13 Ağustos 2004.
Saat 14.30 ile 15.00 arası olmalı.
Akku o saatlerde mahkeme salonunda
cinayete kurban gitti.
Adliye 14 Ağustos'ta tatildeydi.
GAZETECİ
Yoksa bu cinayet 14'ünde işlenecekti.
15 Ağustos tarihinde millî bayram olmasaydı,
bu cinayet ayın 15'inde işlenirdi.
Vidarbha Ambedkarite Hareketi
sözde şehir Naksalitleri tarafından
ele geçirilmişti.
Cinayet planlıydı,
önceden ayarlanmıştı.
Bu konuda çok şüphe çekici bir şey vardı,
hâlâ soruşturulmadı.
1 AĞUSTOS 2004
Akku paldır küldür evine girip
ona tecavüz edebileceğini ya da onu öldürebileceğini sandı.
YADAV CİNAYETİ ZANLISI
Usha Narayane'ye karşı niyeti buydu.
Usha gaz tüpünü getirip
"Hadi o zaman Akku!" dedi.
Sonra ilk kez sesimi yükseltip bağırdım.
"Gazı açtım. Evime dalacak olursanız…
YADAV CİNAYETİ ZANLISI
…bir kibrit yakacağım!"
Her şey o zaman başladı.
O zamana kadar sadece tansiyon yükseliyordu.
KASTURBA NAGAR SAKİNİ
O an olaylar patladı.
Bu olay gece yarısı civarı oldu.
Hepimiz evlerimizdeydik.
Sonra bağırdı,
"Yardım edin, Akku burada!"
İnsanlar o an fark etti ki
şimdi evlerimizden çıkmazsak
nesiller boyu eşlerimiz, kardeşlerimiz ve annelerimiz güvende olmayacak.
Ve kapılarını açtılar.
Bir anda bir sürü kapı açıldı,
Akku da korkup kaçtı.
"Akku kaçıyor!" "Akku burada!"
Kadın erkek, genç ihtiyar, herkes onu sopalarla kovalamaya başladı.
-Ara sokağa girdi. -Onun sokağına.
Kanalizasyona ulaştı.
Hendeğin öbür tarafına atladı.
Dizlerine kadar lağım suyuna battı.
YADAV CİNAYETİ ZANLISI
Onu bulmak için Martin Nagar'a gittik.
Tren raylarına, akıl hastanesinin oraya gittik.
Onu aramak için Mankapur'a kadar gittik.
Bölünüp farklı yerlere gittik.
Ertesi sabah mopedimle dolaştım
ve herkese şunu söyledim.
"Ayaklanın. Şimdi değilse ne zaman?"
Sonra, onun Kasturba Nagar'da takıldığı yerlere gittim.
Sigara almak için gittiği, Meshram'a ait bir dükkân var.
Dükkân sahibini uyardım,
"O sik kafalıya söyle, bana bulaşmasın.
Ondan daha fena bir serseriyim."
Sokak sokak gezip bağırdım.
"Bugün ayaklanmazsanız asla ayaklanamayacaksınız."
Usha bir toplantı düzenleyip herkesi çağırdı.
Çocukları almaya gittim.
Kapı kapı gezip herkesi aradım.
"Bugün gelmezseniz yarın pişman olacaksınız" dedim.
Onu öldürmemiz gerek.
Yanımda olacak mısınız?
Anlaştık, dedik.
Ters giden bir şey olursa ne olacak?
Kol kola vermek üzere anlaştık. Sonuna dek.
Birbirimizden cesaret aldık.
Dediler ki…
Akku güçlü olabilir ama biz dişi kaplanın sütünden içtik.
Birlik olup savaşalım.
Avımız o gün başladı.
İnanmayabilirsiniz ama 2 Ağustos'tan itibaren
üç gün, iki gece boyunca
onu aradık,
elimizde çakılarla.
Kovalar dolusu taşımız vardı.
Biberli su ve sopalar.
-Taşlar. -Taşlar.
Birinin koştuğunu gördüğümüzde Akku olduğunu sanıyorduk.
Komik bir hâl almıştı.
Korku içindeydik, hiç sormayın.
