‪ฮัสมุขๆ ๆ
‪(ราชาเรื่องตลก)
‪ครั้งหนึ่ง...
‪ภรรยาถามสามีว่า
‪"ตอนที่เราพบกันครั้งแรก
‪ฉันใส่ส่าหรีสีอะไร"
‪สามีตอบว่า...
‪"ผมจำไม่ได้เพราะ..."
‪ชุดของคุลาตีพร้อมยัง
‪อือ รีดให้ดิบดีเลย
‪- เอาใบพลูให้เขายัง ‪- ให้ไปพร้อมเหล้าด้วย
‪เอาเหล้าให้เขาทำไมน่ะ
‪บ้าไปแล้วเหรอ
‪ไม่รู้เหรอว่า ‪เขาก่อเรื่องแค่ไหนเวลาเมา
‪รับใช้เขามาตั้งหลายปี
‪ฉันไม่ใช่ขี้ข้านะ ‪ฉันมาเรียนศาสตร์ตลก
‪- แหม เรียนบ้านแกสิ ‪- จิมมี่
‪- มีอะไร
‪คุลาตีมีเรื่องกับบันสีคนจัดอาหาร
‪รีบเตรียมชุดให้พร้อม ‪ใครจะรู้ว่าเขาก่อเรื่องอะไรอีก
‪มองมุมไหนกันที่ไอ้หนุ่ม ‪สูง 182 คนนั้นจะเป็นลูกเขาไปได้
‪น่าจะเป็นเพื่อนบ้าน...
‪เฮ้ยๆ หยุดนะ หยุด
‪ทำอะไรของนาย เกิดอะไรขึ้น
‪มันหาว่าลูกฉันเป็นลูกชู้
‪หาว่าฉันไม่ใช่พ่อแท้ๆ
‪หาว่าภรรยาฉันมั่วไปทั่ว ‪ภรรยาฉันนะ !
‪- วันนี้ไอ้เลวนี่ไม่รอดแน่ ‪- ฟังก่อนๆ
‪ถ้าเขาพูดแบบนั้นเรื่องลูกนาย
‪และภรรยาที่เคารพรักของนายละก็
‪นายคงไปยั่วโมโหอะไรเขาเหมือนกัน
‪คุณครับ บอกผมทีว่าเขาทำอะไร
‪ปาโกรา
‪ปาโกรา !
‪หือ ปาโกราเหรอ
‪ปาโกรามันเย็นชืดแล้ว
‪ปาโกราเย็นชืดงั้นเหรอ
‪แค่เพราะปาโกราเย็นชืดนี่นะครับ
‪"แค่เพราะปาโกราเย็นชืด" เหรอ
‪"แค่" งั้นเหรอ
‪ฟังให้ดีนะ
‪มันไม่ใช่แค่ปาโกราเย็นชืด
‪มันคือความตลกของฉัน
‪ฉันกินปาโกราก่อนขึ้นแสดงเสมอ
‪มันคือ "อารมณ์" ของฉัน
‪มันดึงความเป็นศิลปินของฉันออกมา
‪ที่งานเทศกาลเนาจันดี
‪การแสดงของคุลาตีตลกผู้ยิ่งใหญ่ ‪ขายตั๋วได้แพงที่สุด
‪และนาย ผู้จัดการหน้าโง่ของฉัน
‪นายเอาปาโกราเย็นชืดมาเสิร์ฟ ‪ศิลปินคุลาตีผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เหรอ
‪ไอ้หน้าโง่เอ๊ย
‪อะไร
‪- ครับ ท่านสารวัตร ‪- ไอ้ห่วย
‪แขกงานแต่งมากันแล้ว ‪ผมกำลังไปตรงเวที
‪เฮ้ย ฮัสมุข
‪ให้เขาดื่มแก้วนี้แก้วสุดท้ายนะ
‪เข้าใจใช่ไหม
‪- อาจารย์ครับ ‪- ว่าไง
‪ผมพร้อมแล้ว
‪พร้อมอะไร ไอ้ห่วย
‪คุณอยากให้ผมเขียนมุกใช่ไหม ‪นี่ไงครับ
‪โอเค ไหนขอฟังหน่อย
‪ตอนนี้เลยเหรอ
‪ใช่ ตอนนี้เลย
‪ภรรยาถามสามีว่า
‪"ตอนที่เราพบกันครั้งแรก ‪ฉันใส่สีอะไร"
‪- ใส่อะไร ‪- ขอโทษครับ ลืมพูดว่าส่าหรี
‪ภรรยาถามสามีว่า
‪"ตอนที่เราพบกันครั้งแรก ‪ฉันใส่ส่าหรีสีอะไร"
‪สามีตอบว่า "จำไม่ได้" ‪ภรรยาถาม "ทำไม"
‪สามีตอบว่า
‪"เวลารถไฟด่วนพิเศษบนราง... ‪ไปตาย... แล้ว..."
