‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(วงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ ‪ได้ร่วมมือกันเพื่อช่วยเหลือคนในช่วงการระบาด)
‪(เก้าเรื่องราว เก้าอารมณ์)
‪(9 อารมณ์)
‪(พิสดาร)
‪ผมเพิ่งรู้สึกตัว
‪ผมรู้สึกแตกต่างทางกาย
‪ระบบประสาทการเคลื่อนไหวของผมปกติดี ‪แต่ความทรงจำเละเทะไปหมด
‪ผมจำทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนผมเป็นเด็กได้
‪รวมทั้งสิ่งที่ผมอยากลืม
‪ผมไม่รู้ว่าจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้ไหม
‪การหมกมุ่นที่อยากเห็นบางอย่าง ‪ที่อยู่เหนือปัญญาของเรา…
‪ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
‪มันจะฆ่าคุณ…
‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪(มนุษย์ควรไขว่คว้าสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง)
‪พ่อครับ
‪ลูกชายเรียกคุณอยู่นานแล้ว ไม่ได้ยินเขาเหรอ
‪ผมไม่ได้ออกมาจากห้องนานแล้วน่ะ
‪ขอโทษที เพราะแบบนี้ผมถึง…
‪ฉันพาคุณมาที่นี่เพื่อที่แค่วันนี้ ‪คุณจะได้ไม่คิดถึงมันไม่ใช่เหรอ
‪งั้นทำไมล่ะ
‪ผมว่านิสัยเดิมๆ คงเลิกได้ยาก
‪ไปตายซะ วิษ
‪นี่ ลักษมี
‪เวลาคุณโกรธเนี่ย สาบานเลย
‪ไปกอดงานของคุณให้แน่นแนบอกสิ
‪วันหนึ่งฉันกับลูกชายจะไม่อยู่ ‪ถึงตอนนั้นคุณจะเห็นคุณค่าของเรา
‪ที่รัก
‪ฟังผมนะ
‪งานผมต้องการแค่ความคิดของผม
‪แต่หัวใจของผม ‪จะตามคุณไปเสมอไม่ว่าที่ไหน
‪เป็นไงล่ะ
‪ไปให้พ้น
‪คุณโทรมาเหรอ
‪กฤษณา…
‪นี่เบอร์ใหม่ของผม
‪คุณเป็นไงบ้าง
‪เรื่องงานน่ะ ปกติ
‪ขอผมเข้าประเด็นเลยนะ
‪คุณมาที่เจนไนได้ไหม
‪มีบางอย่างสำคัญเกิดขึ้น บางอย่างที่คุณควรรู้
‪ที่บอกว่า "คุณ" คุณหมายถึงคนที่ ‪องค์การวิจัยอวกาศอินเดียเหรอ
‪ใช่
‪งั้นนี่เป็นการเยี่ยมเยือนแบบมืออาชีพ
‪หรือเป็นการเยี่ยมแบบส่วนตัวของเพื่อนเก่าล่ะ
‪ก็เป็นแบบส่วนตัวนะ
‪งั้นก็โอเค
‪คุณไม่เคยโทรหาผมกะทันหันแบบนี้
‪ผมเดาว่าคุณคงคิดอะไรใหม่ๆ ได้สินะ
‪ผมจะบินไปคืนนี้
‪อย่าทำให้ผมผิดหวังนะ
‪เชื่อผมสิ ไม่ผิดหวังแน่
‪งั้นเจอกัน
