‪ฮัสมุข หยุดนะ !
‪ฮัสมุข หยุด !
‪ปล่อยฉันนะ ! ชัคคุ ปล่อยฉันไป !
‪ชัคคุ ปล่อยฉัน ! อย่ามายุ่งกับฉัน !
‪ชัคคุ ปล่อยฉันนะ ! ปล่อย !
‪ชัคคุ !
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เดี๋ยวผมไปดูครับ
‪เงียบนะ ! เงียบสิ !
‪ทำไมถึงไม่ฟ้องครูล่ะ
‪ผมกลัวว่าพวกนั้นจะซ้อมผม
‪หัวเราะอะไรครับ
‪ฉันหัวเราะมุกนี่น่ะ
‪มุกเหรอครับ อะไรคือมุก
‪ครั้งหนึ่งมีโจรคนหนึ่งไปปล้นธนาคาร
‪เขาถามพนักงานฝากถอนว่า ‪"มองเห็นฉันไหม"
‪พนักงานตอบว่า "เห็น"
‪โจรก็เลยยิงเขา
‪จากนั้นโจรก็ถามลาลุว่า ‪"มองเห็นฉันไหม"
‪ลาลุตอบว่า "ผมไม่เห็น ‪แต่ภรรยาผมที่ยืนข้างผมเห็น"
‪แล้วลาลุไม่กลัวโจรเหรอครับ
‪ฮัสมุข เจ้าเด็กซื่อ ‪ที่ไหนมีความกลัวที่นั่นจึงจะเกิดมุก
‪และมุกพวกนี้น่ะ ‪จะช่วยให้เธอเอาชนะความกลัว
‪ชัคคุตัวใหญ่มาก ‪ใหญ่เสียจนเวลาออกจากบ้าน
‪เมืองนี่มืดไปหมดเลย
‪เวลาชัคคุเอาผ้าไปส่งซัก
‪คนซักผ้าบอกชัคคุว่า ‪เขาไม่รับซักผ้าปูที่นอน
‪เวลาชัคคุชั่งน้ำหนัก ‪เครื่องชั่งก็บอกว่า
‪มันชั่งได้ทีละคนเท่านั้น
‪เวลาชัคคุกินอาหาร ‪เขาไม่ได้กินด้วยช้อนแต่กินด้วยพลั่ว
‪ฮัสมุข !
‪ไอ้เวร ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ‪ไม่งั้นเดี๋ยวได้เห็นดีกันแน่ !
‪ฉันเพิ่งโยนหินไป ‪รอดูแล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ !
‪ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ !
‪นางแม่มด !
‪เอาสามีฉันไปซ่อนไว้ไหน !
‪ใครจะรู้ว่า ‪แกร่ายมนตร์ชั่วช้าอะไรใส่เขาบ้าง !
‪หยุดเลยนะ นางบ้า !
‪แม่จะตบให้หน้าหันจนสมองเข้าที่เลย !
‪จะพังหน้าต่างให้แตกเหรอ
‪ฉันจะตีหัวแกให้แตกแทน
‪ลงมาเจอกันสิมา จะได้รู้กัน !
‪- ป้าครับ ป้า ช่างมันเถอะ ‪- อย่ามายุ่งนะ !
‪เขาไม่ได้มานี่สามเดือนแล้ว !
‪สามเดือนงั้นเหรอ !
‪แปลว่าเขาเคยมาหาแก !
‪ฉันสังหรณ์ใจไม่ผิดจริงๆ !
‪วุ่นวายอะไรกันน่ะ !
‪อะไร !
