‪ใจเย็นครับ ช่วยใจเย็นก่อน
‪ก่อนอื่นเลย
‪ผมอยากกล่าวต้อนรับพี่น้องสื่อมวลชน
‪ผมอยากให้ทั้งประเทศ ‪ได้รับรู้ผ่านพวกคุณ
‪ว่าอลังการทีวีไม่ได้เป็นแค่หน่วยงาน
‪เราเป็นครอบครัว
‪ที่ที่ทุกวันเราเริ่มงานด้วยความคิด ‪ที่ว่า "โลกคือครอบครัวเดียวกัน"
‪(สายเข้าจากจิมมี่)
‪เราตกลงกันที่หนึ่งล้านห้านี่
‪ฟังนะ
‪ตั๋วเครื่องบิน พักโรงแรม ห้องแอร์
‪ค่าเดินทาง ค่าอยู่ค่ากิน ‪เราจ่ายให้หมดทุกอย่างแล้ว
‪ไหนจะค่าประชาสัมพันธ์ ‪โฆษณา งานเลี้ยง
‪- ทั้งหมดนี้ก็เพื่อพวกนายนะ ‪- เพื่อเราเหรอ
‪ไหงไม่เห็นรู้สึกว่า ‪คุณดูแลเราอยู่เลยล่ะ
‪พวกคุณได้อยู่ฝ่ายเดียว
‪สมาชิกอันต่ำต้อยของครอบครัวเรา ‪ทำไม่ดีไว้กับเธอ
‪ในประเทศนี้และในชีวิตประจำวันของเรา
‪ผู้หญิงควรได้รับการเคารพ ‪ผู้หญิงเป็นภรรยา เป็นแม่
‪เป็นลูกสาว
‪เป็นพี่น้อง เป็นภรรยา ‪เป็นที่รักของใครสักคน
‪พวกเธอต้องได้รับความรัก
‪ต้องได้รับการเอาอกเอาใจ...
‪คุณสิงห์คะ
‪ภาษีจีเอสที 28 เปอร์เซ็นต์ ทีดีเอส ‪ภาษีบริการ ภาษีบันเทิง ภาษีการขาย
‪อ้อใช่ บัตรสมาคมศิลปิน
‪มีบัตรหรือยังล่ะ
‪มีอยู่แล้ว ‪คิดว่าเราเป็นมือสมัครเล่นเหรอ
‪คิดจะขู่ใครอยู่ไม่ทราบ ‪บัตรอยู่นี่ไง
‪อยากได้กี่ใบล่ะ
‪เอาไป เก็บไว้ใบหนึ่งก็ได้
‪อะไร
‪ที่นี่ไม่ใช่ร้านค้ามุมถนน ‪ในเมืองกันดารของนายนะ
‪นายต้องไปลงทะเบียนที่สมาคม ‪ถึงจะทำงานที่นี่ได้
‪นายต้องมีบัตรสมาคม เก็บนี่ไปเลย
‪คุณผู้หญิงครับ ผมสิงห์ ‪เจ้าของอลังการทีวี ต้องขออภัยคุณ
‪ได้โปรดเถิดครับ
‪ผมขอให้ทุกท่านช่วยยืนขึ้นด้วยครับ
‪ขอบคุณครับ
‪ผมจะยืนอยู่ตรงนี้ ‪จนกว่าคุณผู้หญิงจะยกโทษให้
‪ต่อให้ต้องยืนทั้งวันก็ตาม
‪ยกโทษให้ด้วยเถอะครับ
‪- ฉันยกโทษให้ค่ะ ‪- คุณยกโทษให้แล้วนะ
‪สตรีใจบุญคนนี้ยกโทษให้ผมแล้ว
‪แต่การชดเชยต่อการกระทำชั่วช้า ‪ยังไม่หมดเพียงเท่านี้
‪ผมอยากทำให้เรื่องนี้เป็นตัวอย่าง ‪การส่งเสริมพลังหญิงในประเทศนี้
‪ด้านหลังผมคือ ‪ละครช่องผมที่ตัวละครชายเด่น
‪แต่ตอนนี้เราจะเปลี่ยน ‪เป็นตัวละครหญิงแทน
‪- ชื่อเรื่องอะไรนะ ‪- โฉตี จันดนีค่ะ
‪ละครเรื่องนี้ชื่อโฉตี จันดนี
‪เราจะปรับเนื้อเรื่องใหม่
‪เพื่อส่งสารถึงคนทั้งประเทศ ‪ด้วยความเคารพต่อเธอ
‪เงินที่เราใช้ไปกับนายสองคน
‪- พวกนายควรเป็นฝ่ายจ่ายให้เราแทน ‪- ใช่
‪ว้าว งั้นเหรอ