‪พอแล้วๆ
‪แกจะทำมุกนี้ไม่ฮาไปถึงไหน ไอ้โง่
‪มา ส่งมาให้ฉัน
‪ส่งมาให้ฉัน
‪อันที่จริงแกก็ทำงานใช้ได้เลยนะ
‪ทำงานแบบฮอลลีวูดมากๆ
‪จริงเหรอครับ
‪ใช่ เพราะในตะวันตก
‪เราต้องเช็ดตูดด้วยกระดาษ ‪หลังจากทิ้งระเบิดลงส้วม
‪มีอยู่ครั้งหนึ่ง...
‪- ที่งานแต่ง... ‪- คุณสัญญากับผมแล้ว
‪ว่าจะให้ผมแสดงบนเวที
‪เมื่อไหร่ครับ
‪ไหนดูซิ...
‪คุณสัญญาว่าวันนี้
‪แค่เพราะฉันสัญญาไว้ ‪แกเลยมีสิทธิ์มาคอยทวงเหรอ
‪นี่มันงานแต่งน้องสาวท่านสารวัตร
‪ใครจะไปให้แกแสดง
‪แล้วไงครับ
‪- แค่สั่งมา ผมจะไปแสดงเลย ‪- แกเนี่ยนะ
‪จำได้ไหมว่าการแสดงของแกน่าอายแค่ไหน
‪ที่งานเทศกาลโฮลีของตัวเองน่ะ
‪คิดว่าจะเอาผู้ชมที่นี่อยู่เหรอ
‪งั้นก็ได้
‪คุณเอาเงินผมไปเพื่อทำให้ผม ‪เป็นดาวดังที่มุมไบใช่ไหม
‪เอาคืนมาเลย
‪แกว่าไงนะ
‪เงินหายไปแล้ว
‪มันร่วงตอนฉันขี่มอเตอร์ไซค์
‪ไปได้แล้วทีนี้
‪คืนมาเถอะครับ นั่นเงินลุงผม
‪งั้นก็ได้
‪ไปแจ้งตำรวจ ‪แล้วลงบันทึกประจำวันไว้สิ
‪ว่าแกขโมยเงินจากตู้เซฟของลุง
‪เพื่อเอาไปให้ตลกชื่อดังคุลาตี
‪ซึ่งขโมยมันไปจากแก ไปแจ้งเลย
‪ผมนับถือคุณในฐานะครู
‪คุณหลอกผมมาตลอดสิบปี
‪สัญญาต้องเป็นสัญญา
‪วันนี้ผมจะขึ้นไปบนเวทีนั่น
‪งั้นเหรอ
‪ไอ้ฮัสมุข !
‪ไอ้เวร
‪อย่ามาแตะชุดฉัน
‪แกเป็นขี้ข้า ก็เป็นขี้ข้าไป
‪ปล่อยผม !
‪ไอ้เวร ฉันจะสั่งสอนแก
‪ไอ้เลว ฉันจะสั่งสอน...