Neredeyse yemek bile yiyemiyorduk,
gelip bizi öldürecek mi diye merak ediyorduk.
Ondan korktukları için gidenler
onu aramamıza yardım etmeye başladı.
"Sen bu bölgeden değil misin?
Gelmeyecek misin? Neden gelmiyorsun?"
Bizi böyle teşvik ediyorlardı.
KASTURBA NAGAR SAKİNİ
Heveslenip onlara katıldık.
Yavaş yavaş kalabalık büyüdü.
Yanımda 50-60 kişi vardı.
Liderleri olmuştum.
O ağustos ayında kimse işe gitmedi.
Yemekleri ortaklaşa yapmaya başladık,
topluluk mutfağı kurduk.
Herkes katkıda bulundu,
küçük esnaf ve o tarz insanlar.
AKTİVİST
Bir bilgi ağı kuruldu.
Bilgiyi aktarmak için
kendi sistemlerini tasarladılar.
Kapımı çalıp Akku içeride saklanıyor mu diye baktılar.
"Gelin bakın" dedim.
Herkesin evine bakıyorlardı, sadece benimkine değil.
Onlara katılmadığım için
evime daldılar.
Arkadaş olduğumuzu düşündükleri için ona yardım ettiğimi sandılar
ama bu doğru değildi.
Eski müttefikleri yüzlerini kapatırdı.
Üzerimde mikrofon var, gösteremem.
Gömlekleriyle yüzlerini örterlerdi.
Onlar da onu öldürmek istiyordu.
Fakat o ölene dek düşmanlıklarının bilinmesini
istemediler.
Geceleri onu arıyorduk.
Gündüzleri polise şikâyette bulunuyorduk.
Ciddi önlemler alınmasını istiyorduk.
Ama çabalarımız boşaydı.
Her şeyin kurmaca olduğunu,
blöf yaptığımı sandılar.
Bir polis memuru beni yanına çağırdı.
YEREL AKTİVİST
"Bölge lideri sen misin?" dedi.
"Evet." dedim.
Kendisi müfettiş yardımcısıydı.
"Gel. Sen de gel. Buraya gelin." dedi.
Gidip "Ne var?" diye sorduk. "Onu yakalayın ve dövün.
Kemiklerini kırın, gerisini biz hallederiz." dedi.
"Bunu söylediğimi kimseye söylemeyin, yeter."
Polis hiçbir şey yapmıyordu.
KASTURBA NAGAR SAKİNİ
Onu tutuklamalarını istedik,
"Onu bizim yerimize yakalayın" dediler.
Niye biz yapıyormuşuz?
Sen neden polis oldun o zaman?
Chandra o zaman geldi
ve hepimize dedi ki,
"Polis bize nasıl aldırmaz?"
Sendika başkanıydı.
"Polis ne cüretle bizi yok sayar?
Basın toplantısı yapacağız."
4 AĞUSTOS 2004
Bunu ilk kez yapıyorduk.
Nasıl konuşacağımızı bilmiyorduk.
Masum bir şekilde her şeyi anlattık.
Soruları şöyleydi.
"Kim tecavüze uğradı?"
"Neden kimse şikâyet etmedi?"
"Kimi öldürdü?"
"Cinayetten sonra nasıl beraat etti?"
"Neden hiç tanık yok?"
İbreyi tersine çevirdiler, basın toplantısını
popülerlik kazanmak için yapıyormuşuz gibi gösterdiler.
"Nasıl olur?" dediler.
"Polis, dışlanmış bir serseriyi nasıl yakalayamaz?"
Hatta bir muhabir bize güldü.
Usha Narayane çok kızdı.
Bölgemizde bir gece kalmaları için meydan okudu.
"Hayatımız boyunca burada yaşadık.
Gelin de bir gün hayatta kalmaya çalışın."
Muhabirlere şunu anlattık,
bir tecavüzcü serbestçe gezebiliyorsa
ve kadınlar tacize uğruyorsa…
KADIN HAKLARI AKTİVİSTİ
…o hâlde biz kadınlar olarak adaleti kendi elimize alacaktık.
Açıkça meydan okuduk.
