Uspokójcie się, proszę.
Przede wszystkim
witam moich braci i siostry z mediów.
Chciałbym, żeby dzięki wam cały kraj dowiedział się,
że Alankaar TV to nie tylko biuro.
Jesteśmy rodziną.
Co dnia zaczynamy pracę od stwierdzenia, że świat to jedna rodzina.
DZWONI JIMMY
Zgodziliśmy się na 15 lakhów.
Posłuchaj...
Bilety lotnicze, hotel, klimatyzacja,
transport, utrzymanie... Płacimy za wszystko.
Reklama, promocja i przyjęcia.
- Robimy to dla was. - Dla nas?
To czemu tego nie czujemy?
To wy się bawicie.
Podrzędny członek naszej rodziny źle ją potraktował.
W tym kraju szacunek kobietom
należy się codziennie. Kobieta to żona, matka,
córka,
siostra, miłość czyjegoś życia.
Należy je kochać.
Rozpieszczać.
Proszę pana...
Podatek od towarów i usług: 28%. Podatek od rozrywki, sprzedaży.
Jeszcze Stowarzyszenie Artystów.
Macie już wizytówki?
Oczywiście. Uważacie nas za amatorów?
Kogo chcecie przestraszyć? Proszę.
Ile pan chce?
Tę też proszę zatrzymać.
Co?
To nie sklepik w waszej mieścinie.
Bez członkostwa nie można pracować.
Macie mieć wizytówki stowarzyszenia.
Jako właściciel kanału Alankaar przepraszam panią.
Proszę,
wszyscy wstańcie.
Dziękuję.
Będę tak stał, aż mi pani przebaczy.
Nawet cały dzień.
Niech mi pani wybaczy.
- Wybaczam panu. - Wybacza mi pani.
Pani łaskawie mi wybaczyła.
To nie koniec pokuty za ten nikczemny występek.
Dam przykład, jak wzmocnić pozycję kobiet w tym kraju.
Mężczyznę w programie
zastąpiliśmy kobietą.
- Tytuł? - Choti Chandini.
Program nosi tytuł Choti Chandini.
Zmieniliśmy program,
by pokazać całemu krajowi, że szanujemy tę panią.
Tyle pieniędzy na was wydajemy,
- że wy powinniście płacić nam. - Właśnie.
Poważnie?
Gość z naszej wioski się ożenił.
W prezencie dostał motocykl,
który nazwał Bawół.
Następnego dnia go doił.
Oto pytanie: żeby wyżywić 14 osób,
ile jaj musi znieść bawół?
Bzdura. Nic nie rozumiem.
Właśnie. Też was nie rozumiem.
Jimmy.
Co to oznacza?
Podobno jesteśmy jak rodzina?
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Co się dzieje? Jimmy do mnie wydzwania.
- Nie wiem. - Gdzie oni są?
- W kawiarni. - Chodźmy.
Patrz.
Pani Sinha.
Cholera!
- Gdzie pan Sinha? - W pokoju.
- Z Romą? - W pokoju.
Hej, Promila.
Potrzebne nam zdjęcia dla prasy.
- Dobrze, chodźmy. - Proszę.
Dziękuję.
Proszę pani.
Co?
- Idzie na górę. - Szlag!
Dzień dobry. Proszę wejść.
Proszę pani.
Proszę.
Tędy.
Punkt docelowy to 0,10.
Cześć, kochanie. Co za miła niespodzianka!
Zdrzemnąłem się.
Pan Pannalal! Czy diamentowy naszyjnik jest już gotowy?
Cudownie.
Wie pan, zmieniłam zdanie.
Niech będzie cięższy.
Kto nosi ciężką biżuterię,
nie będzie lekceważony.
Dwadzieścia karatów?
Trzydzieści sześć.
Niech będzie 36.
Bardzo ciężki.
Dziękuję.
Co wy wygadujecie? Dużo hałasu o nic.
Mówiłem już tysiąc razy.
Tyle dostaniecie. I co dalej?
Co to za zamieszanie?
Jest pani!
- Dzwoniłem... - Co się stało?
Nic z tego nie rozumiem.
Tyle tej biurokracji...
- Co jest? - Naiwniak.
A co mówiłeś wczoraj?
Spodziewaliście się tysięcy, nie lakhów.
Więc o to chodzi?
Skąd pan jest, z Bandry?
- Obrócę Bandrę w pył! - Jimmy.
Proszę pani, wiem,
że jesteście szychami z wielkiego miasta.
Nawet nie rozumiemy waszego języka.
Czujemy się...
jak osły startujące w derby.
Odpuśćcie.
- Jeśli pięć lakhów wystarczy... - Pięć?
Pięć lakhów to dla nas i tak bardzo dużo.