‪ขอโทษนะ
‪ไม่ช้าก็เร็วผมต้องได้ขึ้นเวที
‪สัญญาต้องเป็นสัญญา
‪ท่านผู้ฟังที่รัก ‪ช่วงเวลาที่พวกคุณรอคอยมาถึงแล้ว
‪บุคคลที่พวกคุณตั้งตารอชมอยู่...
‪ถึงเวลาของผมแล้ว
‪ขอเชิญพบกับราชาแห่งเรื่องตลก
‪เจ้าแห่งเสียงหัวเราะ ‪คุล... คุล... คุลาตี !
‪ขอเสียงปรบมือดังๆ !
‪แกคือความอัปยศของวงการตลก
‪ฉันไม่มีวันให้แกขึ้นเวทีหรอก
‪ไม่ใช่คุลาตีนี่ !
‪บนเวทีนั่นใครกัน
‪เรามาดูคุลาตีนะ
‪หมอนี่ใครน่ะ
‪ไหนคุลาตี
‪- หมอนี่เป็นใคร ‪- เฮ้ย
‪ฮัสมุข ทำอะไรของนายน่ะ
‪ลงไป !
‪ลงไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะอัดนาย
‪ไอ้โง่ !
‪นี่ใคร เรามาดูคุลาตีนะ
‪- ไอ้โง่บนเวทีนี่เป็นใคร ‪- เอาเขาไปให้พ้น
‪- เรียกคุลาตีมา ‪- เสียเวลาจริงๆ เลย
‪- พาเขาออกไป ‪- ไหนบอกว่าคุลาตีจะแสดง
‪- เรามาดูคุลาตี ‪- เขาไม่พูดอะไรเลย...
‪เขาเป็นใครน่ะ
‪ถ้าคุลาตีไม่ขึ้นมาบนเวที ‪พวกเราจะกลับนะ
‪พวกเขาให้ใครมาแสดงก็ไม่รู้
‪เขาไม่ใช่คุลาตี !
‪ไอ้โง่ ! มองหาอะไร
‪ให้เขาออกไปซะ
‪โปรดใจเย็นก่อนครับ
‪เป็นอะไรไปกัน
‪พ่อแม่พี่น้อง
‪เกฟยังชนะการแข่งขันได้เลย ‪ถึงแม้สาจินจะออกไป จริงไหม
‪ความจริงก็คือคุลาตีหมดสติไป ‪เพราะปาโกราของบันสี
‪ลืมการยืนเดี่ยวไมค์ไปเลย
‪ตอนนี้เขานอนยาวอยู่
‪เป็นโอกาสที่พิเศษอะไรอย่างนี้
‪งานแต่งนี้
‪ปรบมือให้บ่าวสาวกันครับ
‪เป็นคู่ที่ดูน่ารักมาก
‪พวกเขารักกันมาก
‪ก่อนงานแต่ง ‪พวกเขาคงสัญญาอะไรกันไว้มากมาย
‪สัญญาว่าจะรักกันตลอดไป
‪ว่าเขาจะไม่มีวันมองผู้หญิงคนอื่น
‪เพื่อนเอ๋ย ‪รักษาคำสัญญาไว้ให้ดีๆ นะ
‪เพราะถ้านายกล้ามองผู้หญิงคนอื่นละก็
‪พี่ชายเจ้าสาวเป็นสารวัตร
‪ที่ฆ่านายได้ขืนเขาไปเจอเข้า
‪ผมพูดถูกไหม ท่านสารวัตร
‪หลังผ่านไปสี่ปีคนก็จะถามกัน
‪"สารวัตร เดี๋ยวนี้ ‪ไม่เห็นน้องเขยคุณเลย"
‪เขาก็จะตอบว่า "ใช่ ไม่เห็นเขาหรอก
‪เขาดันไปมองอะไรที่ไม่สมควรมองเข้า"
‪คำสัญญาที่ให้ไว้ ‪ก่อนแต่งงานนั้นประเมินค่ามิได้
‪"ผมจะซื้อตู้เย็น ‪ซื้อทีวี ซื้อบ้านให้"
‪ทั้งหมดนี่ก็ดีอยู่หรอก