‪- ไง กฤษณา ขอบคุณที่มานะ ‪- ไม่เป็นไร
‪- เดินทางเป็นไงบ้าง ‪- ขรุขระนิดหน่อย
‪ลูกชายคุณอยู่ไหน
‪แม่กับลูกชายออกไปข้างนอกน่ะ
‪ทำไมดูจริงจัง
‪คุณเพิ่งมาถึง
‪ให้เวลามันหน่อย คุณจะเข้าใจ
‪เข้าไปในนั้นกัน
‪ฟังนะ
‪ที่ที่ผมทำงานไม่ใช่ออฟฟิศไหนๆ ‪มันคือองค์การวิจัยอวกาศอินเดีย
‪ผมมาที่นี่หลังจากทำงานมาทั้งวัน
‪หวังว่านี่จะคุ้มค่านะ
‪วิสกี้หรือกาแฟ
‪- เราจะเริ่มจากกาแฟดีไหม ‪- ได้สิ
‪รู้ไหม
‪ป่านนี้คุณคงได้ทำงานกับผม
‪ให้ตายเถอะ ฉลาดแบบคุณ ‪ตอนนี้คุณคงกลายเป็นเจ้านายผมแล้ว
‪คุณไม่น่าปฏิเสธจดหมายเสนองานเลย
‪แต่ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้คุณก็ ‪ทำงานอิสระและมีสิทธิบัตรของตัวเอง
‪เมื่อคุณโทรหา นักวิทยาศาสตร์ชั้นนำ ‪ทั่วประเทศก็พร้อมที่จะมาเสมอ
‪- อย่างที่ผมมาตอนนี้ ‪- นี่
‪อย่าพยายามทำให้ผมรู้สึกผิด
‪คุณทำไม่ได้
‪ผมไม่ได้ทำงานในที่จำกัด ‪ต้องทำตามกฎทำตามระเบียบ
‪ไม่ใช่แบบที่ผมชอบ
‪หรือกาแฟ
‪ความคิดของผมต้องเป็นอิสระ
‪และกระจ่างชัดเจน
‪งั้นเหรอ เอาเลย ทำให้ผมอึ้งหน่อย
‪ผมจะไม่กวนเวลาคุณมากหรอก ‪แค่ 15 นาที
‪คุณเริ่มได้ตอนนี้เลย
‪(วันที่ 21 ธันวาคม 2012)
‪วันที่ 21 ธันวาคม ปี 2012
‪นี่มีความหมายกับคุณยังไง
‪ตั้งแต่อารยธรรมมายัน ‪อารยธรรมโบราณแทบจะทั้งหมด
‪ทำนายว่าวันนี้จะเป็นจุดจบของโลก
‪เราผ่านวันนี้มาแปดปีแล้ว ‪ทำไมเรายังไม่เจอวันสิ้นโลก
‪บางทีพวกเขาอาจจะคำนวณผิดมั้ง
‪เห็นไหม นั่นละปัญหา
‪เราสืบสวนเหตุการณ์แค่ตอนที่มันเกิดขึ้น
‪ไม่อย่างนั้นเราก็แค่เพิกเฉย
‪วันนั้นมีบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว
‪ตอนนี้ผมสนใจแล้ว
‪คุณรู้เรื่องอารยธรรมชาวซูเมอร์มากแค่ไหน
‪หนึ่งในอารยธรรมเก่าแก่ในโลก
‪เป็นอารยธรรมแรกของหลายๆ อย่างด้วย
‪เป็นความก้าวหน้าในด้านดาราศาสตร์ ‪คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ เกษตรกรรม
‪การวางผังเมืองและอื่นๆ
‪พวกเขาไม่มีทางทำได้
‪ถ้าไม่มีความช่วยเหลือของ ‪อารยธรรมมนุษย์ต่างดาวที่ก้าวหน้า