Ale...
te dokumenty, proszę pani...
Nie podpiszę ich.
Tu jest napisane, że ktoś ma pisać mi dowcipy.
To nie w porządku.
Chyba mój żart się pani spodobał?
Dlatego tu jestem.
Sam to napisałem. Przyłożyłem się.
Trochę mi to zajęło.
Wszyscy moi ulubieni komicy,
Jaspal Bhatti, Johnny Lever,
sami pisali.
Widzi pani, jestem kupcem,
sprzedaję słowa.
Słowa to wszystko, co mam.
Nic więcej.
Nie odbierajcie mi ich.
Nie będę miał dla czego żyć.
Zaufajcie mi.
Napiszę dużo rzeczy...
dla pani.
Nigdy pani nie zawiodę.
Kto tu się tak mądrzył?
Promila.
PIĘĆ LAKHÓW
Promila.
Po 15 lakhów za odcinek.
I mówi własne teksty.
Ale pan Sinha...
Wiesz, co się wczoraj stało z hieną?
A ty...
Zachowaj emocje na pisanie.
Będą ci bardzo potrzebne.
Powodzenia.
Świetnie. Umowa podpisana.
Proszę.
Co to?
- Moja prowizja. - Jaka prowizja?
Przygotowałem wasz kontrakt, został podpisany,
należą mi się dwa lakhy.
Dwa lakhy?
W porządku.
Proszę.
Dwa tysiące rupii.
Tyle zostało po odliczeniu wszystkich podatków.
Żegnam.
- Żegnam. - Chodź.
Przyjdzie pani na imprezę?
Jaką imprezę?
Bardzo przepraszam.
Pan Sinha zaplanował niespodziankę.
Promila, wszystko zepsułaś.
- Moje plany... - Bardzo przepraszam.
Przykro mi.
- To była niespodzianka dla ciebie. - Tak.
Idziemy?
Dzisiejszy zapis z kamer w penthousie.
Czemu go dziś uratowałaś?
A powinna wiedzieć?
Są jakieś kopie?
Usunęłam wszystko z dysku.
To jedyna kopia.
- Na razie. - Cześć.
Ale wylądowaliśmy! Prawda?
Można się przyzwyczaić.
Posłuchaj mnie.
Przywykliśmy do łazienki z klimatyzacją.
Nauczymy się zasad tej gry i ich pokonamy.
Jasne.
By oni przegrali, my musimy wygrać.
Widziałeś czek?
Dwa lakhy zaliczki!
W życiu tyle nie widziałem.
Promila we mnie wierzy.
To ty jesteś gwiazdą, nie Promila.
Rozumiesz?
Pracuj dalej z takim oddaniem,
a będziesz miał cały świat u swoich stóp. Jasne?
A co jutro?
Życie to przyjemna podróż
Nikt nie wie, co go czeka jutro
Patrz, gdzie idziesz.
Zabierzcie go stąd. Nie lubię tej twarzy.
Trzeba było widzieć go dziś rano.
Niemal wyleciał z programu.
Ale ty na pewno wygrasz.
On zapuszcza wąsy jak KK.
Wygląda jak kret.
Może mu coś doradzisz?
Podlizuje się.
Znowu.
Nie podoba mi się to.
Z czego się śmiejesz? Dureń!
Nic mu nie przygotujesz.
Sam sobie pisze.
Jak wszyscy będą tak robić, stracisz robotę.
Po pierwszym odcinku przybiegnie do mnie jak do ojca.
Zobaczycie.
Nie wiem jak ojca,
ale matkę ma na pewno.
Gratuluję, skarbie.
Dajemy z siebie 100%.
Czasem to nie wystarczy.
- Można selfie? - Później.
Dobra.
Skarbie, nie zaczynaj znowu.
Czego?
Byłam młoda i głupia.
Ty byłaś młoda, a ja głupi.
To mieszanka wybuchowa.
Znów przynudzasz.
Bez sensu.
Jesteś jurorem w programie.
Twoje dziedzictwo nie ucierpiało.
Nie komplikujmy.
- Cześć, Rakesh. - Cześć.
Breezerów nie mają.
- Tak. - Mam na nie ochotę.
Nie wiedziałam, że będą tu dzieciaki z okolicy.
Breezera dla pani.
Hasmukh. Państwo Sinha.
To Hasmukh, a to Jimmy, jego menedżer.
O rany, twardy jesteś.
Długo czekaliśmy, żeby cię poznać.
Możesz być niewielkiej postury,
ale na scenie chcemy wielkiego wybuchu.
Słusznie. To mała bomba atomowa.
- Spróbuję. - Co?
Żadnego próbowania!
Musisz to zrobić.
- Właśnie. Albo to, albo śmierć. - Jasne.
Promila wie o moim kontrakcie?
