NETFLIX PRZEDSTAWIA
TAMILSKI PRZEMYSŁ FILMOWY SIĘ JEDNOCZY, BY WESPRZEĆ MIESZKAŃCÓW PODCZAS PANDEMII.
9 HISTORII EMOCJE
NINE EMOTIONS
ŚMIECH
„DZIEŃ BEZ ŚMIECHU TO DZIEŃ STRACONY”.
LATO '92
OPARTE NA WYDARZENIACH
Z ŻYCIA PANA INNOCENTA VAREEDA THEKKETHALI
(AKTOR I POLITYK)
Oto moje rodzinne miasto.
Tu się urodziłem.
Tu dorastałem.
Tutaj zdzierałem łokcie i kolana.
Znam to miejsce od podszewki.
Skakałem do tej rzeki
i płynąłem aż do świątyni Ganeśy, by rozbijać kokosy.
Chatka starszej siostry Shanthi.
Stragan garbatej babci.
Ulubiona świątynia i inne popularne miejsca.
Zapach bryzy budzi uśpione wspomnienia.
Witamy.
Witam wszystkich.
„W imieniu wszystkich pragnę też gorąco powitać
pana Veluswamy'ego, aktora, który przyniósł sławę naszej szkole.
Pan Veluswamy ma świetne poczucie humoru i wywołuje salwy śmiechu.
Nie byłoby przesadą stwierdzić, że cięty dowcip i komizm
płyną w jego żyłach.
Nasz gość honorowy, który zasłużył się tamilskiej kinematografii,
otrzyma bukiet z rąk dyrektora szkoły”.
Dziękuję.
DOROCZNA UROCZYSTOŚĆ
„Pomimo napiętego harmonogramu
zaszczycił nas pan swoją obecnością
i wziął udział w obchodach stulecia.
Dziękujemy z całego serca.
Witam naszych absolwentów i ich rodziców, którzy przybyli na uroczyste obchody”…
Przepraszam, czy to pani Lakshmi?
Masz niezłą pamięć.
A gdzie jej rodzina?
Mieszka sama.
- A wnuki? - Litości! To stara panna.
„Pan Veluswamy zainauguruje uroczystość, zapalając nasz świecznik”.
„Uprzejmie proszę, by Król Komedii, pan Veluswamy,
wygłosił parę słów w związku z obchodami naszej setnej rocznicy”.
Witam wszystkich.
Dziękuję bardzo.
Usłyszeliście sporo faktów na mój temat.
Ale jeden z nich to zwykłe kłamstwo.
Usłyszeliście, że się tu uczyłem.
To nieprawda.
Ledwo przebrnąłem.
- Prędko! - Do swoich klas.
Dzień dobry, pani profesor.
Dzień dobry. Usiądźcie.
Dziękujemy.
Będę waszą wychowawczynią.
Gratuluję wszystkim, którzy zdali do dziewiątej klasy.
Za rok skończycie szkołę.
Muszę wiedzieć,
kto z was powtarza rok?
W porządku. Usiądźcie.
Czy ktoś powtarza dziewiątą klasę po raz drugi?
Dobrze. Usiądź.
W tym roku wszyscy powinni zdać.
Spotkają was niepowodzenia.
Ale nie przejmujcie się.
Liczy się włożony wysiłek, jasne?
- Zaczniemy dziś… - Psze pani, Veluswamy nie wstał.
Który to?
Dlaczego nie wstałeś?
Bo nie zimuję drugi czy trzeci raz,
tylko czwarty.
Wstałbym, gdyby zapytała pani o czwarty raz.
Trzymaj. Zanieś warzywa mamie.
Jak będziesz się gdzieś włóczył
i wrócisz późno do domu, to nici z obiadu. Pamiętaj!
Kupowanie warzyw rozwala mi dniówkę.
- Twój syn znów zimuje? - Jak zwykle.
Jak zaczynał szkołę, siedział w ławce z MGR-em.
MGR został premierem,
a jego syn nadal siedzi w dziewiątej klasie.
Cóż począć? Taki mój los.
- Znacie mojego brata Kandasamy'ego? - Jednooki Joe?
Właśnie. Załatwi mu robotę przy ważeniu herbaty na Cejlonie.
Ale najpierw musi ukończyć dziesiątą klasę.
Dlatego wciąż posyłamy go do szkoły.
Na co mi reformy Akbara, skoro mam odmierzać herbatę?