‪พวกเขาทำสิ่งพวกนี้สำเร็จไม่ได้ ‪โดยไม่มีความช่วยเหลือใดๆ
‪งั้นถ้าผมบอกคุณว่า
‪พระเจ้าไม่ใช่เหตุผล ‪ของการจุติของมนุษย์คนแรกบนโลก
‪แต่เป็นชาติพันธุ์มนุษย์ต่างดาวก้าวหน้า
‪คุณจะเชื่อไหม
‪เมื่อคืนคุณดูเรื่องอินเตอร์สเตลลาร์เหรอ
‪วิษ ผมรู้ว่าคุณชื่นชอบโนแลนมาก ‪แต่มองแง่วิทยาศาสตร์สิ ไม่ใช่แฟนฟิกชัน
‪คุณทนไม่ไหวหรอก ‪ถ้าผมพูดถึงแฟนฟิกชันกับคุณ
‪ยังไงก็เถอะ
‪งั้นพวกคนอเมริกันไม่เคยลงจอดบนดวงจันทร์
‪ผู้กำกับสแตนลีย์ คูบริกถ่ายฉาก ‪ลงจอดปลอมๆ บนดวงจันทร์ที่ฐานทัพแอเรีย 51
‪เป็นความลับที่ปิดบังไว้หลายสิบปี
‪แต่เขาเปิดเผยอย่างมีนัยในเรื่องเดอะไชนิง
‪รัฐบาลเลยสั่งเก็บเขา
‪ใช่ไหม
‪- คุณเมารึเปล่า วิษ ‪- นั่นคือแฟนฟิกชัน
‪สิ่งที่ผมกำลังพูดอยู่คือเรื่องจริงจัง
‪ขอละ ตั้งใจฟังหน่อย
‪โอเค พูดต่อ
‪การสร้างและการตั้งรกรากของโลกเรา
‪และจักรวาลอย่างที่เรารู้จัก
‪เป็นผลงานของอานันนาคี
‪สายพันธุ์ที่ฉลาดมาก
‪จากอนาคต
‪ถ้าคุณงงแล้วผมจะพูดต่อยังไง
‪เราเพิ่งเริ่มต้นเอง เพื่อน
‪ซึ่งนำเรามาสู่ส่วนที่สอง
‪โหราศาสตร์
‪- อะไรนะ ‪- สิ่งที่ดวงดาวทำนาย
‪อิทธิพลของดาวเคราะห์ต่อชีวิตของเรา
‪คุณเชื่อเรื่องนั้นไหม
‪ก็ไม่เชิง
‪ผมก็ว่างั้น
‪จากตำแหน่งของดาวเคราะห์
‪นักโหราศาสตร์ทำนายหลายเหตุการณ์ ‪ในชีวิตเราได้ยังไง
‪เมื่อไหร่ควรทำหรือไม่ควรทำอะไร
‪และถ้าทำถูกต้อง ‪ส่วนใหญ่พวกเขาก็พูดถูก ยังไงล่ะ
‪คืองี้ ร่างกายของเราสร้างจาก ‪ธาตุเดียวกับที่เป็นส่วนประกอบของจักรวาล
‪ตำแหน่งของดาวเคราะห์ ‪ในตอนที่เราเกิดกำหนดชีวิตของเรา
‪งั้นคุณพยายามจะบอกว่า
‪เราไม่ได้ควบคุมชีวิตของเราเหรอ
‪ผมรู้ว่ามันเป็นความคิดที่น่าสลด แต่ว่าใช่
‪เดี๋ยวก่อน
‪ตอนแรกคุณพูดถึงความคิดแปลกประหลาด
‪เรื่องที่มาของโลก
‪ตอนนี้คุณกำลังพูดถึงโหราศาสตร์
‪คุณกำลังจะพุ่งประเด็นไปทางไหนเนี่ย
‪เราอยู่ในการจำลองคอมพิวเตอร์
‪บ้าอะไรนะ พูดอีกทีซิ
‪จักรวาลทั้งหมด
‪คือการจำลองคอมพิวเตอร์โดยอานันนาคี
‪ถ้าเอาชัดๆ คือ ‪การจำลองที่สืบต่อมาจากบรรพบุรุษ
