NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Hancock 54533.
Przyjedźcie do domu.
Podjęłam decyzję.
- Kanapeczkę? - Gertie, jest 2 w nocy.
Ale poproszę drinka.
Dziękuję za przybycie.
Teraz ja tu rządzę. Jeśli ja nie śpię, wy też nie śpicie.
Dużo myślałam o tym, co należy zrobić z tym filmem.
I nie pozwolę na to,
by ktokolwiek mówił, że kobieta zrujnowała studio,
bo zaryzykowała
i posłuchała serca.
Nie damy tej roli Camille Washington.
Film dalej nazywa się Peg,
a główną rolę damy mojej córce.
- Rozsądnie. - Nie. Tak nie można.
Avis, jako pierwsza kobieta w historii zarządzasz studiem filmowym
i dlatego powinnaś dać rolę Camille.
Spójrz na resztę. Co takiego zrobił Disney?
Pieśń południa. Niewolnicy są tam tak szczęśliwi,
że nie chcą opuścić plantacji.
Ludzie mają dość.
- Przypomnij sobie, ile osób pikietowało. - Byłam jedną z nich.
To rasistowskie gówno.
Więc rozumiesz, że to miasto potrzebuje kopniaka w odwłok.
Może kobieta musi im pokazać, że można inaczej robić filmy.
Przejdźmy do rzeczy.
- Czym ryzykujesz? - Studio może zbankrutować.
Wszyscy to rozumiemy.
Mówię poważnie. Co ryzykujesz osobiście?
Ace nie jest zdrowy.
Nawet jeśli cię zostawi, dostaniesz połowę majątku.
Tak czy siak, Avis,
nic ci nie będzie.
To Gauguin, prawda?
Mogłabyś go sprzedać
i dalej wygodnie żyć
- aż do końca swoich dni. - A gdy ten nadejdzie,
będziesz miała świadomość,
że zrobiłaś, co należy.
A jeśli tego nie zrobisz?
Ile jeszcze lat będziemy musieli czekać,
żeby kolorowa aktorka zagrała główną rolę?
Macie rację.
- Robimy to. - Pani Amberg,
- zanim podejmie pani… - Zwalniam cię.
Jeśli wolno mi cię zwolnić.
Robimy Meg.
Idźcie do domu,
bo jeszcze zmienię zdanie.
Rano wydamy oświadczenie.
Przekażcie wieści Camille.
To ekscytujące.
Avis, jestem z ciebie dumny.
- Dobry jesteś. - Po prostu mam dość.
SKOK
Pięknie!
To jest ten drogi, skarbie!
Raymond!
Co ty wyprawiasz?
- Co ty…? - Podaj mi ręce.
Masz tę rolę.
- Poważnie? - Dostałaś główną rolę!
Dostałaś rolę!
Jesteś gwiazdą!
Mam dobre wieści.
Zmieniają tytuł na Meg, ale...
- twoje nazwisko zostaje. - Meg?
Może być!
Tak jest!
Tak!
Rock!
- Co tu robisz? - Będę w filmie!
Świetnie.
A ja? Dostałem tę rolę?
Może pani wejść.
- Czemu nie mogłaś poczekać do kolacji? - Cóż…
chodzi o Peg. Czy tam Meg.
Przykro mi, znów cię rozczarowałam, ale muszę kierować studiem,
- nie jestem już tylko twoją matką. - Przyszłam tu…
bo uważam, że słusznie postąpiłaś. Camille jest świetna.
Jestem pewna,
że nie było ci łatwo.
Robisz ten film, wiedząc, jak bardzo to będzie trudne.
Jestem…
dumna.
Dziękuję, skarbie.
Już dobrze.
Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Widziałam twoje zdjęcia próbne.
Zrozumiałam wtedy,
że nie byłam tak dobrą aktorką jak ty.
- Tak tylko gadasz. - Claire, mówię szczerze.
Dlatego będziesz grała w tym filmie.
Co? Naprawdę?
- Tak. - Naprawdę?
To dobra rola.
Przyjaciółka Meg.
Gdy dowie się,
że wycięli ją z filmu, to ty będziesz ją pocieszać.
Dziękuję, mamo!
Dziękuję.
Śniadanie gotowe.
Witaj, słońce.
Ktoś robi mi rano śniadanie? To się nie nudzi.
A to miłe.
Świetnie się bawiłem. Myślałem, że pani jest niegrzeczna,
ale Tallulah to inna liga.
Coś słyszę.
Tony, skarbie, co takiego mówiłeś?
Nazywam się Troy.
Przepraszam.
Zawsze miałam problemy z imionami.
Raz przedstawiłam znajomą jako Martini,
a nazywa się Oliwia.
Przestańcie już.
Myślałby kto, że się już nacieszyłaś
całym tym nocnym kochaniem.
