‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(วงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ ‪ได้ร่วมมือกันเพื่อช่วยเหลือคนในช่วงการระบาด)
‪(เก้าเรื่องราว เก้าอารมณ์)
‪(9 อารมณ์)
‪(กรุณา)
‪(ถ้าดินประคองและปกป้องต้นไม้ไม่ได้ ‪ก็ไร้ประโยชน์)
‪(ถ้าหัวใจเห็นอกเห็นใจและใส่ใจคนอื่นไม่ได้ ‪ก็ไร้ประโยชน์)
‪(ติรุกกุรัฬ-576)
‪(ศัตรู)
‪คนกลายเป็นพระเจ้าได้
‪มนุษย์กลายเป็นพระเจ้าได้
‪เมื่อเขาให้อย่างไม่มีเงื่อนไข ‪เขาสามารถกลายเป็นกษัตริย์ได้ตามสิทธิ์
‪เหมือนกับประโยชน์มากมายจากต้นกล้วย ‪เขาเป็นผู้พลีชีพในสังคมของเราได้
‪เหมือนเทียนที่ละลายอย่างไม่นึกถึงตัวเอง ‪เขาสามารถส่องแสงไฟได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
‪คนกลายเป็นพระเจ้าได้
‪อีกาสิบตัวเกาะอยู่บนต้นไม้
‪นายพรานยิงอีกาหนึ่งตัวตาย
‪- เหลืออีกาบนต้นไม้นั้นอีกกี่ตัว ‪- เก้าตัว
‪อีกาแค่ตัวเดียว ที่เหลือคงบินหนีไปใช่ไหม
‪จะมีอีกาอยู่สองตัว
‪ได้ยังไงล่ะ
‪ตัวหนึ่งนอนตาย ข้างๆ ก็จะเป็นอีกาอีกตัวใช่ไหม
‪นั่นไงเพื่อนรัก
‪ครูคะ หนูขอถามปริศนาด้วยได้ไหม
‪บอกมาเลย
‪"เขาจะขอให้หนูเล่นกับเขา
‪ถ้าหนูบอกว่าต้องทำงาน ‪เขาจะไม่สนคำแก้ตัวของหนู
‪เขาจะเล่นกับเด็กๆ ที่เด็กกว่าเขา
‪จู่ๆ เขาจะหายวับไปในอากาศ"
‪เขาเป็นใครคะ
‪ไม่รู้สิ มีใครรู้ไหม
‪- ใครเหรอ ‪- พระกฤษณะ
‪จริงด้วยสินะ
‪เธอนี่น่ารักจริงๆ เลย
‪มีอะไรไม่สบายใจ
‪เรื่องมันเกิดมาหกเจ็ดเดือนแล้ว
‪ผู้ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะพยายามด้วยซ้ำ
‪ฉันควรทรมานมากแค่ไหน ฉันทำงานหลายบ้าน
‪ฉันจะไม่ว่าอะไร ‪ถ้าเด็กที่น่าสงสารนี้เรียนเองได้
‪เธอต้องพึ่งครู
‪บอกคุณผู้ชาย ‪ให้หักค่าเล่าเรียนจากเงินเดือนฉันเลย
‪โอเค เข้าไปข้างใน ฉันจะชงกาแฟให้
‪มานี่ พอนนี
‪นี่คือปัญหาของพ่อแม่ของเธอ
‪เธอไม่ควรให้มันส่งผลกระทบกับการเรียนนะ
‪เขาไม่เข้าใจโจทย์เลขข้อนี้เลย
‪สอนเขาสิ
‪ทำไมเอาความกังวลของตัวเอง ‪มาเป็นภาระให้ลูกๆ
‪ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น
‪เดือนนี้ก็เงินไม่พอใช่ไหม
‪แล้วยังไง
‪อย่าให้สามีฉันเข้าไปยุ่งเรื่องนี้
‪อย่างกับว่านายของเธอ ‪เอารายจ่ายของเขาให้ฉันดูงั้นแหละ