‪ตำแหน่งดาวเคราะห์ ‪และโหราศาสตร์ที่ผมเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้นี้
‪คือการบ่งบอกชีวิตของแต่ละคน
‪เหมือนกับโปรแกรมที่ถูกปรับแต่งบนอุปกรณ์
‪เหมือนวิดีโอเกม
‪สิ่งที่เราคิดว่าจริงไม่จำเป็นต้องเป็นจริง
‪ความคิดที่จะโผล่เข้ามา ‪ในหัวคุณในช่วงเวลาเฉพาะ
‪และวิธีที่คุณตอบโต้กับมัน
‪ทุกอย่างถูกกำหนดไว้ก่อนแล้ว
‪แนวคิดของเจตจำนงเสรีเป็นเรื่องตลก
‪ถ้าทุกคนเริ่มคิดเหมือนกัน
‪เราจะไม่มีสังคม
‪และเรียนประวัติศาสตร์อย่างตั้งใจ
‪ทุกเหตุการณ์สำคัญสำหรับมนุษยชาติ
‪มันแค่เกิดขึ้นซ้ำในแบบที่ต่างไป
‪รู้อะไรไหม ที่จริงนี่มันเรื่องตลก
‪ผมไว้ใจคุณและเดินทางมาถึงที่นี่
‪คุณแค่เล่าเรื่องแฟนฟิกชันแปลกๆ ให้ผมฟัง
‪ผมว่าผมฟังเรื่องไร้สาระของคุณมาพอแล้ว
‪คุณจะไปไหน
‪นั่งลง
‪ผมขอเวลาคุณ 15 นาที
‪ผมยังมีเวลาอยู่ นั่งลง
‪ตอนนี้ผมจะดื่มวิสกี้
‪ให้ตายเถอะ สีหน้าของคุณ
‪ผมอยากจะเก็บตัวอย่างเอาไว้ ‪หลังผมอธิบายจบ
‪แต่คุณรีบเกินไป
‪ช่วยอธิบายสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นหน่อยได้ไหม
‪ได้สิ
‪แต่ก่อนอื่น ทำตัวสบายๆ หน่อยสิ
‪เรามีโลกสองใบ กฤษณา
‪หนึ่งคือโลกตามความเป็นจริงที่เรารับรู้
‪ที่ที่เราอยู่ตอนนี้
‪อีกใบ
‪คือโลกแห่งความเป็นจริงของจิตใต้สำนึก
‪โลกแห่งความฝันของเรา
‪ถ้าโลกหนึ่งคือซีพียู ‪งั้นอีกโลกหนึ่งก็คือแบตเตอรี่
‪เพื่อให้โลกนี้หมุนไปอย่างราบรื่น ‪สิ่งนี้ให้พลังงาน
‪ในโลกนี้
‪ความคิดของมนุษย์ทุกคน ‪เชื่อมต่อกับเครือข่ายที่สูงกว่า
‪คุณเรียกมันว่าพระเจ้า อานันนาคี ‪หรือสิ่งฉลาดล้ำลึก หรืออะไรก็ได้
‪มันเหมือนกันหมด
‪นั่นคือเหตุผลว่าไม่ว่าผมเห็นหรือได้ยินอะไร ‪คุณก็เห็นหรือได้ยินเหมือนกัน
‪เราทุกคนเชื่อมโยงกัน
‪แล้วเรื่องนี้เชื่อมโยงกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นยังไง
‪เมื่อวันที่ 21 ธันวาคม ปี 2012
‪โลกแห่งความจริงของจิตใต้สำนึกของเรา
‪โลกแห่งความฝันของเราได้เริ่มแยกเป็นส่วนๆ
‪โอเค
‪ประชากรโลกมีประมาณแปดพันล้านคน
‪ซึ่งหมายความว่าสิ่งเชื่อมต่อแปดพันล้านอัน