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ครั้งหนึ่งเคยมีวุ่นวายกับสงบ
‪วุ่นวายตาย เหลือใคร
‪สงบ
‪งั้นทำไมไม่อยู่อย่างสงบล่ะ ‪คุณราชินีแห่งฌานสี
‪ทำไมไม่อยู่อย่างสงบ
‪สุนทราไม่ได้หล่อขนาด ‪หล่อนต้องลักซ่อนเขาไว้ใต้กระโปรง
‪ฉันจะบอกให้ว่าเขาชั่วขนาดไหน
‪เขาชั่วมากขนาดที่ ‪แม้แต่ขี้ข้าอย่างหมอนี่
‪ยังจัดการเขาได้เลย
‪ใช่ไหม
‪เขาก็เล่นนายไว้ไม่ใช่น้อยนี่
‪- นายได้จัดการเขาหรือเปล่า ‪- ไม่ครับ ไม่
‪ใจเย็นได้แล้ว เรากำลังสืบอยู่
‪เขาคงไปโปรยเสน่ห์ ‪อยู่ที่ไหนสักที่แหละ
‪ไม่ก็นอนเมาอยู่ที่โรงงาน ‪ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ทุกคนแยกย้ายกันไปจัดการ ‪เรื่องตัวเองซะ
‪ส่วนเธอทำตัวดีๆ ไว้ ‪ไม่งั้นฉันจะขุดคดีเก่ามาจัดการ
‪- แล้วเลิกโทรมาหยอดได้แล้ว เข้าไป ! ‪- ฮัลโหล จิมมี่
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เห็นสุนทรา ลาลครั้งล่าสุดเมื่อไหร่
‪เมื่อคืนครับ
‪เขาแจกเงินให้ทุกคนก่อนการแสดง
‪เฮ้ย ไอ้หัวแหลม
‪เขามีศัตรูเยอะหรือเปล่า
‪เฮ้ย !
‪- ตำรวจมาทำอะไรน่ะ ‪- ฉันจะไปรู้ได้ไง
‪ครั้งหนึ่งมีไก่กับเป็ดอยู่
‪ไก่ถูกฆ่า เหลือใคร
‪- เป็ดครับ ‪- เร็ว ทำหน้าเป็ด
‪ทำปากจู๋ซะ ไม่งั้นฉันด่า
‪ฉันตั้งเป็นภาพหน้าจอเลย
‪ไอ้มุกสามีกับภรรยาของนายมันตลกมาก
‪ขอฟังหน่อยสิ
‪วันนี้มีงานเลี้ยง ‪ที่บ้านท่านผู้ออกกฎหมาย
‪ผมว่าท่านก็ได้รับเชิญด้วยแน่ๆ ‪ฮัสมุขจะไปแสดงตลกที่นั่น
‪ฉันนี่ไปอยู่ในที่ที่ ‪จะมีการแสดงตลกตลอดเลย
‪เขาเป็นดาวรุ่งของที่นี่
‪เขาจะเปล่งประกาย ‪เหมือนดวงดาวแน่ๆ วิบวับๆ
‪ไฟแช็กบ้านี่เป็นอะไรไป
‪ท่านไม่ต้องลำบากหรอก ผมจะช่วยจุดให้
‪ฮัสมุข ทำไมไม่เล่ามุกใหม่ ‪ที่นายเขียนให้ท่านฟังล่ะ
‪วันนี้เขาเขียนมุกไว้ตลกมาก
‪ใช่ครับ ใช่
‪ไม่ๆ ๆ
‪ฮัลโหล ทดสอบๆ ๆ ‪เอานี่ไป นี่ไมค์ของนาย
‪แต่ระวังหน่อยนะ
‪ถ้านายทำกระสุนลั่น ‪ฉันต้องฆ่าใครสักคนเป็นแพะรับบาป
‪ทุกคน มาเร็ว ล้อมวงเข้ามา
‪ศิลปินคนนี้จะเล่นมุกให้เราฟัง
‪และกฎหมายขอสั่งให้ ‪พวกนายทุกคนต้องตั้งใจฟัง
‪เอาเลย
‪ครั้งหนึ่ง...
‪ภรรยาบอกสามีว่า
‪"ตอนคุณไปตลาด
‪ซื้อของที่จะ ‪ทำให้ฉันดูสวยมาหน่อย"
‪สามีตอบว่า "ที่นั่นมีวิสกี้ขาย
‪สองขวดพอไหม"
‪สุดยอด
‪ครั้งหนึ่งมีแปะมือกับคำด่า
‪- แปะมือตาย เหลือใคร ‪- คำด่า
‪พวกสารเลว
‪มีโชว์หนังโป๊หรือไง
‪ถึงทิ้งงานมาล้อมวงอยู่นี่
‪โทรหาตยาคีแล้วหาข้อมูลทั้งหมด
‪ที่เกี่ยวกับโรงงานที่เหลือมา
‪นายไม่มีทางมี "อารมณ์" ‪ที่โรงงานหรอก
‪ใช่ครับ ใช่ ท่านพูดถูก
‪จิมมี่ เราจะถูกจับแล้วโดนฆ่า
‪ฉันอยากจะฆ่าคนด้วยมุก ‪ไม่ใช่ฆ่าจริงๆ
‪ฉันทำไม่ได้ ปล่อยฉันไปเถอะ
‪ฮัสมุข ชีวิตคนบางทีก็ต้อง ‪ทำบางเรื่องเพื่อประสบความสำเร็จ
‪นี่ไม่ใช่ "บางเรื่อง" ‪นี่มันฆาตกรรม !
