‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(วงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ ‪ได้ร่วมมือกันเพื่อช่วยเหลือคนในช่วงการระบาด)
‪(เก้าเรื่องราว เก้าอารมณ์)
‪(9 อารมณ์)
‪(หรรษา)
‪(เสียงหัวเราะ ‪"หนึ่งวันที่ไม่มีเสียงหัวเราะเป็นวันที่ไร้ค่า")
‪(หน้าร้อน 92)
‪(สร้างจากเรื่องจริง)
‪(จากเหตุการณ์ในชีวิตจริงของ ‪คุณอินโนเซนต์ วารีด เธคเคธาลา)
‪(นักแสดงและอดีตสว.)
‪นี่คือบ้านเกิดของผม
‪ผมเกิดที่นี่
‪ผมโตที่นี่
‪ผมเล่นจนมือเข่าถลอกปอกเปิก
‪ผมรู้จักสถานที่แห่งนี้ทุกซอกทุกมุม
‪ผมจะกระโดดลงในแม่น้ำสายนี้
‪ว่ายน้ำจนสุดทางเพื่อไป ‪กะเทาะมะพร้าวที่วัดพระพิฆเนศ
‪บ้านหลังคามุงจากของพี่สาวศานติ
‪ร้านขายของทอดของคุณยายหลังค่อม
‪วัดโปรดของเรา ‪และสถานที่ยอดนิยมทั้งหลาย
‪กลิ่นของสายลมนี้ ‪ปลุกทุกความทรงจำของผมที่หลับใหลให้ตื่น
‪สวัสดีครับท่าน
‪ขอต้อนรับทุกท่านอย่างอบอุ่นค่ะ
‪"ขอแนะนำศิษย์เก่า ‪ที่สร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนของเรา
‪ฉันขอเป็นตัวแทนทุกคนต้อนรับคุณวีลัสวามี"
‪"คุณวีลัสวามีมีอารมณ์ขันอย่างมีไหวพริบ ‪ที่ทำให้เราหัวเราะงอหาย"
‪"การที่จะบอกว่าไหวพริบและอารมณ์ขัน ‪ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดในตัวเขา
‪ก็ไม่ได้เยินยอเกินจริงเลย"
‪"แด่แขกผู้ทรงเกียรติของเรา ‪ที่สร้างผลงานยิ่งใหญ่ในวงการภาพยนตร์ทมิฬ
‪ฉันขอเชิญครูใหญ่มอบช่อดอกไม้ให้เขาด้วยค่ะ"
‪ขอบคุณครับ
‪(งานชุมนุมประจำปี)
‪"แม้ว่าคุณจะยุ่งมาก
‪การที่คุณสละกำลังและเวลา ‪เมื่อมาร่วมงานเป็นเกียรติในงาน
‪และเป็นส่วนหนึ่งของงานฉลอง 100 ปี
‪เราขอขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ"
‪"ฉันขอต้อนรับศิษย์เก่าและผู้ปกครอง ‪เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของช่วงเวลาที่น่าภูมิใจนี้"
‪นั่นคุณลักษมีไม่ใช่เหรอครับ
‪ไม่เลวเลยนี่ ความจำยังดีเยี่ยมชัดเจน
‪แล้วครอบครัวเธอล่ะ
‪เธออยู่คนเดียว
‪- หลานล่ะ ‪- ให้ตายเถอะ เธอเป็นสาวโสด
‪"ฉันขอเชิญคุณวีลัสวามีเปิดงานนี้ ‪ด้วยการจุดตะเกียงค่ะ"
‪"ฉันขอเชิญคุณวีลัสวามี ราชาวงการตลก
‪กล่าวอะไรเล็กน้อย ‪เรื่องงานฉลอง 100 ปีของเราค่ะ"
‪สวัสดีทุกคน
‪ขอบคุณมากครับ
‪คุณผู้หญิงพูดความจริงหลายอย่างเกี่ยวกับตัวผม
‪แต่มีอย่างหนึ่งไม่ใช่เรื่องจริงเลย
‪เธอบอกว่าผมเรียนที่นี่
‪ผมไม่ได้เรียนเลย
‪ผมต้องทุ่มเทจนสมองช้ำแค่พอให้ผ่าน