‪ควรจะทำให้มั่นใจว่า ‪โลกแห่งความฝันของเรามั่นคง
‪แต่ในช่วงแปดปีที่ผ่านมานี้ ‪สิ่งเชื่อมต่อเหล่านี้เริ่มหายไป
‪ในอีก 50 ปี ‪โลกแห่งความฝันของเราจะถูกลบล้าง
‪เมื่อเป็นแบบนั้น
‪มนุษย์จะไม่สามารถฝันได้อีก
‪ถ้าเป็นแบบนั้น นี่ก็แค่สิ่งสำรองใช่ไหม
‪ระบบหลักยังคงทำงานได้ใช่ไหม
‪อย่างที่บอก ‪วิทยาศาสตร์เป็นเรื่องประหลาด
‪สิ่งต่างๆ สามารถเกิดขึ้น ‪ตรงข้ามกับสิ่งที่เราจินตนาการได้
‪มาสิ
‪เปิดใจให้กว้างไว้ กฤษณา
‪นี่มันบ้าบออะไรเนี่ย
‪นี่เรียกว่าเครื่องท่องเวลา
‪ผมสร้างสิ่งนี้ ‪เพื่อศึกษาสถานะความฝันให้ลึกซึ้ง
‪แต่วิทยาศาสตร์ไม่ได้ทำงาน ‪อย่างที่เราต้องการให้เป็น
‪การศึกษาเรื่องความฝัน ‪ฟังดูไม่ได้ซับซ้อนสำหรับผม
‪ใช่ แต่แนวคิดคือการปล่อยให้ความคิดเป็นอิสระ
‪เพื่อที่จะได้บันทึก ‪กิจกรรมจิตใต้สำนึกที่เกิดขึ้นข้างใน
‪แล้วยังไง
‪และเชื่อมต่อกับ ‪สิ่งที่ผมบอกคุณตอนที่เราอยู่ข้างล่าง
‪คุณจะเจอคำตอบ
‪มันไม่ช่วยเลยสักนิด วิษณุ
‪ผมบอกว่าการตายของคุณ ‪ถูกกำหนดตอนที่คุณเกิดใช่ไหม
‪ที่ผมจะบอกคือ
‪ทั้งชีวิตของคุณถูกกำหนดไว้แล้ว ‪ในจิตใต้สำนึกของคุณ
‪และถ้าคุณสามารถเข้าถึงมันได้…
‪คุณสามารถเข้าถึงอนาคตได้
‪ไม่ใช่แค่นั้น
‪คุณสามารถเข้าถึงผู้สร้างได้
‪หมายความว่าไง
‪ผมไม่อยากใช้คำว่า "พระเจ้า" ‪แต่ผู้สร้าง ใช่แล้ว
‪แล้วนี่อะไร
‪ถ้าผมบอกความจริงกับคุณ ‪คุณจะตัดสินผมไหม
‪เชื่อผมเถอะ ถ้าผมอยากตัดสินคุณ ‪ผมคงทำแบบนั้นไปนานแล้ว
‪ได้
‪นั่นคือสารสกัดไดเมทธิลทริปตามีน
‪โมเลกุลพระเจ้า
‪อะไรนะ
‪- นั่นมันยาประสาทหลอนไม่ใช่เหรอ ‪- ก็ใช่
‪งั้นเพื่อวิทยาศาสตร์และการวิจัย ‪คุณก็เมายาทุกวันสินะ
‪ผมไม่ได้สนับสนุนการใช้ยาเสพติด
‪แต่เป็นทางเดียวที่ทำให้ผมสำรวจมิติบางมิติได้
‪- ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้ว ‪- อะไร
‪ไม่มีอะไร
‪ด้วยวิวัฒนาการมนุษย์หลายพันปี
‪ไม่ว่าเราพัฒนามากแค่ไหน
‪ยังไม่มีคำตอบว่า ‪จุดประสงค์สูงสุดของชีวิตคืออะไร
‪ทุกศาสนาประกาศว่ารู้คำตอบ
‪แต่ถ้าคุณลองค้นหา ‪พวกเขาอ้างว่ามีแต่พระเจ้าที่รู้คำตอบ