‪งั้นชายคนหนึ่งในหมู่บ้านแต่งงาน
‪คนให้มอเตอร์ไซค์เป็นของขวัญ
‪หมอนั่นเลยตั้งชื่อรถว่า "ไอ้ทุย"
‪วันต่อมาเขาเริ่มรีดนมมัน
‪ทีนี้บอกหน่อยว่า ‪ถ้าบ้านที่มี 14 คนต้องกิน
‪ไอ้ทุยต้องวางไข่กี่ฟอง
‪พูดบ้าอะไร ไม่เห็นจะเข้าใจ
‪ก็นั่นไง ผมก็ไม่เข้าใจที่คุณพูด
‪จิมมี่
‪นี่หมายความว่าไง
‪ไหนว่าเราเหมือนครอบครัวเดียวกันไง
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪มีอะไรเหรอ ‪จิมมี่โทรมาเป็นสิบครั้ง เกิดอะไรขึ้น
‪- ไม่รู้ค่ะ ‪- พวกเขาประชุมที่ไหน
‪- ร้านกาแฟค่ะ ‪- งั้นไปกันเถอะ
‪คุณคะ
‪คุณนายสิงห์
‪เวรแล้ว
‪- คุณสิงห์อยู่ไหน ‪- ในห้องค่ะ
‪- โรมาล่ะ ‪- ในห้องค่ะ
‪ไงจ๊ะ โปรมิล่า...
‪เราต้องการรูปถ่าย ‪สำหรับงานแถลงข่าวพอดี
‪- ได้สิ ‪- เชิญทางนี้ค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪(โฉตี จันดนี)
‪ขอบคุณค่ะ
‪คุณนายคะ
‪อะไร
‪- คุณคะ เธอกำลังขึ้นไปค่ะ ‪- เวรเอ๊ย
‪สวัสดีค่ะ เชิญเข้ามาเลย
‪คุณนายคะ
‪คุณนาย
‪ทางนี้ค่ะ
‪เรตติ้ง 0,10...
‪ไง ที่รัก แปลกใจจังเลย
‪ผมงีบไปแป๊บหนึ่งน่ะ
‪คุณปันนาลาล สร้อยเพชรเสร็จหรือยังคะ
‪เยี่ยมไปเลยค่ะ
‪แต่ฉันเกิดโลเลขึ้นมาค่ะ คุณปันนาลาล
‪ขอหนักขึ้นหน่อยนะคะ
‪ถ้าเครื่องเพชรที่ใส่มันหนัก
‪คนอื่นจะได้ไม่ดูเบาเราน่ะค่ะ
‪ยี่สิบกะรัตเหรอคะ
‪สามสิบหก...
‪เอา 36 ไปเลยค่ะ
‪นั่นหนักมากเลยนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณ
‪พูดอะไรของคุณ ‪พล่ามแต่เรื่องไร้สาระ
‪ฉันบอกนายไปพันครั้งแล้ว
‪นายจะได้แค่เท่านี้ ‪คิดแล้วบอกมาว่าจะเอายังไง
‪เอะอะอะไรกัน !
‪ดีเลยที่คุณมาสักที
‪- ผมพยายามโทร... ‪- มีอะไรกัน
‪ผมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คนพวกนี้พยายามทำให้เราสับสน ‪ด้วยเอกสาร...
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เลิกทำเป็นใสซื่อ
‪จำที่นายพูดเมื่อคืนได้ไหม
‪นายนึกว่าจะได้แค่หลักพัน ‪เราเสนอเงินหลักแสนให้
‪นั่นเหรอเหตุผล
‪คุณมาจากไหน บันดราเหรอ
‪- ที่นั่นจะล่มจม... ‪- จิมมี่
‪คุณโปรมิล่า
‪ผมรู้ว่าคุณเป็นคนใหญ่คนโต ‪จากเมืองใหญ่ นั่นไม่เป็นไรเลย
‪เราไม่เข้าใจที่พวกคุณพูดด้วยซ้ำ
‪แต่จิมมี่ ไม่รู้สึกเลยเหรอว่า
‪เราเหมือนลาสองตัว ‪ที่พยายามวิ่งแข่งม้า
‪ช่างมันเถอะ
‪- ถ้าคุณบอกว่าห้าแสนมันพอ... ‪- ห้า...
