‎तो म्हणाला, "माझं तुझं काम झालं!
‎किंवा माझ्याबरोबर या.
‎मी लगेच तुझ्याशी लग्न करेन."
‎मला वाटतं आमची ही पहिलीच घटना होती.
‎आहे ना?
‎यापूर्वी असे काही घडले होते का?
‎ही सुरुवात आहे.
‎सुरुवात!
‎18 ऑगस्ट 2004
‎दरम्यान, शहर पोलिसांनी ‎विशेष बंदोबस्त ठेवला आहे
‎येथे न्यायालयाच्या आवारात
‎पाच महिलांना ‎लवकरच न्यायालयात हजर केले जाईल.
‎आता तात्काळ चिंता
‎अटक करण्यात आलेल्या ‎पाच महिलांची सुटका करण्यासाठी.
‎आज 400 हून अधिक महिला
‎हे केल्याचा दावा करत आहेत,
‎त्यांनी हा भयंकर गुन्हा केला आहे,
‎आणि आत्मसमर्पण करेल.
‎सकाळी 10:00 वाजल्यापासून लोक जमू लागले.
‎मोहन कोठेकर ‎सत्यशोधन समितीचे सदस्य, कार्यकर्ते
‎आणि सकाळी 11:00 ते 11:30 पर्यंत,
‎हजारो लोक जमले आहेत.
‎न्यायालयाजवळील चौक…
‎अधिवक्ता विलास भांडे ‎सहआरोपी - अक्कू यादवचा खून
‎…आंदोलकांनी भरले होते.
‎प्रसारमाध्यमे सक्रीय होती.
‎त्या न्यायालयाबाहेर हजारो लोक जमले होते.
‎व्ही. चंद्र ‎ट्रेड युनियन आणि महिला कार्यकर्त्या
‎आमच्या बायकांना सोडा! त्यांना जाऊद्या!
‎-आम्ही सर्व एक आहोत! ‎-आम्ही सर्व एक आहोत!
‎-आवाज द्या! ‎-आम्ही एक आहोत!
‎कोर्ट बंद होताच वकील उभे राहिले
‎आणि वकील ओरडू लागला, "चला डीजेकडे जाऊया!"
‎आमची प्रक्रिया सकाळी 11:30 वाजता सुरू झाली
‎तर ऑर्डर करायला 4:00 वाजले.
‎मग आम्ही थोडेसे असे झालो होतो,
‎परिस्थिती गंभीर झाली होती.
‎सविता वंजारी ‎सहआरोपी - अक्कू यादवचा खून
‎आम्ही घाबरलो होतो आणि रडत होतो.
‎शेवटी आमची जामिनावर सुटका झाली.
‎एखाद्या मोठ्या चित्रपट ‎स्टारला पाहण्यासाठी लोक कोण आहेत,
‎तसे, सामान्य जनता ‎त्यांना पाहायला आली होती!
‎अनेक सामाजिक संस्था ‎तिथे स्वागत करत होत्या.
‎मिठाईचे डबे खूप ‎आणत असल्यामुळे खूप हशा पिकला,
‎की आम्ही खूप, भरपूर खायला देत होतो.
‎ते महिलांच्या ऐक्याचे आहे, ‎महिलांच्या संघर्षाचे आहे,
‎हा स्त्रीमुक्तीचा दिवस आहे!
‎अंजनाबाई बोरकर ‎आशा भगत यांच्या आई
‎रागाचा दिवस
‎लिंचिंग प्रकरणात अटकेत ‎असलेल्या महिलांना जामीन
‎आरोपी महिलांना जामीन, मोकळे फिरणे
‎अक्कू यादवच्या ‎खून प्रकरणातून या पाच महिलांची सुटका झाली.
‎पण समाजात असे प्रकार ‎पुन्हा घडू नयेत यासाठी प्रशासन आणि पोलिस
‎दोन्ही गोष्टींचा ‎विचार करणे महत्त्वाचे आहे.
‎इतक्या गंभीर घटनेनंतरही
‎मुख्यमंत्री, गृहमंत्री,
‎या भागात येणाऱ्या लोकांचे दु:ख ‎आणि वेदना कोणीही समजून घेऊ शकत नाही.
‎म्हातारी आई रडत आहे,
‎बेहेने आमची इज्जत वाचवून मागणी करत आहे...
‎भाजपने हा मुद्दा निवडणुकीचा मुद्दा ‎मानण्यास नकार दिला असावा,
‎पण आगामी विधानसभा निवडणुका पाहता,
‎सर्व राजकीय पक्ष या घटनेला निवडणुकीचा ‎मुद्दा बनवण्याचा प्रयत्न करत आहेत.
‎अक्कू यादव, एक उच्च जातीचा माणूस,
‎या दलित समाजात जातीच्या ‎शिडीच्या तळाशी कोणी मारले,
‎बलात्कार आणि दरोडा...