‪แต่ยิ่งไข่ผู้ชายเล็กแค่ไหน ‪คำโกหกก็โตขึ้นเท่านั้น
‪ผู้ชายหลายคนพูดจาใหญ่โต ‪อย่างจะพาไปเที่ยวรอบโลก
‪เที่ยวรอบโลกเหรอ
‪ไอ้ตอแหล นายอยู่เมืองเล็กๆ
‪อย่างกาเซียบัดมาเป็นสิบปีแล้วนะ
‪พอมองไอศกรีมที่ละลายอยู่ในมือ ‪คุณก็จะนึกสงสัย
‪"อะไรนะที่ละลายอยู่ นมเหรอ ลูกอม
‪หรือว่าฝันของเรา"
‪เวลามีใครผิดคำสัญญา
‪ผมจะหงุดหงิดและโมโหอย่างมาก
‪ผมรู้สึกอยากจะเอาขวดเหล้าฟาดหัวมัน
‪แต่เอาขวดเหล้าไปฟาดแล้วได้อะไรกัน
‪ใครจะเอาของประกอบฉากไปฟาด
‪ในการแต่งงาน ‪ฝ่ายที่ให้คำสัญญาก็คือสามี
‪ฝ่ายที่ฟังคำสัญญาคือภรรยา
‪และทั่วโลก ฝ่ายที่ทำผิดสัญญา ‪เรียกว่านักการเมือง
‪อย่าแต่งงานกับนักการเมือง ‪อย่าเด็ดขาดเลย
‪เพราะพวกเขา ‪จะทำผิดคำสัญญาแล้วทิ้งคุณ
‪เพราะพวกนี้เกิดมาเลว
‪เอาละครับ ก่อนจะจากกัน...
‪ผมจะเล่นอีกมุกให้ฟัง
‪จัดมาเลย !
‪ภรรยาถามสามีว่า
‪"ตอนที่เราพบกันครั้งแรก ‪ฉันใส่ส่าหรีสีอะไร"
‪สามีตอบว่า "จำไม่ได้" ‪ภรรยาถาม "ทำไม"
‪สามีตอบว่า
‪"เวลาคนนอนบนรางให้รถไฟทับตาย
‪เขาไม่สนหรอกว่ารถไฟที่มา ‪เป็นแบบธรรมดาหรือด่วนพิเศษ"
‪ยอดมาก ไอ้บ้าเอ๊ย
‪ขอบคุณ
‪เจ๋งมาก
‪ทำได้สุดยอดมาก
‪ก็นายเป็นลูกศิษย์ฉันนี่นะ
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪ทำอะไรของแกน่ะ
‪ซ่อนอะไรเอาไว้
‪เปล่าครับ
‪ฮัลโหล
‪ใช่ ว่ามา
‪อะไรนะ มันหัวฟาดเมื่อคืนงั้นเหรอ
‪ฟาดซะเละเลยเหรอ
‪ไอ้แรงงานกระจอกขี้เกียจเอ๊ย
‪แกแค่พยายามหาข้ออ้างโง่ๆ ‪เพื่อจะลาหยุดสินะ
‪วันนี้พวกแกทั้งคู่ต้องมาโรงงาน
‪เข้าใจไหม
‪มองหาอะไร
‪ใครจะเป็นคนชงชาให้ฉัน
‪จะรีบไปชงให้เลยครับ
‪สวัสดีครับ ผมสุปาร์ณ เวร์มา ‪และก็เหมือนกับพวกคุณ
‪ผมปวดหัวกับครอบครัวมาก
‪พวกเขาชอบแกล้งผมบ่อยๆ
‪พวกเขาเพิ่มผมเข้ากลุ่มวอตส์แอปด้วย
‪วันก่อนลุงฟาดเธอใช่ไหม
‪ด้วยเข็มขัดเขา
‪เธอต้องเจ็บมากแน่เลย
‪รู้ไหม ป้าไม่ชอบ ‪เข็มขัดหนาๆ นี่เลยสักนิด
‪ป้าชอบเชือกบางๆ รอบเอวของเธอ
‪ดีไหม
‪ผมเกลียดเด็กมาก
‪เด็กมันไร้สมอง ผมทนไม่ไหวเลย