- Do zobaczenia w weekend. - Oj tak.
WYBÓR ACE PICTURES
GWIAZDA MEG, CAMILLE WASHINGTON, BUDZI KONTROWERSJE
A niech mnie.
Nie wiem, o co ci chodzi.
- To parę zdjęć. - Chyba nie rozumiesz.
Hurrell fotografuje aktorów, którzy mają szansę stać się gwiazdami.
Halo?
- Camille Washington? - Przy telefonie.
Nazywam się Hattie McDaniel.
To Hattie McDaniel!
Dzień dobry, pani McDaniel.
Czytam właśnie o tobie
w prasie branżowej i nie mogę powstrzymać radości.
Nie sądziłam, że do tego dojdzie, a tu proszę!
Czy dobrze rozumiem, że to główna rola
w filmie produkowanym przez studio?
Owszem.
Główna rola damska?
Nie pokojówka?
To rola główna.
Cóż…
o kurwa, chwalcie pana!
Ależ jestem dumna!
Tylko pamiętaj, że będzie ciężko.
Już przez to przeszłam.
Jeśli będziesz czegoś potrzebowała, nie krępuj się i dzwoń.
- Dobrze? - Tak, proszę pani.
To bardzo miłe z pani strony.
Na pewno zadzwonię.
Do usłyszenia.
Co powiedziała?
- Halo? - Kto teraz?
Oczywiście, znam jego prace.
Bardzo się cieszę.
Dobrze.
Dziękuję.
George Hurrell chce mnie sfotografować.
Razem z Camille.
- To ten od zdjęć modowych? - Tak!
Tak. Jest sławny, prawda?
Ace Pictures musi we mnie wierzyć.
To ważny dzień dla nas
i naszej rodziny.
Będę gwiazdą filmową.
Bardzo się cieszę, Jack.
No tak.
Tak jest.
Dobrze.
Junior, trochę mniej światła.
Tak jest.
Doskonale.
Zaciągnij się.
Olśniewająca!
Świetnie.
- Co to? - Oliwka dla dzieci i lanolina.
Poprawia światło.
Jutro zaboli, ale będzie warto.
Teraz spokojnie.
Głowa do tyłu. Świetnie.
Panie Hurrell, słyszałem, że aktorzy mają dobry i zły profil.
- Mam taki? - Nie gadaj.
Proszę.
Tak jest!
Co powiesz na zdjęcia nago?
- Przepraszam? - To sztuka.
W dobrym guście, nic sprośnego.
To poprawia status aktora.
- Dla pana wszystko. - Słusznie.
Fundusze na ten film są ograniczone.
Pani Amberg bardzo ryzykuje.
Już napotkaliśmy problemy.
W ramach odwetu za Meg
nasz film Wszyscy na pokład
został oprotestowany w Georgii.
Studio dużo ryzykuje
na każdym poziomie.
To kluczowe, absolutnie kluczowe,
żeby trzymać się budżetu.
- Bez wyjątków. - Chcę to podkreślić, Richard.
Troje naszych stałych aktorów odmawia pracy, dopóki kręcimy Meg.
- Kto? - Lawson, Daniels, McHadden.
Możemy ich pozwać o naruszenie umowy.
Najpierw ich zwolnij.
- Kogo? - Lawson, Daniels, McHadden.
Żadna niespodzianka.
McHadden mógłby być członkiem KKK.
Właśnie rozmawiałam z prawnikami.
Wszystkie kina w całej Alabamie
wycofały Wszyscy na pokład.
Film się nie zwróci, ale to i tak nie było pewne.
Jest beznadziejny.
Przy okazji wspomnę,
że Camille i ja dostaliśmy dwa bardzo ciekawe telefony.
Pierwsza była Hattie McDaniel.
Złożyła nam gratulacje.
Drugi telefon był…
Ten już nie był miły.
Przyjedź do Los Angeles,
przyjdź pod mój dom i powiedz mi to w twarz!
A teraz spierdalaj!
Kto to był? Co się stało?
- Rozumiem, że nazwał ją… - Owszem.
Tak zrobił.
Na czas zdjęć
przeprowadźcie się do domu na terenie studia.
Dostaniecie pełną ochronę.
- Dziękuję. - Idziemy do przodu.
Nie dam się zastraszyć.
Teraz wiemy na pewno, że nie każde kino wyświetli Meg.
Jeśli chcemy, żeby się choćby zwrócił,
musi być tani.
Od A do Z.
Do obsady wykorzystamy lokalne talenty.
A więc…
jakie role nam jeszcze zostały?
- Nadchodzi. - Będzie…
Oto ona.
- Jeanne. - Witam.
- Bardzo mi miło. - Siądź.
- Avis, dziękuję za zaproszenie. - Jeanne.
- Więc… - To dobre czy złe wieści?
Doszły mnie słuchy, że mam szansę na dobrą rolę w Peg.