‎व दुसऱ्या दिवशीपासून,
‎संजय तिवारी ‎पत्रकार, नवभारत
‎या घटनेला राजकीय रंग मिळू लागला.
‎"आमच्या महिला कोण
‎वरच्या वर्गातील ‎गुन्हेगाराच्या छळाचा बळी होता
‎त्याचे आयुष्य ठरवले."
‎नाही, आम्ही त्यात ‎जातिवाद अजिबात पाहिला नाही.
‎अजिबात नाही!
‎राजेश खांडेकर ‎अक्कू यादव यांचा मित्र
‎त्यांना इतकं कुठे कळतं?
‎त्याला इतका वेळ कुठे मिळाला?
‎या माणसाने कधीही कोणत्याही ‎गैर-दलित स्त्रीवर बलात्कार केला आहे का?
‎सर्व 40 प्रकरणांमध्ये ‎आम्हाला माहित आहे की हे घडले आहे...
‎सिंथिया स्टीफन
‎लिंग, विकास आणि जातीविरोधी संशोधक
‎...त्याने कधी दलितेतर स्त्रीवर हात ‎उचलला आहे का?
‎त्याचे सर्व बळी होते...
‎तिच्या बलात्कारातून वाचलेल्या ‎सर्व दलित महिला होत्या.
‎त्यांनी दलित महिलांची हत्या केली.
‎पंकज लोणारे ‎उत्तर नगर रहिवासी
‎मीना गजभिये ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎रेषा राऊत ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎लक्ष्मी खडसे ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎"तुम्ही काय पहात आहात? ‎तुम्ही काय पहात आहात?"
‎खडसे परिवार ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎"तुम्ही शाळेत जाणार नाही!
‎मी नाही! शाळेत जाणार नाही!"
‎रुष्का डोंगरे ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎द्रोपदा मेश्राम ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎आम्ही तिथे राहायला आलो ‎तेव्हा फक्त एक-दोन वर्षे झाली होती.
‎तेरा-चौदा वर्षांचे.
‎अन्न सापडत नव्हते.
‎आम्ही दोन-दोन दिवस उपाशी राहायचो.
‎आता खेळताना आणि उड्या मारताना ‎मला भूक लागली आहे हे कळले नसते.
‎आम्हाला तहान लागली ‎की आम्ही पाणी-पाणी प्यायचो.
‎असाच थोडासा खाजा घ्या.
‎बोट घेण्याचे बोलणार्यांना पाच पैसे.
‎घरात खूप भांडण व्हायचे.
‎तो आईला खूप मारायचा.
‎पापा चिडखोर होते, नाही का?
‎त्याला घरही वाटत नव्हते.
‎खूप मारायचे.
‎तो मला खूप मारायचा.
‎मादक पदार्थ प्यायचे.
‎काहीतरी कमी आणणे म्हणजे मरणे जास्त होते.
‎नंतर असे दिसून आले की काही लोक बाहेरून ‎आले आहेत, रहिवाशांना त्रास देत आहेत.
‎नाव आहे अक्कू यादव.
‎सगळे जण इथे धमाल करत असल्याची ओळख झाली.
‎पण तो आमच्या घरात आला नाही.
‎मग मला भीती वाटू लागली ‎की बाहेर कोणी आले नाही.
‎म्हणून ते तेव्हा बाहेर पडले नाहीत.
‎पावसाची वेळ झाली होती.
‎रस्ता पाण्याने भरला होता
‎पॅरी तयार होत होता.
‎नवीन चप्पल भिजत होती.
‎दरवाजाला स्पर्श झाला.
‎तर अशीच माझ्या पापाने शिवी दिली, ‎"कौन वेडा वेडा है?"
‎म्हणजे अशा रात्री कोण आले.
‎तसे झाले.
‎मग ते स्वतःच्या आत शिरले होते, नाही का?
‎त्यांच्या हातात वस्तूही होत्या
‎पाच, सहा लोक होते.
‎तो पूर्णपणे नशेत होता.
‎रात्रीची वेळ होती.
‎मग जणू माझा हात धरला.
‎तर माझी आई सुद्धा मध्येच आली.
‎तर ती म्हणू लागली, ‎"माझ्या मुलीचा हात सोड!"
‎तेवढ्यात माझे वडील बाजूने आले.
‎तर माझे वडील असे हात वर करू लागले
‎"माझ्या मुलीला सोडा"
‎तर माझा दुसरा हातही होता,
‎आणि त्याला माझ्या ‎वडिलांना दोन्ही हात मारावेसे वाटले नाही.
‎म्हणून मी माझा हात गमावला.
‎मग मी दीड तास किंवा दोन तास लपून राहिलो.
‎भीतीमुळे बाहेर पडलो नाही.
‎दीड तासानंतर मी बाहेर आलो.