‪นี่เป็นเรื่องระหว่างเธอกับฉัน โอเคนะ
‪ไปตากผ้าไป
‪ว่าไง ลูกรัก
‪ดูเหมือนลุงของสีมาจะเป็นเจ้าของ ‪หอจัดงานแต่งงานในมาดีพัคคัมครับแม่
‪เขาเสนอส่วนลด 50 เปอร์เซ็นต์
‪พ่อแม่ของเธอกำลังจะไปหา ‪เพื่อโน้มน้าวพ่อกับแม่ให้ตกลง
‪- อืม ‪- แม่หมายความว่าไง "อืม"
‪เราตั้งใจจะแต่งงานกันที่วัดในไมลาพอร์
‪และจัดงานเลี้ยงที่โรงแรมซาเวราใช่ไหม
‪แม่ ผมไม่อยากเปลี่ยนสถานที่
‪อย่าเอาตามความคิดพวกเขาเลยนะ
‪แม่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪โอเค
‪สีมากลัวพ่อแม่ของเธอมาก
‪ผมไม่อยากจุกจิกจู้จี้เหมือนเจ้าบ่าวส่วนใหญ่
‪เพราะแบบนั้นแหละ
‪เลยจะให้แม่เป็นลูกแกะบูชายัญเหรอ
‪ไม่ใช่แม่สักหน่อย
‪พ่อต่างหาก ขอให้พ่อโน้มน้าวพวกเขาหน่อยสิ
‪พ่อจะจัดการเรื่องนี้ได้สบายๆ เลย
‪แล้วก็… พวกเขาจะไปพรุ่งนี้ ‪ไม่ก็วันมะรืน
‪ฮัลโหล
‪ธินา
‪นี่
‪เปลี่ยนเสื้อก่อนใครจะเห็น
‪มีเสื้อสำรองไหม
‪เร็วเข้า
‪ทั้งสองคนมาที่นี่ทำไม มาก็ไม่มีประโยชน์
‪ให้พวกเขาลงป้ายหน้านะ
‪บอกฉันทำไม อย่างกับลูกจะฟังฉัน
‪ถ้าเขาถูกจับได้ ช่วยประกันตัวเขาทีได้ไหม
‪นี่เป็นการฆ่าโดยไตร่ตรองไว้ก่อน
‪การประกันตัวเขาเป็นไปไม่ได้เลย ‪ถูกตัดสินให้แขวนคอประหารอย่างเดียว
‪นายไปคุยกับเขา นายฆ่าเขาทำไม
‪ฉันบอกเขาว่าอย่าไปๆ
‪ทำไม
‪ฆ่าเขาทำไม
‪เก็บกดความโกรธไว้ทำไม
‪น้องชายที่ตายไปแล้ว
‪จะฟื้นกลับมาเหรอ
‪ฉันจะบอกพ่อแม่เขายังไง
‪ภรรยาของผู้ชายคนนั้น
‪ไม่ได้ตะโกนหรือร้องไห้
‪เธอไม่ได้หยุดฉันด้วยซ้ำ
‪เธอมองฉันอย่างกับเห็นผี
‪เธอจะจำหน้านายได้ไหม
‪เธอเห็นหน้าฉัน
‪แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอเห็นตัวฉันจริงๆ ไหม
‪แม่
‪เกิดอะไรขึ้นกับแม่
‪แม่รู้อะไรบางอย่าง
‪แต่ผมรู้ว่าแม่จะไม่บอก
‪แม่เห็นเขาใช่ไหม
‪ทำไมแม่ถึงเงียบ
‪ทำไม แม่
‪แม่พูดอะไรหน่อย
‪อะไรก็ได้
‪แม่ยังโกรธพ่ออยู่
‪เขาตายแล้ว แม่
‪อย่างน้อยตอนนี้แม่ก็ยกโทษให้เขาได้แล้ว
‪วรุณ
‪ธินา
‪จะไม่คุยกับผมเหรอ
‪ให้ตายเถอะ
‪เหมือนกับประโยชน์มากมายจากต้นกล้วย ‪เขาเป็นผู้พลีชีพในสังคมของเราได้
‪จะเงียบแบบนี้ไปตลอดเหรอ
‪ยาย
‪จะซ่อนอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
‪ไม่พูดงั้นเหรอ
‪ผมไม่อยากคุยกับคุณครับ
‪ผมอยากคุยด้วย พูดกับผมสิ