I że teraz to Meg.
Jeanne, uwielbiam cię i dlatego chciałam przekazać ci to osobiście.
Czyli złe wieści.
Rozważaliśmy cię do Meg,
ale idziemy w innym kierunku.
Nie pasujesz do tej konkretnej roli.
Dobrze.
Doceniam, że mi to powiedziałyście.
I tyle? Nie będziesz walczyć?
A co mam powiedzieć?
„Avis, ja się zabiję”?
To twoje studio.
Możesz dać rolę, komu tylko chcesz, ja się cieszę, że dalej mam umowę.
O to mi chodzi.
Usiądź, zaczynam się denerwować.
Avis i ja sporo o tobie myślałyśmy.
Wiem, czujesz się zaniedbana.
Jesteś świetna.
Wszyscy cię szanują, ale nigdy się nie wybiłaś.
Masz u nas umowę, ale ciągle stoisz w miejscu.
Zwolnisz mnie?
Nie.
Dam ci film.
Rolę godną ciebie,
dzięki której ruszysz do przodu.
Soczysta rola na miarę Oscara.
Czy to żart?
Nie.
Nie?
- Helen Keller? - Nie.
Co powiesz na rolę Lee Miller w jej biografii?
Tak.
Choć nie wiem, kim jest.
- Była modelką Mana Raya. - Potem została fotografką wojenną.
Dziękuję.
Jestem wzruszona, że zrobiłaś dla mnie coś takiego.
Że widzisz, kim jestem
i do czego jestem zdolna.
Dziękuję.
Cudownie, Jeanne.
Uważaj, bo Henry zobaczy, co jesz.
Co się dzieje?
Obiecałem sobie, że jeśli dostanę tę rolę, pozwolę sobie na lody.
Z tego smutku uznałem, że i tak je zjem,
bo próbowałem.
Zrobiłem, co mogłem.
Może powinienem tak robić za każdym razem?
Cieszę się, że sobie pozwalasz.
Bo dostałeś rolę w filmie.
Co?
Niewielka, tylko parę kwestii.
Będziesz pracownikiem stacji.
O ironio.
Ale pojawiasz się też w scenie snu.
- Wkręcasz mnie? - Nie.
Gratuluję, Rock.
Dziękuję, Archie.
Wszystko zaczyna się układać!
Na to wygląda.
Jakie straty?
Pas powiększył się o…
dwa rozmiary.
A twoje bicepsy zmalały…
o pięć centymetrów.
- Chryste. - Niemożliwe. Pilnuję diety, Henry.
Jak dokładnie wygląda twoja dieta?
Mieszkam tuż obok knajpy z hot dogami.
- Białko! - Ja pierdolę w dupę.
Żartujesz?
To sam tłuszcz! Wiesz co, Guy?
Gdybym miał broń, odstrzeliłbym sobie łeb.
Od rozmowy o tym, że mam schudnąć,
już ich nie zamawiam.
Biorę szejki.
Ile szejków dziennie?
Może trzy.
Phyllis, kup mi broń,
żebym mógł natychmiast ze sobą skończyć.
- Schudnę! - A żebyś wiedział!
Teraz spierdalaj stąd!
Choć raz zjedz pieprzoną sałatkę!
Bardzo przepraszam.
Czemu tak wygląda moje życie?
Czemu każdy z klientów
potrzebuje ojca?
Muszę karmić każdego z tych mięśniaków.
Sami nawet się nie podetrą.
Czemu?
Cóż…
ładnych chłopców infantylizuje się od dzieciństwa.
Są źle wychowywani.
Przenikliwa obserwacja.
To wszystko.
Tak jest.
Rock Hudson do pana.
- O Boże. Wpuść go. - Dobrze.
Czemu się tak uśmiechasz? To cztery kwestie.
To cztery kwestie w wielkim filmie, Henry!
Wiesz co?
Pozwól, że ściągnę cię na ziemię.
Twoje zdjęcia próbne
były, kurwa, żenujące.
Dali ci rolę, bo było im ciebie żal.
Ale to na pewno dobry znak, Henry.
Ciągle mamy duży problem, Rock.
I to podwójny. Po pierwsze: nie umiesz grać.
To nie byłby problem,
gdybyś mógł w ciszy uśmiechać się do kamery.
Ale to niemożliwe, bo masz krzywe zęby.
Te szpary?
Prześladują mnie. To nie są zęby gwiazdy.
Naprawdę?
Owszem.
Wiesz, co teraz zrobimy?
Odprowadzę cię do dentysty,
usadzę na fotelu
i będę trzymał za rękę,
podczas gdy on naprawi twój zgryz.
Idziemy na terytorium ról pierwszoplanowych.
Henry, boję się dentysty.
Nie żartuj.
Henry!
Dan Seeley, transport.