‪บางคำถามก็ไม่รู้คำตอบดีกว่า
‪(เตรียมพร้อม)
‪ผมเรียนรู้จากประสบการณ์เจ็บปวด
‪เมื่อผมสร้างสิ่งนี้ ผม…
‪ผมได้ท่องเวลา
‪(พร้อมเริ่มทำงาน)
‪ขณะที่ผมหวังว่าจะลงไป ‪ในจิตใต้สำนึกให้ลึกกว่าเดิม
‪สิ่งนี้พาผมกลับไปเจออดีตของตัวเอง
‪อะไรนะ
‪เป็นไปได้ยังไง
‪อดีต ปัจจุบัน อนาคตไม่ใช่มิติที่แตกต่าง ‪เมื่อเป็นเรื่องของเวลา
‪มันเกิดขึ้นขนานกัน ‪เวลาคือขอบเขตที่แตกต่างกัน
‪คุณแค่ต้องตัดผ่านจิตรู้สำนึก ‪เพื่อจะได้เข้าถึงมันได้
‪เหมือนการเดินทางข้ามเวลา
‪แต่แค่จิตของเรา ‪เดินทางไปอดีตและอนาคต
‪ร่างกายเราอยู่ที่นี่
‪ผมถึงตั้งชื่อมันว่าเครื่องท่องเวลา
‪ปัญหาคือ
‪เรากำหนดวันที่และเวลาไม่ได้
‪และเวลาเราอยู่ในเครื่องนี้
‪เราจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‪เราอยู่ในนั้นจนกว่าจะถึงตอนจบ
‪งั้นคุณก็จะไม่สามารถ ‪เอาความทรงจำในปัจจุบันไปด้วยได้
‪ไม่ได้
‪ตอนผมท่องเวลา มันใช้เวลาแค่สิบนาที
‪แต่โดยไม่รู้ตัว
‪จิตของผมใช้ชีวิตทั้งหมดอีกครั้ง
‪ให้ตายเถอะ ‪ฟังดูเหมือนการลงโทษที่เลวร้ายที่สุด
‪ใช่แล้ว
‪ยิ่งทรมาน รางวัลที่ได้ก็ยิ่งคุ้มค่า
‪งั้นบอกผมหน่อย ‪ทำไมเราถึงกำหนดเวลาไม่ได้
‪ทุกคนคิดว่าอดีตของเรา ‪มีผลต่อปัจจุบันและอนาคตใช่ไหม
‪ถ้าผมบอกคุณว่า ‪อนาคตมีผลต่ออดีตและปัจจุบันของเราล่ะ
‪แค่จินตนาการดู
‪สิบปีต่อจากนี้
‪ตัวคุณในอนาคตรู้ว่าคุณจะเป็นยังไง
‪อดีตและปัจจุบันของคุณจะรู้ว่า ‪จะถูกเชื่อมโยงยังไงด้วยการตัดสินใจของคุณ
‪เหมือนกับแนวปฏิบัติไปสู่จุดหมาย
‪งั้นแนวคิดเรื่องเจตจำนงเสรีก็เป็นเรื่องตลกเหรอ
‪ตอนที่ผมท่องเวลาด้วยเครื่องนี้เสร็จ ‪ผมรู้ว่าผมทำพลาดครั้งใหญ่
‪เกิดเรื่องแย่ขึ้น กฤษณา
‪วิษณุ
‪เกิดบ้าอะไรขึ้น
‪ตอนที่ผมท่องเวลา ผม…
‪ผมว่าผมเปลี่ยนบางอย่างจากอดีตของผมเอง
‪ตอนที่ผมตื่นขึ้นมา
‪ภรรยาและลูกชายผมก็ไม่อยู่แล้ว
‪เหมือนกับพวกเขาไม่มีตัวตนด้วยซ้ำ
‪และผมไม่เคยแต่งงานกับลักษมี ‪และตอนนี้พวกเขาไม่ใช่ส่วนหนึ่งของชีวิตผม
‪ลักษมี
‪ริชี
‪(คนที่ไม่เคยทำผิดพลาด ไม่เคยลองอะไรใหม่ๆ)