‪เงียบหน่อยสิ
‪นี่มันอะไรกัน จิมมี่ ‪ฉันไม่ใช่อาชญากรนะ
‪ฉันจะเป็นบ้าแล้ว
‪ฉันเอาแต่เห็นภาพลุงที่โดนอบจนสุก
‪เดินออกจากเตามาเป็นพยานเอาผิดฉัน
‪ฉันทำแบบนี้ไม่ได้ โอเคไหม
‪ฟังนะ ฉันจะคิดหาทางออกเอง
‪- ทางออกเหรอ ‪- ใช่
‪งั้นก็ได้ คิดให้ดีนะ
‪นายได้โอกาสนี้มาอย่างยากลำบาก
‪ฉันไม่อยากได้โอกาสนี้ จิมมี่ !
‪ถ้าเกิดมีใครสติแตก ‪กลัวจนร้องขึ้นมา
‪สารวัตรก็จะรู้ว่า ‪ฉันเป็นคนอยู่เบื้องหลัง
‪เจ้าโง่เอ๊ย
‪พอนายกลายเป็นดารา ‪เรื่องพวกนี้ก็ไม่สำคัญแล้ว
‪นายไม่อยากไปเป็นดาราตลก ‪ที่มุมไบหรือไง
‪โฉตา จันดูออกไป !
‪จันดู นักแสดงเด็ก ‪สุดน่าขยะแขยงแห่งบอลลีวูด
‪ถูกกล่าวหาว่าล่วงละเมิดสตรีรายหนึ่ง
‪ในตอนที่สตรีรายนี้ ‪กำลังทำงานของเธออยู่ดีๆ...
‪ผู้รู้กล่าวไว้ถูกต้อง
‪ช่วงนี้ตำแหน่งดวงดาวไม่เป็นใจเลย
‪อย่างที่เห็นอยู่ทางด้านหลังดิฉัน ‪สตรีจากทั่วทั้งประเทศ
‪มาที่อลังการทีวี ‪เพื่อประท้วงต่อต้านดาราคนนี้
‪พวกเธอปาชุดชั้นในจำนวนมาก ‪ใส่สำนักงานของทางช่อง
‪และเรียกร้องให้จันดู ‪ถูกปลดออกจากรายการของเขา
‪- ไร้สาระสิ้นดี ‪- โฉตา จันดูออกไป !
‪อลังการเป็นช่องที่ใหญ่มาก
‪แล้วข้อกล่าวหามั่วๆ นี่ก็มีมากขึ้น ‪คำเตือนเยอะแยะก็ถูกส่งมา
‪ดูนี่สิ ให้ตาย
‪เขาดึงสายเสื้อในของฉัน
‪น่ารังเกียจขนาดไหนกัน
‪ต้องบังเอิญไปแตะโดนแน่ๆ
‪ช่างวุ่นวายจริงๆ ‪แค่เพราะเสื้อในตัวเดียว
‪จะไม่ให้หายใจเลยใช่ไหม
‪ว้าว นี่มันสุดยอดมาก
‪ได้เรตติ้งสี่เลย ‪ราชาเรื่องตลกได้เรตติ้งตั้งสี่ !
‪สุดยอด ! มันต้องแบบนี้ !