Ne anlattıklarını görmek için
ertesi gün gazetelere baktık
ve fark ettik ki hiçbir şey yayınlanmamıştı.
Hüsrana uğradık ve umudumuzu kaybettik.
Nasıl umutlu olabilirdik ki?
5 Ağustos'ta yaşadığımız hüsran ve öfkeden dolayı
6 Ağustos'ta Akku'nun evini yıktık.
Ertesi gün.
6 AĞUSTOS 2004
İnanmayabilirsiniz ama sayımız 100'den fazlaydı.
Herkesin çekiçleri, orakları ve başka silahları vardı.
Evini harabeye çevirdik.
Öfkemizin ve hüznümüzün bir ifadesiydi.
İnsanlar ona küfrediyordu.
Lord Rama'nın maymunları gibiydik.
Çatısını yıktık.
Tuğla ve taşlarla duvarları yıktık.
Hani derler ya…
Ravana'nın krallığı altındandı.
Ama egosu onu zayıf düşürdü.
KASTURBA NAGAR SAKİNİ
Tanrı Hanuman, krallığını ateşe verdi.
Geriye ne kaldı?
7 Ağustos tarihinde Akku teslim oldu.
Stratejisi buydu, polisle iş birliği yapmak.
Onu tutuklayan memuru tanıyorduk.
Arkadaşlardı.
7 AĞUSTOS 2004
Akku'yla tanıştığımda nezaretteydim.
HAPİSHANE ARKADAŞI
7 Ağustos akşamıydı.
Bütün gece nezaretteydik.
Planı işler sakinleşene kadar hapiste kalmaktı.
Bana böyle söyledi.
Bir anlaşmazlığı çözmek için içeri atıldığını söyledi.
Kuzeni Dangrya'yla bir planı vardı.
"Dangrya aralarından birini öldürüp tutuklanacak." dedi.
"Dangrya içeri atılınca ben çıkıp diğerini öldüreceğim.
Rakiplerimizin işi bitecek ve özgür olacağız."
Anladık.
Birkaç gün hapiste kalıp ortalık sakinleştiği zaman
dışarı çıkacak, hayatı yine bize zindan edecekti.
Kefaletle çıkabileceğini düşünmek
bizi bütün gece uyutmadı.
Kadın erkek, çoluk çocuk
çatılarda oturduk.
Düşüncelerimizi paylaştık.
Ne olacak?
Birisi "Onu görürsek
acı biberle saldıralım." dedi.
Bir başkası "Çok korkuyorum." dedi.
Olumlu düşüncelerimiz yoktu.
Sadece olumsuz şiddet düşünceleri vardı.
Fakat kendimizi buna vermiştik.
Dönüp dolaşıp aynı şeyleri konuşuyorduk,
bir sürü belirsizlik vardı.
Tüm gün, tüm gece onu nasıl öldürebileceğimiz üstüne
kafa yorduk.
Sonra gazetede fotoğrafı çıktı,
altında da bir yazı vardı.
"Akku, 13 Ağustos'a kadar polis gözetiminde."
Yani 13 Ağustos'ta mahkemesi vardı.
Bir şeyi iyice anlamıştık.
Buraya kadar. Bu son şansımız.
Kefaletle çıkarsa kesin ölürüz.
Serbest kalırsa Tanrı yardımcımız olsun.
Kasturba Nagar yok olurdu.
Kadınlar "Yaşamasına izin veremeyiz" diye karar aldı.
12 AĞUSTOS 2004
12 Ağustos gecesi boyunca bunu nasıl yapacağımız üstüne
kafa yorduk.
Mahkeme binasının içini, nasıl getirileceğini biliyordum.
Oturduk, mahkemeye giriş çıkışlarımızı planladık.
Tek planlayıcı ben değildim.
Plan yapan çok kişi vardı,
cinayet planları yapıyorlardı.
Bu bir ölüm kalım meselesiydi.
Karma'dan kimse kaçamaz,
ister oğlum, ister torunum, ister başkası olsun.
Keçi, çocuğu için ne kadar dua edebilir?