Facet wykopał stawy i zasadził drzewa, a potem wykorkował.
I co mi po tym?
Zapomnijmy o reformach.
Zwykła arytmetyka. Dwa plus dwa to cztery, cztery plus cztery to osiem.
Mam ważyć worki. Na co mi algebra?
To całe (a+b) do kwadratu?
Wiecie, na czym to polega.
Na przykład taki dr Abdul Kalam.
Udowodnił, że nawet biedak może zostać prezydentem Indii.
Drugi przykład.
Sprzedawca herbaty na dworcu został naszym premierem.
To nie znaczy, że każdy może być prezydentem czy premierem.
Tym rządzi przeznaczenie.
Racja, panie wąsaczu?
Winę za moje złe wyniki w nauce ponosi moje przeznaczenie.
Opowiem wam całą historię.
PRZYSTANEK
O kurde! Fuj!
Ale smród. Żołądek mi się wywraca.
Beczka z ludzkimi odchodami.
Ma pachnieć jak fiołki?
Dokąd je wiozą?
- Widzicie to wzgórze? - No.
Po drugiej stronie jest wielki ściek.
Tam to spuszczają i posypują sproszkowanym wapnem z muszli.
Ale po co?
Sproszkowane wapno zamienia odchody w nawóz.
Nawożą nim pola uprawne.
Stary, niezłe mango.
To drzewo naszego nauczyciela matmy, Krishny Iyera.
Pewnie leniuchuje w ogrodzie.
Sprawdź sytuację.
Nikogo tu nie ma.
Jakaś staruszka suszy poppadomy.
Orient!
Walnąłeś ją w czaszkę!
- Krew mi leci! - W nogi!
Co za debil to zrobił? Ambujam!
Ktoś urządził na mnie zamach!
Szybko!
Co ty tu robisz?
Aua!
Hej! Ty draniu!
Jakieś zbiry rozbiły głowę mojej mamie.
Psiakrew! Żyje?
Nędzna gnida! Gnój!
Szubrawiec!
MATEMATYKA - NIEDOSTATECZNY
Pan Krishna Iyer kazał mi powtarzać dziewiątą klasę.
Kto by przewidział, że staruszka będzie suszyć poppadomy w słońcu akurat,
gdy rzuciłem kamieniem?
Jak mówiłem, to przeznaczenie.
Rok później też mnie prześladowało.
Brachu…
Hej! Murugesan!
- Nowe buty? - Tak, stary.
Chodź no tu.
Twój stary tarza się w forsie.
Dobrze leżą. Pokaż.
Zdejmij i podaj mi.
Elegancki, co nie?
- Nie daj mu! - Podaj do mnie!
- Idźcie do klasy. - Kopnij porządnie.
- Podaj, brachu. - Odbierze go.
- Daj mnie. - Kopnij tutaj.
- Tutaj! - Do mnie, stary.
- Idzie po niego. - Podaj do mnie.
- Do mnie. - Bokiem.
Hej!
Kurde!
Nie odpuszczaj, stary!
- Auć! - Łap!
Gdzie się wszyscy podziali?
Co to za nauka bez zabawy?
Dzieci muszą się wyszaleć.
To był niewinny kawał.
Zasłużyłem na tak surową karę?
HISTORIA - NIEDOSTATECZNY
Rok później spotkała mnie jeszcze gorsza kara.
W naszej szkole zjawił się nowy nauczyciel, pan Shanmugam.
Słynął z wypasionych bicepsów i zabójczego wzroku.
Powinien trenować zapaśników, a nie uczyć w szkole.
Nadaliśmy mu odpowiednie przezwisko.
Zgadnijcie jakie.
Sandiyar „Narwany” Shanmugam.
Podczas jego lekcji
panowała cisza jak makiem zasiał.
Wreszcie zjawił się szef.
Witam pana! Zapraszam do środka.
Zapraszam.
- Przepraszam. - Nie.
Nie musisz okazywać mi szacunku.
Rodzice nauczyli mnie szanować starszych,
dlatego się przed tobą ukłoniłem.
Proszę wejść i usiąść.
Rodzice nauczyli mnie stawiać starszych na piedestale.
Proszę łaskawie stanąć na biurku.
- Nie. - Bardzo proszę.
- Nie… - Właź, cholerny wieprzu!
No już! Zjawiasz się, gdy zechcesz. Masz nas za swój harem?