‎मग असे लोक जमले होते.
‎माझी आई इकडे तिकडे पाहू लागली.
‎काय झाले आणि काय नाही हे प्रत्येकजण पाहतो.
‎तिने विचारले, "तुला काय झाले?"
‎"तुम्ही काय केले?"
‎पप्पा विचारू शकत नाहीत, मम्मींनी विचारले.
‎मी त्याला सांगितले ‎की मी अशा बाजूंच्या मागे लपलो होतो.
‎पण लोक म्हणतात की एकदा ते सोबत गेले.
‎गंजी सध्या घरी आहे.
‎लोकांचे चेहरे चमकत नाहीत, का?
‎आता ज्यांच्या हातून त्याला पकडले ‎त्यांचे काय झाले, त्यांना माहिती नाही
‎जर त्याला त्याच्या हातात वाटले,
‎त्यामुळे सुटका नव्हती.
‎सामान सोबत होते ना?
‎एकदा कोणी ‎असे चढले की दुसरे कोणी सोडत नाही.
‎असे कोणीतरी सांगते.
‎म्हणून मी त्यांना सांगितले ‎की माझ्यासोबत कोणीही घडले नाही.
‎मी अजूनही तिथे जाऊन कठोर होऊ शकतो.
‎ज्याने चुकीचे काम केले ‎तो डोके टेकवून चालत असे.
‎तरीही ते दिसतात, बोलतात, भेटतात.
‎म्हणून मी गलिच्छ नाही, ‎मी माझा चेहरा लपवत नाही.
‎काही महिलेने स्वतः माझ्यावर बलात्कार केला
‎समाजात बोलणे इतके सोपे नाही, आजही ते नाही.
‎आजही लोक त्या स्त्रीकडे
‎त्याच नजरेने पाहतात ‎ज्या नजरेने मी तिच्या वर आहे.
‎"जाणाऱ्या या मुलीवर बलात्कार झाला नाही!"
‎जरी त्याच्यावर हल्ला झाला
‎आणि त्याने स्वतःवर लैंगिक अत्याचार ‎घडवून आणण्यासाठी काहीही केले नसेल,
‎त्याला "अपवित्र" होण्याचा ‎भार सहन करावा लागतो.
‎की त्याने कोणत्याही प्रकारे
‎त्याच्याकडून अपेक्षित असलेल्या नियमांचे ‎उल्लंघन केले आहे
‎की त्याने स्वतःला ‎लैंगिकदृष्ट्या शुद्ध ठेवावे.
‎जर त्याचा छळ होत असेल
‎तर ज्याने तो केला ‎त्याने त्याला शिवी दिली पाहिजे,
‎त्या मुलीची चूक नाही, नाही का?
‎त्याने कोणती ताकद सांगितली?
‎कोणीतरी विचार करत आहे ‎की ही मुलीची चूक आहे, मुलगी म्हणाली,
‎तो म्हणाला असावा म्हणून ‎तो मुलगा आला असावा.
‎-हा विचार… ‎-ही मुलगीच दोष शोधते.
‎होय, ती मुलगी आणि बाईची चूक आहे.
‎रत्न डोंगरे ‎कस्तूरबा नगर रहिवासी
‎म्हणूनच आपण म्हणतो आधी विचार बदला.
‎विचार बदलला पाहिजे.
‎अनेकदा झोपडपट्टी भागात असे घडते की,
‎अधिवक्ता प्रकाश जयस्वाल ‎माजी यादव कौटुंबिक वकील
‎घडणाऱ्या अनेक स्त्रिया इतर कामातही असतात,
‎किंवा इतर मार्गाने त्यांची उपजीविका कमवा
‎अशा प्रकारे घडणाऱ्या गोष्टी.
‎मला वाटत नाही की आपण बलात्कार म्हणू.
‎आम्ही म्हणू...
‎...त्या भागात राहणारे गुन्हेगार ‎त्यांचेच आहेत.
‎अशा प्रकारे ते त्या सर्व सुविधा घेतात.
‎त्याने हे देखील केले नाही, ‎त्याने कोणत्याही मुलीची छेड काढली
‎नाही किंवा कोणत्याही महिलेची ‎छेड काढली नाही, असे काही नव्हते.
‎त्यांनी या प्रकाराचा मुद्दा काढला.
‎गेंदलाल श्रीवास्तव ‎अक्कू यादवचा मित्र
‎जर त्याने एखाद्याच्या मुलीशी वाईट केले ‎किंवा एखाद्या स्त्रीशी वाईट केले तर,
‎एक शांत बसेल, दोन बसतील, तीन बसतील,
‎मग कोणीतरी जाऊन तक्रार करेल ‎की त्याने माझ्याशी हे केले?
‎असे काही नव्हते.