‪พูดมาสิ
‪คนกลายเป็น…
‪พระเจ้าได้
‪พระขันธกุมาร
‪คุณครับ เงียบๆ สักพักได้ไหม
‪จะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน
‪คุณครับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ
‪ผมยังบอกไม่ชัดเจนอีกเหรอว่า ‪ผมไม่อยากคุยด้วย
‪คน…
‪เหมือนกับประโยชน์มากมายจากต้นกล้วย
‪เชิญคุณถามต่อไป ผมจะไม่ตอบคำถามของคุณ
‪นี่คือเวลาที่คุณกลียดการถูกถาม ‪และเกลียดคนถาม
‪ไม่คิดอยากออกไปจากที่นี่ทันทีเหรอ
‪คุณทำแบบนั้นไม่ได้เหมือนกัน
‪คนกลายเป็นพระเจ้าได้
‪ทำไมโกรธแบบนี้
‪ทำไมโกรธแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้
‪บอกผมมา
‪ทำไมเดือดดาลรุนแรงแบบนี้
‪ผมเพิ่งฆ่าคนมาครับคุณ
‪เปรี้ยงเดียวเขาก็ตายเลย
‪ถ้าคุณเพิ่งทำอย่างเดียวกัน ‪คุณจะคุยอย่างร่าเริงเหรอ
‪ผมว่าคุณดูไม่เหมือนฆาตกร
‪คุณทำแบบนั้นทำไม
‪เขาบังคับให้ผมทำ
‪ชะตาเขาถูกกำหนดให้ตายด้วยน้ำมือของผม
‪เขามีทางเลือกเหรอ
‪ผ่านมาสามสัปดาห์แล้วตั้งแต่น้องชายผมตาย
‪เขาเป็นสาเหตุเดียว
‪ทั้งหมดนี้เพราะเงินกู้รัฐบาล
‪น้องผมติดสินบนก้อนโตกับทุกคน ‪ตามที่ผู้ชายคนนั้นบอกให้เขาทำ
‪เขาขายและให้อะไรก็ตามแต่ที่เขามี
‪เขาอยากปลดปล่อย ‪ครอบครัวเขาจากความทุกข์ยาก
‪เขาได้พยายามอย่างดีที่สุด
‪สุดท้ายที่เหลืออยู่คือความไว้ใจ
‪ผู้ชายคนนั้นทำลายความไว้ใจ
‪ผมไม่คิดว่าน้องชายของผมฆ่าตัวตาย
‪ผู้ชายคนนั้นรัดห่วงรอบคอน้องชายผมให้แน่น
‪เขาเตะม้านั่งจากใต้เท้าน้องชายของผม
‪ผู้ชายคนนั้นปัดม้านั่ง ‪ที่อยู่ใต้เท้าของน้องชายคุณออก
‪คุณทำกับเขาแบบเดียวกัน
‪ตาต่อตา ฟันต่อฟัน แบบนั้นเหรอ
‪ไม่ใช่ คุณกำลังโยนความผิดให้ผม
‪ผมไปขอความยุติธรรม ‪จากผู้ชายคนนั้นแล้วนะ
‪"ผู้ชายคนที่เชื่อใจคุณตายแล้ว ‪และเขามีครอบครัว"
‪ผมอยากเห็นความสำนึกผิด ‪เสียใจ หรือเห็นอกเห็นใจ
‪ในแววตาของคนที่มีส่วนกับการตายของเขา
‪คุณรู้สึกถึงมันไหม
‪ผมไม่เข้าใจ
‪ความเห็นอกเห็นใจ ‪สำนึกผิด เสียใจ แบบเดียวกัน
‪คุณรู้สึกถึงสิ่งเหล่านั้นไหม
‪คุณฆ่าผู้ชายคนนั้น
‪คุณคิดถึงครอบครัวของเขาไหม
‪งั้นใครจะชดใช้ให้กับการตายของน้องชายผมล่ะ
‪ผมไปถามเขา แล้วรู้ไหมเขาตอบว่าอะไร
‪"มีตั้งหลายคนที่เหมือนน้องชายคุณ ‪ไม่ใช่หน้าที่ของผมที่ต้องช่วยทุกคน