‪นี่ไม่ใช่เรตติ้งสี่ครับ
‪- อะไรนะ ‪- มัน 2,4 ครับ
‪มีจุดอยู่ก่อนสี่และมีสองอยู่หน้าจุด
‪ทำไมต้องมีจุดโผล่มาด้วย
‪คนมันจะใส่จุดพวกนี้มาด้วยทำไม
‪โปรมิล่า นี่ความคิดคุณไม่ใช่เหรอ
‪ถ้าเรตติ้งยังต่ำอยู่แบบนี้ ‪จะไปไหวได้ยังไง
‪ในตอนที่ทั้งวงการหันหลังให้คุณ
‪แต่ผมเชื่อในตัวคุณ โปรมิล่า
‪ผมพาคุณมาที่สำนักงานแห่งนี้ ‪ฟังให้ดีๆ นะ
‪ผู้รู้บอกผมว่าปีนี้ ‪เลขนำโชคของผมคือหก
‪คุณจะต้องทำเรตติ้งให้ได้หก
‪- คิดหาทางเอา ‪- เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ
‪เป็นไปไม่ได้งั้นเหรอ ‪ในสำนักงานผมนี่นะ
‪โรมา หยิบเล่มนั้นให้ที ‪พจนานุกรมของผม
‪คุณพูดแบบนั้นมาได้ยังไง
‪ผมจะให้คุณดู ผมจะให้ดู
‪ดูที่หน้า 196
‪โรมา คุณก็ดูด้วยสิ
‪เป็น... เป็นไปไม่ได้
‪เป็นไปได้ยังไงกัน
‪โปรมิล่าจัดการเรื่องนี้ได้ครับ
‪ยังไงซะ เธอก็มีประสบการณ์มากมาย
‪ใช่ไหมรีอา ผมว่าคุณคงเห็นด้วย
‪ถ้าอยากได้ความคิดสดใหม่ ‪ก็บอกผมแล้วกัน
‪ท่านคะ
‪- ท่านคะ ‪- ว่าไง
‪ผมเห็นว่าพักนี้พวกคุณ ‪ดูจะชอบขัดคอผม
‪กล้าจริงนะ
‪โปรมิล่า คุณปั้นราเกศ บัณฑิต ‪จากดินให้เป็นดาวดังจอแก้วสินะ
‪ผมก็อยากได้ราชาเรื่องตลก ‪ให้ช่องของผมเหมือนกัน
‪ฉันจะหาทางค่ะ ที่จริงฉันมีแผนแล้ว
‪ฉะนั้นเราแจ้งความคืบหน้า ‪ให้ทราบได้ก่อนพรุ่งนี้เย็น
‪ผมจะรออยู่นี่แหละ
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ได้อยู่แล้ว
‪จะทอดปาโกราในนี้หรือไง
‪- มีงานให้ทำตั้งเยอะ ‪- แน่นอนครับ
‪คุณนี่เหมือนกริชแทงใจผมเลย
‪ไม่โกรธกันนะ โปรมิล่า
‪เมื่อคืนฉันดูสารคดีสัตว์ป่ามา
‪มันสวยงามมากๆ
‪แม่สิงโตคอยประคบประหงมลูกๆ
‪แล้วรู้ไหมเกิดอะไรขึ้น
‪มีลักกัดบัคคาโผล่มา
‪"ลักกัดบัคคา" เหรอ
‪ไฮยีนาน่ะ
‪แล้วมันเตรียมจะ ‪เข้าโจมตีลูกๆ ของแม่สิงโต
‪แม่สิงโตเข้าขย้ำไฮยีนาอย่างดุร้าย
‪แล้วฉีกกระชากมัน
‪รายการราชาเรื่องตลกคือลูกของฉัน
‪เจ้าลักกัดบัคคา
‪ผมไปกินอาหารที่ร้านแห่งหนึ่ง
‪แล้วก็เจอผมเส้นหนึ่ง ‪ในอาหารที่นั่นด้วย
‪ผมกลับมาบ้านแล้วเล่าให้แม่ฟัง
‪แม่ก็ว่าผม
‪ท่านว่า "ผมฉันที่แกเจอ ‪ในอาหารที่ฉันทำยังไม่ดีพอเหรอ"
‪ต่อไปผมขอเชิญเพื่อนผม ราชาแห่งมุก ‪จักรพรรดิแห่งเสียงหัวเราะ
‪ราชาแห่งเรื่องตลก ฮัสมุข !