‎अक्कू विरुद्ध,
‎मला आठवत नाही
‎अक्कूच्या मृत्यूपूर्वी की,
‎मी किमान कोणतीही ‎बातमी प्रकाशित केलेली नाही
‎अक्कू मुळे कस्तुरबा नगरच्या महिला ‎त्रस्त आहेत.
‎आणि 1999 नंतर 2004,
‎अक्कू इतकी मोठी महिला अत्याचारी बनली आहे,
‎एवढा मोठा, की महिलांना ‎येऊन त्याला कोर्टात मारावे लागले?
‎एक अतिशय चांगली वेब सिरीज कथा असू शकते.
‎होय, त्यावेळचे कोर्ट रूमचे दृश्य
‎बरसो हा आधीच्या चित्रपटाचा क्लायमॅक्स ‎तंतोतंत जुळतात.
‎सुरुवातीला, कोर्टरूममधील महिलांना ‎प्रवेश करण्यास भाग पाडले गेले
‎दरवाजा आतून बंद केला आणि
‎अक्कूने डोळ्यात ‎लाल तिखट टाकायला सुरुवात केली.
‎म्हणून ज्या सिद्धांताची सर्व ‎माध्यमांमध्ये वारंवार टीका केली जात होती
‎ची मालिका
‎महिलांनी बलात्कार करणाऱ्याला न्याय दिला.
‎हे इतके खरे नाही,
‎बलात्काराच्या मालिकेमुळे झालेली ‎ही हत्या नाही,
‎हे टोळीयुद्ध आहे.
‎मारणाऱ्यांची नावे असलेले ‎काही लोक त्याचे जुने आहेत
‎त्याच्यासोबत त्याच्या टोळीतील कार्लो ‎किंवा गुंड होते.
‎हे आपल्याला दाखवते
‎टोळीतील सदस्यांचे त्याच्याशी ‎असलेले काही अंतर्गत वैर
‎आणि त्यांनी एकत्रितपणे केलेले ‎सर्वसाधारण मास होते.
‎पोलीस आता बंदोबस्तात ‎येत आहेत, तपास करावा लागेल.
‎मुलांना घरी निवेदन घ्यावे लागते
‎आणखी पाच मुलांना पोलिसांकडे नेले जात आहे
‎आता कोणीही वस्तीच्या बाहेर जाऊ शकत नाही.
‎जसे की मी ते रस्त्यावर दाखवले किंवा दाखवले ‎तर मी ते रस्त्यावरून उचलून घेईन.
‎प्रत्येक 20 वर्षांचा ते 30 वर्षांचा मुलगा
‎पूर्णपणे घाबरलेला होता.
‎म्हणून त्यांनी काम करणे बंद केले
‎त्यानंतर आता काय होईल, आता काय होईल, ‎अशी भीती आम्हाला नेहमी वाटत होती.
‎शोभा साखरे ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎अक्कूची हत्या: गँगवॉर?
‎अक्कूच्या हत्येची न्यायालयीन चौकशी ‎करण्याची मागणी
‎अक्कू खून प्रकरणात आणखी लोकांची चौकशी
‎अक्कू यादवचे "खरे हल्लेखोर" म्हणून ‎चार जणांची ओळख
‎अक्कू खून प्रकरणातील आरोपींचा शोध सुरू
‎मनीष शिंदे ‎सहआरोपी - अक्कू यादवचा खून
‎पोलिसांनी खूप प्रयत्न केले
‎आणि आमची एकता तोडण्यात बर्याच अंशी ‎यशस्वी झालो आहोत.
‎आधी तपास करा
‎प्रथम पहा कोण नाही आहे, त्याला उचलून घ्या.
‎जे नव्हते ते काढून घेतले.
‎जे आहे ते चोडे आणि जे नाही ते काढून घेतले.
‎मग ते सुगावा कसा शोधायचा
‎असे काम नक्षलवादी लोक करतात
‎यामागे ओट हा नक्षलवादी मेंदू आहे.
‎मग नक्षलवादी मेंदू कोण आहे?
‎हे वकील विलास भांडे आहेत, ‎जे त्यांचे ज्येष्ठ आहेत, गडलिंग,
‎त्यांच्याकडे नक्षलवाद्यांच्या ‎जवळचे खटले आहेत.
‎आरोपपत्रात त्यांनी अशी कोणती टोमणे मारली?
‎त्यांनी नक्षलवादी लोकांना जामीन दिला नाही ‎तर कोर्टात आरसा आणण्यासाठी.
‎जंबुजके दरबारात खून झाला
‎हे कोणी घडवून आणले? मी केले.
‎खरा गुन्हेगार विलास भांडे सौ. यादव
‎भांडे यांना केव्हाही अटक होऊ शकते
‎अटक आरोपीला प्रथमपर्यंत पीसीआर मंजूर
‎अक्कू यादव प्रकरणात आणखी एकाला अटक
‎अक्कू हत्येप्रकरणी अटक 2 ला ‎1 ला पीसीआर मंजूर
‎आणखी एका आरोपीला अटक
‎अक्कू हत्याकांडातील मुख्य आरोपीला अटक
‎या वाईट कामामुळे ‎पोलीस बळजबरीने मुलाला घेऊन जात आहेत.
