Hasmukh!
KRÓLOWIE KOMEDII
Pewnego razu
żona zapytała męża:
„Pamiętasz kolor mojego sari
w dniu, kiedy się poznaliśmy?”.
Mąż odpowiedział:
„Nie pamiętam, bo...”.
Ubranie Gulatiego gotowe?
Tak, uprasowane.
- Dałeś mu paan? - Alkohol też.
Czemu alkohol?
Zwariowałeś?
Nie wiesz, jak rozrabia po pijaku?
Od lat mu służysz!
Nie jestem służącym, a uczniem.
- Akurat! - Jimmy!
- Co się stało?
Bansi i Gulati się pobili.
Szybko, przygotuj jego ubranie! Co on znów wyprawia?
Z której strony ten wysoki gość wygląda jak jego syn?
To pewnie sąsiada...
Hej! Przestańcie!
Co wy robicie? Co się stało?
On twierdzi, że mój syn nie jest moim dzieckiem.
Że nie mogę mieć dzieci!
Że moja żona sypia z innymi! Moja żona!
- Nie daruję mu! - Posłuchaj.
Jeśli on mówi takie rzeczy o twoim synu
i o twojej szanownej żonie,
to musiałeś go sprowokować.
Co on takiego zrobił?
Pakory.
Pakory!
Pakory?
Pakory były zimne.
Pakory były zimne?
Poszło wam tylko o zimne pakory?
„Tylko o zimne pakory”?
„Tylko”?
Posłuchaj.
To nie tylko zimne pakory.
To moja komedia!
Zawsze jem je przed występem.
Wprowadzają mnie w nastrój.
Wydobywają ze mnie artystę.
Na Festynie Nauchandi
na Wielkiego Gulatiego sprzedają się najdroższe bilety.
A ty, mój tępy menedżerze,
podajesz mnie, Wielkiemu Gulatiemu, zimne pakory?
Co za dupek.
Co?
- Tak, inspektorze? - Palant.
Goście weselni już są! Wychodzę na scenę.
Hej, Hasmukh.
Nie pij już więcej.
Rozumiesz?
- Proszę pana. - Tak?
Jestem gotowy.
Na co, durniu?
Miałem napisać dowcip, tak? Proszę.
Powiedz go.
Teraz?
Tak, teraz.
Żona pyta męża:
„Pamiętasz mój kolor w dniu, kiedy się poznaliśmy?”.
- Że co? - Zapomniałem wspomnieć o sari.
Żona pyta męża:
„Pamiętasz kolor mojego sari w dniu, kiedy się poznaliśmy?”.
Mąż na to: „Nie pamiętam”. „Dlaczego?”
Mąż odpowiada,
że kiedy ekspres na torach... że potem...
Dosyć, wystarczy.
Jak bardzo spieprzysz ten dowcip, durniu?
Daj mi to.
Daj.
W sumie nieźle się spisałeś.
W hollywoodzkim stylu.
Naprawdę?
Bo na Zachodzie
po zrobieniu kupy podcierasz się papierem.
Kiedyś...
- Na ślubie... - Obiecał mi pan...
że wystąpię na scenie.
Kiedy?
Chwileczkę...
Mówił pan, że dzisiaj.
I teraz będziesz mnie o to zamęczał?
To ślub siostry inspektora.
Prestiżowa impreza.
Co z tego?
- Mogę ich zabawić. - Czyżby?
Pamiętasz, jak się zbłaźniłeś
na własnym Holi?
A tu chcesz się popisać?
No dobrze.
Wziął pan ode mnie pieniądze, by zrobić ze mnie gwiazdę?
Niech pan je odda.
Co powiedziałeś?
Co takiego?
Zgubiłem je.
Wypadły mi z kieszeni.
Odejdź.
To były pieniądze wuja.
W porządku.
Zgłoś na policję,
że ukradłeś wujowi pieniądze.
I dałeś je sławnemu artyście komediowemu, Gulatiemu,
który je ukradł. Powiedz im.
Szanuję pana jako nauczyciela,
ale zwodzi mnie pan od dziesięciu lat.
Obietnica to obietnica.
Dziś stanę na tej scenie.
Naprawdę?
Hej, Hasmukh!
Skurwiel!
Zostaw kostium.
Pozostaniesz pachołkiem.
Puszczaj!
Draniu, ja cię nauczę!