‪- ไปๆ ‪- วิ่งไปเข้าห้องเรียน
‪อรุณสวัสดิ์ คุณครู
‪อรุณสวัสดิ์ นั่งลงๆ
‪ขอบคุณ คุณครู
‪ปีนี้ครูเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอ
‪ยินดีด้วยสำหรับนักเรียนทุกคน ‪ที่ได้เลื่อนชั้นขึ้นมาม.3
‪ปีหน้าทุกคนจะจบการศึกษาจากโรงเรียนนี้
‪สิ่งที่ครูอยากรู้คือ
‪มีกี่คนที่ปีที่แล้วสอบไม่ผ่านม.3
‪โอเคๆ นั่งลง
‪มีใครที่ซ้ำชั้นม.3 สองรอบไหม
‪โอเค นั่งลง
‪ปีนี้ทุกคนควรทำผลการเรียนให้ดีเยี่ยม
‪พวกเธอจะเจอความล้มเหลว
‪แต่ไม่เป็นไร
‪สิ่งสำคัญคือการที่ ‪เราพยายามและทำให้สำเร็จ โอเคนะ
‪- งั้นวันนี้ ก่อนอื่น… ‪- ครูครับ วีลัสวามีไม่ได้ยืนขึ้น
‪วีลัสวามีคือใคร
‪ทำไมเธอถึงไม่ยืน วีลัสวามี
‪ครูถามว่าใครซ้ำชั้นสองหรือสามครั้งให้ยืนขึ้น
‪ผมซ้ำชั้นนี้มาสี่ปีแล้ว
‪ผมว่าผมจะยืนถ้าครูถามถึงครั้งที่สี่
‪นี่ เอาผักถุงนี้ไปให้แม่
‪ถ้าแกมัวไปเดินเล่นเสียเวลา
‪กลับบ้านช้า แกอดกินข้าวเย็นนะ จำไว้
‪ถูกใช้ให้ไปซื้อผักนี่ทำกิจการฉันวุ่นวายหมด
‪- ปีนี้ลูกชายสอบตกอีกแล้วเหรอ ‪- เหมือนเดิม
‪ตอนที่เขาเข้าเรียนประถมหนึ่ง ‪เอ็ม.จี. รามจันทรันนั่งข้างเขา
‪เขากลายเป็นมุขยมนตรี
‪ลูกชายเขายังเรียนไม่จบม.3 เลย
‪ทำไงได้ล่ะ โชคชะตาฟ้าลิขิต
‪- จำกานดาสมี น้องชายฉันได้ไหม ‪- โจตาเดียวนั่นน่ะเหรอ
‪คนนั้นแหละ เขาหางานให้ลูกชายฉัน ‪ไปชั่งใบชาที่ศรีลังกา
‪แต่จะมีคุณสมบัติไปทำได้ ‪เขาต้องผ่านม.4 ก่อน
‪เพราะแบบนี้เราถึงยังส่งเขาไปโรงเรียน
‪ถ้าจะไปทำงานชั่งชา ‪ทำไมนายต้องรู้เรื่องปฏิรูปอักบัรด้วย
‪ผู้ชายคนนั้นตายหลังจากขุดทะเลสาบ ‪และปลูกต้นไม้ตามถนน
‪ผมได้ประโยชน์ยังไงจากเรื่องพวกนั้น
‪ลืมการปฏิรูปพวกนั้นไป
‪คณิตศาสตร์เบื้องต้น สองบวกสองได้สี่ ‪สี่บวกสี่ได้แปด โอเค
‪ทำไมคนชั่งน้ำหนักของจะต้องรู้พีชคณิตด้วย
‪ทำไมต้องรู้เอบวกบีทั้งหมดยกกำลังสอง
‪คุณรู้เหตุผลสำหรับทั้งหมดนี้
‪หนึ่งคือดร.อับดุล กลาม
‪เขาแสดงให้โลกเห็นว่าผู้ชายที่เกิดมาจน ‪ก็ยังกลายเป็นประธานาธิบดีของอินเดียได้
‪คนที่สอง
‪พิสูจน์แล้วว่าคนขายชาที่สถานีรถไฟ ‪กลายเป็นนายกรัฐมนตรีของเราได้
‪แต่นั่นหมายความว่าทุกคนกลายเป็น ‪ประธานาธิบดีหรือนายกรัฐมนตรีได้เหรอ
‪มันขึ้นอยู่กับโชคชะตา
‪ว่าไง คุณหนวด
‪ผมไม่ได้สอบตกเพราะผมไม่ได้เรียน ‪ผมแพ้เพราะโชคชะตา
‪ขอผมเล่าปูมหลังให้ฟัง
‪(ป้ายรถเมล์)
‪เวรเอ๊ย อี๋
‪ทนกลิ่นนี้ไม่ไหวเลย ท้องไส้ฉันปั่นป่วน
‪รถบรรทุกคันนั้นขนขี้คน