Eksperyment z kotem Schrödingera.
Ty, świński ryju. Wytłumacz go klasie.
No więc… Eksperyment…
Właź na ławkę.
Wielu uczniów w klasie znało odpowiedź.
Ale on nigdy ich nie wywoływał.
Uwziął się na mnie.
Na dodatek nikt nigdy nie widział, żeby się uśmiechał.
Poza mną.
Uśmiechał się, gdy flirtował z panią Radhamani.
Jak zwykle.
Humor coś panu dopisuje.
Panu Shanmugamowi zebrało się na żarty.
Połóż książki na biurku.
Pan Shanmugam i komedia?
- Tragedia! - Chwila…
Czasem można się zabawić. Proszę się nie czepiać.
Już ja się z tobą policzę.
„Zakohany krul Narwany Shanmugam”.
„Plus krulowa Radhamani”.
„Narwamani”.
TOALETA
Co to za „Zakohany krul”?
Jakiś „mistrz” ortografii.
Ciekawe, co za świr to nabazgrał.
Nie da się zmyć wodą.
Dzień dobry.
Nie przejmuj się.
Jakiś durny kretyn to nabazgrał.
Odpowiedzialny za ten niecny czyn powinien ponieść karę.
Bezczelny typ!
Ty, Narwamani przyszedł.
- Coś was bawi? - Nie, profesorze.
Ze mnie się śmiejecie?
Czyżbym nie miał na sobie ubrań?
Patrz, gdzie jedziesz.
Pęczek szpinaku poproszę.
- Ile? - Narwamani!
Narwamani!
Hej, Narwamani!
Hej! Kto to powiedział?
Pokażcie się, jeśli macie odwagę, gnoje!
Wyłaźcie!
Nic z tego, Thangarasu.
Moja córka ma 30 lat.
Miałaby poślubić 45-latka? Czy to przystoi?
Jakby było mało, że Mars jest w nieprzychylnej pozycji.
Pan młody ma być wysoki, przystojny,
wykształcony i zamożny.
Do tego ma też być młody.
Skąd takiego wytrzasnę? Przyjdzie mi rzucić robotę.
Nie mogę się pogodzić z taką różnicą wieku.
- Proszę się z nim spotkać. - Może…
Zróbmy coś z przezwiskiem, które do mnie przylgnęło.
- Siadaj. - Wrócę…
- Proszę mnie wysłuchać. - Dokończymy to.
Siadaj.
Siadaj, mówię.
Przepraszam.
- Nie teraz. - Moja saszetka.
Dobra.
Trzeba coś zrobić z tym przezwiskiem.
Całe miasteczko woła na mnie „Narwamani”.
Wstyd. Gdzie się nie ruszę.
Pani Radhamani tonie we łzach i mówi, że chce się zabić.
Trzeba coś z tym zrobić.
- Nie miałem złych zamiarów… - Znam sprawę.
Jakiś łajdak wykręcił ten podły numer.
Nie wiem, co z tym zrobić.
Mamy 300 uczniów. Jak znaleźć winnego?
Mam pewien sposób.
Jedno jest pewne. Debil nie zna się na ortografii.
I co z tego?
Zróbmy dyktando wszystkim od piątej do dziesiątej klasy.
Wyłapiemy tego, który popełni te same błędy.
Król Lew.
Król królów.
Ukochany Pan Kryszna.
Królowa Saby.
Zakochany kundel.
KRUL KRULUW KRULOWA SAPY
ZAKOHANY KÓNDEL
Zakochany kundel.
Król i królowa w lektyce…
Pisz.
Właź tu.
Mam winowajcę!
Domyślałem się, że to sprawka tego łotra.
Te same błędy i ten sam charakter pisma.
Zawiesił mnie na trzy miesiące.
Kiepsko mi szło, nawet gdy uczęszczałem cały rok.
Co dopiero z trzymiesięczną przerwą.
Kolejny zaprzepaszczony rok.
Ale ojciec uparł się, że skończę dziesięć klas
i wyjadę na Cejlon.
Wróciłem do szkoły.
Przekraczając po raz kolejny bramę szkoły,
coś sobie postanowiłem.
Już więcej nie zburzę marzeń swojego ojca.
Proszę pana.
- On jest braminem. - Wszedł na minę?
Pan młody należy do warny bramińskiej!
Co?
Ty mnie zrozumiesz. Pan młody jest braminem.