Tak.
Ale i bez niego byś wygrał.
Lizus.
Znowu.
Nie podoba mi się to.
Znak zodiaku?
Mój?
Niech zgadnę.
Waga.
Nie, Panna.
Jesteś...
Panną.
Zastanawiałem się, czemu jesteś taki delikatny.
Proszę pana.
Sujoy Agarwal, inwestor.
- Chce pana poznać. - Jasne.
Baw się dobrze, to dla ciebie.
Zabaw się.
Cześć, Rhea.
Cześć.
Jak tam?
Co u ciebie?
Jeszcze minutę temu było OK, zanim się pojawiłeś.
Bo i po co miałabyś ze mną gadać?
Wolisz takich jak on.
- Cześć, Rhea. - Cześć, Hasmukh.
Tacy ci się podobają, co?
Mam go udawać?
Proszę, nie bądź taki jak on.
Dlaczego?
To Sujoy Agarwal. Zabił pięć osób, prowadząc po pijaku.
Był tak pijany, że zaproponował ofierze drinka.
Nie było procesu?
Był.
Ciągnął się dwa lata.
W końcu wykorzystał wpływy ojca,
zrzucił winę na kierowcę.
Biedak poniósł straszną śmierć.
Czyli taki facet nie powinien w ogóle żyć?
Absolutnie.
To dlaczego jest tutaj, a nie w celi śmierci?
Kasa, Jimmy.
Kasa.
To gość Sinhi. Potencjalny inwestor.
- Cześć, Rhea. Panowie. - Cześć.
To impreza na twoją cześć?
Oczywiście.
Na naszą cześć, od samego rana,
czego ja nie rozumiem.
Sprzedawco marzeń, ci ludzie tyle dla nas zrobili,
pokażmy im, jak się imprezuje.
Nie, Jimmy...
Chodźcie. Wszyscy.
Tańcz, mój sprzedawco.
Jutro wszystko będzie dobrze.
Teraz nikt nas nie ruszy.
Jimmy, Jimmy Usłysz mnie
Jimmy, Jimmy Posłuchaj mnie
Chodź ze mną
Ta noc cię wzywa
Zagraj to jeszcze raz
Jimmy, usłysz mnie
Jimmy, posłuchaj mnie
Chodź ze mną
Ta noc cię wzywa
Zagraj to jeszcze raz
Jimmy, usłysz mnie
Jimmy, posłuchaj mnie
Dupek uczy mnie o podatkach.
Jeśli nie spieprzę waszego szczęścia, to nie będę godzien swego imienia!
Pieprzony gnój!
Kto to?
Zostaw mnie!
Dobrze...
Tak, proszę pana.
Zwrócę panu pieniądze.
Miałeś mi płacić dwa lakhy co miesiąc.
Od czterech nic nie dostałem.
Masz 24 godziny.
Ale to za mało.
To twój problem, Shashtri.
Jak nie zapłacisz, to już po tobie.
Proszę mnie chociaż wysłuchać.
Trzymaj się.
Z Bogiem.
Zobacz.
Wczoraj wieczorem pijany
Sujoy Agarwal rozjechał niewinnych ludzi śpiących na chodniku.
W wypadku zginęło pięć osób.
Ma pan wyrzuty sumienia po tym, co się wczoraj stało?
To ten inwestor z imprezy.
Jakie wyrzuty?
Czemu spali na drodze?
Trzy osoby są ciężko ranne.
To ja im kazałem tam spać?
Pan ich przejechał.
I co z tego?! Niech zdychają!
Pan Sujoy Agarwal
nie ma wyrzutów sumienia po tym, co zaszło.
Zobaczymy, co będzie dalej.
Słyszałeś?
Mówiłem, że duże miasta są pełne drani.
Bóg wszystkim się zajmie. Ty jesteś tylko narzędziem.
Przysłużysz się społeczności.
Dopracowałem szczegóły.
Wejdziemy główną bramą i dwóch gości...
Wybacz, Jimmy. Wystarczy planów.
Ja się tym zajmę.
To Shashtri. Czego on znów chce?
KRÓLOWIE KOMEDII
Nazywam się Vishal Malhotra
i witam was ponownie w programie Królowie Komedii.
Panie i panowie, gromkie brawa dla Amritha Mahantiego.
Sheela, przygotuj Hasmukha.
Ludzie często mnie pytają:
„Poszczęściło ci się po programie?”.
Każę im się zamknąć.
Jeszcze ich tu nie ma?
To program komediowy, nie loteria
ze zdrapkami i nagrodami.
Hasmukh gotowy?
Rhea?
W porządku?
Jest mały problem.
Co się stało?
- Nie odbierają telefonów. - Wiedziałem.
Co takiego?