‪คิดว่ามันจะกลิ่นหอมเหรอ
‪รถบรรทุกคันนั้นมุ่งหน้าไปไหน
‪- เห็นเทือกเขาตรงนั้นไหม ‪- เห็น
‪มีคลองใหญ่อยู่ด้านหลัง
‪พวกเขาจะเอาไปเททิ้งที่นั่น ‪และโรยปูนขาวเปลือกหอยทับ
‪ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ
‪ปูนขาวเปลือกหอยเปลี่ยนอึมนุษย์เป็นปุ๋ยธรรมชาติ
‪พวกเขาใช้ปุ๋ยธรรมชาตินั้นในทุ่งโล่ง
‪เฮ้ย ดูมะม่วงนั่นสิ
‪ต้นนี้อยู่ในที่ของครูกฤษณา ไอเยอร์ ‪ครูสอนเลขของเรา
‪ปาลากัตตู มาฐาวันคนนี้จะไปนั่งในนั้น
‪ดูซิว่าทางสะดวกไหม
‪ไม่มีใครอยู่ข้างใน
‪มีแค่ยายแก่คนเดียวตากข้าวเกรียบอยู่
‪ดูความเร็วเฟี้ยวของฉัน
‪นายทำกะโหลกยายแก่แตก
‪- หัวฉันเลือดไหล ‪- วิ่งให้ไวเลย
‪ไอ้เวรคนไหนทำ อัมบูจัมที่รัก
‪มีคนพยายามฆ่าฉัน
‪มาเร็ว
‪ทำอะไรตรงนั้นน่ะ
‪โอ๊ย
‪เฮ้ย ไอ้เวร
‪มีไอ้เลวทำหัวแม่ฉันแตก
‪เวร แม่คุณอยู่หรือตาย
‪ไอ้โง่ไม่ได้เรื่อง เวรเอ๊ย
‪ไม่ได้เรื่อง
‪(คณิตฯ - คะแนน ‪18/100 - ตก)
‪ครูกฤษณา ไอเยอร์ให้ผมซ้ำม.3 อีกปี
‪ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ยายแก่คนนั้น ‪กำลังตากข้าวเกรียบกลางแดดร้อนๆ
‪อยู่ตรงจุดที่ผมโยนหินลงไปพอดี
‪นั่นละสิ่งที่ผมเรียกว่า "โชคชะตา"
‪โชคชะตานั้นก็ไม่ปล่อยผมไป ‪ในปีต่อมาเหมือนกัน
‪เพื่อน…
‪นี่ มูรูเกซาน
‪- รองเท้าใหม่เหรอ ‪- ใช่ เพื่อน
‪มานี่มา
‪ดูเหมือนพ่อนายจะล่ำซำนะ
‪เข้ากับเท้านายดี ขอฉันดูหน่อย
‪ถอดมาแล้วเอาให้ดูดีๆ สิ
‪ดูดีใช่ไหม
‪- อย่าเอาให้เขา ‪- เอามาให้ฉัน
‪- เข้าห้องเรียนไป ‪- เตะแรงๆ เลย
‪- ส่งมาให้ฉัน ‪- เขาพยายามเอามันไป
‪- ฉันจัดการเอง ‪- เตะมาทางนี้
‪- เตะไปข้างนี้ ‪- ส่งมาให้ฉัน เพื่อน
‪- เขามาเอาแล้ว ‪- เพื่อน ส่งต่อมาให้ฉัน
‪- ส่งมาให้ฉัน ‪- ถอยไป
‪เฮ้ย
‪เวรแล้ว
‪จับไว้ก่อน เพื่อน อย่าปล่อยไป
‪- โอ๊ย ‪- เอาไป
‪หายไปไหนกันหมด
‪เรียนอย่างเดียวไม่มีเล่น ‪ไม่ใช่สิ่งที่เด็กๆ ต้องการ
‪เด็กๆ ต้องได้เล่นสนุกด้วย
‪ผมแค่แกล้งคนอื่นเล่นๆ
‪ผมสมควรโดนลงโทษรุนแรงแบบนั้นเหรอ
‪(ประวัติศาสตร์ - คะแนน ‪8/100 - ตก)
‪ปีถัดมา ผมถูกลงโทษแย่กว่านั้นอีก
‪ครูชานมุกัมคือครูคนใหม่ของโรงเรียนเรา
‪มีชื่อเสียงเรื่องแขนล่ำ ‪และหน้าตาที่ถมึงทึงใส่เราเสมอ
‪เขาน่าจะไปเป็นครูมวยปล้ำมากกว่า ‪แต่เขามาสอนเราแทน
‪เราตั้งชื่อเล่นที่เหมาะสมให้เขา
‪ทายสิว่าชื่ออะไร
‪ซานดิยาร์ หรือราวดี้ ชานมุกัม
‪ตอนที่เขาสอนเราในห้อง
‪เสียงเงียบสนิท ไม่ได้ยินแม้แต่แมลงวัน
‪เจ้านายมาแล้ว