‪คุณร้องไห้เพราะเป็นน้องชายคุณ ‪และคุณห่วงใย
‪ทำไมผมต้องสนล่ะ"
‪แต่เรื่องนั้นก็ยังพออภัยได้
‪ท้ายที่สุดเขาบอกว่า
‪"คนขี้ขลาดแบบน้องชายของคุณ ‪ไม่มีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่
‪ถ้าเขาตายแล้วยังไง
‪ลืมเขาไปซะแล้วก้าวต่อไป"
‪จากวินาทีที่เขาพูดคำพวกนี้ออกมา
‪จนกระทั่งหัวของเขากระแทกพื้น ‪และเลือดสาดไปทั่ว
‪ผมควบคุมอะไรไม่ได้เลย
‪เขาคือเหตุผลสำหรับทุกการกระทำของผม
‪พ่อของคุณคงเคยตีคุณราวกับคุณเป็นเด็กๆ
‪ตะคอกใส่คุณ
‪เขาอาจเคยทำร้ายคุณ
‪เพื่อนๆ คงเคยทำร้ายคุณ
‪ขณะที่เก็บกดสะสมความรู้สึก ‪ของคนที่คุณพบเจอเอาไว้
‪คุณได้ให้รูปร่างแก่มัน
‪และคุณก็เจอชายแก่ที่ภาพตรงกับที่คุณคิดไว้
‪ผมเอง
‪ความเดือดดาล ความรุนแรง การแก้แค้น
‪คุณคงเก็บสะสมไว้หลายปี ‪ความรู้สึกที่มีต่อคนสิบถึงสิบห้าคนเป็นอย่างต่ำ
‪พอฆ่าผมแล้ว
‪คุณได้ยกโทษให้คนอื่นๆ ไหม
‪คุณได้ยกโทษให้พวกเขาไหม ธินา
‪คุณไม่ได้เกลียดร่างกายของผม ‪แต่เกลียดบุคลิกของผม
‪คุณไม่ได้ทิ้งผมไว้เบื้องหลัง ‪คุณแบกผมไปกับคุณด้วย
‪ผมไม่รู้ว่าคุณจะกำจัดผมได้ยังไง
‪แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น ผมจะเป็นเงาตามตัวคุณ ‪คุณรู้เรื่องนั้นดีอยู่แล้ว
‪จากมุมของคุณ คุณเลือกฆ่าผม
‪ถ้าคุณเป็นผม คุณจะทำยังไง
‪ลองคิดดู
‪คนดีที่ทำตัวเป็นแบบอย่างที่สมบูรณ์แบบ ‪จะกลายเป็นรูปปั้น สัญลักษณ์แห่งความเคารพ
‪หัวใจที่เบ่งบานด้วยความรักและห่วงใย ‪คู่ควรกับดอกไม้เกินกว่าจะเปรียบเทียบได้
‪เมื่อเขาแบกรับโลกไว้บนบ่า ‪เขาถูกเชิดชูว่าเป็นผู้นำประเทศ
‪หัวใจที่แสนบริสุทธิ์ ‪กลายเป็นศาลแห่งเทพเจ้าได้
‪คนกลายเป็นพระเจ้าได้
‪แม่ครับ
‪คุณป้าคะ
‪คุณป้า ไปเถอะค่ะ ไปกับหนู
‪ไปค่ะ
‪- เขากำลังจะไป มัลลี ‪- เขาจะพาลูกเมียไปด้วยไหม
‪- หรือพวกเขาจะไปจากที่นั่น ‪- ฉันจะจัดการเอง เธอดูแลตัวเอง
‪- ไม่ต้องกลัว ‪- จะทำยังไง…
‪- แป๊บนึง ‪- ดูแลตัวเองนะ หลานชาย
‪อย่าเพิ่งวาง
‪นี่เงินแล้วก็ตั๋วรถไฟ นายไปก่อน
‪มัลลีกับลูกจะตามไปทีหลัง
‪- ใครอยู่ในสาย ‪- มัลลี
‪ลูกของเราเป็นไงบ้าง
‪ก็สบายดีน่ะสิ
‪คุณเป็นไงบ้าง
‪ยังมีเวลาไปขึ้นรถไฟ
‪โดไรเอาเงินให้คุณแล้วใช่ไหม