‪วางกระปุกลงเถอะน่า
‪ป้าของเธอก็แค่อยากจะมอบความรักให้
‪มีอะไร
‪พ่อจะเอาเข็มขัด
‪ไปที่โรงงานก่อน 11 โมงนะ
‪ครับ
‪บอกทีสิบันสี
‪ครั้งหนึ่งมีคนชื่อ ‪"รักผม" กับ "ต่อยผม"
‪"รักผม" ตายไป เหลือใคร
‪"ต่อยผม" ครับ
‪นายทำปาโกราทุกวันก็จริง
‪แต่การเอาไปเสิร์ฟแบบเย็นชืด ‪ไม่ใช่เรื่องดีเลย
‪มาสะสางเรื่องนี้กัน
‪ให้เขาเซ็นชื่อซะ
‪ไม่ต้องคิดเยอะ ‪แค่เซ็นข้างล่างพยานหกคนนี่ซะ
‪ท่านครับ ถ้าผมเซ็น ‪หมอนี่จะโดนแขวนคอจนตายไหม
‪เกี่ยวอะไรกับนาย
‪เป็นนายกหรือหัวหน้าผู้พิพากษาหรือไง ‪ถึงมาต่อต้าน
‪เซ็นไปซะ !
‪มันเกิดจากความผิดพลาด
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจทำ
‪ฉันไม่ใช่ฆาตกรนะ จิมมี่
‪ได้โปรดเถอะ ฉันไม่ใช่ฆาตกร
‪เผามันซะ
‪อะไรนะ
‪ตำรวจนั่นล่ะ
‪ท่านสารวัตรส่งเขามาเอง
‪พร้อมกับเงินรางวัลสำหรับ ‪การแสดงตลกของนาย
‪หนึ่งพันรูปี
‪เอานี่ รับไว้ซะ
‪แต่นี่มันแค่ 500 รูปี
‪แหงสิ
‪เพราะแต่นี้ไป ‪รายได้นายครึ่งหนึ่งเป็นของฉัน
‪ฉันเป็นผู้จัดการของนาย
‪ผู้จัดการเหรอ
‪แน่นอน ฉันจะจัดทัวร์แสดงให้นาย
‪มุซัฟฟาร์ปุระ รามปุระ ชามลี
‪แล้วกลับมานี่ ที่สหรานปุระ
‪เอาไปแล้วเผาซะ
‪ตอนนี้นายก็ได้ร่วมงานกับ ‪จิมมี่นักปั้นดาวแล้ว
‪(รามปุระ)
‪- ครั้งหนึ่ง ภรรยาถามสามี... ‪- โยนไอ้งั่งนี่ออกไป !
‪"ตอนที่เราพบกันครั้งแรก
‪ฉันใส่ส่าหรีสีอะไร"
‪ไปให้พ้น ! เราไม่ได้มาดูแก
‪สามีตอบว่า "จำไม่ได้"
‪(ชามลี)
‪ภรรยาถาม "ทำไม"
‪- ทำอะไรของเขาน่ะ ‪- ไอ้ส้น...
‪สามีตอบว่า...
‪ไอ้หัวขวด รู้อะไรบ้างไหม !
‪ปาใส่มันเลย !
‪ปาเลยๆ !
‪จิมมี่
‪ฉันไม่เข้าใจเลย
‪วันก่อนผู้ชมยังขำกันน้ำตาเล็ด ‪กับมุกเดียวกันนี้
‪แต่วันนี้ไม่มีผลเลย ‪ยังกับอารมณ์มันไม่ได้
‪จิมมี่ นั่นเพราะฉันไม่มีอารมณ์ไง
‪งั้นจะมี "อารมณ์" ได้ยังไง
‪เอาปาโกราไหม
‪ไม่
‪บ้องล่ะ กัญชาเป็นไง
‪- ครับ พี่ปุณฑีร์ ‪- ว่าไง จิมมี่
‪สบายดี พี่ปุณฑีร์ ดีมาก
‪มีงานใหญ่จองเข้ามาจากบาเรลี
‪ไม่ต้องห่วงเลย ‪เดี๋ยวผมจะใช้หนี้ให้หมด
‪ให้ฉันส่งคน...