Mają się teraz za wielkie gwiazdy.
Gdzie Hasmukh, do cholery?
Co pan wyprawia?
Daliśmy panu dwa lakhy.
Dureń. Zapracowałem na nie.
Hej!
A teraz to podpisz.
Co to?
Nowy początek naszych relacji.
Będę twoim menedżerem.
Menedżerem?
Oddasz mi 50% zarobków.
- Podpisz. - Ale 50%?
Ty draniu...
Myślisz, że 50% to dużo.
- Podpisz! - Dobrze.
Shashtri, jesteś istnym magikiem udającym prawnika.
Wszystko nam odbierzesz.
Co nam zostanie?
To, co wam dam, durniu. Podpisz!
Hasmukh, nie podpisuj.
- Podpisz. - Proszę, nie.
Ma pan długopis?
Hasmukh...
Bierz pas!
Hasmukh...
Hasmukh, bierz pas.
Hasmukh...
Weź go!
Mówiłem, żebyś go nie bił.
Mówiłem...
Już nie żyje. Zostaw. Puść go.
On nie żyje. Puść!
- Tak, Rhea? - Gdzie jesteście?
Dzwoniłam kilkakrotnie.
Już jedziemy.
Pospieszcie się.
- Dodzwoniłaś się? - Zaraz będą.
Ostrzegałem przed tymi imbecylami.
Za dziesięć minut.
Gdzie się podziewaliście?
Korki w tym mieście...
Milcz, Jimmy.
Przygotuj się. Masz pięć minut.
Będziemy za dwie.
Co on taki cichy?
Złożył śluby milczenia.
Słucham?
Co takiego? Przecież ma dzisiaj występ.
Ależ wystąpi, oczywiście.
Tak buduje nastrój.
Nastrój?
Właśnie.
Sachin najpierw zakłada lewy ochraniacz.
Shah Rukh wypala 50 papierosów.
Newton zjadł jabłko, zanim odkrył grawitację...
On czasem się izoluje.
Hasmukh!
Uspokójcie się.
Zapomnijcie o troskach.
Uśmiechnijcie się.
Co się stało? Czy ktoś umarł?
Nazywam się Hasmukh i pierwszy raz jestem w Bombaju.
Fajnie tu.
Od przyjazdu widziałem wielkie rzeczy.
Aż mi się oczy rozszerzyły.
Wielcy ludzie, wielkie domy, wielkie samochody.
Kiedyś wspomniałem, że w Bombaju jest dużo biedy.
Dostałem w twarz.
Usłyszałem:
„Masz rację co do biedy, ale jesteś w Bombaju”.
W życiu nie widziałem tak wielkiego lotniska.
Wielki samolot, jeszcze większy hangar.
Czekała na mnie wielka taksówka.
Nastrój.
Wskoczyłem za kierownicę i szukam licznika.
Taksówkarz się wściekł.
„Ja jestem kierowcą.
Pan niech siada z tyłu”.
„Przepraszam. Jestem z Uttar Pradesh.
Jak widzę taksówkę, to chcę ją prowadzić”.
Wszystko przyjmujecie na spokojnie,
a nic nie jest OK.
Ale mówicie, że jest OK. I cmok!
Przyszła powódź? OK.
Pociąg stanął? OK.
Most się zawalił? OK.
Ktoś umarł? OK.
Tu wszystko jest OK, poza taksówkami i rikszami.
My jesteśmy pogodzeni tylko z jednym.
Naszą podłą jakością.
Tu nawet oszuści mają swoje standardy.
To miasto powinno się nazywać Bambus, a nie Bombaj.
Kiedy się uśmiechacie,
obejmujecie czule,
wsadźcie komuś bambus w tyłek.
Najpierw odrobinę,
potem coraz więcej.
Aż z tyłka się zrobi
Brama Indii.
Dlaczego prosicie żebraka, aby was nakarmił?
I po co szukacie wieży w majtkach dziecka?
Nastrój!
Jeszcze nie widziałem miasta, w którym nawet złodzieje są bogaci.
Ale tutaj nazywacie ich prawnikami.
Wasi prawnicy to najwięksi złodzieje.
Tak zwani strażnicy prawa, którzy nie stają przed sądem,
bo gwałcą was swoimi długopisami.
Podobno prawo jest ślepe.
W Bombaju jest raczej brudne,
bo każdy prawnik trzyma długopis w garści.
Na wszystko macie umowy.
Nawet kiedy rodzina mówi, że was kocha,
chcecie to oficjalnie na piśmie.
I każda strona musi być podpisana.
Tak!
Ja...
Kontrakt...
Te kontrakty...
Mąż...
OKLASKI
Jestem Hasmukh. Do zobaczenia.
Napisy: Anetta Radolińska-Czwaczka