty sukinsynu!
- Dzień dobry. - Witamy.
Przepraszam.
Szef jest tutaj.
W telewizorze.
Zamówił pan prostytutkę?
To wasza przyszła szefowa.
Przepraszam.
Cześć, Shruti.
Świetnie wyglądasz.
Żałuję, że nie mogłem przylecieć.
Odrzutowiec nawalił.
Nie latasz pasażerskimi?
Czego ode mnie chcesz?
Zakładam fundusz hedgingowy.
Potrzebna mi twoja wiedza. Poprowadzisz zespół.
W Londynie.
Mam wszystko rzucić i się przeprowadzić?
Pomogę ci podjąć decyzję.
To dla pani.
To twoje roczne wynagrodzenie. Bez premii.
Dostaniesz mieszkanie z widokiem na Hyde Park.
Przemyśl to.
Teraz wiem, jak się czuje kobieta, która naprawdę miała orgazm.
Zostań w Goa.
Z żoną?
Ze mną.
Co będziemy robić?
Popłyniemy na Adamany.
A nie boisz się wody?
Boję.
Ale boję się też miłości.
Płyńmy.
To jak?
Arya!
Masha!
- Masha, muszę iść. - Co tak szybko?
- Robimy ze Shruti imprezę. - Jaką?
Długa historia.
SHRUTI BEZ ARYI
Peter.
- Peter, nie? - Nie każdy tu się nazywa Peter.
Mario?
Skąd pan wie?
Zagraj „Munni Badnaam Hui”.
Nieźle. Głośniej.
To jak było…
Nie przechwalam się.
Aż tak poważnie?
To oficjalne?
Tylko nie ogłaszaj tego dziś.
Zdrowie.
Za co?
- Nie chciałem. - No tak.
Wiesz, że jeśli przyjmiesz ofertę,
to się już z nim nie prześpisz?
Wiem.
Będzie twoim szefem, a ty taka nie jesteś.
Kobieta musi kombinować.
Warto odpuścić sobie Lee…
Przyjmę ofertę.
Wyjedziesz do Londynu?
- Tak. - Z Rohini?
Pewnie. Robię to dla niej.
Wiecie co?
Ten Mayank się na mnie patrzy cały wieczór.
Pewnie szuka aktorek do kolejnego dystopijnego filmu.
Wołam i wołam, a obsługi brak.
- Jest tam kto? - Tak?
Kiedy nas obsłużycie?
Żona pada z głodu. Dajcie zupę.
- Mamy tu bufet. - Nie dostaniemy jeść?
Kelnerzy mogą sobie plotkować,
a zupy już nie przyniosą?
- Przepraszam. - No raczej!
- Hej. - Tak?
Nie sądzisz, że Hindusi są niemili wobec kelnerek?
Przywykłyśmy.
A nie chciałabyś się zemścić?
- Co mogę zrobić? - Sporo. Chodź.
No cześć.
Jesteś gejem?
Nie.
Nie widziałem twojej żony. Masz ją w ogóle?
No pewnie. Mam nawet album ze ślubu.
To co zaszło między Shruti i Aryą?
Wydawali się szczęśliwi.
Cóż, mieli jedno dziecko.
Jak większość kiepskich związków.
Wspaniałe małżeństwa mają dwójkę.
Tak?
A co z Chinami?
- Nie potrzebują… - Proszę pana.
Zupa będzie za pięć minut.
Dziękuję.
- Nie potrzebowali komunizmu. - Fakt.
Jedno dziecko…
Przepraszam bardzo.
Dziękuję. Kontynuuj.
- O czym mówiłem? - Chiny.
Chiny… Nie, coś ważniejszego. Zapomniałem!
Uwaga.
Nie wiem, kiedy znów się spotkamy.
Pewnie na weselu Rohini.
Tak.
Zróbmy coś razem.
Powspominajmy ich małżeństwo.
Pozytywy. Kto pierwszy?
Nie muszą być same pozytywy.
Ja zacznę.
- Ty? - Pewnie.
Pamiętam, jak wiele lat temu
zakochałem się w tej pięknej kobiecie.
Byłem zaskoczony tym,
że ciągle o niej myślałem.
Nadałem jej imię.
„Zwykły Człowiek R. K. Laxmana”.
Była obecna w każdym kadrze mojego życia.
- To urocze. - Tak.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Zdrówko.
A mogli się częściej pieprzyć.
- Ejże. - Tu są rodzice Shruti.
Nie da się poznać historii małżeństwa,
nie znając jego życia seksualnego.
Jak ma do czegoś dojść, jak facet nie potrafi dotykać kobiety?
Problem Shruti i Aryi
to wpływ spięć na życie seksualne.
- Tak. - Racja.
Wow.
Co was śmieszy?
Nic.
Chodź, siadaj.
Mayank, a ty?