‪เชิญครับ ท่าน เข้ามาเลยครับ เข้ามา
‪เชิญเข้ามาครับท่าน
‪- ขอโทษครับ ‪- ไม่ๆ
‪ไม่ต้องเคารพอะไรครูเลย
‪พ่อแม่ครูสอนให้แสดงความเคารพต่อคนแก่
‪ครูถึงได้โค้งคำนับไง
‪มานั่งในห้องเรียนของเราครับ
‪พ่อแม่ครูบอกให้ชื่นชมคนแก่ด้วย
‪ครูจะขอบคุณมากเลยถ้าช่วยยืนบนโต๊ะนี้หน่อย
‪- ไม่ครับ ‪- เชิญครับ
‪- ไม่ครับ ‪- ยืนขึ้น ไอ้คนน่ารังเกียจ
‪ยืนขึ้น นึกจะมาตอนไหนก็มา ‪นี่มันวังของเธอหรือไง
‪การทดลองแมวของชเรอดิงเงอร์
‪นี่ ไอ้น่ารังเกียจ อธิบายให้ทั้งห้องฟังหน่อย
‪ครูครับ… การทดลอง…
‪ยืนบนเก้าอี้
‪มีนักเรียนหลายคนในห้อง ‪ที่ตอบคำถามได้อย่างง่ายดาย
‪เขาไม่เคยถามพวกเขาเลย
‪เขาจะพุ่งเป้ามาที่ผมคนเดียว
‪อีกประเด็นหนึ่ง ‪ไม่เคยมีใครเห็นรอยยิ้มของเขาเลย
‪มีผมคนเดียวที่ได้เห็น
‪เขายิ้มอย่างมีความสุขตอนที่จีบครูรฐามณี
‪เป็นแบบนั้นเสมอ
‪คุณดูอารมณ์ดีนะครับ
‪ครูชานมุกัมเพิ่งทำตัวตลกน่ะค่ะ
‪วางหนังสือไว้บนโต๊ะนั้น
‪ครูชานมุกัมกับเรื่องตลกเหรอ
‪- โศกนาฏกรรมจริงๆ ‪- คุณครับ…
‪ก็แค่สนุกๆ แค่นั้นเอง อย่าล้อกันสิ
‪ฉันจะแก้แค้นแก
‪"ราวดี้ ชานมุกัม ราชะแห่งราก"
‪"และราชะนีรฐามณี"
‪"ราวดี้-มณี"
‪(ห้องน้ำ)
‪"ราชะแห่งราก" หมายความว่าไง
‪เขาดูจะเป็นเซียนเรื่องการสะกดผิดเลย
‪ไม่รู้ว่าไอ้บ้าตัวไหนมาเขียนอะไรไร้สาระตรงนี้
‪ใช้น้ำล้างก็ไม่ออก
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪อย่าเก็บมาใส่ใจเลย
‪ไอ้บ้าโอหังสักคนคงจะเป็นคนเขียนน่ะ
‪ใครก็ตามที่ทำเรื่องชั่วร้ายแบบนี้ต้องโดนเตะ
‪ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
‪นี่ ราวดี้-มณีมาแล้ว เพื่อน
‪- ขำอะไรกัน ‪- ไม่มีอะไรครับ
‪นี่ หัวเราะครูทำไม
‪ครูยืนแก้ผ้าต่อหน้าพวกเธอหรือไง
‪มองทางข้างหน้าสิ ไปเลย
‪ขอผักโขมกำนึง
‪- เท่าไหร่ ‪- ราวดี้-มณี
‪ราวดี้-มณี
‪นี่ ราวดี้-มณี
‪เฮ้ย เมื่อกี้ใครเรียกฉันแบบนั้น
‪ถ้ากล้าพอก็ออกมาสิ ไอ้เลว
‪ออกมา
‪นี่ไม่ได้ผลหรอก ฐานคาราสุ
‪ลูกสาวผมอายุ 30 ปี
‪จะให้เธอแต่งงานกับผู้ชายอายุ 45 ปี ‪มันจะเหมาะเหรอ
‪ตำแหน่งที่ไม่เอื้อของดาวอังคาร ‪ทำให้ปวดหัวจริงๆ
‪แถมคุณอยากให้เจ้าบ่าวตัวสูง หล่อ ดูดี
‪มีการศึกษาและฐานะดีกินอยู่สบายๆ
‪ตอนนี้คุณอยากได้เจ้าบ่าวหนุ่มๆ
‪ผมจะหาเจ้าบ่าวแบบนั้นให้คุณได้ยังไง ‪ผมคงต้องเลิกทำอาชีพนี้แล้วแหละ
‪ยังไงใจผมก็รับอายุที่ห่างกันมากนี้ไม่ได้
‪- ลองเจอเขาดูเถอะครับ ‪- คุณจะ…
‪ครูครับ ผมอยากเปลี่ยนชื่อเล่น ‪ที่โดนยัดเยียดให้