‪ไม่ต้องส่งมาหรอก พี่ปุณฑีร์
‪- ฉันต้องส่งไป ‪- ส่งมาทำไมครับ
‪- ไปอัดแกให้เละไง ‪- ไม่นะ พี่... ฮัลโหล
‪ฮัสมุข การแสดงครั้งหน้านี้ ‪ต้องไปได้สวยนะ เข้าใจไหม
‪ไม่งั้นไม่ใช่เสียแค่เงิน ‪แต่เราได้เสียชีวิตด้วย
‪ฉันจัดการเรื่อง "อารมณ์" เอง
‪ภรรยาถามสามีว่า...
‪เฮ้ย ฮัสมุข !
‪ลุงนายนี่เป็นคนดีจริงๆ เลย
‪เขาพาแรงงานทั้งหมดมาดูนายแสดง
‪จิมมี่ !
‪พี่ปุณฑีร์
‪พี่ปุณฑีร์ ว่าจะไปหาพอดีเลย
‪พี่ปุณฑีร์ ผมสาบานเลย ‪ลูกค้าจากบาเรลีนั่งอยู่แถวหน้า
‪ครับ หัวหน้า พวกเขาอยู่นั่น ‪มันพูดความจริง
‪เฮ้ย !
‪นายเหรอแสดง
‪ใช่ครับ
‪ไอ้ห่วย ! แสดงให้ดีนะ ‪เราต้องได้สนุกกัน
‪แล้วหลังแสดงเสร็จ ‪มาจัดการหนี้ให้หมดซะ
‪พี่ปุณฑีร์ มีแพะอยู่ข้างนอก
‪พี่ปุณฑีร์
‪ของที่สั่งมาแล้ว
‪รอก่อนเพื่อน รอก่อน
‪นี่อะไรอีกวะ
‪เพื่ออารมณ์ของคนแสดง
‪ผมต้องคืนเงินให้พี่ปุณฑีร์ใช่ไหมล่ะ
‪ก็ได้
‪หลังแสดงจบนะ !
‪ฮัสมุข วันนี้นายต้องมี "อารมณ์" ‪จะได้แสดงออกมาดี
‪จิมมี่ ทั้งชีวิตนี้ ‪ฉันไม่เคยกินเนื้อเลยด้วยซ้ำ
‪- ฉันทำไม่ได้หรอก ‪- อย่ามาไร้สาระน่า
‪งั้นที่ผ่านมาประจบคุลาตีทำไม
‪ฉันมันคนฮาไม่ขึ้น ฉันอยากเรียนรู้
‪ฉันรอเวลาเหมาะๆ อยู่ ‪ฉันไม่มี "อารมณ์"
‪"อารมณ์" ไอ้อารมณ์นี่มันมาจากไหน
‪วันนั้นตอนที่ฉันเห็นฮัสมุขแสดง
‪ฉันเหมือนเห็น ‪เทพแห่งเรื่องตลกอยู่บนเวที
‪ขนาดสาจินยังใส่สนับซ้าย ‪ก่อนจะตีให้ครบร้อยรันเลย
‪ศาห์รุขต้องสูบบุหรี่ 50 มวน ‪ก่อนจะเครื่องติดได้
‪นิวตันต้องกินแอปเปิล ‪ก่อนค้นพบแรงโน้มถ่วง
‪ตานเสนยังต้องนอนบนน้ำแข็งก่อนแสดง
‪และคุลาตีก็กินปาโกราก่อนขึ้นแสดง ‪เพื่อให้มีอารมณ์เลย จริงไหม
‪- ใช่เลย ‪- เห็นไหมล่ะ
‪ศิลปินทุกคนต้องมีตัวกระตุ้น
‪เพราะงั้นไวอากราของฮัสมุขก็คือนี่
‪เข้าใจหรือยัง
‪ทีนี้นายตัดสินใจซะว่า ‪นายอยากเป็นฮัสมุขแบบไหน
‪เทพแห่งเรื่องตลก ‪หรือไอ้มุกไม่ฮาที่ไม่ได้ขึ้นแสดง