Pokażę ci, dupku...
Przepraszam.
Muszę w końcu wyjść na scenę.
Obietnica to obietnica.
Przyjaciele, oto chwila, na którą czekaliście.
Oto niecierpliwie wyczekiwany...
Czas na mnie.
Przed wami król komedii,
mistrz śmiechu... Gul... Gulati!
Wielkie brawa!
Przynosisz hańbę komedii.
W życiu nie puszczę cię na scenę.
Przecież to nie Gulati!
Kto to jest?
Chcemy Gulatiego.
Co to za jeden?
Gdzie Gulati?
- Co to za typek? - Hej!
Hasmukh, co robisz?
Złaź!
Złaź, bo cię pobiję!
Głupcze!
Kto to? Dajcie Gulatiego.
- Co to za dureń? - Pozbądźcie się go.
- Zawołajcie Gulatiego. - Co za strata czasu.
- Won stąd. - Miał być Gulati.
- Przyszliśmy na Gulatiego. - Stoi jak słup soli.
Kto to?
Jeśli nie będzie Gulatiego, wychodzimy.
Bóg wie, kogo wystawią!
To nie Gulati!
Na co się gapisz?
Zabierzcie go stąd!
Proszę się uspokoić.
Co się stało?
Kochani...
Kaif może wygrać, nawet jeśli Sachin odpadnie, tak?
Sęk w tym, że Gulati zemdlał po pakorach Bansiego.
Nie stanie na scenie...
bo ma nasiadówkę!
Cóż to za wspaniała okazja...
wesele.
Brawa dla młodej pary!
Jacy ładni.
Tak bardzo się kochają.
Przed ślubem na pewno wiele sobie obiecali.
Że zawsze będą się kochać.
On nawet nie spojrzy na inną.
Stary, lepiej dotrzymaj słowa.
Bo jeśli spojrzy na inną...
Brat żony jest inspektorem
i mógłby go zabić.
Prawda, inspektorze?
Po czterech latach ludzie powiedzą:
„Inspektorze, nie widujemy pańskiego szwagra”.
A on na to: „I nie zobaczycie.
Patrzył tam, gdzie nie powinien”.
Obietnice złożone przed ślubem są bezcenne.
„Dam ci lodówkę, telewizor i dom”.
I w porządku.
Ale im mniejsze facet ma jaja, tym bardziej kłamie.
Niektórzy obiecują wycieczkę dookoła świata.
Dookoła świata?
Głąbie, od dziesięciu lat
tkwisz w małym Ghaziabadzie.
Patrzysz na lody topiące się w dłoni:
„Co tak się rozpływa? Mleko? Deser?
A może marzenia?”.
Kiedy ktoś łamie obietnicę,
ja bardzo się wkurzam.
Mam ochotę przywalić mu w głowę butelką po alkoholu.
Ale po co walczyć butelką?
Kto używa rekwizytów?
W małżeństwie to mąż składa obietnice.
Żona tych obietnic słucha.
Na świecie tych, którzy łamią obietnice, nazywa się politykami.
Nie wychodź za polityka.
On złamie obietnice i cię rzuci,
to urodzeni dranie.
Zanim wyjdę,
jeszcze jeden dowcip.
Dawaj!
Żona pyta męża:
„Jakiego koloru sari miałam, gdy się poznaliśmy?”.
Mąż na to: „Nie pamiętam”. „Dlaczego?”
A mąż odpowiada:
„Kiedy samobójca leży na torach,
nie dba o to, czy nadjeżdża osobowy czy ekspres”.
Genialny gnojek!
Dziękuję.
Rewelacja!
Dałeś czadu!
W końcu jesteś moim uczniem.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Co robisz?
Co tam chowasz?
Nic takiego.
Halo?
Tak, mów.
Co? Rozbił głowę? Wczoraj?
Rozwalił głowę?
Śmierdzące lenie.
Tylko szukacie pretekstu, żeby się lenić.
Chcę was dziś widzieć w fabryce.
Jasne?
Na co się gapisz?
Kto mi zrobi herbaty?
Już robię.
Cześć. Jestem Suparn Verma. I tak jak was
nęka mnie moja rodzina.
Zamęcza mnie.
Dodali mnie do swojej grupy na Whatsappie!
Wuj cię przedwczoraj zbił?
Pasem.
Na pewno bardzo cierpisz.