Gregory Hall, oświetlenie.
Carl Williams, scenopis.
Raymond Ainsley, reżyser.
Razem nakręcimy Meg.
Nie wiem, czemu wszyscy klaszczą.
Poprosiłem każdy dział o wycenę
i nikt nie zmieścił się w budżecie.
Przekroczyliśmy go o 100 000 dolarów.
Dopóki nie opanujemy wydatków, film nie powstanie,
więc na waszym miejscu wstrzymałbym się z oklaskami.
Ta kwota odzwierciedla, czego potrzebujemy,
żeby film wyglądał tak, jak to sobie wyobrażam.
Z całym szacunkiem, ale nie zna pan tych potrzeb.
Roślinność za 30 000 dolarów.
Czy kwiatki falujące w tle usprawiedliwiają 10% całego budżetu?
Nie, panie Samuels. Mogę nad tym popracować.
Styliści.
Sharon, kurwa, co jest?
Za tę kwotę na planie będą cztery stylistki.
A jedna stylistka?
To będzie…
znacznie niższa kwota.
- Zajmę się tym. - Dobrze.
Przy kolacji omówimy dokładnie scenariusz.
Oczywiście, ale myślałem, że scenariusz jest już dobry.
Jest dobry i może być lepszy.
No dobrze.
Richard nigdy nie przestaje olśniewać.
Urodzony przywódca.
Bardzo wymagający.
To człowiek, który wierzy, że geniusz to kwestia doskonalenia.
Kochasz go, prawda?
Nie ma w tym nic złego.
Zaproś go na randkę.
Avis, nawet nie pamiętam, jak się to robi.
Na ostatnią randkę, na której byłam, wziął mnie Lon Chaney.
Lon Chaney? Jezu, Ellen.
Poza tym…
kocham moje życie w studiu, naprawdę.
Haruję jak wół i co wieczór wychodzę stąd…
zadowolona.
Cieszę się, że spędzam wieczory na czytaniu scenariuszy
i jedzeniu krakersów przy kominku.
Słyszysz się?
Nie chciałabyś wieczorem
przytulić się do ukochanego?
Byłoby, to oczywiste, ale…
Czy to Richard?
No wiesz…
krążą o nim pewne plotki.
Słyszałam o jego predylekcji, ale nic nie widziałam.
- Prawda. - Raczej byśmy zauważyły?
Zdecydowanie.
Co powiesz na to…
Powiedz mu, że chcesz omówić obsadę filmu o Lee Miller.
Przygotuj kolację, a po paru drinkach…
czas na twój ruch.
O Boże.
A jeśli mnie całkiem odrzuci?
Nie.
Umarłabym ze wstydu.
Ellen, nie chcę, żeby ktoś cię zranił,
ale stoisz na krawędzi
już od wieków.
Boże, nie śmiej się.
Przestań.
O Boże.
Claire Wood, gram Sarah Wadsworth.
Jack Castello, gram Sama Harringtona, główną rolę męską.
Camille Washington, gram Meg Ennis.
Anna May Wong.
Dziękuję.
Nie sądziłam, że jeszcze kiedyś siądę przy takim stole.
Cieszę się, że mogę zagrać Caroline.
Archie Coleman, scenarzysta.
To wszyscy.
Do dzieła.
„Meg…
scenariusz Archiego Colemana.
Wnętrze teatru na Broadwayu, noc.
Rozsuwa się kurtyna.
Młoda czarna kobieta, Meg, siedzi w pierwszym rzędzie widowni.
Na scenę wchodzi Caroline Lee. Kłania się publice i patrzy na dziewczynę.
Początek spektaklu, kamera zostaje na twarzy Meg.
Aktorka mówi do Caroline:
Długo tu stoisz?
Właśnie weszłam.
- Czego chcesz? - Niczego.
Miałam tu czekać.
Publiczność wybucha śmiechem.
Meg patrzy w przestrzeń. Kamera przenosi się na wejście…
W oczach nie widać już szaleństwa.
Meg patrzy z zachwytem na znak Hollywood
porażona jego majestatem.
Witaj, przyjacielu.
Wiedziałam, że tak będzie.
Płynne przejście.
Zbliżenie na ręce Meg wspinającej się po rusztowaniu
ogromnej litery H.
Gdy dociera na szczyt,
wiatr rozwiewa jej włosy, a ona płacze.
Wtedy dostrzega Sama,
który wychodzi z cienia.
Co tu robisz?
Daj mi spokój. To moje przeznaczenie, nikogo innego.
Meg, nie pozwolę na to.
Wiesz, że cię kocham.
- Nie dam ci tego zaprzepaścić. - Nie mogę, Sam.
Dłużej już nie wytrzymam.
Meg na chwilę traci równowagę, zbliżenie na stopę.
Pamiętasz, co mówiłaś o samobójstwie?