‪สวัสดีครับ โปรดใจเย็นก่อน
‪ยิ้มหน่อยสิ มีใครตายหรือไง
‪ฉันรู้ว่าแกไม่มีทางทำแบบนี้ได้หรอก
‪แกไม่มีความสามารถ ไอ้สารเลว
‪ไฟกระหาย
‪แกไม่มีไฟกระหาย ‪ที่จะประสบความสำเร็จ
‪คนเรามันต้องพยายามมากกว่านี้
‪คิดว่าแกเป็นคนเดียว ‪ที่เคยฆ่าคนหรือไง
‪ไอ้อ่อน ขนาดฉันยังเคยฆ่าเลย
‪ฆ่าความสุขของตัวเอง
‪ฆ่าชีวิตตัวเอง
‪ฆ่าความสัมพันธ์
‪รู้ไหมทำไม
‪เพื่อทำฝันให้เป็นจริง
‪เพื่อเรื่องตลก
‪เพื่อเจ้ากล่องโง่ๆ นี่ เพื่อเวทีนี้
‪มันต่างกันเยอะนะ
‪ระหว่างการคิดจะทำอะไรสักอย่าง ‪กับการลงมือทำจริง
‪เพราะแกมันไม่มีความสามารถ
‪ฮัสมุข ชีวิตคนบางทีก็ต้อง ‪ทำบางเรื่องเพื่อประสบความสำเร็จ
‪เจ้าโง่เอ๊ย
‪พอนายกลายเป็นดารา ‪เรื่องพวกนี้ก็ไม่สำคัญแล้ว
‪นายไม่เคยอ่านภควัทคีตาเหรอ
‪พระเจ้าคือผู้ทำลาย
‪เราก็แค่สื่อกลาง ‪แห่งเจตจำนงพระองค์
‪ฉันมีเงื่อนไขเดียว
‪อะไร
‪ฉันจะไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์
‪แม้แต่คนเดียว
‪แค่นั้นเหรอ
‪ฉันมีรายชื่อคนเลวยาวเป็นหางว่าว
‪นี่รายชื่อผู้แข่งขันพิเศษของเธอเหรอ
‪ผู้แข่งขันพิเศษ ‪ควรจะเป็นตัวเปลี่ยนเกม
‪คิดว่าพวกนี้ทำได้เหรอ
‪สันทีป เศขารงั้นเหรอ ‪เขาโดนสื่อขึ้นบัญชีดำ
‪คนนี้ติดคุก นี่ก็บำบัดอยู่
‪ส่วนนี่เลิกเล่นตลกถาวร รีอา
‪ฉันไม่รู้ว่าตรงไหนที่เธอค้นคว้ามา
‪ทำงานให้มันดีขึ้นหน่อย
‪จิมมี่ นายคิดว่าฉันโง่เหรอ
‪แบบนี้ไม่ได้ผลหรอก
‪เพราะนายไม่อยากคืนเงินเขา
‪ฉันเลยต้องฆ่าเขาเหรอ
‪หมอนี่เป็นสามีของสุษมา
‪ฉันเห็นนายเล็งเธออยู่ตลอด
‪แล้วก็...
‪นี่หมอศุกลา
‪เป็นหมอฟัน เขาไปทำอะไรให้
‪เขามันสารเลว
‪คิดค่าฟันทอง 24 กะรัต ‪แต่ทำทอง 18 กะรัตให้แทน
‪จิมมี่ ฉันจะทำให้นาย ‪เข้าใจได้ยังไงว่า
‪มันฝังลึกอยู่ในตัวฉัน
‪ไอ้ความกลัวนี่
‪เวลาฉันตื่น ฉันเห็นตำรวจ
‪เวลาฉันหลับตา ‪ฉันได้ยินเสียงไซเรนตำรวจ เข้าใจไหม
‪เจ้าบ้า นายคงขอแบบนี้จริงๆ สินะ
‪คนนั้นแหละอาชญากร !