‪- นั่งลง ‪- ไว้จะแวะมา…
‪- ฟังผมนะครับ ‪- ไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง
‪นั่งลง
‪ผมบอกให้นั่งลง
‪คุณครับ
‪- ก็บอกว่าไว้ค่อยคุยกันทีหลัง ‪- กระเป๋าผม
‪ช่างเถอะ
‪ครูครับ ผมอยากเปลี่ยนชื่อเล่นบ้าๆ นี่
‪ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านเรียกผมว่า ‪"ราวดี้-มณี แรนดี้-มณี" ครับ
‪ผมอายมาก ผมออกไปข้างนอกไม่ได้
‪ครูรฐามณีร้องไห้ไม่หยุด ขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย
‪คุณต้องจัดการให้นะครับ
‪- ผมไม่มีเจตนา… ‪- ผมรู้ครับ ครูชานมุกัม
‪ไอ้เลวสักคนเป็นคนทำเรื่องบ้าๆ นี่
‪แต่ผมไม่รู้ว่าจะจัดการยังไง
‪โรงเรียนเรามีนักเรียน 300 คน ‪เราจะจับตัวคนทำผิดได้ยังไง
‪ผมรู้วิธีครับ
‪เห็นชัดว่าไอ้บ้านี่สะกดคำได้ห่วยแตก
‪แล้วยังไง
‪มาจัดทดสอบสะกดคำ ‪สำหรับนักเรียนป.5 ถึงม.4 เถอะครับ
‪ใครก็ตามที่สะกดผิดคือคนที่ทำผิด
‪ไลอ้อนคิง
‪ราชาแห่งเหล่าราชา
‪พระกฤษณะน่าชื่นชม
‪ราชินีแห่งชีบา
‪ถุงมือจิ้งจอกลาเวนเดอร์
‪(ราชะแห่งเหล่าราชะ ‪ราชะนีแห่งชีปา)
‪(ถางจิ้งจอกลาเวนทาร์)
‪ถุงมือจิ้งจอกลาเวนเดอร์
‪ราชาและราชินีบนเกี้ยว…
‪เขียน
‪บอกให้มา
‪ครูครับ เขาคือคนทำผิด
‪ผมว่าต้องเป็นฝีมือของเจ้าเด็กชั่วร้ายคนนี้
‪สะกดผิดเหมือนกัน และลายมือก็เหมือนกัน
‪เขาพักการเรียนผมสามเดือน
‪ต่อให้ผมเข้าเรียนทั้งปี ผมคงเรียนได้แย่
‪คุณคงนึกภาพสถานการณ์ของผมออก ‪ถ้าผมไม่ได้ไปเรียนสามเดือน
‪ผมก็เสียเวลาปีนั้นไปด้วย
‪แต่พ่อของผมยังคงอยากให้ผมได้ผ่านม.4
‪และฝันที่จะส่งผมไปศรีลังกา
‪ผมกลับไปเรียนหนังสือ
‪ปีนั้น เมื่อผมเดินเข้าประตูโรงเรียนอีกครั้ง
‪ผมได้ตัดสินใจ
‪ผมจะไม่ทำอะไร ‪ที่จะทำลายความฝันของพ่อผมอีกแล้ว
‪คุณครับ
‪- เจ้าบ่าวเป็นพราหมณ์ ‪- คำตัดสินของราวณะเหรอ
‪คุณครับ เจ้าบ่าวอยู่ในวรรณะพราหมณ์
‪อะไรนะ
‪อย่างน้อยคุณก็ตั้งใจฟัง ‪เจ้าบ่าวเป็นพราหมณ์
‪- อะไรนะคะ ‪- พราหมณ์
‪คุณไม่ได้ยินที่ผมพูดเลย
‪บอกหมาให้หยุดเห่าหน่อย
‪ถ้าปล่อยมัน มันก็วิ่งพล่านไปทั่ว
‪สร้างปัญหาให้ทุกคนที่เดินไปมา
‪หมาจะกอดทุกคนได้ยังไง
‪ปล่อยหมาเวรนั่นที
‪- ขอร้องละครับ ‪- ดื่มกาแฟค่ะ
‪ไม่ได้ยินอะไรเลย
‪ทำไมทำเสียงดังแบบนี้ หมาน้อย
‪ไปๆ
‪- เจ้าบ่าวเป็น… ‪- คุณตะโกนทำไม
‪เจ้าบ่าวเป็นพราหมณ์
‪พูดปกติก็ได้
‪เจ้าบ่าวเป็นพราหมณ์ แต่ดวงไม่ดี
‪สี่ปีก่อน เขาตกหลุมผู้หญิงคนหนึ่ง ‪และแต่งงานกับหล่อน