- Co takiego? - Braminem!
Nie słyszy pan, co mówię.
Uciszyłby pan tego psa.
Jak go odwiążę, to będzie biegał jak szalony.
Narobi wszystkim kłopotów.
Naznosi tu kotów?
Odwiąż tego kundla!
- Bardzo proszę. - Kawa.
Nic nie słyszę.
O co tyle hałasu, pieseczku?
Idź.
Won.
- Pan młody… - Co tak głośno?
To bramin.
Mów zwykłym głosem.
To bramin z osłabionym Marsem.
Cztery lata temu zakochał się i wziął ślub.
Biedak.
Trzy dni po ślubie
jego żona pośliznęła się w łazience. Śmierć na miejscu.
Rodzice latami szukali mu odpowiedniej żony.
Bezskutecznie.
Winę ponosi jego horoskop.
W końcu skontaktowali się ze mną. „Kasta jest nieważna.
Byle pochodziła z przyzwoitej rodziny”.
Pokazałem im zdjęcie i horoskop naszej nauczycielki.
Od razu im się spodobała.
Proszę mnie posłuchać.
Nie znajdzie pan lepszego kandydata na męża.
Nie ma co zwlekać. Zgadzamy się.
Ruszaj.
- Pójdę już. - Dobrze.
Kiedy tu będą?
Wygląda na to, że w środę.
Na Boga! Co za bałagan!
Hej! Zatrzymaj się!
- Nie uciekaj! - Mamo, zostaw go.
Stój, mówię!
Zatrzymaj się!
Wywrócił miskę i wylał maślankę na podłogę.
Jeszcze raz wejdzie do kuchni, to przerobię go na mielone.
- Maharadża! - Pozbądź się tego psa.
Zaczekaj!
Nie wygląda na miejscową rasę.
- Gdzie go pan kupił? - Nie kupiłem go.
Sam się przypętał.
Pewien ksiądz był tu przejazdem.
Z zagranicy. To jego pies.
Wabi się King.
- Czyli? - Maharadża!
- Tak się wabi? - Tak.
O rany.
Przeklęty cudzoziemiec wykorkował.
A pies wprosił się do nas.
Moja córka tylko raz wzięła go na kolana.
I od tego się zaczęło.
Niech go pan gdzieś wywiezie.
Cztery razy już próbowałem.
Wraca jak błyskawica.
Dwa razy dodałem mu trutkę do żarcia.
Bestia nawet tego nie tknęła.
Proszę nie mieć mi tego za złe.
Ale to nie moja wina, jeśli ten układ nie wypali.
To ortodoksyjni bramini.
Nie spodoba im się pies.
Od dziewięciu lat staram się zaaranżować ten ślub.
Jeśli pies to zaprzepaści…
- Rozumiem. - …już mnie pan nie zobaczy!
Boże! Aż tyle wydałeś?
Przy takim luksusie chętnie poleżę u ciebie w kącie.
Nawet na łańcuchu.
Osiem idli na śniadanie.
Wiadro zupy sambar.
Nie tknie lunchu bez przystawki z ryżu o smaku tamaryndowca.
To pies czy duch?
Czemu nie padł od jedzenia tylu różnych przypraw?
- Nic go nie powali. - Czyli duch.
A co na kolację?
- Wieczorami nie jada. - Bo?
Jest na diecie.
Całą noc robi obchód domu.
Myśli, kogo by tu ugryźć. Kto mu podpadnie.
Raz pożarł kurczaka sąsiadom.
Musiałem zapłacić odszkodowanie.
Poranny mleczarz?
Pies zrobił z niego miazgę. Policja musiała interweniować.
Teraz pijemy tylko czarną kawę.
Zgłoś do władz, że pies ma wściekliznę. Niech go usuną.
Lakshmi na to nie pozwoli.
To ona tak go rozpuściła.
Jeśli akurat nikogo nie gryzie,
to kładzie się po cichutku obok córki w łóżku.
To tym gorzej.
A jeśli położy się obok niej i jej męża?
Pierwsza noc poślubna będzie ostatnią.
Iyer, przestań krakać, bo rzucisz urok na te zaręczyny.
Głowa mi pęka, gdy o tym myślę.
Pan młody z rodziną przyjeżdżają w środę, by to sfinalizować.
Dyrektorze.
Mam pomysł.
- Jaki? - Napuścimy na niego drugiego psa.