‪หมอนี่แหละ
‪หมอนี่มีความผิด ‪ฐานทำให้คนหัวเราะจนลืมหายใจ
‪ใช่ๆ คนนี้แหละครับ
‪ฮัสมุข ดาวที่ส่องประกายวิบวับๆ
‪นี่คือคุณเทวี ประสาท ศรมะ
‪ผู้ช่วยส่วนตัวคุณศรีวาสตวะ
‪แม้แต่หมาแถวนี้ ‪ยังไม่กล้าเอากันถ้าเขาไม่อนุญาต
‪ดูพวกมันสิ ไม่ได้เอากันอยู่
‪จริงไหมล่ะ จริงไหม
‪ตำรวจอุตตรประเทศเล่นมุกนี้แหละ
‪- จดไว้เลย ‪- จดเอาไว้นะ
‪ฉันได้ยินเรื่องนายมาเยอะเลย
‪เขาเก่งมากครับเรื่องแสดงตลก
‪- หุบปากเลย ‪- นายเป็นทนายเขาเหรอ
‪เปล่าครับ ผมเป็นผู้จัดการเขา
‪ต้องรับเงินถึงจะยอมหยุดปากสินะ
‪ฮัลโหล
‪ครับ คุณกุมาร สวัสดีครับ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪สบายดีนะ
‪โอเคครับ อีกไม่นาน ‪คนของผมน่าจะติดต่อไป
‪เอาเงินให้เขาหนึ่งล้านรูปี
‪ทำไมเหรอ
‪ลูกของคุณถูกลักพาตัวไป
‪เงินนี่เป็นค่าไถ่เขา
‪อะไรนะ
‪เขานั่งอยู่ข้างคุณแล้วทำไม
‪ถ้าผมบอกว่าเขาโดนลักพาตัว ‪ก็คือโดนลักพาตัว
‪แล้วฟังนะ
‪ถ้าอยากรู้จักผมมากกว่านี้
‪ค้นกูเกิลเอาได้เลย
‪แล้วไอ้ข้อมูลคดีที่สี่ ‪ที่ฆ่าสองศพน่ะ
‪นั่นไม่ใช่ผมนะ
‪ข้อมูลนั่นมันไม่จริง
‪แต่อีกสามคดี...
‪เรียกว่าเป็นฝีมือผมได้เลย โอเคนะ
‪ตามนั้นนะ คุณกุมาร
‪งั้นลาแล้วนะ พ่อศิลปิน
‪แล้วเจอกันที่งานเลี้ยงพรุ่งนี้
‪เอาให้สนุกล่ะ
‪ไปกันเถอะ
‪พก "อารมณ์" ไปด้วยซะล่ะ
‪หลังเวทีมีประตูอยู่สองที่
‪ประตูหมายเลขหนึ่งสำหรับแขกวีไอพี
‪ประตูหมายเลขสอง ‪สำหรับคนที่มาทำการแสดง
‪นายจะเข้าทางประตูหมายเลขสอง
‪ว่ามา
‪ประตูหมายเลขสองอยู่ไหนเหรอครับ
‪นี่ประตูหมายเลขหนึ่ง
‪หมายเลขสองล่ะครับ
‪ประตูหมายเลขสองกับสามมันไม่มี
‪ข้างในมีเต็นท์อยู่สองแบบ ‪สีน้ำเงินกับเหลือง
‪ศรีวาสตวะจะอยู่ในเต็นท์สีเหลือง
‪ส่วนเทวี ประสาท ‪อยู่ในเต็นท์สีน้ำเงิน
‪ขอโทษครับ ขอโทษ
‪ไอ้คนลามก ออกไปนะ !
‪นายจะไปไหน
‪เฮ้ย นายนักเขียน
‪เปลี่ยนมุกเรื่องสะพานในบทซะ
‪สะพานมันถล่มไปแล้ว
‪ผมจะเปลี่ยน "สะพาน" เป็น "ถนน"
‪ถนนสร้างใหม่อยู่เรื่อยๆ
‪ยอดเยี่ยม ดีมาก
‪เอาไปเปลี่ยนซะ
‪เอาไปให้คุณศรีวาสตวะ ‪ที่เต็นท์ข้างๆ ตอนเขามา
‪คิดว่าผมล้อเล่นเหรอ
‪ผมเสียใจจริงๆ นะ ‪เรื่องการตายของลูกคุณ
‪ไอ้สารเลว
‪แต่ผมก็คิดได้...