Yavrusu mezbahaya gittiği zaman
hiçbir dua onu kurtaramaz, hiçbir dua işlemez.
Şimdi Akku'nun mezbahada randevusu vardı.
13 AĞUSTOS 2004
O gün, sabahın erken saatlerinde, Chota Yadav mı ne haltsa,
bana gelip, "Efendim, Akku bugün mahkemeye çıkıyor" dedi.
"Sizden duruşmasına katılmanızı rica ediyorum."
YADAV AİLESİNİN ESKİ AVUKATI
"Tamam, giderim" dedim.
Kıdemsiz birini göndereceğimi düşündü.
Israrla "Efendim, muhakkak gidin" dedi.
"Kefalet isteyin ama parayı vermeyin" dedi.
Kafam karıştı, nedenini sordum.
"Efendim,
Akku'yu öldürmeyi planlıyorlar" dedi.
Bölgemizde bir imalat atölyesi var.
Kayınpederimin evinin karşısında.
Metal parçalarından silahlar yapıldı,
eski silahlar bilendi.
Sonra bazıları taksiye binip gitti, bazıları tuktuka bindi,
kimisi yürüdü, kimisi otobüse bindi.
Ama evlerinden ayrıldıklarında kararlarını vermişlerdi.
Ya o ya biz.
Herkes gidiyordu, aralarına katıldık.
YADAV CİNAYETİ ZANLISI
Kardeşlerim adliyeye gitmememi söyledi,
"Uzaktan izleyip sağ salim eve dönerim" dedim.
Nasıl olacağını görmek istiyorduk.
Kesin kararlarını verdikleri zaman onlara katılmam gerektiğini düşündüm.
KASTURBA NAGAR SAKİNİ
Bana da işkence etmişti, o yüzden seyirci kalmayacaktım.
Gitmem gerekiyordu, gittim.
İşlerini bitirdiler, yemekle uğraşmadılar
ve önceden ayarlandığı gibi
adliyeye gittiler.
Aileleriyle, çocuklarıyla hepsi adliyeye geldi.
O gün tüm Kasturba Nagar oradaydı.
Birkaçı aile mahkemesinde,
birkaçı orada, birkaçı burada, her yerdeydiler.
Ben aile mahkemesindeydim.
Diğerlerinin arasına karıştık.
Birlikte olduğumuzu kimse anlamasın diye.
Diğerlerinin arasına karıştık.
Avukat Surendra Gadling'le karşılaştım. Kendisi benim büyüğüm, iyi bir avukat.
Ona neler olacağını anlattım.
Bu aptallığa bulaşmamam için beni uyardı
ve uzak durmamı söyledi.
Yaşlı kadınlardan biri
sari'sinin içine taşlar saklamıştı
ve bluzunda toz biber taşıyordu.
Bana da biraz verdi.
"Sana doğru koşarsa üzerine bunu at" dedi.
Çok fazla acı biberimiz vardı.
Birisi "Burada!" derdi ve kadınlar ayaklanırdı.
"Hayır, başkasıymış."
ASHA BHAGAT'IN KARDEŞİ
Tekrar otururduk.
"Süre doldu. Gelmiyor" diye düşündük.
Getiriyorlar mıydı, getirmiyorlar mıydı?
Neredeydi? Merkez Hapishanesi mi? Polis karakolu mu?
Bir polis memuru bizi mahkeme salonuna götürdü.
Dört kişiydik.
Akku bana şöyle dedi,
"Ram, beraber kelepçelenelim."
Kabul ettim.
Beraber kelepçelendik.
Sağ elim, onun sol eline
kelepçelendi.
Beklemekten sıkılınca çay içmeye karar verdik.
Kapıda birkaç kadın oturmuş çay içiyordu.
Tam çaylarını içeceklerken
işte o zaman…
İçeri girdi, ilk kez herkesle göz göze geldi.
Bütün kadınlar çay içmeyi bıraktı.
Bazıları "Ben eve dönüyorum" dedi.
Korkuyorlardı.
Ama diğer kadınlar "Geri çekilmenin sırası değil" dedi.
"Ya ölürsün ya da öldürürsün."
Akku, herkesin orada olduğunu görünce
küstahça bıyığını düzeltti.