‎आणि हे लोक आधी काय म्हणाले होते?
‎आयुक्तांना बोलावले होते,
‎सीआयडीला बोलावले होते, ‎डीसीपीला बोलावले होते?
‎त्याने आधी चौकशी का केली नाही?
‎अहो आम्ही एका राक्षसाला मारले, ‎मुलाने काय केले?
‎ते त्यांच्या नोकऱ्या गमावतात ‎आणि त्यांना उलटे झालेले दिसतात.
‎झूट उधार तारीख.
‎आमचा एक यशस्वी यादव राज्य सीआइडी समोर
‎आणि पोलिस अधिकारी जे लोक होते
‎तो म्हणाला, "तुम्ही 10 मुलं द्या,
‎यानंतर आम्ही तुमच्या ‎सेटलमेंटला येणार नाही."
‎-त्याने तुम्हाला काय सांगितले? ‎-त्याने सांगितले.
‎-तुम्ही या लोकांना विचारा. ‎-होय, होय!
‎दहा लोक?
‎"दहा मुले द्या ‎आणि आम्ही तुम्हाला एकटे सोडू!"
‎हे टोळीयुद्ध नाही।
‎राज्य सीआयडीचा बकवास थांबवावा ‎ही आमची मागणी आहे.
‎आणि तुम्ही अटक केलेल्या ‎सर्व निरपराध मुलांना सोडा।
‎जर तुम्हाला यादवच्या फायद्यासाठी ‎एखाद्याला अटक करावी लागली,
‎हा प्रकार करणाऱ्या ‎आम्हा सर्व महिलांना अटक करा.
‎स्वसंरक्षणार्थ,
‎सामाजिक न्यायासाठी ‎अशा प्रकारे सामाजिक कार्यक्रम केले जातात.
‎मला असे वाटते
‎एल्क महिनाभरात निघून गेला होता.
‎तथ्य शोध अहवाल सप्टेंबर 2004 मध्ये आला
‎आणि युद्धपातळीवर काम करा ‎जेणेकरून अहवाल लवकर बाहेर यावा.
‎मग पोलिसांचे अत्याचार आणि शोषण होत असेल ‎तर तुम्ही तुमची भूमिका घेऊ शकता.
‎वस्तीतल्या अनेक लोकांनी त्यात ‎वेगवेगळ्या लोकांच्या मुलाखती घेतल्या.
‎अशा प्रकारे हळू हळू एक स्त्री, ‎एक वृद्ध महिला, या महाविद्यालयीन मुली
‎आमच्या शरीरावर अन्याय झाला, ‎अत्याचार झाला, असे ते वारंवार म्हणाले.
‎तरुण मुली नेहमी त्याच्या लज्जास्पद ‎लूकच्या लक्ष्यात असत
‎त्याने आम्हाला शिवीगाळ करून ‎अपहरणाची धमकी दिली
‎प्रत्येक घटनेमागे अक्कू आणि त्यांची माणसे ‎होती असे लोकांनी समितीला सांगितले
‎उत्तर नागपुरात सामूहिक बलात्कार
‎14 वर्षांच्या मुलीवर बलात्कार केला
‎त्याने एकट्या या बस्तीतील किमान 5 मुलींचे ‎अपहरण करून त्यांच्यावर बलात्कार केला आहे.
‎अक्कू 40 विषम केसेसच्या मागे होता
‎एका अल्पवयीन कामगार वर्ग महिलेवर ‎निर्घृण बलात्कार केला
‎अक्कू आणि त्याचे पुरुष उघडपणे मुलींची ‎छेड काढतील
‎रोज लुटतो, बलात्कार करतो किंवा कोणालातरी ‎किंवा इतरांवर प्राणघातक हल्ला करतो
‎त्यांच्याकडे अक्कू संपवण्याशिवाय ‎पर्याय नव्हता…
‎हा सामाजिक न्याय आहे
‎न्यायमूर्ती भाऊ वाहने ‎सेवानिवृत्त न्यायाधीश, मुंबई उच्च न्यायालय
‎अक्कू यादवच्या घटनेत महिलांनी ‎कोर्टात न्याय खेचला
‎एक तथ्य शोध अहवाल
‎बलात्काराची ही मालिका सिद्धांत नव्हती.
‎पण नंतर तो सिद्धांत ‎अक्कू यादवने विकसित केला
‎चार बलात्कार, बस्तीमध्ये दहा बलात्कार
‎आणि चार-पाच दिवसांत ‎वर्तमानपत्रात छापून आले की
‎100 हून अधिक बलात्कार झाल्याचा ‎तथ्य शोध समिती अहवाल देत आहे.