‪ว่าผมเคยจัดการตั้งหลายครอบครัว ‪ในครั้งเดียว
‪คุณให้ค่ากับคำขู่ผมน้อยไป
‪ไอ้สารเลว พูดอะไรหน่อยสิ
‪อย่าเล่นตุกติกกับคนชี้แนะแก
‪ไอ้งั่งเอ๊ย
‪แกเชื่อที่ฉันพูดจริงๆ เหรอ
‪แกฆ่าคนไปแล้วเหรอ
‪ฉันขอให้แกทำ แล้วแกก็ทำนี่นะ
‪ไอ้โง่ ฉันโกหกแก
‪ทั้งครอบครัวและอาชีพฉันมันยอดเยี่ยม
‪เข้าใจไหม
‪หลอกแกได้ตามเคย รู้ไหมทำไม
‪เพราะแกมันเป็นไอ้โง่ไงล่ะ
‪โปรดใจเย็นก่อน
‪ผมมาแล้ว
‪ยิ้มกันหน่อย
‪เกิดอะไรขึ้น มีใครตายหรือไง
‪คุณศรีวาสตวะ ถ้าจะอนุญาต...
‪เอาเลย
‪ช่วยปรบมือให้กับค่ำคืนนี้หน่อยครับ
‪เป็นค่ำคืนที่สุดยอด
‪มีท่านรัฐมนตรี สาธารณชน ‪และบรรยากาศชั้นเลิศ
‪มีคำกล่าวที่ว่า
‪รัฐมนตรีก็เหมือนสามี
‪และสาธารณชนก็คือภรรยา
‪แต่มองดูทุกท่านที่นี่แล้ว ‪ก็รู้สึกเหมือนกับคืนแต่งงานเลย
‪ระหว่างโลกสภากับคืนแต่งงาน ‪ไม่มีอะไรต่างกันเลย
‪ไม่ว่าจะพยายามทำอะไร ‪ก็ทำได้ไม่เกินห้านาที
‪ตอนมีคนบอกผมว่า ‪ผมต้องทำให้ท่านรัฐมนตรีหัวเราะ
‪ผมก็สับสนนิดหน่อย
‪ผมคิดในใจว่า ‪"รัฐมนตรีต่างหากทำให้คนขำ
‪ผมเล่นตลกแบบที่ ‪พวกรัฐมนตรีเล่นในสภาไม่ได้หรอก"
‪ผมดิ้นรนมาตลอดสิบปี ‪เพื่อจะเป็นตลก
‪รัฐมนตรีเป็นตลกได้ ‪โดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย
‪ผมได้เจอคุณศรีวาสตวะ ‪หลังหายไปนาน
‪จนผมเริ่มสงสัยว่า ‪คุณลักพาตัวคุณเองไปเหรอ
‪ผมไม่ได้ว่านะครับ
‪ที่ผมพูดไม่มีหลักฐานอะไรเลย
‪เพราะขนาดเด็กๆ ‪ในรัฐอุตตรประเทศยังพูดว่า
‪ไม่มีประโยชน์ ‪ที่จะทำให้คนไม่รู้หนังสือเข้าใจ
‪เฮ้ย !
‪ไม่ต้องห่วง
‪เขาชักปืนออกมาแล้ว
‪ขอบคุณพระเจ้าที่ภรรยาคุณ ‪ไม่ได้มาด้วย คุณศรีวาสตวะ
‪ไม่งั้นเธอคงพูดว่า ‪"อย่างน้อยก็มีอะไรที่
‪ชักออกจากกางเกงคุณแล้วใช้ได้"
‪คุณศรีวาสตวะ ผมรู้ว่าคุณไม่ฆ่าคน
‪ผมรู้จักคนที่ฆ่าคน
‪มันไม่ใช่คุณ
‪แต่เป็นคุณตยาคีจากพรรคคู่แข่งคุณ
‪ผู้ช่วยของตยาคี ‪ต้องจดลงบันทึกทุกวันแน่
‪"สิบโมงเช้า มื้อเช้า
‪สิบเอ็ดโมง ประชุมกับคนในพรรค
‪เที่ยง โทรคุยกับหัวหน้าพรรค
‪บ่ายโมง ฆ่าติวารี ‪บ่ายสอง มื้อกลางวัน"
‪เขียนทุกวันแน่
‪เพราะแบบนั้นไงครับ ‪พวกเขาถึงไม่เคยโดนจับ
‪เพราะตำรวจอุตตรประเทศ ‪อ่านหนังสือไม่ออก
‪คุณศรีวาสตวะ คุณยิงขึ้นฟ้าทำไม
‪พระเจ้าลงคะแนนเสียงไม่ได้นะ
‪แต่จะไปสนอะไรเรื่องคะแนน ‪ผมจะบอกความจริงให้
‪พระเจ้าก็ไม่จ่ายเงินเหมือนกัน
‪แม้แต่เหล่าเทพก็กลัว ‪ที่จะต่อกรกับอุตตรประเทศ
‪เพราะที่นี่ ‪แม้แต่ตอนทศกัณฐ์ไปลักพาตัวนางสีดา
‪เขาก็หานางสีดาไม่เจอ
‪แต่กลับเจอกระดาษที่เขียนว่า ‪"โทรหาคุณศรีวาสตวะ"
‪ไม่เป็นอะไรครับ ไม่เป็นอะไร
‪เขาว่ากันว่ารัฐบาล ‪เคยชินกับการตัดขาตัวเอง
‪พอท่านมาเลยยิงเท้าตัวเองด้วย
‪ปรบมือกันครับ วันแย่ๆ กำลังจะมา !