‪ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมตัดสินใจแล้วถูกหรือผิด
‪ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ
‪หมายความว่าไง
‪ฮัลโหล
‪ทีนี้จะเลื่อนงานแต่งงานออกไปอีกกี่วัน
‪เมื่อเกิดเรื่องเศร้าแบบนี้
‪ควรจัดงานมงคลตามมาเร็วๆ
‪ต้องเอานี่ไป…
‪แม่จะไปไหน
‪ไปวัด
‪คุณไม่ควรไปวัดนะ สาวิตรี
‪- แม่ ‪- หนูจะไปกับคุณป้าค่ะ
‪ฉันไม่อยากให้ใครไปด้วย เดี๋ยวฉันมา
‪ดูเหมือนว่าเธอออกไปวัด
‪นายควรทำแบบนี้เหรอ คิดดีๆ
‪โอเค
‪อย่าทำเลย ธินา
‪คุณคือพระเจ้าองค์ที่ควรอภัยให้ผม
‪การยกโทษจากคุณจะพอแล้วสำหรับผม
‪ผมพร้อมจะลงนรกทุกขุม
‪ไม่ว่าจะถูกลงโทษแบบไหน ผมจะยอมรับ
‪สามีของฉัน…
‪น่าจะช่วยน้องชายของคุณได้
‪แต่ถึงเขาจะช่วยเหลืออะไรไม่ได้
‪อย่างน้อย…
‪เขาควรให้ความมั่นใจกับน้องชายคุณ
‪จริงอยู่ เขาไม่ได้ทำแบบนั้น
‪น้องชายของคุณก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าตัวตาย
‪ด้วยเหตุผลนั้น
‪คุณไม่จำเป็นต้องตามสามีฉัน ‪และเข้ามาในบ้านของเรา
‪หรือเขาไม่จำเป็นต้องเอะอะโวยวาย ‪และต่อว่าคุณแบบนั้น
‪ต่อให้เขาพูดแรงๆ คุณก็น่าจะอดทน
‪โดยไม่เป็นแบบนั้น…
‪ทั้งหมดนี้เป็นเพราะการโต้เถียงโง่ๆ
‪ฉันหยุดพูดกับสามีฉันมาสิบปี
‪ฉันเป็นคนที่ฆ่าสามีฉันเอง
‪ฉันน่าจะโผล่เข้าไปในห้องทันทีที่ฉันได้ยินเสียง
‪และพูดกับพวกคุณทั้งคู่ ‪ฉันน่าจะหยุดเรื่องทั้งหมดนี้ได้
‪ในเมื่อฉันไม่ได้ทำสิ่งที่ควรต้องทำ
‪ฉันจะอภัยหรือลงโทษคุณได้ยังไง
‪ฉันไม่มีสิทธิ์นั้น
‪ร่างกายของคุณ
‪คืออะไร
‪จิตใจของคุณคืออะไร
‪เหมือนดอกไม้ตูมแรกแย้ม
‪แต่เช้าตรู่
‪เหมือนดอกไม้เหี่ยวโรย
‪ในยามค่ำ
‪ฝันต่างๆ เกิดขึ้นและจางหาย
‪หัวใจกระด้างเพราะอัตตาที่ไร้ประโยชน์
‪บัดนี้คุณมลาย
‪และถึงแม้จะมีความขัดแย้ง
‪โอ้ ชีวิตฉันหนอ
‪ร่างกายของคุณ
‪คืออะไร
‪จิตใจของคุณคืออะไร
‪เดือดดาลเหมือนระเบิดลูกไฟ
‪ที่กลิ้งไปบนลานหินอย่างหุนหัน
‪มันดับไปเพื่อปะทุแรงกว่าเดิมเหรอ
‪หรือเพื่อรับรู้ถึงความเมินเฉยของคุณ
‪เหมือนสายฝนปรอย ไม่สัมผัสที่ราบบนโลก
‪เหมือนความผิดพลาดเกินจะให้อภัย
‪ชีวิตนี้ได้แค่มอดไหม้ไปในความขัดแย้งเหรอ
‪โอ้ ชีวิตหนอชีวิต
‪ร่างกายของคุณ
‪คืออะไร
‪จิตใจของคุณ
‪คืออะไร
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