‪แต่ช่างน่าสงสาร
‪แค่สามวันหลังจากแต่งงาน
‪ภรรยาเขาลื่นในห้องน้ำ ‪หัวกระแทกพื้นแล้วก็ตาย
‪พ่อแม่ของเขาพยายามหลายปี ‪เพื่อหาเจ้าสาวที่เหมาะสมให้
‪แต่พวกเขาหาไม่ได้
‪สาเหตุมาจากดวงโหราศาสตร์ของเขา
‪นั่นคือตอนที่พวกเขาโทรมาบอกผมว่า ‪"เราไม่สนใจเรื่องชั้นวรรณะ
‪เราแค่อยากได้ผู้หญิงที่ดีจากครอบครัวที่ดี"
‪ผมเอารูปครูกับดวงของเธอให้พวกเขาดู
‪พวกเขาตกลงทันที
‪คุณครับ ฟังผมนะ
‪คุณหาเจ้าบ่าวที่ดีกว่านี้ให้ครูของเราไม่ได้แล้ว
‪ไม่ต้องคิดทบทวนเลย ‪บอกพวกเขาไปว่าผมตกลง
‪โอเค ไปได้แล้ว
‪- ผมไปแล้วครับ ‪- โอเค
‪พวกเขาจะมาเมื่อไหร่
‪ดูเหมือนว่าวันพุธจะเป็นวันดีครับ
‪ให้ตายเถอะ เละเทะไปหมด
‪นี่ หยุดอยู่ตรงนั้นเลย
‪- นี่ อย่าวิ่งนะ ‪- แม่ ปล่อยมันไป
‪หยุด ฉันบอกให้หยุด
‪หยุดตรงนั้นเลย
‪ทำชามคว่ำ นมเปรี้ยวหกทั่วพื้น
‪ถ้าหมาของแกเข้าไปในครัวฉันอีก ‪ฉันจะจับมันทำเนื้อสับเลย
‪- มหาราสา ‪- เอาหมาเวรนั่นไปทิ้งซะ
‪เดี๋ยวก่อน
‪นี่ดูไม่เหมือนพันธุ์ท้องถิ่นเลย
‪- คุณไปได้มันมาจากไหนครับ ‪- ไม่ได้ซื้อมา
‪มันบุกเข้ามาเอง
‪นักบวชมาที่โบสถ์นี้เพื่อเทศนา
‪คนโง่ต่างชาติ นี่หมาของเขา
‪มันชื่อคิง
‪- หมายความว่าไง ‪- มหาราชา
‪- ชื่อหมาเหรอ ‪- ใช่
‪ให้ตายเถอะ
‪ไอ้คนต่างชาติเวรนั่นตายไป
‪หมาของเขากระโดดข้ามมาที่นี่
‪ลูกสาวผมอุ้มหมานั่นนั่งตักครั้งเดียว
‪เรื่องปวดหัวนี้ก็เริ่มตั้งแต่นั้นแหละ
‪ทำไมคุณไม่เอามันไปปล่อยไว้สักที่
‪ผมทำไปสี่ครั้งแล้ว
‪มันกลับมาเร็วพอๆ กับที่มันวิ่งไป
‪ผมวางยาอาหารมันสองครั้งแล้วด้วยซ้ำ
‪หมาเวรนี่ไม่ยอมแตะอาหารมันเลย
‪คุณไม่ควรโกรธผมที่พูดแบบนี้
‪ไม่ใช่ความผิดผมนะถ้าการเกี่ยวดองครั้งนี้ ‪ถูกยกเลิกเพราะหมาตัวนั้น
‪พวกเขาเป็นครอบครัวพราหมณ์ขนานแท้
‪พวกเขาจะมองว่าหมาตัวนี้เป็นภาระ
‪ผมใช้เวลาเก้าปีเพื่อการเกี่ยวดองนี้ ‪และเดินหลายกิโลเมตรเพื่อจัดการงานแต่ง
‪ถ้าคุณพลาดเพราะหมาตัวนี้…
‪- ผมเข้าใจ ‪- ผมจะไม่มายุ่งกับคุณเลย
‪โอ้โฮ ใช้เงินไปขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ถ้าผมจะได้รับการปฏิบัติอย่างราชวงศ์ ‪ผมก็ยินดีนอนอยู่ในมุมบ้านคุณด้วย
‪ไม่ต้องล่ามโซ่ด้วยซ้ำ
‪อิดลีแปดแบบสำหรับมื้อเช้า
‪แกงผักซัมบาร์เต็มถัง
‪มันจะไม่กินกลางวัน ถ้าไม่มีข้าวมะขาม
‪นี่หมาหรือผีกันเนี่ย
‪หมาที่ไหนกินมะขาม ‪เกลือ เครื่องเทศแล้วยังมีชีวิตอยู่ได้
‪- ถูกตีปางตายก็ยังรอด ‪- งั้นก็ผีร้อยเปอร์เซ็นต์
‪แล้วมื้อค่ำล่ะ