‎पण मला वाटत नाही की असे काही घडले आहे.
‎तो थोडा उत्साही होता.
‎एक माणूस इतके बलात्कार कसे करू शकतो?
‎ये अक्कू थोडासा असा प्रकार होता.
‎त्यांची भाषा चमड़ीचोर बोलली जाते.
‎त्यामुळे भाऊ कुठे आहे ते नेहमी पहा.
‎तेव्हा त्याने मलाही सांगितले…
‎"भाई, चल, जाऊया?"
‎मी म्हणतो, "भैय्या मी नाही."
‎या मटारमध्ये असे होते, ‎स्त्रियांच्या मटारमध्ये असे होते.
‎मी तेच पाहिले आहे.
‎तो आमच्याकडेही हसला ‎पण आम्ही जाऊ शकलो नाही.
‎त्याच्यासोबत बरीच मुले होती
‎अपून गेला ‎तर त्याचा खून होईल असे अपूनला वाटते.
‎सकाळी 10:30 आली.
‎भागनबाई मेश्राम ‎स्टांइक कार्यकर्ता
‎मी बोले मेयोमध्ये प्रवेश घेतला.
‎मी म्हणालो, "काय झालं?"
‎सात जानने माझ्या मुलीवर ‎बलात्कार केला आणि म्हणाला,
‎पण एकही माणूस ओरडला नाही ‎आणि काही ही बोलला नाही.
‎आणि म्हणाला, "तू कसा करशील?"
‎मी म्हणालो, "चला, मी माझा रिपोर्ट देतो."
‎इंदुरा शेतातून मला काय म्हणेल, ‎"नाही बाई, मी नाही जात!
‎मी चौक नसतो ‎तर कस्तुरबा नगरमध्ये राहिलो असतो.
‎तो कधी आला तर त्याला मारून टाकेल."
‎म्हणून मी म्हणालो की तुम्ही ‎असे सोडले तर तुम्ही गुन्हेगार आहात.
‎तो म्हणाला "नाही, तो असे म्हणाला."
‎"आणि मी उद्या येईन, मला उद्या चालायचे आहे,
‎परवा तुम्हालाही चालावे लागेल.
‎आम्ही त्याच वेळी येऊ" तो म्हणाला.
‎"आणखी रिपोर्ट देईन, ‎जर तुम्ही कोणाला सांगितले
‎तर तुमचा खून ‎आणि तुमच्या मुलीचा खून देखील."
‎प्रश्न ते सांगतो
‎"तुझी पत्नी त्याच्यासोबत होती का?"
‎ते घटना समजायला मला सहा महिने लागले.
‎मी विचारही करू शकत नव्हते.
‎होय, माझ्याकडून चूक झाली.
‎ज्याचे मी संरक्षण करू शकलो नाही.
‎ते कारण, परिस्थिती होती.
‎रात्रंदिवस माझ्या मनात एकच गोष्ट चालू होती
‎मी बदला कसा घेऊ?
‎एक गोष्ट सांगावी की नको, मला कल्पना नाही,
‎मी अनेकदा प्रयत्न केला आहे,
‎सहा वेळा प्रयत्न केला
‎पण तो सापडला नाही.
‎पण तो एकटा येत नाही.
‎तुम्ही आलात तर पाच येतील सहा जीवांसह.
‎कधी खिडकीतून बघेन, कधी दारातून बघेन, ‎असा येत असेल तर येत नाही.
‎मला झोप येत नव्हती, माझे डोळे उघडले.
‎काही वेळा असे होते ‎की, "मी एकटा काही करू शकत नाही, का?"
‎पण तरीही घरामुळे किंवा तुमच्या कुटुंबामुळे
‎एखाद्याला गप्प बसावे लागते.
‎झूपडपट्टी येथे ‎काय आहेत, सर्व पुरुष काय आहेत,
‎गरीब रोज आणतात, रोजचे अन्न कमवतात.
‎त्यांच्या घरी जा मुली आहेत.
‎मी त्याला दिले तर काय करावे?
‎त्याच्याशी समोरासमोर येणारा ‎तो एकमेव माणूस नव्हता.
‎ना रहिवाशांचा ‎पाठिंबा ना पोलिसांचा पाठिंबा.
‎तू काय करणार होतास?
‎त्यांच्याकडे साधने आहेत.
‎माझ्याकडे काय आहे?
‎मी काठीने काय करावे?
‎आमच्या मुली आणि ‎आमच्या कुटुंबातील सदस्यांचे काय होत आहे?
‎जर आपण काहीही करू शकतो, त्याबद्दल ‎काहीही करू शकत नाही, तर आपले
‎जीवनाचा काही उपयोग नाही. ‎असे अनेक वेळा जाणवते.
