NETFLIX PRZEDSTAWIA
TAMILSKI PRZEMYSŁ FILMOWY SIĘ JEDNOCZY, BY WESPRZEĆ MIESZKAŃCÓW PODCZAS PANDEMII.
9 HISTORII EMOCJE
NINE EMOTIONS
ODRAZA
STRACH NISZCZY CIAŁO, OBRZYDZENIE – DUSZĘ. DIANE ACKERMAN
PAJASAM
Namaste! Dokąd to, na ślub?
To stryj Subbu, głowa jego rodziny.
Kto zna Subbu, ten zna jego stryja.
Jak panu na imię? Mam na końcu języka.
Po co ci moje imię?
Skoro jestem dla ciebie stryjem Subbu, to niech tak zostanie.
Zresztą co to ma do rzeczy? Po co komu moje imię?
Nowy most?
Brat Subbu się postarał.
Gdyby nie on,
zbudowaliby go 50 kilometrów stąd. Dobrze, że Subbu zainterweniował.
W rzeczy samej! Wychwalają go w całym mieście.
Mógłbyś się przyłożyć do tych przysiadów.
Myślisz, że nie potrafię?
Mam 77 lat.
Subbu ma 54.
Który z nas wygląda starzej?
Ja czy on?
W moich żyłach płynie krew.
Jego ciało to góra cukru.
I na co mu tyle bogactwa?
Skazany jest na pszenną papkę. I to bez soli.
Słodki Ganeśo!
Często dziś wzywasz imię Pana Ganeśy.
To przez te przysiady?
A co? Nie wolno mi?
Pocisz się za dwoje. Nawet Subburayan straci sadełko.
Hej, nie nabijaj się.
To mnie sporo kosztuje.
Nie wydaje mi się.
Udajesz, że jesteś zajęty.
To tylko wymówka, żeby nie iść na ślub.
Owszem!
Nie mam ochoty być na tym ślubie.
Niech sobie biega i pyta, gdzie jestem.
Pan młody nie odpuści tradycji Kashi yatra.
Dlaczego?
Jak może? Zakochał się w uśmiechu mojej córki.
- Urodę ma po mamie. - O nie!
A stryj cię widział? Stryju!
Imię „Subburayan” ma być równo napisane.
- Nie spiesz się. - Dobrze.
Saraswathi, kto śpiewa w świątyni?
- To moja mama. - Piękny głos.
Wyrobisz się do wieczora?
Weź ludzi do pomocy. O pieniądze się nie martw.
Byle skończyli na czas.
Natarajan!
Poślij powóz na dworzec. Czym prędzej.
Już to zrobiłem. Subbu wciąż pyta o stryja.
Gdzie ojciec?
- Kąpie się, zaraz będzie. - Nawet dziś poszedł nad rzekę?
Trzeba go wiecznie pilnować?
Co się gapicie? To, co robię, jeszcze o niczym nie świadczy.
Za starych, dobrych czasów byłem „Królem Kuchni”.
W Mannargudi, Mayavaram, Kumbakonam.
Gotowałem dla bogatych rodzin.
Byłem rozchwytywany. A znacie gościa, co się tu teraz panoszy?
Zwie się „Szefem”.
- Był moim chłopcem na posyłki. - I co się stało?
Spiżarnia, prowiant, worki z ryżem… Chcesz o tym pogadać?
Co? Z wiekiem ponoć nabierasz rozumu.
- Idź zaparzyć kawy! - Piłem już dziś rano.
Nie dla siebie! Dla Natarajana. No już!
- Słyszałeś? Do roboty! - Soczewica ugotowana?
- Tak. - Kokos starty?
- Raji, chodź! - Ja chcę! Ja!
- Maść, słodycze… - Szafran, woda różana…
Przygotujcie wszystko. Witajcie gości z uśmiechem.
Dobrze. Teraz woda różana.
Pokropicie nią gości,
a potem namaste i powitanie.
- Jasne? - „Witamy!”
- „Witamy!”
- Jeszcze maść sandałowa. - Ja! Ja!
Nie kłóćcie się. Jedno po drugim.
Ta w zielonym sari
będzie reprezentować stronę pana młodego
i przeglądać podarki, zwłaszcza srebro.
Ciocia Visalatchi ma klucze.
- Co to? Kawa? - Podobno.
Nie ja ją robiłem. Pije pan na własną odpowiedzialność.