Nie podoba mi się ten szeroki pas.
Wolę, jak nosisz te cienkie.
Tak?
Nie lubię dzieci.
Są głupie. Nie znoszę ich.
Odłóż to.
Ciocia chce kochać tylko ciebie.
Co jest?
Tata chce swój pas.
Bądź w fabryce o 11.
Dobrze.
Powiedz, Bansi...
Byli „Kochaj mnie” i „Walnij mnie”.
„Kochaj” zmarł. A został?
„Walnij mnie”.
Możesz co dzień robić pakory,
ale podawanie ich zimnych to kiepski pomysł.
Załatwmy to.
Zdobądź jego podpis.
Nie myśl. Podpisz się pod tymi sześcioma świadkami.
Czy jeśli podpiszę, gościa powieszą?
A co ci do tego?
Jesteś premierem albo prezesem Sądu Najwyższego?
Podpisz, kurwa!
To był przypadek.
Nie zrobiłem tego celowo.
Nie jestem zabójcą, Jimmy.
Naprawdę. Nie jestem zabójcą.
Spal to.
Co?
A posterukowy?
Sam inspektor wysłał go
z zapłatą za twój występ.
Tysiąc rupii.
Trzymaj.
Tu jest tylko 500.
Pewnie.
Od tej pory połowa twoich zarobków jest moja.
Jestem twoim menedżerem.
Menedżerem?
Pewnie. Zorganizuję ci trasę.
Muzaffarpur, Rampur, Shamli.
A potem znów Saharanpur.
Weź to i spal.
Teraz jesteś z Jimmym Cudotwórcą.
- Żona pyta męża... - Wywalcie tego idiotę!
„Kiedy się poznaliśmy,
jakiego koloru miałam sari?”
Nie chcemy cię słuchać!
Mąż na to: „Nie pamiętam”.
„Dlaczego?”
- Co on robi? - Cholerny...
Mąż odpowiada...
Dureń! Co ty tam umiesz!
Rzucajcie w niego!
Walcie!
Jimmy...
Nie rozumiem.
Ostatnio ludzie boki zrywali przy tym dowcipie.
Dziś przeszedł zupełnie bez echa.
Brak mi odpowiedniego nastroju.
A jak go zdobyć?
Chcesz pakorę?
Nie.
Alkohol? Hasz? Zioło?
- Pundhir bhai. - Co tam?
Doskonale, Pundhir bhai.
Mamy duże zamówienie z Bareilly.
Bez obaw, spłacę swoje długi.
Czy wysłać ludzi...
Nie trzeba, Pundhir bhai.
- Wyślę ludzi. - Po co?
- Żeby cię sprali. - Nie... Halo?
Lepiej, żeby następny występ się udał.
Inaczej stracimy i pieniądze, i życie.
Ja się zajmę nastrojem.
Żona pyta męża...
Hej, Hasmukh!
Twój wuj jest bardzo miły.
Zabrał robotników na twój występ.
Jimmy!
Pundhir bhai.
Miałem przyjść do pana.
Pundhir bhai, słowo daję, ten klient z Bareilly siedzi w pierwszym rzędzie.
Szefie, on mówi prawdę.
Hej!
Jesteś artystą?
Tak.
Lepiej się postaraj, bo chcemy się zabawić.
A po występie się policzymy.
Pundhir bhai, na zewnątrz jest koza.
Jimmy bhai.
Mam zamówienie.
Zaczekaj!
A to co znowu?
Dla poprawy nastroju artysty.
Mam oddać pieniądze, tak?
W porządku.
Po występie!
Hasmukh, żeby dobrze się dziś spisać, musisz wprawić się w nastrój.
W życiu nawet nie jadłem mięsa.
- Nie dam rady. - Nie ściemniaj.
Po co podlizywałeś się Gulatiemu?
Żeby się uczyć.
Czekałem. Nie miałem nic na nastrój.
A ten nastrój skąd się wziął?
Kiedy zobaczyłem Hasmukha na scenie,
to jakbym widział samego boga komedii.
Nawet Sachin przed meczem najpierw zakłada lewy ochraniacz.
Shah Rukh wypala 50 papierosów, nim włączy magię.
Newton najpierw zjadł jabłko.
Tansen przed występem leży na lodzie,
a twój guru Gulati zjadał pakory, żeby wprawić się nastrój. Tak?