To był dobry związek. O lepszy ciężko.
Czasem mam wrażenie, że przesadzają.
Ludzki mózg
lepiej zapamiętuje cierpienie niż szczęście.
Większość związków para pamięta jako gorsze.
Niezła historia małżeństwa.
Nie.
To żadna historia.
Ja wam opowiem prawdziwą.
Tylne siedzenie jest ciekawe. To scena.
Wszystko, co tam się dzieje,
kierowca widzi w lusterku.
Na początku mieli forda ikona. Wyłamali w nim podłokietnik,
żeby nic ich nie rozdzielało, nawet on.
Pani Shruti kładła głowę na kolanach męża.
Czasem on robił to samo.
Nieustannie się całowali.
No i dużo rozmawiali.
Po kilku latach rozmawiali mniej, a zaczęli się więcej kłócić.
Po kolejnych latach rozmawiali jeszcze mniej,
a kłócili się więcej.
Obrażali się, płakali, kłócili.
Pewnego dnia znów zamontowali podłokietnik.
I ucichli.
Całkowicie.
Nie kłócili się, nie rozmawiali.
Zapanowała cisza.
Kłótnie oznaczają, że małżeństwo trwa.
Cisza nam mówi, że się skończyło.
Chyba czas na ceremonię rozwodową.
- Będzie jakaś ceremonia? - Tato.
Przecież to planowałam.
Wysłałam e-mail.
- Zapraszam. - Nikt ich nie czyta.
Wystarczy przestrzegać harmonogramu!
Shruti, czy chcesz porzucić obecnego tu Aryę?
Tak.
Aryo, czy chcesz porzucić obecną tu Shruti?
Tak.
Aryo, Shruti, możecie teraz odrzucić sobie obrączki.
Jesteś smutna.
Nie zabronię ci tego.
Nie spodziewam się po tobie głupot.
Mam wrażenie, że nie znam własnych rodziców.
Gdy nie są razem, to nie ma sensu.
Wiesz, że też byłem żonaty?
Naprawdę?
Gdy nie rozumiałem żony,
patrzyłem na nią z daleka.
Wszyscy faceci powinni patrzeć na żonę z dystansu.
A dzieci na rodziców.
Dlaczego?
Bo zobaczysz, że nie są olbrzymami.
Ujrzysz rzeczy, których dotąd nie widziałaś.
A teraz się trzymaj.
Po co to było?
Kto chce słuchać, jak rozstająca się para
mówi o małżeństwie?
- Każdy. - Daj spokój.
Dobra. Kamera.
Shruti, Arya,
co czujecie po przyjęciu rozstaniowym?
Ja ją bardzo lubię. Naprawdę.
- Rozumiem. - Właśnie.
Od dawna żyjemy jak przyjaciele.
Nie uprawiamy seksu.
- A czym… - Nie.
Nie musisz mówić o wszystkim.
Chodziło mi o to, że udajemy przyjaźń.
Małżonkowie nie mogą się przyjaźnić.
Nasza relacja nie przypomina małżeństwa.
Raczej parę kumpli.
Zostaliśmy przyjaciółmi na zawsze.
Mamy dziecko.
Przepraszam.
- Arya. - Przepraszam.
Cześć.
Chetan Bhagat na FaceTime? Nie znamy się tak dobrze.
Zajęty?
- Nagrywam coś. - Tak? Nie widzę reflektorów.
Pewnie coś niskobudżetowego.
Dzwonię na FaceTime, żeby zobaczyć twoją minę,
jak będziesz odpowiadał na moje pytanie.
Dlaczego?
Bo umiem rozpoznać kłamstwo.
Chociaż tyle umiesz. Gdzie jesteś?
- W Londynie. - Co?
Wpuścili cię tam po tym gwałcie na angielskim?
Netflix kupił prawa.
Gratuluję.
Posłuchaj. Jak się widzieliśmy w klopie,
mówiłeś, że coś z nimi negocjujesz.
Dogadaliście się?
- A co? - Ile ci płacą?
- A co? - Tak na oko.
Jestem wart dziesięć razy więcej,
więc muszę wiedzieć, ile ci dają.
- Ma ci być przykro? - No mów.
Shruti!
- Cześć. - Skąd znasz moje imię?
Byłem doradcą, z twojej branży.
Zanim zostałem słynnym pisarzem.
Fakt.
Mamy masę wspólnych znajomych.
- Tak? - No.
Wiem o ofercie pana Lee.
Zabierasz córkę do Londynu.
Dobre posunięcie. I dla twojej kariery,
i dla córki.
W Londynie są świetne szkoły i parki.
Tam podpisuje się największe kontrakty.
Arya, też wyjeżdżasz?
Te swoje pierdółki możesz pisać i tam.
Arya?
Słyszysz?
Arya?
Napisy: Konrad Szabowicz