Gdy ci z Wall Street tracili fortuny i kończyli ze sobą?
Mówiłaś, że to nieodwracalne rozwiązanie chwilowego problemu.
Teraz sama to robisz, Meg!
Żegnaj, Sam.
Żegnajcie.
Przepraszam.
Meg skacze ze znaku.
Gdy leci…
- Nie! - …Sam pada na kolana, płacząc.
Meg, czemu?!
- Czemu nie mogłem cię uratować? - Zbliżenie na Meg.
Jej powyginane ciało leży u stóp litery H.
Ma otwarte oczy,
wpatruje się w bezksiężycowe niebo pełne gwiazd.
Kamera podnosi się, ukazując światła Hollywood.
W oddali unosi się wycie policyjnej syreny.
Cięcie.
Koniec”.
Brawa.
I co wy na to?
Bardzo dziękuję. Świetna robota.
Pięć minut przerwy i zaczynamy próbę.
Camille, to było…
- To było wspaniałe. - Dziękuję.
Masz naprawdę ciekawą rolę.
Ale koniec łamie serce, prawda?
Tak sobie myślę: ludzie nie domyślą się zakończenia?
Że się zabija?
Do pełna?
To jasne, że pokieruję taką ślicznotkę.
Jedź Franklin Avenue,
skręć w lewo, dalej prosto aż do znaku Hollywood.
Stoi na wzgórzu.
- Stoi na wzgórzu. - Rock.
Wyglądasz inaczej. Nowa fryzura?
- Nie. - Tak czy siak świetnie.
Poza tym dobra robota.
Naprawdę? Nie przesadzam?
Nie, było wspaniale. Bardzo naturalnie.
Dzięki, Jack.
Ty też jesteś dobry. Będziesz gwiazdą.
Naprawdę. Ja się cieszę,
że jestem tego częścią.
Jakbym miał rodzinę.
Wiem, co masz na myśli.
Miłe uczucie.
Ale to zakończenie jest…
bardzo smutne.
Ciągle powtarzam:
„Nie rób tego, Meg.
Nie rób tego”.
Tak, ale…
Tak było, więc…
nie mamy wyjścia.
No tak.
Camille była wspaniała.
Anna May Wong? Rewelacja.
Ma tylko parę scen, ale jest świetna.
Bardzo dobrze.
Omówmy wszystko strona po stronie.
Na bieżąco będę mówił, co sądzę.
Strona trzecia.
Meg spotyka się z Caroline Lee.
Czemu? Po co ta scena?
Spotyka gwiazdę Broadwayu, która jest jej idolką.
To ważne. Nie chcę tego zmieniać.
Przeanalizowałem strona po stronie
setki scenariuszy i wiem,
że zwłaszcza młodzi scenarzyści w pierwszej kolejności
przechodzą do obrony.
Jeśli coś sprowokowało moje pytanie,
to znaczy, że jakiś element nie gra,
że coś można bardziej rozwinąć.
Dobrze?
Jeśli chodzi o scenę ze strony trzeciej…
Caroline kończy występ.
Jest alkoholiczką, prawda?
To znaczy, że pewnie piła,
więc podczas spotkania
Meg coś by po czuła, prawda?
Fakt.
Tak.
To naprawdę dobra uwaga.
Scena na stacji.
Przenieśmy ją do baru. Rock będzie barmanem.
I tak może ją pokierować do znaku.
Dobrze, ostatnia scena.
Dziewczyna, której kibicowaliśmy,
skacze ze znaku Hollywood.
Zabija się. Napisy.
- Tak. - Jasne.
Co my tu mówimy?
Cóż…
to…
Dla mnie to…
Tak jakby…
- To smutne. - Smutne.
I o to chodzi.
Meg jest tutaj…
symbolem…
tysięcy ludzi,
którzy tu przyjeżdżają.
Wszyscy mają marzenia, które giną.
Czyli symbolizuje niezliczone dziewczyny.
To metafora.
Biała dziewczyna z problemami,
która postanawia z tym wszystkim skończyć.
Prawda?
Ale…
nie jest już biała.
Właśnie.
Więc to coś innego.
To nowa historia
o kolorowej dziewczynie,
która ciągle pracowała,
ale nie została dostrzeżona.
Więc przestaje walczyć, postanawia z tym skończyć.
To mnie niepokoi.
Zaczynamy z młodą Meg, która spogląda na scenę.
Co mówimy młodym kolorowym dziewczynom, które będą oglądać Meg
na wielkim ekranie?
Walcz przez chwilę, a potem się poddaj.
A jeśli nie skoczy?
A jeśli zejdzie na dół?
Chwyci chłopaka za rękę…
Teraz wiemy, że była na krawędzi,
ale przetrwała.
- Nic jej nie będzie. - To…
To zupełnie inny film.
To lepszy film.