‪ตลกอะไรกันนักเหรอ
‪- คุณโปรมิล่า ‪- ว่ามาสิ ตลกอะไรกันนัก
‪เรายุ่งกับการหาผู้เข้าแข่งขัน ‪ส่วนพวกเธอนั่งสบายใจอยู่นี่เหรอ
‪ให้ฉันดูสิว่าตลกอะไรนัก
‪อันที่จริงเอาขึ้นทีวีเลย
‪ฉันอยากดูบนทีวี ช่วยกรุณาด้วย
‪ที่รัก คุณยังไม่รู้หรอก
‪ว่าคุณน่ะงามหยด และผมก็ยังหนุ่มแน่น
‪ขอโทษค่ะ
‪คุณศรีวาสตวะ ผมรู้ว่าคุณไม่ฆ่าคน
‪ผมรู้จักคนที่ฆ่าคน
‪มันไม่ใช่คุณ
‪แต่เป็นคุณตยาคีจากพรรคคู่แข่งคุณ
‪ผู้ช่วยของตยาคี ‪ต้องจดลงบันทึกทุกวันแน่
‪"สิบเอ็ดโมง ประชุมกับคนในพรรค
‪เที่ยง โทรคุยกับหัวหน้าพรรค
‪บ่ายโมง ฆ่าติวารี ‪บ่ายสอง มื้อกลางวัน"
‪เขียนทุกวันแน่
‪เพราะแบบนั้นไงครับ ‪พวกเขาถึงไม่เคยโดนจับ
‪เพราะตำรวจอุตตรประเทศ ‪อ่านหนังสือไม่ออก
‪เขาว่ากันว่ารัฐบาล ‪เคยชินกับการตัดขาตัวเอง
‪พอท่านมาเลยยิงเท้าตัวเองด้วย
‪- คุณโปรมิล่า ‪- จองตั๋วไปอุตตรประเทศ
‪และขอเชิญคุณพบกับราชาแห่งเรื่องตลก ‪อย่างไร้ข้อกังขา ฮัสมุข !
‪สวัสดีครับ
‪ผมชื่อฮัสมุข และผมมาจากสหรานปุระ
‪รู้ไหมครับว่าคือที่ไหน
‪เมืองของเราอาจจะเล็ก ‪แต่หัวใจเราใหญ่
‪ผมทำตามความฝันในชีวิตได้แล้ว
‪ผมอยากมาอยู่บนเวทีนี้ ‪และผมก็ได้มาแล้ว
‪รู้ไหมครับ
‪ผมเป็นลูกคนเดียวของพ่อแม่
‪แต่ที่ผมสับสนก็คือว่า
‪ผมดีจนพวกท่านไม่อยากมีลูกคนที่สอง
‪หรือผมแย่ขนาดที่ว่า...
‪เธอเอาแต่นอนอยู่ตลอด
‪ลุกขึ้นให้ป้าบ้างเถอะ
‪- ฮัสมุข ! ‪- พวกเขาเจอสุนทราของป้าแล้ว
‪ครั้งหนึ่งเคยมีขยันกับโชคชะตา
‪ขยันตาย เหลือใคร
‪โชคชะตาครับ
‪เคยได้ยินราชาเรื่องตลกไหม
‪โชคชะตา
‪คำบรรยายโดย สิรี แซ่อุ่ย