‎मग ते दारू पिऊ लागतात.
‎त्याच्या मनात हेच चालू असते, तो काय करणार?
‎तो तिला पुन्हा स्पर्श करू इच्छित नाही.
‎ज्याचे हृदय जळते, ते असे जळतील.
‎सीता वासनिक, शोभा साखरे ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎पुष्पा शेंडे ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎गीता सेवातकर ‎कस्तुरबा नगर रहिवासी
‎नागपुरातील जरीपट्टा आणि पाचपावली भागात
‎अक्कूची दहशत आणि दहशत अशी होती की,
‎लोकांना घर सोडण्यास भाग पाडले गेले.
‎हे उषा नारायणे यांचे घर आहे.
‎अक्कूने उषाची हत्या करण्यापूर्वी ‎तिला दिलेली शेवटची धमकी.
‎माझे नाव उषा मधुकर नारायणे आहे.
‎माझी एकाग्रता होती की ‎मी माझा अभ्यास लवकरात लवकर लिहावा,
‎आणि माझी घरची परिस्थितीही आर्थिक नव्हती.
‎उषा नारायणे ‎सहआरोपी - अक्कू यादवचा खून
‎त्यामुळे मला माझे घर चांगलेच हलवावे लागले.
‎सर्वांना शिक्षण घेऊन बाहेर जावे लागले.
‎उषा माझी वहिनी आहे, उषा नारायणे.
‎आणि माझ्या श्रीमती ‎त्यांच्यापेक्षा लहान आहेत, उषा नारायण.
‎त्यांनी हॉटेल मॅनेजमेंटचा कोर्स केला.
‎त्यामुळे हॉटेल मॅनेजमेंटच्या कोर्समुळे ‎तिने केलेला ड्रेस थोडा "मॉडर्न" होता.
‎त्यामुळे,
‎त्यांच्या डोळ्यात थोडेसे पाप आले होते.
‎पूर्वी मी पिशवीत घेऊन जायचो,
‎विशेषतः अक्कूमुळे.
‎पण जर कधी उशीर झाला ‎आणि बदलायला वेळ मिळाला नाही
‎मग आम्हाला तोच गणवेश घालून परत यावे लागले.
‎त्यामुळे त्याच्यावर ‎नेहमी प्रतिक्रिया येत होत्या.
‎येथून गेल्यास पाय पाहावे लागणार नाहीत,
‎हे करू नये, चड्डी घालू नये, म्हणून.
‎कारण त्याचे डोळे गेले होते.
‎एकदा मॅनेजरला सुट्टी होती.
‎म्हणून त्यांनी दुसऱ्या विभागातील ‎एका मुलाला त्यांना सोडायला पाठवले होते.
‎तेव्हा आमच्याकडे रोड व्हॅन नव्हती, ‎त्यामुळे थोडे चालत चालत यावे लागले.
‎म्हणून तो पाण्याच्या टाकीजवळ आला,
‎ते लोक आत बसले होते.
‎अक्कूने मग टिप्पणी केली,
‎"आता लोक म्हणतात ते समोरूनही घेतात, ‎म्हणतात मागूनही घेतात.
‎प्रत्येकजण खूप चांगला बर्फ घेऊन ‎आला तर त्याला थकवा जाणवेल आणि म्हणाला."
‎हा शब्द त्या दिवशी खूप भयानक आहे.
‎तोही काही अनोळखी मुलासमोर बोलत आहे.
‎मग त्याला काय वाटेल?
‎मी वरून हादरलो
‎अभ्यास, लेखन ‎आणि कमाई हे सर्व व्यर्थ आहे असे वाटले.
‎आम्ही सकाळपासून सहा वाजेपर्यंत कॉलेज करू,
‎सात वाजल्यापासून साडेअकरा ‎वाजेपर्यंत काम करू.
‎कोणीतरी येऊन असे म्हणतो,
‎इतका घाणेरडा शब्द!
‎तर मला वाटते ‎की आपण काय प्रतिक्रिया द्यायची?
‎त्याने न बोलता निघून जावे का?
‎किंवा काहीतरी उत्तर दिले ‎पाहिजे किंवा काहीतरी.
‎बरेच काही घडले आहे.
‎असे काहीतरी घडले आहे, ‎याचा अर्थ ते सांगणे खूप वेदनादायक आहे
‎लोकांनी कसे सहन केले कोणी ‎इतके कसे सहन करू शकते?
‎जुलै 2004
‎तर सगळे झोपले होते,
‎अचानक मला काहीतरी ऐकू येऊ लागले.
‎असे चालणे.
‎तेव्हा मला वाटले असेल ‎की तिथे कोणीतरी प्राणी असावा.
‎म्हणून मी पण थोडेसे घेतले ‎की असे काही नाही.
‎मग दुसरा आवाज येऊ लागला.
‎तर माझ्या घरात छिद्र आहेत, नाही का?