Muszę z nim porozmawiać.
Dick, przepraszam cię.
Masz plany na piątek wieczór?
Czemu pytasz?
Avis chce ruszyć z filmem o Lee Miller.
Wiem, ciągle pracujesz,
ale w tym filmie jest ze 100 postaci.
Przyjdź do mnie w piątek.
Ugotuję coś i omówimy wstępnie obsadę.
O której?
O ósmej?
- Dobrze. - Świetnie.
Avis was prosi.
To pilne.
Niedobrze.
Wiemy na pewno, że Tattletale Magazine je ma?
Tak, właśnie z nimi rozmawiałam.
Drukują w piątek.
O czym dokładnie mówimy?
Byłem…
w areszcie za…
nagabywanie.
Pracowałem na stacji benzynowej.
- Nie poznałem obyczajówki. - O rany.
Przepraszam.
Wiedziałem, że tak nie należy, a teraz wszystko się sypie.
Zaryzykowaliście.
- Już cicho. - Przepraszam, musi mnie pani nienawidzić.
Przestań płakać.
To nie tak.
Sama…
Sama też odwiedzałam tę stację.
O dziwo się nie spotkaliśmy.
Informacja wyciekła.
Czemu ludzi to obchodzi?
Pieprzone miasto!
- Wiem, kogo nam trzeba. - Już zadzwoniłam.
Przepraszam za spóźnienie,
mogłem jechać przez Fountain. Co tu mamy?
Zdjęcie policyjne.
Zgarnięty za nagabywanie.
Jack?
Jack Castello.
Henry Willson.
- Dzień dobry. - Poznaliśmy się u George’a Cukora.
- Pamiętam. - No tak.
Długo rozmawialiśmy o moralności.
To jest…
szalenie ironiczne.
Wiem, kto to zrobił.
Dean Wharton, wolny strzelec.
- Skąd to wiesz? - Skarbie,
wiem w tym mieście wszystko.
Dean Wharton ma coś wspólnego z wydawcą Tattletale.
Nie lubią Żydów i kobiet.
Nie podoba im się,
że ty tu rządzisz.
Odejdę z filmu, znajdziecie innego aktora.
Zamknij się.
Zostaw to wujkowi Henry’emu. Daj mi tydzień.
Drukują w piątek.
To będzie duża przysługa.
No proszę. Cześć, chłopaki.
I co powiesz?
Świetne.
Tak wyglądał?
W 1924 znak był tylko trochę zniszczony,
ale ciągle nowy, nie to co teraz. Nie zbudujemy całego…
ale to wystarczy do sceny, gdy stoi na górze.
Potem Sam krzyczy: „Nie!”
i pada na kolana.
Na końcu kamera do góry na światła miasta.
Podoba mi się.
Znalazłem lokację.
Tuż obok obserwatorium Griffitha. Świetny widok na miasto.
I…
Momencik.
- Jak tam weszła? - Entwistle weszła po drabinie.
- Scenariusz mówi o rusztowaniu. - Właśnie.
- Gdzie ono jest? - Cóż…
Weszła po drabinie.
Przy tym budżecie nakręcimy zbliżenie,
ręka na szczeblu, cięcie, ona na górze.
Mało w tym dramatyzmu, prawda?
I jak ma zejść z powrotem na dół?
- Nie skacze? - Nie.
Nie skacze, zmieniliśmy to.
Postanawia, że jednak nie skoczy i schodzi na dół.
Spodziewałem się rusztowania.
Jak ma zejść?
Co mam teraz zrobić?
Jak to nakręcę?
Ma wejść na górę, zrzucić drabinkę linową i zejść od przodu?
- To będzie dobre. - Nie, nie będzie.
Weszła tam, żeby się zabić!
Nie spakowała do torebki cholernej drabinki linowej.
Musimy nakręcić obie strony znaku.
Tam musi być rusztowanie,
żeby mogła wejść i zejść.
A kamera
nie może objąć niezagospodarowanej części planu.
Zróbcie coś z tym.
Panie Ainsley…
Ten znak pochłonął cały budżet.
Przebudowa może kosztować…
nawet 25 000 dolarów.
Dobrze.
Nie mamy wyjścia.
Naprawcie to! A wy ze mną.
Mickey,
wybacz spóźnienie.
Jak leci?
Mówię ci,
jeden z moich klientów znalazł brodawkę na interesie.
To syfilis, więc musiałem go wziąć do lekarza.
- Ponoć penicylina działa. - Tak słyszałem.
- Miałem rzeżączkę. - Tak?
Sama minęła.
Byłoby miło.
Co dla panów?
Dwa razy spaghetti, creme de menthe dla mnie
i kieliszek lambrusco dla kolegi.
Dobrze mówię?
- Masz dobrą pamięć. - Fakt.
Henry, o cokolwiek nie poprosisz, już załatwione.