‪ห้าแสนก็มากโขแล้วสำหรับเรา
‪แต่...
‪เอกสารพวกนี้น่ะ คุณโปรมิล่า
‪ผมเซ็นไม่ได้หรอก
‪ในนี้เขียนว่าจะมีคนมาเขียนมุกให้ผม
‪แบบนั้นไม่ถูกต้อง
‪คุณชอบมุกนั้นของผมไม่ใช่เหรอ คุณโปรมิล่า
‪ผมถึงได้มาที่นี่ไง
‪ผมเขียนมันออกมาด้วยความตั้งใจ
‪มันใช้เวลานะ
‪แถมนักแสดงตลกคนโปรดทุกคนของผม
‪อย่างชัสปาล ภัฏฏี ‪จอห์นนี่ ลีเวอร์...
‪พวกเขาเขียนมุกเอง
‪ผมเป็นพ่อค้า
‪ผมขายถ้อยคำ
‪มันคือทุกอย่างที่ผมมี
‪ไม่มีอย่างอื่นแล้ว
‪อย่าพรากมันไปจากผมเลย
‪ไม่งั้นผมก็ไม่รู้จะอยู่เพื่ออะไร
‪มีศรัทธาในตัวผมนะ
‪ผมจะเขียนเยอะๆ เลย...
‪เพื่อคุณ
‪ผมจะไม่มีวันทำให้คุณผิดหวัง
‪ใครเป็นคนต้นคิดเรื่องนี้
‪โปรมิล่า
‪(ห้าแสนรูปี)
‪โปรมิล่า
‪ตอนละล้านห้า
‪และเขาจะเล่นมุกที่เขียนเอง
‪แต่ผมคุยกับคุณสิงห์แล้ว...
‪รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น ‪กับไฮยีน่าเมื่อคืน
‪ส่วนคุณ...
‪เก็บอารมณ์ไว้เขียนมุกเถอะ
‪คุณจะต้องใช้มัน
‪โชคดีนะทุกคน
‪งั้นมาคุยงานกันต่อ ‪เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว
‪เอานี่
‪นี่อะไรน่ะ
‪- ค่าบริการของฉันไง ‪- ค่าบริการเหรอ ค่าบริการอะไร
‪ฉันทำสัญญาให้นายจนได้เซ็นแล้ว
‪ค่าบริการของฉันคือสองแสนรูปี
‪สองแสนเหรอ
‪โอเค ได้ เดี๋ยวนะ
‪เอาไปเลย
‪สองพันรูปี
‪หักทีดีเอส จีเอสที ทีแอลที บีอาร์ที ‪จากค่าบริการแล้ว ก็เหลือเท่านี้แหละ
‪ลาแล้วนะ
‪- ลาก่อนครับ ‪- มาเถอะ ฮัสมุข
‪คุณนายจะมางานเลี้ยงคืนนี้ไหมคะ
‪งานเลี้ยงเหรอ
‪ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪คุณสิงห์วางแผน ‪จะเซอร์ไพรส์คุณน่ะค่ะ
‪โปรมิล่า ทำทุกอย่างพังแบบนี้ได้ไง
‪- ผมอุตส่าห์วางแผน... ‪- ขอโทษจริงๆ ค่ะ
‪ขอโทษด้วยจริงๆ
‪- กะจะเซอร์ไพรส์คุณน่ะ แต่... ‪- ใช่ค่ะ
‪ไปกันเลยไหม
‪คุณคะ ภาพจากกล้องวงจรปิด ‪ในเพนต์เฮาส์ค่ะ
‪วันนี้คุณช่วยเขาไว้ได้
‪ให้เธอรู้แล้วมีประโยชน์อะไร
‪ไม่มีสำเนาอื่นใช่ไหม
‪ค่ะ ฉันลบทุกอย่างจากฮาร์ดไดรฟ์แล้ว
‪เหลือแค่ในนั้น
‪- แล้วเจอกันนะ ‪- ค่ะ
‪ดูสิว่าเรามาลงเอยที่ไหน จิมมี่
‪เดี๋ยวก็ชินไปเอง
‪นี่น่ะ...