‪- ตอนกลางคืนไม่กิน ‪- ทำไม
‪ควบคุมอาหาร
‪มันจะเดินวนรอบบ้านทั้งคืน
‪สงสัยว่าใครจะถูกกัด ใครจะซวย
‪ครั้งหนึ่งมันกัดกินไก่ข้างบ้าน
‪ผมชดใช้เป็นเงินให้
‪คนส่งนมตอนเช้าน่ะ
‪เจ้าหมานี่กัดเขาเละเป็นแยมชัทนีย์ ‪จนกลายเป็นคดีขึ้นโรงพักใหญ่โต
‪หลังจากนั้นเราดื่มแค่กาแฟดำที่บ้าน
‪ถ้าคุณบอกเทศบาลว่ามันเป็นหมาบ้า ‪พวกเขาจะมาเอาตัวมันไป
‪แต่ลักษมีไม่ยอมหรอก
‪เธอเป็นคนประคบประหงมหมาตัวนี้ ‪ตามใจมันทุกอย่าง
‪ถ้ากลางคืนมันหาใครกัดไม่ได้
‪มันจะไปนอนเงียบๆ อยู่ข้างลูกสาวผมบนเตียง
‪นั่นยิ่งอันตรายกว่าเดิมอีก
‪จะมีอะไรมายืนยันล่ะว่ามันจะไม่นอนขวาง ‪ระหว่างลูกสาวคุณกับสามีของเธอ
‪งั้นคืนแต่งงานคืนแรกของเจ้าบ่าว ‪จะเป็นคืนสุดท้ายของเขา
‪ไอเยอร์ ปิดปากให้เงียบซะ ‪และอย่าแช่งการหมั้นหมายนี้
‪แค่คิดหัวผมก็จะระเบิดอยู่แล้ว
‪วันพุธนี้เจ้าบ่าวกับครอบครัวจะมาที่บ้าน ‪เพื่อตกลงเรื่องเกี่ยวดองกันให้เสร็จ
‪ครูใหญ่ครับ
‪ผมจะเสนอความคิดให้
‪- อะไร ‪- หมาตัวหนึ่งจะไม่ชอบหมาอีกตัว
‪เรามีหมาแบบนั้น
‪- หมาแบบไหน ‪- ดูเหมือนหมู แต่มันคือหมา
‪วีลัสวามีของเราไง
‪สมองเขาไม่เอาไหนเรื่องเรียน
‪แต่เขาเหมาะจะจัดการ ‪เรื่องพิเรนทร์แบบนี้สบายๆ
‪โทรหาแล้วให้เขาจัดการ
‪เพราะแบบนี้เหรอครูถึงอยากเจอผมลำพัง
‪- ใช่ ‪- ไม่ต้องห่วงครับ
‪- ผมจะแก้ปัญหาให้ครับ ‪- มันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดนะ
‪ผมจะจัดการให้ ‪หมาตัวนั้นจะไม่กลับมาบ้านอีก
‪- แค่นั้นเหรอ ‪- ใช่ครับ
‪- แต่ครูต้องตอบแทนผม ‪- อะไร
‪ปีนี้ผมควรต้องได้เลื่อนชั้นขึ้นม.4
‪ผมมีงานรอผมอยู่ที่ศรีลังกามาสิบปีแล้ว
‪เป็นความฝันของพ่อที่จะให้ผมไปที่นั่น
‪ยังไงครูต้องเลื่อนชั้นให้ผมขึ้นม.4
‪โอเค ครูจะจัดการให้
‪แต่ครูต้องจ่ายเงินมาอย่างน้อยสิบรูปี
‪ทำไม
‪ถ้าผมจ่ายให้คนละสองรูปี
‪พวกเด็กๆ จะยินดีร่วมมือด้วย
‪แผนของเธอคืออะไร
‪ตอนนี้น้ำในแม่น้ำขึ้นสูงแล้ว
‪ครูดูเองแล้วกัน
‪ถ้าฝนตกตอนนี้ ระดับน้ำจะยิ่งสูงขึ้นอีก
‪ทะเลสาบใกล้วัดศิวะน้ำลึกและไหลแรง
‪ถ้าเราเอาหมาลงเรือข้ามไปอีกฝั่ง ‪มันไม่มีทางว่ายกลับมาที่นี่ได้
‪ฝั่งนู้นมีแต่ชาวนาชาวไร่
‪มันคงจะเอาชีวิตรอดได้
‪ถ้าไม่มีข้าวมะขาม…
‪ข้าวมะขามเหรอ
‪เปล่าๆ
‪พรุ่งนี้เย็น มาที่บ้าน เอาหมาไป
‪ตอนที่ครูอยู่ที่วัด
‪ถ้าลูกสาวครูรู้เข้า ‪จะกลายเป็นสงครามโลกแน่
‪- โอเคนะ ‪- โอเคครับ
‪เร็วเข้า
‪โชคดีที่มันหลับอยู่
‪- ตรงไหนครับ ‪- ในห้องพระบรรทมของมัน