Alay eder gibi.
Bu bazılarını korkuttu.
Bazıları korkarak yüzlerini gizledi.
Ona görünmek istemediler.
Yaptığımız onca plana rağmen riski kimin alacağına karar vermemiştik.
Kiracısı tecavüze uğrayan kadınlardan biri
bastırılmış öfkeyle doluydu.
O anda Akku ona şöyle dedi,
"Dersini almamışsın.
Çıkınca seninle görüşeceğiz."
Kadın "Pezevenk!" diye bağırıp sandaletini adama fırlattı.
Ondan hemen sonra, kaos oluştu.
Kalabalık onu kovalamaya başladı.
Polis ne yapacağını bilemiyordu.
Kapıyı hızla kapattılar.
"Yoldan çekilin ve kapıyı açın!" diye bağırdık.
"Çekilin ve kapıyı açın!"
Kafesteki maymunlar gibi parmaklıkları sallıyorlardı,
tansiyon iyice arttı.
Başpolis yanımızdaydı. Giriş kapısını kapatıp bizi içeri aldı.
Orada dikilen iki kadın vardı.
Korkusuzca yüzümüze acı biber attılar.
Yüzümü koruyabildim, biber yere saçıldı.
Kadınlar kapıyı kırıp içeri daldı.
Ne avukat dinlediler ne polis ne de hâkim.
Dikkatleri sadece Akku'nun üstündeydi.
Etrafı tamamen sarılmıştı.
Sonra saldırdılar.
Kaçamadı. Koşamadı.
Çıkış yoktu. Kapana kısılmıştı.
Tüm ekibimiz izliyordu, donakaldık.
Birbiri ardına, hiç vakit kaybetmediler.
GÖRGÜ TANIĞI
Sürekli vurdular, hiç durmadılar, dinlenmediler.
Masanın üstünde cam vardı.
Kafasında kırdılar.
Dışarı çıktılar, taş getirdiler ve kafasını da ezdiler.
Bunu en az altı yedi kez yaptılar.
Kelepçeliydik.
Elimi çektim.
Sırtı dizlerime dayalıydı.
Üstümdeyken arkasına saklandım, orada da saldırdılar.
Elimi kurtarmak istedim.
Dikkatim onda değildi. Dikkatim elime odaklanmıştı.
Kendini korumak için elini her çektiğinde
ben de geri çekiyordum.
"Zaten ölecek. Elimi niye kaybedeyim ki?"
Kırık mahkeme salonu kapısından içerisi görülebiliyordu.
İçeriye bir göz attım ve bir çocuk gördüm.
13 AĞUSTOS'TA MAHKEMEDEYDİ
Elinde bıçak vardı.
Bıçak bükülmüştü.
Bir taşla düzleştirdi.
Saldırıya döndü.
Bıçağı kaburgalarına soktu.
Çıkardı, tekrar düzleştirdi.
Bıçak, kemikle karşılaşınca bükülüyordu.
Düzleştirip bıçaklıyorlardı.
Kalabalığın gürültüsü içinde
çığlıkları duyulmuyordu.
Her şeyi gözümde canlandırabiliyorum.
Kimin öldürdüğünü görmedim ama işin içinde kim var biliyordum.
Akku, "Buna pişman olacaksınız!" deyip duruyordu.
"Piç kurusu!" diyorlardı.
"Karmayla sonra yüzleşiriz.
Önce sen bir geber!"
Sonra…
Kulaklarını kopardılar.
Vücudunu parçaladılar,
mahrem bölgelerini bile.
Her yer kan içindeydi.
Kıymaya dönmüştü.
Cinsel organları da kesilmişti.
Kadınlar yaptı.
Hepsi öfkeden köpürüyordu.
Tecavüz ettikleri, işkence ettikleri…
Hepsi oradaydı.
Sonra kadınlar kendilerini gösterdi.
Saçları dağılmış, sari'leri toplanmış,
bluzları kaymış.
O an, kendilerini kaybetmişlerdi.
Kadın erkek, genç ihtiyar,
herkes onu öldürmek istedi.
Akku Yadav'ı erkekler öldürdü.