‪เราชินกับห้องน้ำมีแอร์แล้ว ‪ไม่ใช่เหรอ
‪เราจะเรียนรู้เกมของพวกเขา ‪แล้วก็เอาชนะ
‪นั่นสิ
‪เราต้องชนะ เพื่อพวกนั้นจะได้แพ้
‪เห็นเช็คนี่ไหม
‪สองแสน จ่ายล่วงหน้า
‪ฉันไม่เคยเห็นเงินมากเท่านี้เลย
‪โปรมิล่าเชื่อใจฉันตั้งขนาดนี้
‪นายคือคนที่เฉิดฉายนะ ไม่ใช่โปรมิล่า
‪เข้าใจไหม
‪ถ้านายทุ่มเทแบบนี้ต่อไป
‪โลกสยบแทบเท้านายแน่ เข้าใจนะ
‪แล้วพรุ่งนี้ล่ะ
‪ชีวิตคือการเดินทางอันรื่นรมย์
‪ไม่มีใครรู้ว่าพรุ่งนี้มีอะไรรออยู่
‪เดินระวังหน่อยสิ
‪เอามันออกไปซะ ‪ฉันไม่ชอบขี้หน้ามัน
‪กฤษณะ เมื่อเช้า ‪คุณน่าจะได้เห็นสีหน้าเขานะ
‪เขาเกือบจะได้ออกจากรายการแล้ว
‪แต่คุณจะชนะแน่ๆ
‪มันไว้หนวดเหมือนเคเคเลย
‪ดูอย่างกับตัวตุ่น
‪ไม่ให้คำแนะนำเขาหน่อยล่ะ
‪ขี้ประจบ
‪อีกแล้วนะ
‪แต่ฉันไม่ตลกด้วย
‪นายหัวเราะอะไรวะ ไอ้บ้า
‪เขาไม่ยอมให้นายเขียนมุกให้สักมุก
‪เขาจะเขียนเอง
‪ถ้าเริ่มทำแบบนี้กันทุกคน ‪นายได้ตกงานแน่
‪ให้เขาถ่ายสักตอน ‪ได้วิ่งแจ้นมาหาราวผมเป็นพ่อแน่
‪รอดูได้เลย
‪ไม่รู้เรื่องพ่อเขาหรอกนะ
‪แต่เขามีแม่แน่
‪ยินดีด้วยนะ ที่รัก
‪คุณให้ไปเต็มร้อยเลย
‪แต่บางครั้งเต็มร้อยก็ยังไม่พอ
‪ไว้ทีหลังนะ
‪ก็ได้
‪ไม่เอาน่า ที่รัก ‪ไม่ใช่เรื่องนี้อีกนะ
‪อะไร
‪เมื่อก่อนฉันเด็กและโง่
‪คุณน่ะเด็ก ส่วนผมน่ะโง่
‪แต่เราเหมือนส่วนผสมสุดอันตราย
‪พูดเรื่องเก่าน่าเบื่ออีกแล้ว
‪ไม่มีประโยชน์หรอก
‪รายการเราสนุก คุณเป็นผู้ตัดสิน
‪มรดกของคุณยังไม่บุบสลาย
‪อย่าทำให้เรื่องมันยากเลย
‪- ไงคะ ราเกศ ‪- จ้ะ ว่าไง
‪ที่นี่ไม่มีบรีซเซอร์เลย
‪- ครับ ‪- ฉันอยากดื่มมันมากเลย
‪ไม่ยักรู้ว่าเด็กแถวบ้าน ‪ได้รับเชิญมางานด้วย
‪ขอบรีซเซอร์ให้เธอหน่อย
‪ฮัสมุข นี่คุณสิงห์และภรรยา
‪นี่ฮัสมุขค่ะ นี่จิมมี่ ผู้จัดการเขา
‪โอ้โห เล่นตัวเก่งนะเรา
‪ให้เรารอตั้งนานกว่าจะได้เจอกัน
‪นายอาจตัวเล็กนะ
‪แต่เราขอแบบเปรี้ยงปร้างบนเวที
‪ที่บ้านเราเคยเรียกเขาว่า ‪"เจ้าหนูระเบิดอะตอม"
‪- ผมจะพยายามครับ ‪- พยายามเหรอ
‪ไม่ต้องพยายาม ไม่มีการพยายาม
‪นายต้องทำให้ได้ต่างหาก !