‪การหมกมุ่นที่อยากเห็นบางอย่าง ‪ที่อยู่เหนือปัญญาของเรา…
‪ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
‪มันจะฆ่าคุณ…
‪ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
‪ตอนนี้ผมเหลือแค่ความทรงจำ ‪ของโลกที่ไม่มีตัวตนอยู่
‪แนวคิดเรื่องอานันนาคีที่ผมบอกคุณตอนต้น
‪และโลกนี้ที่เป็นการจำลอง ‪โปรแกรมคอมพิวเตอร์คือเรื่องจริง
‪เกิดอะไรขึ้นเมื่อเราเข้าไปยุ่งกับโปรแกรม ‪จนเกิดความบกพร่องเล็กน้อย
‪ผมย้อนกลับไปในอดีต ‪และเปลี่ยนแปลงโปรแกรมนั้น
‪และจากนั้นจิตใต้สำนึกของผม ‪อยู่เหนือกว่าความจริงนี้
‪สิ่งที่คุณเห็นภายนอกคือ ‪รูปแบบทางกายภาพของจิตใต้สำนึก
‪ผมแค่ต้องคิด
‪และจิตใต้สำนึกของผมจะทำงานให้
‪กฎทางกายภาพของโลกนี้ใช้ไม่ได้
‪ผมเอาอาวุธอันตรายที่สุดเข้ามาในโลกนี้ กฤษณา
‪ความสามารถในการทำให้ ‪จินตนาการของผมกลายเป็นจริง
‪ถ้าเอาไปใช้อย่างไม่เหมาะสม นี่…
‪นี่สามารถทำลายโลกได้
‪คุณทำอะไรลงไป
‪เวลา 15 นาทีที่ผมขอหมดแล้ว
‪ขอบคุณที่มา
‪นี่อะไร
‪โปรเจกต์อัคนี
‪เปิดดูตอนคุณกลับไปขึ้นรถ ไม่ใช่ตอนนี้
‪แน่ใจได้ยังไงว่า ‪ตอนนี้คุณไม่ได้ท่องเวลาอยู่
‪ผมรู้ว่าผมเป็นคนบ้า
‪แต่แม้แต่ผมเองก็ไม่กล้า ‪เข้าไปในเครื่องนี้อีกเด็ดขาด
‪จะมีความสงสัยอยู่อีกเสมอ
‪ถ้าเกิดตอนนี้คุณท่องเวลาอยู่ ‪ในช่วงห้าถึงสิบปีจากอนาคตล่ะ
‪เพื่อให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น ‪ผมคงต้องทำผิดแบบที่ไม่มีทางให้อภัยได้
‪ด้วยการทำให้เกิดวันสิ้นโลก
‪และตัดสินใจท่องเวลากลับมา ‪โดยไม่รู้ตัวว่าผมทำแบบนั้นอยู่
‪และไม่รู้ว่าผมจะหยุดมันยังไง
‪ทำไมคุณต้องบอกเรื่องทั้งหมดนี้กับผม
‪เพราะว่า…
‪เพราะการไม่แบ่งปันความรู้ที่มีคือความผิด
‪เพราะแบบนั้นแหละ
‪มากับผม
‪ผมจะนัดประชุมให้คุณที่เดลี
‪ให้ผู้คนรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้
‪ผมทำไม่ได้ กฤษณา ‪ผมมีเรื่องคั่งค้างต้องจัดการที่นี่
‪สำคัญกว่าเรื่องนี้เหรอ
‪ประมาณนั้น
‪โอเค
‪กฤษณาเพื่อนรัก
‪ความฉลาดมากมายคือคำสาป
‪บางอย่างที่ผมรู้ตัวเมื่อสายไปหน่อย