Arkadaşları öldürdü.
Hayatını birlikte geçirdiği insanların
ellerinde öldü.
Mahalle arkadaşlarının.
Çok fena dövdüler.
Hayatta olduğunu söyleyip devam ettiler.
Hayır, tam ölmemişti.
Cesedine bıçak saplamaya devam ettiler.
Kaos vardı, ortalık fena karışmıştı. Ölmüş müydü? Yaşıyor muydu?
Kimse ne olduğunu bilmiyordu.
İnsanlar panikledi.
Dağılıp her yere kaçmaya başladılar,
telaş içindeydiler.
Yedi numaralı mahkeme salonunun kapısı parçalanmıştı.
Her yerde kan vardı.
O gün topuklu giymiştim
ve topuklarımın altından
Akku Yadav'ın kanını akıyordu.
Hatırladığım tek his…
BAĞIMSIZ GAZETECİ
…et ve kan kokusu.
Bilirsiniz.
Cesedi, tanık kürsüsünün yanında duruyordu,
sanık da yanındaydı,
Ram Gedam,
orada saklanıyordu,
hâlâ cesetle kelepçeliydi.
Polis geldiğinde
"Beni salın. Eğer ölmediyse ben kesin öleceğim.
Ya geri dönerlerse?" dedim.
Sonra kelepçelerimi çıkardılar.
Onlara acıktığımı söyledim.
Bütün gün bir şey yememiştim. O yüzden bir tabak samosa söylediler.
Kan içindeydim ama ellerim temizdi.
samosa'ları yedim, biraz su içtim ve minibüste bir bidi tüttürdüm.
Son sınavdan sonra bir mutluluk yaşanır ya?
Özellikle de iyi geçmişse.
Ya da beklediğinden iyi geçmişse.
İnsanın içini bir huzur kaplar.
Benim ve hepimizin hissettiği buydu.
"13 Ağustos 2004'te Nagpur Bölge Adliyesi'nde
korkunç suçlu Akku Yadav'ın fakir ve işçi sınıfından
kadınlar tarafından linç edilmiş olması,
günümüz sisteminin yetersizliğini kanıtlamaktadır.
Soruşturma sırasında Hakikat Komisyonu
polisin sorumluluklarını yerine getiremediğini tespit etti.
Yargı ve yürütme de suçlu bulundu.
Bu olay söylenildiği gibi kast çatışması ya da çete savaşı sonucu değildir.
Herhangi bir radikal siyasal örgütün
işi de değildir.
Duyarsız, ön yargılı ve yozlaşmış bir sistem karşısında
adalete olan güvenini yitiren kadınlar,
Akku'nun zulmü tüm sınırları aştığında
nihayet adaleti kendi ellerine almaya karar vermişlerdir.
Bu olay mevcut sistem için bir uyarıdır.
İnsanlar bir noktadan sonra adaletsizliğe tahammül etmeyecek
ve adaletin yerini bulmasını beklemeyecektir."
Hakikat Komisyonu, Nagpur.
Gayrimeşru bir şeyi meşrulaştırmak zorunda kalıyoruz.
Yasa dışı bir şeyi.
Birini öldürmek hakkım değil.
Anayasaya aykırı. Adalete aykırı.
Bir grup insan suçluları bu şekilde cezalandırırsa
bence toplumsal düzenimiz çöker.
Halk neden birini öldürür?
Sana güveniyor olsalar yine de öldürürler mi?
Hükûmet ya da polis onlara garanti vermiş olsaydı
"Evet, şikayetinizi aldık" deselerdi
güvenimizi kazanmış olurlardı ve bu yaşanmazdı.
Tabii ki adalet sisteminin görevini yapmakta başarısız olduğu gerçeği
hâlâ yadsınamaz
ama bu azılı bir suçluyu linç edip öldürmemizi
yine de meşrulaştırabilir mi?
Başkomiser, başkomiser yardımcısı ya da Delhi Polis Teşkilatı,
bu kadınların yaşadıklarını anlasa böyle olmazdı!