‪- ถูกต้อง ทำให้ได้ไม่ก็ตายซะ ‪- ใช่เลย
‪โปรมิล่ารู้เรื่องสัญญาฉันสินะ
‪รู้สิ
‪แต่ต่อให้ไม่เขียนในสัญญา ‪คุณก็จะชนะอยู่ดี
‪ขี้ประจบ
‪อีกแล้วนะ
‪แต่ฉันไม่ขำด้วย
‪นายราศีอะไร
‪ผมเหรอครับ
‪ให้เดานะ
‪ราศีตุลย์
‪เปล่าครับ ราศีกันย์
‪นาย...
‪ราศีกันย์สินะ
‪ฉันก็สงสัยอยู่เลยว่า ‪นายช่างอ้อนแอ้นจัง
‪คุณสิงห์คะ
‪สุชัย อคาร์วาล นักลงทุน
‪- เขาอยากพบคุณ ‪- ครับ
‪ไปสนุกกับงานเลี้ยงเถอะ ‪งานนี้เพื่อนายเลยนะ
‪ไปสนุกเลย
‪รีอา สวัสดี
‪สวัสดี
‪เป็นไงบ้าง
‪คุณเป็นยังไงบ้าง
‪เมื่อกี้ยังดีอยู่ ‪แต่พอคุณมาก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่
‪ทำไมตอนนี้ถึงอยากคุยกับผมล่ะ
‪คุณชอบคนแบบหมอนั่นนี่
‪- สวัสดี รีอา ‪- ไง ฮัสมุข
‪คุณชอบผู้ชายแบบเขาไม่ใช่เหรอ
‪ผมควรเอาอย่างเขาไหม
‪ขอเถอะ อย่าได้เป็นแบบเขาเชียว
‪ทำไมล่ะ เขาเป็นใคร
‪สุชัย อคาร์วาล เขาเมาแล้วขับ ‪ทำคนตายไปห้าคน
‪ที่จริงเขาเมาขนาด ‪ชวนเหยื่อกินเหล้าด้วย
‪แล้วเขาไม่โดนดำเนินคดีเหรอ
‪มีหนหนึ่ง
‪ยืดเยื้อตั้งสองปี
‪สุดท้ายเขาใช้อิทธิพลพ่อ
‪แล้วโยนความผิดให้คนขับรถของเขา
‪น่าสงสารผู้ชายคนนั้นตายทรมานสุดๆ
‪จะบอกว่าคนแบบเขา ‪ไม่ควรมีสิทธิ์มีชีวิตสินะ
‪ใช่ ไม่ควรมีเลย
‪แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่นี่ ‪แทนที่จะเป็นแถวประหารล่ะ
‪เงินไง จิมมี่นักปั้นดาว
‪เงิน
‪เขาเป็นแขกคุณสิงห์ ‪มีแนวโน้มจะมาลงทุนด้วย
‪- ไง รีอา สวัสดี หนุ่มๆ ‪- หวัดดี
‪นี่ใช่งานเลี้ยงเพื่อคุณหรือเปล่า
‪ใช่ครับ
‪ตั้งแต่เช้ามามีอะไรเพื่อเราเยอะเลย
‪แต่ส่วนใหญ่ผมไม่เข้าใจ
‪นี่แน่ะ ผู้สานฝัน ‪คนพวกนี้ทำอะไรให้เราตั้งเยอะแยะ
‪แสดงให้พวกเขาดูกันว่า ‪เราฉลองกันยังไง
‪ไม่เอา จิมมี่...