‪เฮ้ยๆ รอด้วย
‪มีอยู่ครั้งหนึ่ง ภรรยาถามสามีว่า
‪"ตอนที่เราพบกันครั้งแรก
‪ฉันใส่ส่าหรีสีอะไร"
‪สามีตอบว่า
‪"เวลาคนนอนบนรางให้รถไฟทับตาย
‪เขาไม่สนหรอกว่ารถไฟที่มา ‪เป็นแบบธรรมดาหรือด่วนพิเศษ"
‪เฮ้ย ฮัสมุข
‪ฮัสมุข เกิดอะไรขึ้น
‪ไม่เข้าใจเหรอ จิมมี่
‪ทั้งหมดนี่ไม่ทำให้ฉันมี "อารมณ์"
‪วันนั้น หลังจากสิ่งที่ฉันทำกับคุลาตี
‪ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองจะตาย
‪พอขึ้นไปบนเวที ฉันคิดว่า ‪ชีวิตฉันจะจบสิ้นในอีก 15 นาที
‪ฉันสติแตกไปหมด
‪ฉันไม่รู้ว่าวันนั้น ‪มี "อารมณ์" แสดงได้ยังไง
‪มันไม่ใช่แบบนี้
‪ฆ่าไก่ฆ่าแพะ ‪ไม่ทำให้เกิดอารมณ์หรอกนะ
‪ทำไมถึงไม่เข้าใจ ฮัสมุข
‪ปุณฑีร์จะอัดฟันฉันที่เหลือ ‪ให้ร่วงไปด้วยนะ
‪- ไม่ จิมมี่... ‪- ฮัสมุข !
‪ลุงมาด้วยเหรอ
‪ทำไมแกไม่ลงไปข้างล่าง
‪ลุงครับ เขาก็แค่...
‪แกจะแสดงตลกเหรอ
‪ไอ้สารเลว !
‪แกไปแสดงตลก ‪หน้าสุนเดรลัลไชน์เหรอ ไอ้เวร
‪ผมจะไม่แสดงตลกแล้ว !
‪จิมมี่
‪นายไปก่อนเลย
‪"อารมณ์" กำลังมาแล้ว
‪เล่นเร็ว ! เขาจะเล่นมุกแล้ว
‪เล่นมุกมาเลย !
‪- ป้า พอแล้วน่า ‪- หุบปาก
‪เร็วสิ พูดอะไรบ้าง
‪- ป้า พอแล้วน่า ‪- หุบปาก
‪เร็วสิ พูดอะไรบ้าง
‪โปรดใจเย็นก่อนครับ
‪ผมชื่อฮัสมุข ผมอยู่นี่แล้ว
‪ยิ้มกันหน่อยสิครับ
‪เป็นอะไรไป
‪วันนี้มีคนตายเหรอ
‪ทำไมถึงเศร้ากันนัก
‪อย่างกับทุกคนรอชมโซเนียกันอยู่
‪แต่ราฮุลกลับโผล่มาแทน
‪งั้นผมต้องตายไหม
‪คืนนี้ต้องมีคนตายแน่นอน
‪เหมือนกับพ่อของผม
‪พ่อผมตายไปตั้งแต่ผมยังเล็ก
‪ไม่ได้ไปคนเดียวด้วยนะ ‪แต่เอาแม่ไปด้วย
‪พวกคุณอย่าเศร้ากันอีกนะ
‪สิ่งที่น่าเศร้าจริงๆ คือ ‪ญาติที่เหลือของผมยังอยู่กันครบ
‪ไม่รู้รอดมาได้ไง
‪และไอ้ญาติที่ยังมีชีวิตอยู่นี่แหละ ‪จะไม่ยอมปล่อยให้เราอยู่อย่างสงบสุข
‪ตั้งแต่นั้นมาผมก็อาศัยอยู่กับ ‪พี่ชายของพ่อหรือก็คือลุงของผม