Açlıkla ve dertleriyle nasıl ağladıklarını bilmiyorlardı,
bu açıdan bakabilselerdi
kendi ailelerindeki kadınları düşünürlerdi.
Kızları, anneleri, ablaları, eşleri yok mu?
Herkesin bir ailesi var!
Onların aileleri korunurken fakir aileler acı mı çeksin?
Adalet bu mu?
Bunlarla sadece fakirler yüzleşiyor, bu yüzden adaleti kendileri sağlıyorlar.
KUZEY NAGAR SAKİNİ
Silahlara başvuruyorlar.
Üst sınıfların arasında böyle bir şey yaşandığını gördünüz mü?
"Akku Yadav'ın öldürülmesinde senin parmağın var mı?"
İnsanlar bize bunu soruyor.
Bazıları bizi işe almayı reddediyor.
"Onlar katil, bize de zarar verebilirler" diyorlar.
O yüzden kovulduk.
Ailem beni hapisten çıkarmak için değerli eşyalarını
rehin vermek zorunda kaldı.
Kimse bize maddi destek vermedi.
Yardım feryatlarımızı kim duyacaktı?
Bir ihtiyaçları varsa kimden istesinler?
Kimden adalet istesinler?
Bir parça ekmek isteyebilecekleri biri bile yok. Bizi gören var mı? Duyan var mı?
Kim olduğumuz kimin umurunda?
Zaten fakirdik.
Bu davayla daha da fakirleştik.
İşlerimizi, fırsatlarımızı kaybettik.
Saygımızı ve imajımızı kaybettik.
Pek çok zorluk yaşadık,
sonra mahkeme ertelemeleriyle hayatlarımız raydan çıktı.
2005: 21 SANIKLA İLGİLİ İDDİANAME HAZIRLANDI
2008: DÖRT YIL SONRA… YADAV CİNAYETİ DURUŞMALARI HÂLÂ BAŞLAMADI
2012: SEKİZ YIL SONRA… YADAV CİNAYETİ DURUŞMASI HÂLÂ BAŞLAMADI
SEKİZ YIL SONRA BİLE DAVA UZATILIYOR
MAHKEME BU DAVADA TOPLAM 85 TANIĞI DİNLEYECEK
AKKU YADAV DAVASI BUGÜN GÖRÜLECEK
DURUŞMA 10 ŞUBAT 2012'DE BAŞLIYOR
SANIKLARDAN ÜÇÜ, TANIKLARDAN BİRİ ÖLDÜ
2014: AKKU YADAV CİNAYETİ İÇİN MAHKEME KARARI 10 KASIM'DA
AKKU YADAV CİNAYETİ İÇİN MAHKEME KARARI PAZARTESİ GÜNÜ
Ülkeyi sarsan Akku Yadav cinayeti davası
bugün sonuçlanacak.
Yedi kadınla birlikte 21 kişi suçlandı.
Üç sanık dava sürerken hayatını kaybetti.
Bu dava tüm dünyanın ilgisini çekti.
Tüm gözler mahkeme salonunda.
AKKU YADAV DAVASI HÜKMÜ
AKKU, 2004'TE ÖLDÜRÜLDÜ
10 Kasım, kızımın doğum günü.
"Baba, bugün gitme" dedi.
Duygusal bir olaydı.
Ağladım.
Çok yakınızdır.
Gitmeme izin vermek istemedi. Daha önce beni hiç durdurmamıştı.
İnsan merak ediyor, acaba kötü alamet mi? Kötü bir şey mi olacak?
10 KASIM 2014
Saat 16.00'da karar için içeriye çağrıldık.
Gergin bir şekilde oturduk
ve yargıç şöyle dedi.
"Gidin, serbestsiniz."
Serbest mi?
Bir anlığına donduk.
Hislerimizi ifade edemiyorduk.
Heykele dönüştük.
Koşmaya başladım.
Hâkimin beni serbest bırakmasına çok sevinmiştim.
Apar topar kendimi dışarı attım.
Adliyeden çıktım, ilk çıkan bendim.
Yargıç Suryavanshi
basın toplantısındaymış gibi konuştu.
Basına seslendi ve söylememesi gereken bir şey söyledi.
Sonuçta o da insan.