‪เถอะน่า ทุกคน มาเลย
‪เต้นสิ ผู้สานฝันของฉัน เต้นเลย
‪ทุกอย่างลงตัวหมดแล้ว ‪สำหรับวันพรุ่งนี้
‪ตอนนี้ไม่มีใครเตะต้องเราได้แล้ว
‪จิมมี่ จิมมี่ จิมมี่ ‪ฟังสิ ฟังสิ ฟังสิ
‪มากับฉันเถอะ
‪ราตรีเรียกหาคุณอยู่
‪เล่นเพลงนั้นอีกครั้ง
‪จิมมี่ ฟังสิ
‪มากับฉันเถอะ
‪ราตรีเรียกหาคุณอยู่
‪เล่นเพลงนั้นอีกครั้ง
‪จิมมี่ ฟังสิ
‪ไอ้บ้านั่นบอกจะสอนฉัน ‪เรื่องจีเอสที ทีดีเอส
‪ถ้าฉันทำลายความสุขพวกมันไม่ได้ ‪ฉันยอมเปลี่ยนชื่อเลย
‪ไอ้พวกเฮงซวย
‪ใครวะ
‪(จามีล อินโดรี)
‪ปล่อยนะ
‪โอเค ก็ได้
‪คุณจามีล ศัสตรีนะครับ
‪คุณจามีล ผมจะคืนเงินให้หมดเลย
‪นายต้องจ่ายคืนฉันสองแสนทุกเดือน
‪แต่สี่เดือนมานี้นายไม่จ่ายสักแดง
‪นายมีเวลา 24 ชั่วโมง
‪คุณจามีล 24 ชั่วโมงไม่พอหรอก
‪ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว ศัสตรี
‪ถ้าไม่จ่าย ก็ไม่ต้องมีชีวิต
‪คุณจามีลครับ ‪อย่างน้อยก็ฟังผมก่อนเถอะ
‪ขอให้เทพคุ้มครองนะ
‪(จิมมี่)
‪ดูนี่สิ
‪คืนที่ผ่านมา ‪หลังดื่มเหล้าแพงๆ เข้าไป
‪สุชัย อคาร์วาลได้เมาจนขับรถ ‪ทับคนบริสุทธิ์ที่นอนอยู่ริมทางเท้า
‪มีห้าคนเสียชีวิตในเหตุการณ์นี้
‪คุณเสียใจไหมครับ ‪กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
‪เขาคือนักลงทุนใหญ่ ‪ในงานเลี้ยงเมื่อคืน
‪จะต้องเสียใจอะไร
‪พวกมันมานอนทำบ้าอะไร ‪บนถนนที่ผมขับผ่าน
‪มีห้าคนเสียชีวิต ‪และสามคนบาดเจ็บสาหัส
‪ผมไปบอกให้พวกมัน ‪มานอนบนถนนเหรอ
‪แต่คุณขับรถทับพวกเขานะ
‪รถผมแล้วจะทำไม ‪ก็ให้ตายไปสิ ถอย !
‪นี่คือสุชัย อคาร์วาล
‪ที่เห็นชัดเลยว่า ‪ไม่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
‪มารอดูกันว่าคดีนี้จะเป็นอย่างไร
‪เห็นไหม
‪บอกแล้วว่า ‪เมืองใหญ่ๆ เต็มไปด้วยพวกทุเรศ
‪องค์เทพทรงจัดการทุกอย่าง ‪นายเป็นแค่สื่อกลาง
‪คิดซะว่าให้บริการชุมชนแล้วกัน
‪ฉันวางแผนมาแล้ว
‪เราจะเข้าทางประตูหลัก ‪และสำหรับแขกสองคน...
‪ขอโทษนะ จิมมี่ ‪แต่พอเถอะกับแผนนาย
‪ฉันจะจัดการเอง
‪ศัสตรีโทรมา หมอนั่นต้องการอะไร
‪(ราชาเรื่องตลก)
‪สวัสดีครับ ผมวิศาล มัลโฮตรา
‪ผมมาเพื่อต้อนรับทุกท่านอีกครั้ง ‪สู่รายการราชาเรื่องตลก !
‪สุภาพบุรุษและสตรี ‪ขอเสียงปรบมือให้กับอมฤต มหาติ
‪ชีล่า ไปบอกฮัสมุขให้เตรียมตัว
‪ผู้คนมักถามผมหลังจบรายการว่า
‪"คุณได้สาวไหมหลังจบโชว์"
‪ผมตอบว่า "หุบปาก"
‪พวกเขายังมาไม่ถึงกองถ่ายเหรอ
‪นี่รายการตลกนะไม่ใช่งานสอยดาว
‪ที่พอขูดบัตรแล้วโชคดีได้สาว
‪ฮัสมุขพร้อมนะวันนี้
‪รีอา
‪พร้อมไหม
‪มีปัญหาเล็กน้อยค่ะ
‪ปัญหาอะไร
‪- พวกเขาไม่รับสาย ‪- ว่าแล้วต้องเป็นอย่างนี้
‪อะไร
‪พวกเขาคิดว่าตัวเองดังแล้วล่ะสิ
‪ฮัสมุขไปซุกหัวอยู่ที่ไหน
‪จะทำอะไรน่ะ คุณศัสตรี !
‪เราก็ให้ไปสองแสนรูปีแล้วไง
‪ไอ้เวร นั่นมันค่าบริการ
‪เฮ้ย !
‪ทีนี้ก็เซ็นนี่ซะ !
‪นี่อะไรครับ
‪จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ของเราไง
‪ตั้งแต่วันนี้ไปฉันคือผู้จัดการนาย
‪ผู้จัดการเหรอ
‪เงินที่นายหาได้ ‪ต้องให้ฉัน 50 เปอร์เซ็นต์
‪- ทีนี้ก็เซ็นซะ ‪- ให้ 50 เปอร์เซ็นต์
‪ทำไมวะ ไอ้ทุเรศ
‪คิดว่า 50 เปอร์เซ็นต์มากไปเหรอ
‪- เซ็นสิวะ ! ‪- ครับ
‪ศัสตรี คุณนี่มันนักต้มตุ๋นตัวจริง ‪ในคราบทนายเลย
‪คุณจะแย่งทุกอย่างที่เราหามาได้
‪ถ้าเราให้หมด แล้วเราจะเหลืออะไร
‪ได้เศษเดนจากฉันไง ไอ้เวร ‪เซ็นเดี๋ยวนี้ !
‪ฮัสมุข อย่าเซ็นนะ
‪- เซ็นซะ ! ‪- อย่าทำร้ายเขาเลยนะ
‪มีปากกาไหมล่ะ ปากกาน่ะ
‪ฮัสมุข !
‪ฮัสมุข ถอดเข็มขัดเลย !
‪ฮัสมุข !
‪ฮัสมุข ถอดเข็มขัดสิ !
‪ฮัสมุข !
‪ฮัสมุข ถอดเข็มขัด !
‪บอกแล้วไงว่าอย่าทำร้ายเขา
‪บอกแล้วไงล่ะ
‪ฮัสมุข เขาตายแล้ว ปล่อยเขาสิ ปล่อยเขา
‪ฮัสมุข เขาตายแล้ว ปล่อยเขา
‪- ว่าไง รีอา ‪- หายหัวไปไหน
‪ฉันโทรหาตั้งหลายครั้ง
‪เรากำลังไป
‪ช่วยขับเร็วกว่านี้หน่อย
‪- คุยกับพวกเขาหรือยัง ‪- พวกเขาใกล้ถึงแล้ว
‪ผมเตือนคุณแล้ว ‪ไม่ให้ยุ่งกับพวกงี่เง่านี่
‪บอกโปรมิล่าว่าเราจะถึงในสิบนาที
‪บ้าอะไรน่ะ หายหัวไปไหนมา
‪คุณรีอา การจราจรในเมืองนี้น่ะ...
‪หุบปาก จิมมี่
‪ฮัสมุข รีบไปเตรียมตัว ‪คุณต้องไปหลังเวทีในห้านาที
‪เราจะไปในอีกสองนาที
‪ทำไมเขาเงียบจัง
‪วันนี้เขารักษาศีลเงียบน่ะ
‪อะไรนะ
‪รักษาศีลเงียบนี่นะ ‪วันนี้เขามีแสดงไม่ใช่เหรอ
‪แน่นอนสิว่าเขาจะแสดง
‪นี่แค่สร้างบรรยากาศน่ะ ‪ให้มีอารมณ์ใช่ไหม
‪ให้มีอารมณ์เหรอ
‪ใช่ ถูกต้องเลย
‪เหมือนที่สาจินใส่ปลอกขาซ้าย ‪ก่อนตีลูกที่ร้อยไง
‪ศาห์รุขต้องสูบบุหรี่ 50 มวน ‪ก่อนจะเครื่องติด
‪นิวตันกินแอปเปิล ‪ก่อนค้นพบแรงโน้มถ่วง แล้วก็...
‪แล้วบางครั้ง ‪เขาก็อยากอยู่คนเดียวด้วย
‪ฮัสมุข ! ฮัสมุข ! ฮัสมุข !
‪ใจเย็นไว้ครับ
‪ทิ้งความกังวลไว้ข้างหลัง
‪แล้วยิ้มกันสักหน่อย
‪เป็นอะไรครับ มีใครตายหรือไง
‪ผมชื่อฮัสมุข ‪นี่คือการมาบอมเบย์ครั้งแรกของผม
‪รู้สึกดีมากที่ได้มานี่
‪ตั้งแต่มาถึงก็ได้เห็นอะไรใหญ่โต
‪ใหญ่เสียจนตาผมลุกโพลงเลย
‪คนใหญ่คนโต ‪บ้านหลังใหญ่ รถคันใหญ่
‪ที่จริงผมเคยบอกคนอื่นด้วยว่า ‪บอมเบย์มีคนจนเยอะแยะ
‪เขาตบผมป้าบใหญ่เลย
‪เขาพูดว่า
‪"เรื่องจนน่ะจริงอยู่ ‪แต่เรียกมันว่ามุมไบ"
‪ผมไม่เคยเจอสนามบินใหญ่ ‪เท่านี้เลยในชีวิต
‪เครื่องบินก็ลำใหญ่ ‪แต่โรงจอดเครื่องบินใหญ่กว่าอีก
‪พอผมเดินออกมา ‪ก็มีแท็กซี่คันเบ้อเริ่มรออยู่
‪มีอารมณ์น่ะ
‪ผมรีบโดดไปนั่งหลังพวงมาลัย ‪แล้วเริ่มมองหามิเตอร์
‪คนขับแท็กซี่โกรธใหญ่เลย
‪เขาบอกว่า "ฉันเป็นคนขับนะ
‪ทำไมไม่ไปนั่งสบายๆ ข้างหลัง"
‪ผมบอกว่า ‪"ขอโทษครับ ผมมาจากอุตตรประเทศ
‪เวลาเห็นแท็กซี่ทีไร ‪ผมอยากขับโดยไม่รู้ตัว"
‪ที่มุมไบนี้ ผู้คนโอเคกับทุกอย่าง
‪จนทุกอย่างดูไม่โอเค
‪และเพื่อให้ทุกอย่างดูโอเค ‪พวกเขาพูดไม่เป็นไรพร้อมเสียงจูบ
‪ถ้าน้ำท่วม "ไม่เป็นไร"
‪รถไฟไม่ทำงานเหรอ "ไม่เป็นไร"
‪สะพานถล่ม "ไม่เป็นไร"
‪มีคนตายเหรอ ไม่เป็นไร
‪ที่นี่ทุกอย่างโอเค ‪ยกเว้นแท็กซี่กับตุ๊กตุ๊ก
‪ที่อุตตรประเทศ ‪ทุกคนโอเคกับแค่เรื่องเดียว
‪คุณภาพชีวิตที่ต่ำเตี้ย
‪ขนาดโจรที่นี่ยังมีมาตรฐานสูงกว่าเลย
‪ที่นี่ควรถูกเรียกว่า "แบมบู" ‪ไม่ใช่ "บอมเบย์"
‪ในขณะที่พวกคุณยิ้มแย้ม
‪สวมกอดกันอย่างรักใคร่
‪กลับสวนแทงไม้ไผ่ใส่ก้นกัน
‪ทีแรกก็สวนแทงแค่นิดๆ
‪แล้วก็อีกนิด แล้วก็อีกนิด
‪พอทำเสร็จ มันก็ไม่ดูเหมือนก้น
‪แต่เหมือนประตูสู่อินเดียมากกว่า
‪ทำไมคนถึงขอยืมเงิน ‪จากถ้วยของคนขอทาน
‪แล้วมองหาตึกสูงที่สุด ‪จากใต้กางเกงในเด็กไปทำไม
‪มีอารมณ์น่ะ
‪นี่เป็นเมืองแรกที่ผมเห็นว่า ‪แม้แต่ขโมยยังรวย
‪แต่ที่นี่โจรมีชื่อว่าทนาย
‪ทนายของคุณนั่นแหละขโมยตัวเขื่องสุดๆ
‪ผู้รักษากฎหมายพวกนี้นี่แหละ ‪ที่จะไม่มีวันถูกพิพากษา
‪จากการที่ปลายปากกาพวกเขา ‪ทำให้ชีวิตคุณราวถูกข่มขืน
‪ผู้คนพูดว่ากฎหมายตาบอด
‪แต่ผมบอกเลยว่ากฎหมายมุมไบน่ะสกปรก
‪เพราะทนายทุกคน ‪ถือเจ้าปากกาแท่งเล็กๆ ไว้ในมือ
‪ที่เมืองนี้จะทำอะไร ‪ต้องมีสัญญาทุกอย่าง
‪ขนาดครอบครัวบอกว่ารักคุณ
‪คุณก็จะให้พวกเขาเขียนมา ‪ในเอกสารประทับตรา
‪แล้วอย่าลืมเซ็นทุกหน้าด้วยนะ
‪ใช่เลย !
‪ผม...
‪สัญญา...
‪ไอ้สัญญาพวกนี้...
‪สามี...
‪(ปรบมือ)
‪ผมชื่อฮัสมุข สวัสดีครับ
‪คำบรรยายโดย สิรี แซ่อุ่ย