‪ขอโทษที ผมพูดผิดไป ‪ขอผมเล่นมุกใหม่อีกรอบนะ
‪ผมอาศัยอยู่ในบ้านของลุง ‪ใต้ตูดลุงพอดิบพอดี
‪ผมเป็นผู้อยู่อาศัยใต้ชายตูดเขาเลย
‪ลุงของผมไม่รักญาติเลย
‪เขารักแต่ขวดเหล้าของเขา
‪ขนาดป้าผมยังทำลายสถิติจำนวนครั้ง
‪ที่เหล้าโอลด์มังก์ ‪เล่นเขาจนหมดแรงไม่ได้
‪ลุงผมเอากับ ‪ขวดเหล้าโอลด์มังก์ได้เลยนะ
‪เพราะไอ้จ้อนเขาอย่างเล็ก
‪พอลุงของผมเมา ‪เขาก็ต้องการความบันเทิง
‪หลังจากเขาอัดเหล้าเข้าไป ‪เขาก็ต้องมาอัดหลาน
‪แกจะเขียนมุกใช่ไหม
‪เขียนมุกมาเดี๋ยวนี้เลย เขียนเข้าสิ
‪จะเขียนเยอะแค่ไหนล่ะ
‪เขียนมุกมาสิ เร็วเข้า เขียนมา !
‪เขาเคยทุบตีผมหลากหลายวิธี
‪ด้วยมือ ด้วยเข็มขัด
‪ด้วยกระทะ ด้วยรองเท้า
‪ด้วยไม้นวดแป้ง
‪ทุกวันเขาจะหมดสติไปหลังดื่มเหล้า
‪ยืนไม่ได้ นั่งไม่ได้ ‪เล่นจ้ำจี้ไม่ได้
‪พูดไม่ได้ ‪แต่พอมีเข็มขัด แหม ตีเก่งเชียว
‪แต่ลุงของผมยังไม่เลิกหรอกนะ
‪สมัยผมเป็นเด็ก
‪เขาบอกผมว่า "แกไม่ใช่คน
‪แกเป็นสัตว์"
‪ชนิดของสัตว์เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
‪ตอนผมเด็กๆ เขาเรียกผมว่าหนู
‪พอผมโตขึ้น เขาก็เริ่มเรียกผมว่าลา
‪ลุงผมลืมความจริงง่ายๆ ข้อนี้ไป
‪ว่าเวลาสัตว์ถูกคุกคาม แม้แต่หนูก็กัดได้
‪ไอ้สารเลว !
‪ปล่อยฉันนะ
‪แม้แต่ลาก็เตะได้
‪ผมจึงขอพูดว่า ช่างหัวครอบครัวมัน
‪ญาติไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
‪ใช้ชีวิตตามลำพังยังดีซะกว่า
‪เป็นอะไรไป
‪ผมทำให้หมดอารมณ์กันเหรอ
‪งั้นขอผมคลายเครียดให้สักนิด
‪มุกสุดท้ายก่อนเราจะจากกัน
‪ครั้งหนึ่ง ภรรยาถามสามีว่า
‪"ตอนที่เราพบกันครั้งแรก
‪ฉันใส่ส่าหรีสีอะไร"
‪สามีตอบว่า "จำไม่ได้" ‪ภรรยาถาม "ทำไม"
‪สามีจึงตอบว่า
‪"เวลาคนนอนบนรางให้รถไฟทับตาย
‪เขาไม่สนหรอกว่ารถไฟที่มา ‪เป็นแบบธรรมดาหรือด่วนพิเศษ"
‪นมัสการ ขอบคุณครับ
‪เราจะได้ไปแสดงงานใหญ่ที่บาเรลี
‪เยี่ยมเลย
‪คำบรรยายโดย สิรี แซ่อุ่ย