‪ช่วงห้าปีที่ผ่านมาผมมีผู้ช่วย
‪เขาชื่อกัลกิ
‪เขาช่วยได้มาก ‪ตอนที่ผมสร้างเครื่องท่องเวลา
‪ในฐานะส่วนหนึ่งของการทดลอง ‪เขาได้ท่องเวลาด้วย
‪เอาจิตใต้สำนึกของเขามาสู่ความจริงนี้
‪พลังอำนาจสามารถเปลี่ยนมนุษย์ได้ทุกทาง
‪อาจจะด้วยเหตุนี้ ‪ผู้สร้างถึงได้ตัดสินใจเก็บมันไว้เอง
‪ความคิดที่ว่าเขาจะอยู่เหนือกว่ามนุษย์คนอื่นๆ ‪ได้ทำลายจิตใจของกัลกิ
‪มันคือช่วงเริ่มต้นของการสร้างปีศาจ
‪ปีศาจที่สามารถทำลายโลกนี้ได้
‪ตอนที่เขาจากผมไป ‪เขาเอาสำเนาร่างแผนไปกับเขาด้วย
‪ตั้งใจว่าจะสร้างเครื่องท่องเวลาอีกเครื่อง
‪ตามหากัลกิให้เจอและทำลายเขา ‪ก่อนจะสายเกินไป
‪ร่างแผนเครื่องท่องเวลา ‪และสูตรสารเคมีจำเป็นสำหรับสารละลายเอ
‪อยู่ในกระเป๋าเอกสารนี้
‪เอาสิ่งนี้ให้คนของคุณดู ‪พวกเขาจะได้เชื่อเรื่องราวของผม
‪กัลกิมีแค่ร่างแผน
‪แต่ถ้าไม่มีสารละลายเอก็ไร้ประโยชน์
‪ผมไม่สามารถอยู่กับความรู้สึกผิด ‪ที่ทำลายครอบครัวของผมเองได้
‪ผมจึงจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง
‪ถ้าผมไม่ตื่นขึ้นมา
‪ก็คือผมจากไปตลอดกาล
‪ผมหมกมุ่นอยู่กับ ‪การค้นหาอดีตและอนาคตมาก
‪จนผมลืมที่จะชื่นชมว่า ‪ปัจจุบันสวยงามแค่ไหน
‪ช่วงเวลาที่ผมได้ใช้ ‪กับคนที่ผมรักที่มีตัวตนจริงๆ
‪ผมเชื่อว่าคุณจะทำสิ่งที่ถูกต้อง
‪ลาก่อน เพื่อน
‪ไง วิษ
‪เซอร์ไพรส์
‪โทษที เพื่อน เครื่องบินล่าช้าน่ะ
‪เธอรอโอกาสจะมาเยี่ยมเมืองตัวเองอยู่
‪พอคุณโทรมาเลยได้จังหวะเหมาะ
‪เธอเลยตัดสินใจมาด้วย
‪กฤษ…
‪เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪ร่างแผนเครื่องท่องเวลา ‪และสูตรสารเคมีจำเป็นสำหรับสารละลายเอ
‪อยู่ในกระเป๋าเอกสารนี้
‪สิ่งที่คุณเห็นภายนอกคือ ‪รูปแบบทางกายภาพของจิตใต้สำนึก
‪ผมแค่ต้องคิด
‪และจิตใต้สำนึกของผมจะทำงานให้
‪ผมทำผิดพลาดครั้งใหญ่
‪- ตอนนี้ผมได้คำตอบแล้ว ‪- อะไร
‪ไม่มีอะไร
‪ผิดพลาดอะไร
‪กัลกิมีแค่ร่างแผน
‪แต่ถ้าไม่มีสารละลายเอก็ไร้ประโยชน์
‪(โปรเจกต์อัคนี)
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