Pewien reporter z Tattletale Magazine
utrudnia życie mojej dobrej przyjaciółce.
Nazywasz się Dean Wharton?
Tak, czemu?
Dzięki tobie moja żona uważa, że jestem święty.
- No co ty. - Betty Grable na premierze?
To jak spotkać szlachtę.
Kucyk dla mojej córki?
Nazwała go Mięta.
- Urocza jest. - A on upierdliwy.
Śmierdzi jak cholera i sra co pół minuty.
- Siedzi na Old Ranch Road. - Mądrze.
Dean…
Spójrz na siebie, Boże.
Jest mi tak bardzo przykro. Jezu Chryste.
Zwierzęta!
Mów. Czego ci trzeba?
Mickey…
tak bardzo cię szanuję.
Wszystko, co robisz…
- Jesteś częścią rodziny Hollywood. - Nie!
Pogadajmy jak przyjaciele.
Odnoszę wrażenie, że masz materiał,
którego nie życzą sobie wpływowi ludzie.
Sprawna noga? To było ostrzeżenie.
Opublikuj ten materiał, a ją też ci połamią.
To twoja sprawka?
Pobili mnie przez ciebie?
- Pedał. - Dla ciebie pan Pedał.
Zostaw Ace Pictures w spokoju.
Ty gnoju.
Łeb ci urwę!
Spokojnie, nie żywimy do siebie urazy.
Posłuchaj,
jak tylko materiał zniknie,
a twoja noga się zrośnie, będę ci przekazywał najlepsze kąski.
Ale wspomnij o tym komuś…
to będę oglądał, jak łamią ci drugą nogę.
A potem…
urwę ci fiuta.
Dotarło?
Mam dobre wieści. Jesteście bezpieczni.
Materiał o tym, że wasz aktor to żigolak, już zniknął.
Poza tym materiał,
który mieli na panią Amberg,
wraz z jej zdjęciami ze wspomnianą męską prostytutką,
też zniknęły.
Henry, jak ci się odwdzięczymy?
To pytanie retoryczne?
Bo na pewno musisz się odwdzięczyć.
Spójrz na siebie.
Masz cel w życiu.
Kręcisz kontrowersyjne filmy,
coś ze sobą robisz.
A ja?
To chyba kryzys wieku średniego.
Nudzę się.
Nudzą mnie aktorzy… Wszystko.
- Nuda. - To jest to, chce być reżyserem.
Boże, nie. To trudne.
To mnie nie interesuje.
Chcę z menadżera stać się producentem.
Dużo byście zaryzykowali,
- ale to jest to. - Zwariowałeś.
To nie wszystko.
Chcę wyprodukować ten film.
Meg czy jak mu tam.
Macie problem z pewną grupą społeczną,
którą obrzydza to, co robicie.
A ja mam kontakty. Jeśli moje nazwisko pojawi się w napisach,
mógłbym zniwelować część tych problemów.
W paru miastach, a może nawet stanach.
Ale chcę…
żeby moje nazwisko było przed Dickiem.
- Pierdol się. - Dobrze.
Avis!
Mówimy o mafii, prawda?
To oni pomogli ci z tym materiałem?
Dobrze.
Mam to gdzieś.
Przyda się każda pomoc.
Ten film to zaledwie początek.
Równość i postęp.
Tym się zajmiemy.
Gratuluję, Henry, zostałeś producentem.
Niewiarygodne.
Oszust.
Homoś.
Co tu się dzieje, Sam?
Cześć, Dick.
Dodajemy rusztowanie z tyłu znaku.
To do sceny wejścia.
No i przesuwamy go.
Kto to zlecił?
Raymond kazał się tym zająć.
- Założyłem, że… - O ile przekroczyłeś budżet?
25.
Przerwać prace!
Wszyscy macie stąd iść.
Zwalniam cię.
Co jest, kurwa?
Zaryzykowałem dla ciebie.
Ryzykujemy dla ciebie wszystko,
a ty kombinujesz z budżetem za naszymi plecami?
- Panie Samuels… - Odpowiadaj!
Przepraszam, ale…
Chcesz zapłacić dodatkowe 25 tysięcy?
- Płać z własnej kieszeni. - Jak?
Nigdy więcej tego nie rób!
Gdzie znajdę taką kwotę?
Chyba mam pomysł.
Wchodzimy w to?
Ja tak.
Po prostu…
Jesteście pewni, że są sposoby, żeby obyło się bez…
seksu?
- Muszę być szczery z Camille. - Raymond, grzeczne pójdą do ciebie.
Jack, co ty na to?
Nie mogę.
Nie mogę wrócić. Rzuciłem to.
Obiecałem sobie i rodzinie, że to koniec.
Przepraszam.
Co jest?
Henrietta?
Skarbie, co tu robisz?
Rozmawiam z przyjaciółmi.