"Ne ekersen onu biçersin" dedi.
Sözleri böyleydi.
Savcılık dört görgü tanığının ifadelerini inceledi
fakat bulguları yetersiz kaldı.
Dolayısıyla tüm sanıkların suçsuz olduğuna karar verildi.
18 KİŞİ DELİL YETERSİZLİĞİNDEN YADAV DAVASINDA AKLANDI
GECİKEN ADALET, ADALET DEĞİLDİR
ADALET GECİKTİ AMA SONUNDA GELDİ
KARAR 10 YIL SONRA VERİLDİ
MAHKEMEYE GÖRE POLİSLER HAYDUTLA YAKINMIŞ
KALABALIĞIN KESİN BİR KİMLİĞİ YOK!
KASTURBA NAGAR KARARI KUTLUYOR
KASTURBA NAGAR SAKİNLERİ AKKU YADAV CİNAYETİNDEN
AKLANMAYI KUTLUYOR
Herkes masumsa Akku yaşıyor herhâlde.
Onu kimse öldürmemiş ya.
AKKU YADAV'IN ARKADAŞI
Tüm sanıklar masum bulundu, değil mi?
O hâlde onu öldürmedilerse Akku yaşıyor olmalı.
Adalete gelince…
Adalet hukuk sistemiyle yerini bulsaydı,
belki o zaman…
Belki burada bu hâlde oturmazdım.
-Adaleti tesis eden olmadı. -Bu mu adalet?
Savaştık ve kendi adaletimizi elde ettik.
Şekil değiştirmemiz gerekti.
Avukat, hâkim, savcı olduk.
Tamamen kendi içimizde!
Kendi başımızın çaresine baktık.
Nasıl bir adalet elde ettik?
Hayatlarını mahvettiği insanlar için
bugün bile adalet sağlanmadı.
Hayır. Akku'nun ailesi adalete kavuşamadı.
Gözaltında öldüğü için annesi desteği hak ediyordu.
AKKU YADAV'IN ARKADAŞI
Oğlu vahşice gözaltında öldürüldü, değil mi?
Devlet ona tazminat ödemek zorunda.
Akku'nun bütün günahları onunla beraber gömüldü.
Ölülere dava açamayız.
Ama mağdurlarına tazminat ödenmeli.
Bir şey almaları gerekmez mi?
Kaybettikleri itibarları mesela.
O günleri hatırlayınca hâlâ titriyorum!
-Hayatta olduğumuz için minnettarız. -Ne kadar acı çektik!
Anladınız mı?
-Çok acı çektim! -Çok acı çektim.
Bakmam gereken bir ailem vardı.
Kızım evlenecek yaştaydı.
Kızımı ondan saklamak zorunda kaldım.
Bir su tankına sakladım, onu Manakapur'da sakladım.
Kızlarımızı sakladık.
Korkumdan oğlumu eşinin ailesinin yanına yolladım.
Günlerce aç kalırdım.
Hayatımı cehenneme çevirdi.
Görüyor musunuz?
O günleri hatırlayıp da ağlamadan duramıyoruz.
O, Tanrı'nın evine asla giremez.
Lanet olsun ona!
Ruhu köpek gibi dolaşacak.
Asla huzur bulamayacak.
Her yıl 25 Aralık'ta
başıma gelenleri hatırlıyorum.
Ama sessizce içimde saklıyorum.
Acılarım düğüm gibi, sonsuza dek çözülmeyecek.
Hiç unutmuyoruz ki.
Mutlu hatıraları unuturuz ama üzücü olanlar iz bırakır.
Onları hep hatırlarız.
Gerçek nedir?
Sadece öfke, şiddet, cinayet ve tecavüz mü?
Bu kadar mı?
Peki ya tecrübelerimiz?
Ya yaşadıklarımız? Çektiğimiz zorluklar?
Yıllar sürdü yıllar.
İnsanların söyledikleri yayınlandı,
yaşananlar kaydedildi. Peki ya çektiğimiz acılar?
Her bir gün.
Her bir gün acı çektik.
Kelimeler yetmez.
Alt yazı çevirmeni: Çınar Tuncer