Mamy takiego.
- Tak? - Wygląda jak wieprz, ale to pies.
Nasz Veluswamy.
Nie ma głowy do nauki,
ale celuje w koszmarnych kawałach.
Proszę mu to zlecić.
Dlatego spotykamy się na osobności?
- Tak. - Żaden kłopot.
- Poradzę sobie. - To nie takie proste.
Dam radę. Ten pies już do was nie wróci.
- To wszystko? - Tak.
- Ale coś za coś. - Czyli?
Muszę zdać do następnej klasy.
Od dziesięciu lat czeka na mnie robota na Cejlonie.
Marzenie mojego ojca.
Proszę przepchnąć mnie do dziesiątej klasy.
Dobra, załatwione.
Ale musi pan jeszcze wyłuskać dziesięć rupii.
Na co?
Za dwie rupie od łebka
łatwiej namówię chłopaków.
Jaki masz plan?
Rzeka sporo przybrała.
Sam pan widzi.
Jeśli popada, przybierze jeszcze bardziej.
Rozlewisko przy świątyni Śiwy jest wartkie i głębokie.
Popłyniemy łódką na drugi brzeg. Pies nie da rady tu wrócić.
A tam są sami rolnicy.
Jakoś sobie poradzi.
Bez ryżu o smaku tamaryndowca…
Tamaryndowca?
Nieważne.
Przyjdź jutro wieczorem i zabierz psa,
gdy nauczycielka będzie w świątyni.
Jak się dowie, rozpęta się piekło.
- Rozumiesz? - Tak.
Szybciej.
Na szczęście śpi.
- Gdzie? - W swej królewskiej komnacie.
- Dobra. - Chodźcie.
- Cudowne dekoracje, prawda? - Zwłaszcza sari i papuga.
Gdy nie ma cię przy mnie…
Do jutra!
To nie istnieję…
Maharadża!
Przyniosłam ci twój ulubiony ryż ze świątyni.
Zmieniam swoją drogę…
Appa, gdzie nasz król?
Co ja tam wiem o królach czy królowych?
Pewnie poluje na kury czy prosiaki.
Sztuka odmieniła moje życie…
King!
Pospieszcie się.
Tyle harówki za jedną rupię?
Daj mi dwie.
Dźwigamy tygrysa? To tylko pies.
Już tu są.
Witamy.
- Vanakkam. - Witamy.
Ostrożnie.
- Kawa, proszę. - Niech ostygnie.
Znów ten smród.
Zatkajcie nosy.
- To sraka z całej wioski. - Trzymajcie kosz.
Łapcie cholernego psa!
- Schwyć obrożę! - Wymknął się!
Łapcie go!
Za nim! Zasuwajcie!
Ruchy, złapię go.
O kurde!
Łapcie go!
Ratujcie kundla, jeszcze tu utonie.
Dopłacę wam dwie rupie.
Nawet za sto nie ma mowy. Sam go ratuj.
- Jeśli utonie, wsadzą nas do ciupy. - Spadaj.
- Co teraz? - Nie wiem.
Wyciągnijcie go.
Dzięki Bogu.
Czuję ulgę.
Młodzi przypadli sobie do gustu.
Obie rodziny są zadowolone?
Moja żona ma jeden warunek.
Sprząta dom co najmniej dziesięć razy dziennie.
Dlatego wszystko wygląda jak nowe.
Chciałaby, by jej synowa była taka jak ona.
I okazało się, że tak właśnie jest.
Hej! Dokąd biegniesz?
Łapcie go!
- Łapać go! - Ruchy!
- Nie dajcie mu uciec! - Nie dam rady, spadaj!
Czemu nam uciekasz?
Jeśli się wymknie, to po nas!
Łapcie kundla!
A gdzie pies?
Pies?
Na co czekamy? Pora wymienić się owocami.
OCENA - 0/100
W końcu przeznaczenie…
przywiodło mnie tutaj.
Proszę o wybaczenie.
Moja durnota zrujnowała pani życie.
To nie była celowa zdrada.
Proszę mnie nie przeklinać.
Cieszymy się z twojego sukcesu.
Cztery razy nie ukończyłeś dziewiątej klasy
i opuściłeś wioskę.
A jednak zostałeś celebrytą.
Proszę o błogosławieństwo.
Powiem ci tylko…
że ten smród…
do dziś czuć w naszym domu.
Napisy: Ewa Nowicka