‪- โอเคๆ ‪- เข้ามา
‪- ตกแต่งสวยมากเลยว่าไหม ‪- ส่าหรีกับนกแก้วของพระแม่สวยมาก
‪ถ้าเธอไม่อยู่กับฉัน…
‪เจอกันตอนเช้า
‪ฉันไม่มีตัวตน…
‪มหาราสา
‪ฉันเอาข้าวมะขามของโปรดจากวัดมาให้
‪เปลี่ยนเส้นทาง…
‪พ่อคะ ราชาของเราอยู่ไหน
‪พ่อจะไปรู้อะไรเรื่องราชาหรือราชินีล่ะ
‪มันคงไปหาหมูหาแม่ไก่แถวนี้มั้ง
‪ศิลปะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของฉัน
‪คิง
‪มาเร็วๆ เจ้าหนู
‪แค่รูปีเดียว คาดหวังให้เราทำอะไรเยอะจัง
‪ขอสองรูปีสิ
‪เรากำลังแบกเสือรึไง นี่แค่หมาเอง
‪พวกเขามาแล้ว
‪ยินดีต้อนรับๆ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪ลงรถระวังๆ นะครับ
‪- กาแฟครับ ‪- วางให้เย็นก่อน
‪ได้กลิ่นขี้แล้ว
‪อุดจมูกไว้
‪- ขี้ของทั้งหมู่บ้านถูกเอามาทิ้งที่นี่ ‪- ถือตะกร้าดีๆ
‪เฮ้ย จับหมาเวรให้ได้
‪- คว้าปลอกคอมันไว้ ‪- มันหนีไปแล้ว
‪จับมันไว้ จับมันไว้
‪วิ่งเร็วแล้วจับมันไว้
‪ถอย ให้ฉันจับมัน
‪เวร
‪ไปจับมันมา
‪ช่วยหมาเวรนี่ มันอาจตายในนั้นได้
‪ฉันจะให้อีกสองรูปี
‪ให้อีกพันรูปีฉันก็ไม่ทำ จับเองสิ
‪- ถ้ามันตาย เราจะติดคุกนะ ‪- ไม่เอาด้วยหรอก
‪- เราทำไงดี ‪- ไม่รู้สิ
‪เอามันออกมา
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪ในที่สุดผมก็รู้สึกโล่งใจ
‪เจ้าบ่าวชอบเจ้าสาว ‪และเจ้าสาวชอบเจ้าบ่าว
‪ตอนนี้ทั้งสองครอบครัวพอใจไหม
‪ภรรยาผมมีเงื่อนไขข้อเดียว
‪เธอทำความสะอาดของใช้ในบ้าน ‪อย่างน้อยวันละสิบครั้ง
‪เพราะแบบนั้นบ้านถึงดูใหม่เอี่ยมเสมอ
‪เธออยากให้ลูกสะใภ้เป็นเหมือนเธอ
‪พอเรามาถึงที่นี่ ‪เราถึงได้รู้ว่าเธอเป็นเหมือนภรรยาของผม
‪เฮ้ย จะวิ่งหนีไปไหนน่ะ
‪จับมัน
‪- จับมันๆ ‪- วิ่งๆ
‪- อย่าให้มันหนีไป ‪- จับไม่ไหวหรอก ไม่เอา
‪พวกนายวิ่งหนีทำไม
‪เราตายแน่ถ้ามันหนีไปได้
‪จับเจ้าหมาเวรนั่นให้ได้
‪หมาไปไหนแล้ว
‪หมาเหรอ
‪จะรออะไรอยู่ ‪แลกเปลี่ยนผลไม้แทนการเห็นชอบกันเถอะ
‪(คะแนน - 0/100)
‪ในท้ายที่สุด โชคชะตา…
‪ได้พาผมมาที่นี่ วนครบเป็นวัฏจักร
‪ผมขอโทษนะครับครู
‪ชีวิตของครูถูกทำลายเพราะความโง่เขลาของผม
‪ผมไม่ได้มีเจตนาจะหักหลังครู
‪อย่าสาปแช่งผมและส่งผมลงนรก
‪เรายินดีกับความสำเร็จของเธอด้วย
‪เธอสอบตกม.3 สี่ครั้ง
‪และออกจากหมู่บ้านไป
‪ตอนนี้เธอเป็นคนดังตามแบบตัวเองแล้ว
‪ให้พรผมด้วยครับ
‪แต่ครูต้องบอกเธอว่า…
‪กลิ่นนั้น…
‪ยังไม่หายไปจากบ้านเลย
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