- No tak. - Widzisz?
Każdy artysta potrzebuje bodźca.
A to jest twój bodziec!
Rozumiesz?
Sam zdecyduj, jakim chcesz być Hasmukhiem.
Bogiem komedii czy cieniasem, który nigdy nie występuje?
Hej, zaczekaj...
Żona zapytała kiedyś męża:
„Kiedy się poznaliśmy,
jakie sari miałam na sobie?”.
Mąż na to:
„Kiedy samobójca leży na torach,
nie dba o to, czy nadjeżdża osobowy czy ekspres”.
Hasmukh!
Co się stało?
Nie rozumiesz?
To mnie nie wprawi w nastrój.
Po tym, co zrobiłem Gulatiemu,
czułem, że zaraz umrę.
Wchodząc na scenę, myślałem, że zejdę po 15 minutach.
Że się posram ze strachu.
Nie wiem, skąd ten nastrój,
ale nie od tego.
I nie od kurczaków czy kóz.
Nie rozumiesz?
Pundhir wybije mi ostatni ząb.
- Nie, Jimmy... - Hasmukh!
Wujku, ty tutaj?
Czemu nie na scenie?
Wujku, to jest...
Dasz popis komediowy?
Oż w mordę!
Występujesz w szpitalu Sundar Lal Jain?
Nie wystąpię!
Jimmy...
idź.
Nastrój przyjdzie.
Mów! Będzie mówił!
No, mów!
- Ciociu, daj spokój. - Zamknij się.
Powiedz coś.
- Ciociu, daj spokój. - Zamknij się.
Powiedz coś.
Usiądźcie, proszę.
Nazywam się Hasmukh.
Uśmiechnijcie się.
Co się stało?
Ktoś umarł?
Coście tacy smutni?
Wszyscy czekaliście na Sonię,
a zjawił się Rahul!
Mam umrzeć?
Dziś wieczór na pewno ktoś umrze...
jak mój ojciec.
Zmarł, kiedy byłem dzieckiem.
Nie sam, z mamą.
Nie martwcie się, proszę.
Bardziej martwi mnie to, że reszta moich krewnych żyje.
Nie wiem, jak to zrobili.
I ci żyjący krewni nie dają mi spokojnie żyć.
Od tego czasu mieszkam z bratem ojca, moim wujem.
Źle to powiedziałem, jeszcze raz.
Mieszkam w domu wuja, tuż pod jego tyłkiem!
Jestem rezydentem jego tyłka.
Mój wuj nie kocha innych krewnych.
Kocha tylko swoją butelkę.
Nawet ciotka nie może się doliczyć,
ile razy Stary Mnich zerżnął wuja!
Wuj spokojnie zerżnie butelkę,
bo ma małego.
Pijany wuj potrzebuje rozrywki.
Alkohol uderza mu do głowy, on uderza bratanka.
Piszesz dowcipy, tak?
Napisz coś! No, pisz!
Ile napiszesz?
Napisz dowcip. No już, pisz!
Bił mnie na różne sposoby.
Ręką, pasem,
patelnią, butami,
wałkiem do ciasta.
Każdego dnia po piciu odpływa.
Nie może stać, siedzieć, pieprzyć się.
Nie może mówić. Ale pasem wali, że hej!
Jeszcze nie poszedł na emeryturę.
Kiedy byłem mały, rzekł:
„Tyś nie człowiek,
tylko zwierzę”.
Zwierzęta się zmieniały.
Na początku zwał mnie szczurem.
Kiedy podrosłem, zostałem osłem.
Wuj zapomniał o jednym:
nawet szczur, kiedy mu zagrozić, zacznie gryźć.
Skurwiel!
Puszczaj!
Nawet osioł może kopnąć.
Dlatego mówię: chrzanić rodzinę.
Krewni gówno znaczą.
Lepiej być samotnikiem.
Co się stało?
Zepsułem wam nastrój?
Trochę go poprawię.
Ostatni dowcip.
Żona spytała raz męża:
„Kiedy się poznaliśmy,
w jakim kolorze miałam sari?”.
Mąż na to: „Nie pamiętam”. „Dlaczego?”
Mąż jej na to:
„Kiedy samobójca leży na torach,
nie dba o to, czy nadjeżdża osobowy czy ekspres”.
Namaskar.
Szykuje się duży występ w Bareilly.
Dobrze.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka