NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Obróć się w lewo.
- Słuchaj… - Prawo.
Nie gadaj.
Twarzą do przodu.
Castello, ktoś wpłacił kaucję.
Kurwa, Ernie.
- Byłem tu całą noc. - Musiałem podzwonić
i dostarczyć 200 dolarów komisarzowi.
Jestem aktorem,
nie mogę mieć kartoteki.
Możesz. Znasz Franka Sinatrę?
Też mnie parę razy aresztowali.
Obyczajówka to część tej roboty.
Hipokryci. Na tym zbudowano to miasto.
Filmy pokazują ludziom amerykańskie cnoty,
choć ludzie, którzy je robią, są zepsuci do szpiku.
Co powiem żonie?
NIECH ŻYJE HOLLYWOOD: CZĘŚĆ 2
Jack, to znowu Avis.
- Teraz? - Po południu.
Nigdy nie była szybka, lubię to. Staroświecka romantyczka.
Lubi randki, nawet jeśli płaci.
Dzisiaj aukcja majątku Siegela.
Może sprzedadzą dom, w którym go zastrzelili?
Weź garnitur.
Nie mogę iść na całą noc, żona mnie zabije.
Poza tym mam zdjęcia próbne...
Ernie! Kurwa.
Vera.
Stanley.
Dzień dobry.
Bardzo dziękuję. 17 500?
17 500?
- 17 500 za ten… - Powiedz, że ładnie dziś wyglądam.
Tak jest.
Zawsze wyglądasz pięknie i pachniesz bogato.
Może później pójdziemy potańczyć?
Może.
Sprzedano za 17 500 dolarów, dziękuję panu.
Dalej przedmiot z numerem 102.
Srebrna waza na zupę
z kolekcji pana Siegela.
Zaczynamy licytację od 500 dolarów. Kto da 500 dolarów?
Dwa tysiące!
Dwa tysiące dolarów od pani.
Dziękuję bardzo.
- Czy mamy 2100? - To moja waza.
Bugsy ją pożyczył i nie oddał.
Jeśli chodzi o tańce,
to rano mam zdjęcia próbne, nie mogę zostać na całą noc.
Asystentka sporo dla mnie ryzykuje. To moje pierwsze zdjęcia próbne.
Gdzie?
Ace Studios.
Ace Studios to mój mąż.
Jest w Paryżu, namawia Gene Tierney
do powrotu.
Wróci rano.
Więc…
dzisiaj zajmiesz się mamą.
Jutro mama zajmie się tobą.
Numer 24.
Trzy tysiące od pani z tyłu.
Po raz pierwszy.
Po raz drugi i sprzedano!
Trzy tysiące od damy w fiolecie. Gratuluję.
Tak!
Kto tam?
Raymond Ainsley.
Miał pan przyjść we wtorek.
Dziś wtorek, panno Wong.
Mam wrócić kiedy indziej?
Proszę wybaczyć mój wygląd.
Szklankę szkockiej?
Nie, dziękuję.
Panie Ainsley,
co pana sprowadza do ducha?
Parę tygodni temu
- wysłałem pani mój scenariusz... - Tak.
Anioł z Szanghaju, podobało mi się.
To wspaniale.
Panno Wong, muszę się przyznać,
że podziwiam panią od lat.
Sytuacja z Ziemią błogosławioną to…
- Był pan na wojnie? - Tak. W marynarce.
Ale od powrotu uczę się filmu.
Nie podobało mi się,
jak podczas wojny traktowano tu Azjatów.
Szkalowanie dla podniesienia morale. Jako pół-Azjata
byłem oburzony.
Chcę robić filmy, które stawią nas w innym świetle.
Jest pan Azjatą?
W połowie Filipińczykiem.
Azjatka w głównej roli, pół-Azjata jako reżyser.
Kto na to pójdzie?
Dobra historia sama się obroni.
Wielkie nieba! Ależ jesteś naiwny.
Nie chcą bohaterki, która tak wygląda.
Tylko to obchodzi publiczność.
Chcesz dowodu?
Cała moja kariera to…
wyuzdane i naćpane opium kurtyzany,
niebezpieczne i egzotyczne kusicielki ze wschodu.
Właśnie tego chcieli od kogoś, kto wygląda jak ja.
Masz dobry scenariusz. Chyba jesteś utalentowany.
Powinieneś zadać sobie pytanie za milion dolarów:
kto zrobi ten film?
Ace Pictures.
Wysłałem scenariusz do Dicka Samuelsa,
chcą się spotkać.
Witaj, piękna pani.
Co ty wyprawiasz?
Witam się.
Czego tak się boisz?
- Jesteś aktorką Ace Pictures. - Proszę cię.
Płacą mi 25 dolarów tygodniowo za lekcje aktorstwa.
Nie spodoba im się, że całuje mnie biały facet.
Myślisz, że jesteś z zewnątrz, ale oni tego tak nie widzą.
Co to za udzielna księżna?
Moja konkurencja.
Chryste. Muszę iść.
Powodzenia.
- Czemu pan tu jest? - Zapewne widział pan moje demo
i mój scenariusz.
- Inaczej by cię tu nie było. - Proszę zgadnąć,
kto zagra główną rolę.
Anna May Wong.
Podobno lubi wypić. Nie wiem, czy przekonamy pana Amberga.
To przez tę branżę,
ale dalej jest gwiazdą.
Wskrzesilibyśmy jej karierę.
Dostałaby Oscara, na którego zasługuje.
Zna pan jej historię?
Czy ją znam?
Ja tam byłem.
Film produkcji Irvinga Thalberga, byłem jego prawą ręką.
Nie musisz ze mnie robić Azjatki,
ja już jestem Azjatką.
Wspaniała próba.
Była jedyną azjatycką gwiazdą w tym mieście i wreszcie dostała rolę,
w której mogła błyszczeć.
To była jej chwila.
Jestem gotowa.
Wykorzystała ją.
Była dużo lepsza niż cała reszta.
Ziemia błogosławiona, Anna May Wong.
Dobrze.
Trzymasz na rękach noworodka.
Słyszysz ludzi w drugim pokoju.
Wchodzisz…
i akcja.
„Dwanaście kawałków za tę ziemię.
Zapłaciłem sto razy tyle.
Złodzieje.
Wiesz, że muszę sprzedać”.
Nie.
Nie ziemię.
Ziemi nie sprzedamy.
Zatrzymamy ją.
Pójdziemy na południe,
a po powrocie
dalej będziemy ją mieli.
„Przyprowadziłem ich tu.
Musisz ją sprzedać”.
To wasza ziemia?
Kupowaliście ją kawałek po kawałku?
Ta ziemia to nasze życie.
Wolę iść na południe i po drodze umrzeć, niż sprzedać wam ją za grosze.
I wychodzą.
Twój mąż, Wong, podchodzi do ciebie.
„Będziesz w stanie iść z dzieckiem?”
Ono nie żyje.
„Nie żyje?
Słyszałem, jak płacze”.
To dziecko nie żyje.
To ja musiałem jej przekazać, że Luise dostanie rolę.
Nagroda Akademii wędruje do…
Luise Rainer za rolę w Ziemii błogosławionej!
To drugi Oscar dla Luise Rainer,
pierwszej aktorki, która zdobyła aż dwie statuetki.
Co za noc dla panny Rainer, co za radość!
Tak bardzo dziękuję.
Chciałabym zadedykować tę nagrodę
nieżyjącemu już Irvingowi Thalbergowi, którego oddanie…
Ależ smutna historia.
Co w tym smutnego?
Film był hitem, Thalberg miał rację.
Film z kolorowym aktorem w roli głównej? Nie, zbyt wiele kin go nie puści.
- Mówił pan, że zasłużyła na rolę. - Ale gdyby ją dostała,
to nie byłby hit.
Skąd ta pewność?
- Proszę? - Nie zrobiliście takiego filmu, więc...
skąd ta pewność?
Panie Samuels, ludzie w tym mieście
nie wiedzą, jaką mają władzę.
Kino nie pokazuje świata, jakim jest,
ale jakim może być.
Jeśli zmienimy to, jak robi się filmy,
jeśli zaryzykujemy z inną historią,
możemy zmienić świat.
Oto scenariusze,
które podobają się…
panu Ambergowi.
Przeczytaj je.
Znajdziesz tu coś?
Wróć i pogadamy.
Dobrze.
Wszystkie?
Wszystkie.
CISZA NA PLANIE
Zdjęcia próbne, Jack Castello, ujęcie pierwsze.
Wolałabym, żeby zostawił mnie pan samą.
Po co? Żeby się nad sobą użalać?
Powinnaś się cieszyć, że twoja siostra za niego wyszła!
Clay udawał, że mnie kocha.
To wszystko.
Przestań się mazgaić, bo utoniesz!
To twojej siostrze należy współczuć, ale teraz masz wymówkę,
by się nad sobą poużalać.
MacIvor był mądrzejszy, niż myślałem.
Nie winię go.
- Zabierz mnie do domu. - Tak zrobię.
Możesz leżeć na plecach do końca świata.
To były najgorsze zdjęcia próbne, jakie w życiu widziałem.
Ciągle krzyczał, była przerażona.
Niedoświadczony,
ale ma urodę.
Kamera go kocha.
Pokocha go bardziej, jeśli na nią spojrzy.
Dick, mam przeczucie.
Chłopak jest przystojny i młody.
Ma to,
ma to coś.
Potencjał do bycia gwiazdą.
Nie zawsze to widzę. Ty też nie.
Mówię ci, że widzę to u niego.
Ja widzę dzieciaka, w którym nie ma za grosz aktorstwa.
Richard, przypomnę ci czasy MGM.
- No to lecimy. - William Powell.
Mówiłeś, że źle gra.
- Wciąż tak mówię. - Dick,
cóż mogę powiedzieć?
To ja znalazłam Lanę Turner.
I Judy Garland.
A ja Vivien Leigh, wygrywam.
Co mogę powiedzieć?
Mam pewne przeczucie.
Daj mi go.
No dobrze.
Wiem, kiedy się poddać.
Pokaż, że się mylę.
Pokaż, że to gwiazda,
a może dam mu rolę w moim projekcie.
Damy mu umowę i zobaczymy.
Dziękuję, skarbie.
Jack Castello.
Ellen Kincaid.
Przepraszam, wiem, że nie powinno mnie tu być,
ale chciałem zobaczyć to miejsce.
Zdjęcia próbne były okropne,
ale podobasz mi się.
Z przeszkoleniem możesz coś osiągnąć.
Ace chce cię zakontraktować, 25 dolarów tygodniowo.
Żartuje pani. Dziękuję!
Dziękuję.
Nie zawiodę pani.
Cóż, panie Castello, czas pokaże.
Panie Wainwright, mam obowiązek wobec Boga i ojczyzny.
Żaden obowionzek.
Obowiązek, wymawiajcie „ą”.
Nie omijajcie spójnika „i”.
Wobec Boga i ojczyzny.
Panie Wainwright, mam obowiązek wobec Boga i ojczyzny.
Nie ojczysny.
Ojczyzny.
Mam obowiązek…
Wobec Boga i ojczyzny.
Claire.
Skąd pochodzi akcent transatlantycki?
- Z Atlantyku. - A kto tam żyje?
- Nikt. - Brawo, Camille.
To zmyślony akcent.
Nikt tak nie mówi sam z siebie.
Ma elementy wymowy brytyjskiej,
które dodają szyku płaskiemu i nieprzyjemnemu
dialektowi amerykańskiemu.
Drogie panie, dobrze na tym wyjdziecie,
jeśli zaczniecie tak mówić na co dzień.
Zgadzasz się, Camille?
Ależ owszem, pani Kincaid.
Camille, pójdziesz ze mną?
Wkrótce wracam.
Będzie w filmie.
Wiedziałam.
To gwiazda.
Zawsze mówiłam, że jest tu najładniejsza.
Nie jest najładniejsza, Betsy, nie jest nawet blisko.
Chodzi o romans ze studia 12?
Nie, nie nadajesz się do tego.
Dziś zagrasz z Jeanne Crandall.
Nie obchodzi mnie, co powiedział ci mój mąż.
Wiem, co powiedział mnie.
Odziedziczę jego majątek.
To ja przejmę kontrolę nad jego interesami.
Kawy, pani Delilah?
Poproszę.
Zanieś ją do mnie.
Cięcie!
Dogrywka.
Jeszcze tylko raz.
Czy ta kwestia może być zabawniejsza?
To żart?
Co by zrobiła Hattie McDaniel?
No tak.
Wracamy,
wszyscy na miejsca.
Wdowa po panu Cooperze, scena 63, dogrywka.
Jeanne, zacznij od ostatniej kwestii.
Tak jest.
Akcja.
Nie obchodzi mnie, co powiedział ci mój mąż.
Wiem, co powiedział mnie.
Odziedziczę jego majątek.
To ja przejmę kontrolę nad jego interesami.
Kawy, pani Delilah?
Poproszę.
Zanieś ją do mnie.
Cięcie! Sprawdź kliszę.
- Idziemy dalej. - Scena dziewiąta.
Bardzo dobrze.
Ładna poprawka.
Raymond?
Tu jestem.
Jak zdjęcia?
Niewielka rola. Służąca.
Upokarzające, ale dostałam komplement od Jeanne Crandall.
Od czegoś trzeba zacząć.
Jak spotkanie?
Dali mi 25 scenariuszy i tylko jeden jest przyzwoity.
Nazywa się Peg. Jest o Peg Entwistle,
która skoczyła ze znaku Hollywood.
A Anna May Wong?
Jeśli sprawię, że Peg będzie hitem,
to może pozwolę mi nakręcić Anioła.
Sama wiesz…
Żeby odnieść sukces…
- Trzeba odnieść sukces. - Właśnie.
- Co robisz? - Szykuję się do świętowania.
To właśnie robię.
To ważny dzień.
Ty wyreżyserujesz duży film,
a ja dostałam moją pierwszą rolę.
To prawda.
Dobrze.
No dobrze.
Jesteś…
tak seksowna.
Pomogę ci.
O Boże.
No chodź tu.
Chyba nie mógłbym cię kochać bardziej niż teraz.
Cześć, skarbie.
Przepraszam, że tyle to trwało.
Kręciliśmy do świtu.
Cóż…
Wyspałaś się?
Co ty robisz?
Przez ciążę jestem bardzo napalona.
Słuchaj, kochanie…
Jestem wykończony,
to była długa noc.
Czuję ją! To drugi raz w tym tygodniu!
Jest bogata? Śmierdzisz jak amarone! Wynoś się!
- Moment… - Wyłaź!
Spokojnie… Nic ci nie jest?
Co się dzieje?
Skarbie?
Co się dzieje?
Panie doktorze, co jest?
- Poronię! - Spokojnie. Tam jest poczekalnia.
- Panie Castello. - Tak?
- Co z nią i dziećmi? - Jest dobrze.
Na razie.
Panie Castello,
jestem ojcem trójki dzieci i muszę spytać:
chce pan, żeby bliźniaki dożyły porodu?
Co to za pytanie? To jasne.
Więc do końca ciąży pańska żona musi być spokojna.
Dobrze.
Jeśli pan ją zdradza, proszę przestać.
Trzymaj go w spodniach.
One zawsze się dowiadują.
Lubi wypić.
- No tak. - To jej słabość.
Hollywood ją zniszczyło, przygasiło jej blask.
Scena w biurze reżysera castingu?
Zaczynamy ujęcie
i odjeżdżamy.
Widzimy siedzącą Peg, która próbuje się opanować.
Tak teraz wygląda kontekst. Mówimy o jej nałogu.
Nie jest już kobietą, którą była, gdy ją poznaliśmy.
Cóż, przekonałeś mnie.
Mogę o coś spytać?
Tak.
Czemu czarny mężczyzna pisze scenariusz o białej samobójczyni?
W Peg Entwistle widzę siebie.
Rozumiem jej gniew.
Utalentowana, ale niedoceniona.
Nie przyjęli jej.
Czas mijał, a ona przyglądała się,
jak wszystko, czego pragnęła, ucieka.
To mnie dobija.
Pisząc o niej, mogę jej powiedzieć:
„Peg, ktoś sprawi, że wreszcie dobijesz się do branży.
Oboje się dobijemy”.
Cóż, powiem ci coś, Archie.
Zmienię sposób, w jaki robi się tu filmy.
Upewnię się, że tacy jak my
dostaną swoje szanse.
Tacy jak my?
Inni niż biali.
- Nie jesteś biały? - Azjata.
Nie.
W połowie.
- Zalewasz. - Nie.
Całe życie spędziłem w bardzo dobrym przebraniu.
No tak.
Nabrałbyś ich.
Nie jesteś czarny.
- Brzmisz jak moja dziewczyna. - Czekaj.
Chodzisz z czarną?
Musi być ciężko.
- Możecie razem wychodzić? - Do paru lokali.
Świat się zmienia.
Może.
Ale za wolno.
Dick Samuels.
Myślisz, że wie?
O czym?
Że jestem czarny.
- Nie wie? - Nie spotkałem go.
Wysłałam mu scenariusz.
Zadzwonił do mnie.
Powiedziałem mu:
„Raju, panie Samuels, podobał się panu ten scenariusz?”.
Nie!
„Raju, panie Samuels”. Owszem.
Cóż…
Muszę ci coś powiedzieć:
wkrótce się dowie.
Tak.
Nawet z tym głosem.
Cieszę się, że to robimy.
Chyba chcemy tego samego.
Ja chcę napisać na nowo historię Hollywood.
Może przestaniesz być reżyserem,
który ukrywa azjatyckie korzenie, a będziesz…
po prostu reżyserem.
Ja nie będę czarnym scenarzystą piszącym o białej kobiecie.
Będę po prostu scenarzystą.
To by było coś.
Za Peg.
Spójrzcie tylko.
Chcesz dokładkę?
Wciąż o tobie myślę.
- Było miło. - Owszem.
Cieszę się.
- Mnie też było miło. - No tak.
Mogę o coś spytać?
Czemu nie prosiłeś o zapłatę?
Płacisz Erniemu.
Czemu Ernie tego nie zrobił?
Bo nie poprosiłem go o to.
Czemu?
Lubisz ze mną być, prawda?
Pewnie tak.
Kim jesteśmy?
Chłopakami?
Jesteś moim darmowym klientem.
Chłopak.
Tacy jak my mogą mieć chłopaków?
- Mam taką nadzieję. - Tak?
Tego jeszcze nie widziałem.
Z chłopakiem możesz pójść na miasto.
Iść pod rękę.
My nie możemy.
Może w jakimś przybytku dla pederastów.
Dwóch rozmawiających przy barze gejów.
Są chłopakami?
Raczej nie.
Chłopak.
To nie dla nas.
- Nie byłoby miło? - Co?
Co w tym miłego?
Zestarzeć się z kimś.
Mieć kogoś, kto cię wesprze po porażce i z kim będziesz dzielić sukces.
To samotne miejsce.
Wiem, napisałem o tym scenariusz, o tym właśnie jest Peg.
O tym, że bycie wokół ludzi
tylko pogarsza sprawę.
Nie chciałbyś mieć kogoś,
kto by cię wspierał, z kim byś to wspominał?
Może.
Ale najpierw musimy odnieść sukces.
No dobrze… Spieszy ci się?
Mało z tobą zarabiam.
Chwileczkę.
Mam jutro przesłuchanie.
To jedna kwestia, ale nie czuję tego.
Pomożesz mi?
Tylko…
Barbara Stanwyck gra Andreę McCloud, która chce wejść do klubu.
Ja stoję na bramce, a Joe zabronił ją wpuszczać.
Dobra. Pokaż.
Przyszłam do Joego. Nazywam się Andrea McCloud.
Nie ma szans. Pan Cotton nie przyjmuje gości.
Dobra.
Może trochę bardziej na odwal się.
- Na odwal? - Tak.
Nie jesteś zły.
To tylko twoja praca.
Wyluzuj się.
Powiedz to tak:
„Zjeżdżaj, mała.
Pan Cotton nie lubi takich panienek”.
Tak jest lepiej!
Nie, to jest podtekst. O tym myślisz, ale tego nie mówisz.
Pomyśl o tym, wyluzuj się.
Przyszłam do Joego. Nazywam się Andrea McCloud.
Nie ma szans. Pan Cotton nie przyjmuje gości.
Dobre.
- Tak też czułem! - To było dużo lepsze.
- Możemy to powtórzyć? - Co?
- Jeszcze raz. - Dobra.
Jeszcze raz.
Zrelaksowany?
- Tak. - Dobrze.
Przyszłam do Joego. Andrea McCloud.
- Pan Cotton nie przyjmuje gości. - Jesteś świetny.
- Naprawdę? - Jeszcze raz!
Przyszłam do Joego. Nazywam się Andrea McCloud.
Pan Cotton nie przyjmuje gości.
Pani Ryman? Bardzo przepraszam.
Camille Washington, jestem aktorką.
Alfred Zeisler szuka obsady do nowego kryminału.
W Parole, Inc. jest rola dla kogoś w moim wieku.
Rozważy pani moją kandydaturę?
Nie.
To biała rola.
Muzyka dalej gra.
Ujęcie z góry, spoglądamy w dół.
Zabierają ciało i robimy zbliżenie.
Na ziemi leży mała szmaciana lalka.
Podnosimy kamerę, widok ze znaku Hollywood.
Miasto rozciąga się aż po horyzont.
Muzyka gra coraz głośniej…
Koniec.
Jakie to uczucie?
To znaczy?
Właśnie zaakceptowano twój pierwszy film.
Gratuluję.
Panie Samuels, nie pożałuje pan tego.
Obaj tego nie wiemy,
ale zaryzykujmy.
Czy mogę…?
Jeśli Peg będzie hitem,
to dostanę szansę, żeby zrobić Anioła z Szanghaju?
Raymond, odmieniłem twoje życie.
Nie psuj tego.
Na zdrowie.
Jack Castello?
Claire Wood.
Ptaszki ćwierkają, że dostałeś kontrakt.
Skąd wiesz...? Ja sam ciągle nie wierzę.
Zdjęcia próbne były okropne, muszę iść na zajęcia.
To Hollywood, Jack.
Jeśli masz na coś ochotę, to mów wprost,
a dostaniesz, czego chcesz.
Nie mów: „Muszę iść na zajęcia”.
Powiedz: „Claire Wood...
będę gwiazdą”.
Będę gwiazdą, Claire Wood.
Już lepiej.
Wiesz,
będą robić film o Peg Entwistle, wariatce, która skoczyła ze znaku Hollywood.
Jestem do tej roli idealna.
Szukają też kogoś do roli kochanka.
Tak jest.
Panie Fitzgerald?
Roy Fitzgerald, Henry Willson.
Nie siadaj.
Skąd jesteś, Roy?
Winnetka. Illinois.
Masz doświadczenie?
Nie.
Powiedzieć ci coś?
Tyle lat jestem agentem,
a słyszę to po raz pierwszy.
Siadaj.
To twój szczęśliwy dzień, Roy. Postanowiłem, że…
podpiszemy umowę.
Jak to? W niczym mnie pan nie widział.
Gdzie miałem cię widzieć? Nigdy nie grałeś.
Czytałeś tydzień temu dla Anne Rogers.
Robi casting dla MGM.
Nie sądziłem, że poszło dobrze.
Byłeś okropny.
Wiesz, jaki mam talent?
Po 30 sekundach potrafię ocenić, czy ktoś jest materiałem na gwiazdę.
I ty…
uwierz lub nie, masz właśnie to coś.
Masz potencjał.
Duży facet, ale czuły, więc mężczyźni nie czują zagrożenia,
a kobiety i geje o tobie fantazjują.
Porządny, nie pocisz się, żadnych pryszczy.
I pachniesz jak mleko.
I skrywasz jakąś tajemnicę.
Świetnie.
Nad resztą popracujemy.
Musisz dopakować, ale żadnych hot dogów.
Kalistenika. Jak Charles Atlas.
Opalaj się codziennie, nie skub paznokci.
Do tego zajęcia z aktorstwa, postawa
i na samym końcu głos.
Bardzo słaby.
Przy następnym przeziębieniu pojedź w góry
i krzycz jak opętany.
Tak zniszczysz struny głosowe. Jak je zaleczysz, skończysz z barytonem.
Muszę to spisać.
I to imię.
Roy Fitzgerald się nie nada.
Coś innego…
Rock.
Rock Hudson.
- Rock Hudson? - Tak.
Rock Hudson to gwiazda filmowa.
Silny jak Skała Gibraltarska.
Nie podoba ci się?
Możesz wypierdalać.
Wieśniaki nie lądują w hollywoodzkich filmach ot tak.
Ktoś musi im wytłumaczyć podstawy,
nadać im charakteru,
który będzie równie sztuczny jak ich role.
Nie będę tylko agentem.
Będę ojcem chrzestnym.
Mówię, co masz robić, ty to robisz i oddajesz 10%.
Brzmi dobrze?
Podpisz tę umowę.
Dobrze to brzmi.
Tak myślałem, ale zanim to zrobimy...
musimy załatwić jeszcze jedną sprawę.
Muszę ci obciągnąć.
Przepraszam?
Tak już mam.
Muszę.
Panie Willson…
Nie udawaj, że cię uraziłem, ciepły chłopcze.
Jesteś homo, jak ja.
Od razu wiedziałem.
Nie umiesz się kryć, ale cię nauczę.
Nie będziesz homoseksualistą, gdy z tobą skończę.
W zamian za to
opuścisz majtki
i dasz sobie obciągnąć, aż dostaniesz oczopląsu.
Nie będę prosił dwa razy.
Panie Ainsley, proszę wejść.
Mówiłam z agentem.
Myśli, że mam zwidy, bo nikt ze studia
nie słyszał o Aniele z Szanghaju.
Nie zrobią tego filmu.
Muszę najpierw wyreżyserować inny film, ale jeśli okaże się hitem…
Nie zrobią tego filmu.
Jeszcze nie teraz, ale…
będę nalegał.
Nie.
Mówię panu.
Nie zrobią go.
Nigdy.
To miasto nie da go komuś takiemu jak ja.
Komuś, kto ich nie nabierze.
Zmienię to.
Powodzenia z filmem.
Czy kiedykolwiek śniłeś o tym,
że dostaniesz tu miejsce parkingowe?
Nie wiem, jak to o mnie świadczy, ale owszem.
Archie?
- Co ty tu wyprawiasz? - Jack?
Robią mój film!
Zalewasz! Wspaniale!
Raymond Ainsley, reżyser.
Jack Castello.
Panie Ainsley, bardzo mi miło.
- Właśnie dostałem umowę. - Kłamiesz.
Nie żartuję. Sam w to nie wierzę.
- Co to za film? - Nazywa się Peg.
Peg.
Nie wiem,
czy mi wolno, ale może razem zjemy?
Ponoć jest tam rola kochanka.
Słyszałem, że idealnie się nadam.
- Czemu nie? - Wspaniale!
- Za panem, panie Ainsley. - Dziękuję panu.
Archie, miło cię widzieć.
Nasza trójka razem?
Skąd się znacie?
Lejemy paliwo na tej samej stacji.
To on mnie zatrudnił.
Nie będziecie już długo lali paliwa.
To całkiem niezła robota.
- Prawda, Archie? - Najlepsza.
Witaj, Jack,
poznaj Avis Amberg.
Jej mąż prowadzi Ace Pictures.
Jak się pani miewa?
To jest Raymond Ainsley.
Reżyser Peg.
Bardzo mi miło.
- Mam świetne pomysły na temat obsady. - Nie mogę się doczekać.
To nasz scenarzysta.
Bardzo mi miło.
Kolorowy?
Wspaniale.
Zachowuj się, Jack.
Panowie...
ja stawiam.
Napisy: Jędrzej Kogut