‎तर मला नुकतेच छिद्र सापडले,
‎आणि पाहिले.
‎किमान 10-12 लोक असतील जे आतून, ‎बाहेरून, बाहेरून येत होते.
‎गुन्हे शाखेचे कोण होते,
‎त्याने अक्कूला सांगितले.
‎तुमच्या वस्तीतून एक मुलगी ‎आणि एक बाई आल्या.
‎एकाचे नाव ये आणि दुसऱ्याचे नाव उषा.
‎1 ऑगस्ट, 2004
‎त्यांनी मेळाव्याची तयारी केली,
‎म्हणजे त्याने चारही बाजूंनी ‎संपूर्ण परिसर व्यापला होता.
‎अक्कू खूप चिडला होता.
‎आज म्हणाली "मी पाहतो उषाला वाचवायची ‎हिम्मत कोणात आहे मग वाचवायला."
‎आणि ज्याने ऍसिड आणले,
‎"आम्ही ते आधी तुमच्या तोंडावर टाकू,
‎जे तरुणपणाचे वैभव दाखवतात ‎ते बोलत नाहीत, मग दाखवत राहा."
‎ही लँडलाइन आहे ‎जी त्याने आधीच डिस्कनेक्ट केली होती.
‎तर माझ्याकडे एक छोटा मोबाईल होता.
‎म्हणून आम्ही जिजू म्हणतो
‎तर सांगितले ‎की माझ्या घरासमोर बरीच मुले आहेत
‎की आपण एकटे घराबाहेर पडू शकत नाही.
‎अक्कू त्या दिवशी म्हणाला,
‎इतके गलिच्छ म्हटले गलिच्छ, इतके घाणेरडे
‎संपूर्ण कुटुंबासह ‎संपूर्ण कुटुंबाला शिवीगाळ केली आहे
‎तो म्हणजे मी, कपड्यांशिवाय तो चालेल.
‎त्यानंतर तो माझ्यासोबत ‎सामूहिक बलात्कार करेल.
‎आणि त्यानंतर तो माझे तुकडे करेल.
‎आणि तुकडा कसा चालेल?
‎ज्यांनी आशा भगतचे तुकडे केले, ‎त्यांनाही नाही.
‎खून, स्तनाचा भाग वेगळा, योनीचा भाग वेगळा,
‎सर्व काही त्याने कापले होते,
‎तो माझ्यासाठी त्याहून अधिक करणार होता.
‎मग मला वाटले, ‎"नाही, आज मी खूप वाईट होणार आहे."
‎आणि माझ्यासोबत राहणार नाही, माझी वहिनी ‎त्याच बाजूला होती, माझी आई पण अशीच होती.
‎म्हणून मी म्हणालो, "एक काम करा, ‎सगळ्यांना इथून बाहेर काढा."
‎मग तो म्हणाला, "हे कसं? ‎तू मेला तर सगळे एकत्र मरतील."
‎आणि तुला एकटे सोडून ‎आम्ही तुला कसे मरू देऊ शकतो?"
‎मी म्हणालो, "नाही, ‎आम्ही आता काही करू शकत नाही, दादा.
‎आता ते घ्या, माझे काय होईल ते सोडा."
‎मग तो म्हणाला, "इतकी वर्षे आम्ही एक आहोत.
‎मग आम्ही तुमच्यावर त्या ‎हरामखोरासाठी बलात्कार होऊ द्यावा का?"
‎पण आमच्याकडे पर्याय नव्हता.
‎तर भाऊ, तुमच्या हृदयावर खूण करा, ‎जेवढे करता येईल तेवढे करून
‎त्यांना मागच्या खोलीत घेऊन गेले.
‎त्यावेळी गावातील सर्व लोक ऐकत होते.
‎पण ऍसिडची बाटली घेऊन बाहेर
‎येण्याची किंवा त्यांच्यासोबत काहीही ‎करण्याचे धाडस कोणी केले नाही.
‎त्यामुळे काय करावे ‎आणि काय करू नये हे काही समजत नव्हते.
‎त्यामुळे माझ्या मनात काय आले ‎की नाही हे मला माहीत नाही,
‎म्हणून मी तो सिलेंडर काढला,
‎आणि सिलिंडर खेचून मी तो इथे दारासमोर आणला.
‎आणि मग मी पहिल्यांदा मोठ्याने म्हणालो,
‎"जर तुम्ही माझ्या घरात ‎दारातून प्रवेश केला असेल,
‎म्हणून मी म्हणालो, ‎मी आगपेटीच्या मुलीला जाळले.
‎माझ्या घरासोबत,
‎जर तुला धनुष्य मिळाले नाही, ‎तर काहीही होणार नाही!"
‎मी मरणार होतो,
‎मग तो का टिकला?
‎उपशीर्षक भाषांतरकार: मनिष दलाल