- Chciałaś tu zjeść? - Nie.
Dobrze.
- Idziemy? - Chodźmy.
- Panowie, przepraszam, do zobaczenia. - Dobrze.
Myślę, że w roli strażników SS
nie powinniśmy obsadzać
nikogo znanego.
To może być nieco dziwne, jeśli w całym tym horrorze
widzowie będą mówić:
„Czy to jest Claude Rains?”.
Chyba masz rację.
- Kolacja była wyborna. - Cieszę się.
- Ale Rains wygląda jak nazista, prawda? - Owszem.
Stąd pytanie: kto zagra Hitlera?
Myślałam o tym.
To jedna scena, ale porządna.
I to Hitler, na Boga!
Każdy porządny aktor powinien prosić o zdjęcia próbne.
Wiesz co?
Powinniśmy sprawdzić choćby najgorszego aktora do roli,
żeby zobaczyć ich wersje.
Chętnie zobaczyłbym interpretację Mickeya Rooneya.
W. C. Fields.
Nie! Edmund Gwenn!
- Ledwo zagrał Mikołaja. - I właśnie dlatego powiem mu:
„Edmund, skarbie,
dałeś światu swojego Mikołaja.
Najwyższy czas, żebyś dał nam swojego Hitlera!”.
Ellen…
Napijemy się.
Wiesz…
tuż po śmierci męża,
czyli 20 lat temu…
gdyby wtedy mężczyzna odrzucił moje zaloty,
byłabym zdruzgotana.
Wybacz, to było niezdarne.
Dick,
jesteśmy wolni i przyjaźnimy się.
Świetnie nam się razem pracuje.
Pasujemy do siebie.
Czemu nie mielibyśmy spróbować?
- To znaczy? - Jezu, Dick.
Niewiele się zmieni.
Rzadko się rozstajemy.
Ale to…
wspólna kolacja w domu.
Jest miło.
Mieszkalibyśmy razem?
Cóż…
Tak, to znaczy…
Jesteśmy coraz starsi, zwłaszcza ja.
I przyznaję, że…
pragnę miłości w życiu.
Ellen, uwielbiam cię.
Richard…
Jesteś…?
Bo jeśli tak, to mam to gdzieś.
Nie mogę z nikim być.
W porządku.
Wróćmy do obsady.
To było szalenie pomocne, cieszę się, że ze wszystkim ruszyliśmy.
Dziękuję.
Jestem bardzo wdzięczna.
Posłuchaj…
Jestem już zmęczony.
Dokończymy jutro.
Oczywiście.
Richard…
Czy wszystko zepsułam?
Ellen…
Ależ skąd.
Tak bardzo…
Co podać?
Podwójny bourbon.
Ciężka noc?
Owszem.
Trudna rozmowa z przyjaciółką.
Mam na imię John.
Dick.
Miło cię poznać.
Mogę kupić ci drinka?
Owszem.
Pierwszy raz…
w takim miejscu?
Tak.
Patrzyłem na to miejsce z zewnątrz…
bardzo…
wiele razy.
Bywałem już blisko, ale...
nigdy nie wszedłem.
Gratulacje, Dick.
Udało ci się.
Jack.
- Musimy porozmawiać. - Owszem.
O co chodzi z tym gościem?
Wiecznie razem rozmawiacie.
Co to za palant?
Nazywa się Erwin Kaye i nie jest palantem. To uroczy człowiek.
Pochodzi z Indiany,
a jego rodzina ma sklep.
Nie sądzę, żebyś robił to celowo,
ale przy tobie źle się ze sobą czuję.
Przy nim czuję się dobrze.
Pracowałam w Schwab’s już parę miesięcy.
Ty czekałeś w kolejce pod studiem,
siedziałeś w kinie albo robiłeś to, co teraz robisz.
Bardzo się do siebie zbliżyliśmy.
No i…
Muszę ci to powiedzieć
Dzieci są jego.
Co to znaczy?
Skąd wiesz?
Bo zaszłam w ciążę w lutym.
Nie kochałeś się ze mną w tym miesiącu.
A Erwin owszem.
Kochaliśmy się 13 marca,
ale już spóźniał mi się okres.
Czemu milczałaś?
Jezu, Jack, myślałam, że ci powiedziałam.
Myślałam, że od razu to sobie policzysz,
ale nawet o tym nie pomyślałeś!
Jesteś tak wielkim egoistą!
To niemożliwe.
Macie w rodzinie bliźniaki?
Bo Erwin ma brata bliźniaka. Jego wujkowie są bliźniakami.
Nie każde marzenie spełnia się tak jak twoje.
Erwin wraca do Indiany, a ja wracam z nim.
Przejmiemy rodzinny sklep z narzędziami.
Mogę spać u was na kanapie?
Co się stało?
Napisy: Jędrzej Kogut