Sprawdź, czy panna młoda jest gotowa. Ja nie mogę.
- Jak mam to zrobić? - Zajrzyj tam.
Dobrze.
Wesele u Subbu… Wielkie mi co!
Myślałby kto, że to boskie zaślubiny.
Idźcie.
Proszę bardzo.
Nikt was nie zatrzymuje.
- Klucze do spiżarni? - Tak.
Natarajan ci je dał?
Kim dla niego jesteś?
Młodszą siostrą.
Na moje wesele przyrządziłeś to samo payasam.
Tak, pamiętam.
W domu obok, prawda?
Kim on był?
Zastępcą adwokata w sądzie w Tańdźawurze.
A 92 dni później zmarł na cholerę.
Bóg wytyczył nam inne ścieżki.
Mnie wytyczył taką. Cóż począć?
Nie stój tu. Za dużo tu dymu.
Ciocia Mythili mówiła, że wymknęłaś się do świątyni.
By się pomodlić.
- Chciałaś zobaczyć swojego lubego. - Było ciemno.
Widziałam tylko jego cień.
Ale… i tak mi się spodobał.
Spodobał ci się, co?
Gdzie moje treski? Szwagierko?
Te treski są za krótkie. Nie zauważyłaś?
Co za różnica? Przecież żeni się z tobą.
- Nie z twoim warkoczem. - Nie rozumiesz.
Widzieli mnie z długimi włosami.
Wydałoby się, że mam krótkie.
A wtedy nie sprawdzali?
Wiadomo, że nie. Jesteś „córką Wielkiego Subburayana”.
- Gdzie ta treska? - Szukają jej.
- Muszę ją mieć teraz! - Cierpliwości.
Czemu tak się uwziąłeś na tego Subbu?
To syn twojego starszego brata.
Wciąż na niego pomstujesz.
Biedak.
Pobraliśmy się 30 lat temu.
Nie ma o czym gadać.
Mogę jedynie pokazać korale na szyi.
Tyle z tego mam.
Wysyłałeś Subburayanowi chociaż dziesięć rupii co miesiąc?
Był pilnym uczniem, a przez ciebie nie skończył szkoły.
Biedak.
Wrócił i ciężko pracował. Wytrwale dążył do sukcesu.
Czego nie dotknie, zamienia się w złoto.
Nawet naszemu synowi załatwił porządną pracę.
Sam zapracował na to, co ma.
Co więcej, część tego oddał tobie.
Nonsens. Podarował nam ziemie za miastem.
Funta kłaków warte.
Czyżby? Odziedziczyłeś je po swoich przodkach?
Zdobył to wszystko własną pracą
i podarował swemu stryjowi w dowód przywiązania.
Zaglądasz w zęby darowanemu koniowi.
Nie przyszło ci do głowy, że nasze dzieci, Natarajan i Bhagyam,
same muszą zająć się tym ślubem?
Co chcesz przez to osiągnąć?
Jak mają cię szanować, jeśli się tam nie zjawisz?
Szacunek. Wielkie mi halo.
Mam to gdzieś!
I co? Będziesz tak siedział i gderał?
Nie mogę iść na ślub Subbu i tryskać radością i entuzjazmem.
Valambal.
Zawsze miałaś nieskazitelne zasady.
Za życia…
radziłaś mi, co robić.
Odeszłaś i zostawiłaś mnie samego.
A niech to…
Dobra.
Pójdę na ten ślub.
Bhagy!
Taty jeszcze nie ma? Przybyła rodzina pana młodego.
Powinien ich powitać jako głowa rodziny.
Co powiem Subbu?
Poszedł nad rzekę i niedługo wróci. I tyle.
No co? To także twój ojciec.
Skoro tak ci zależy, poślij po niego taksówkę.
Idź do domu.
Jeśli tam jest, to go tu przyślij.
A co? Brat Subbu nie pozwolił ci posyłać taksówek?
Chodź. Spróbujesz moich vada?
- Dobre? - Co to ma być?
Ani to słone, ani chrupiące.
A tak się przechwalałeś.
- Znasz się na tym? - Tak.
- Zrób je i dodaj soli. - Tak jest.
Mam zjeść, wziąć zapłatę i odejść?
Przynajmniej się postaraj.
Wujku.
Prosiłeś o więcej mleka?
Wnieś do środka. Shankara, zajmij się tym.
To payasam podaje się na weselach.
Zawiera ciecierzycę i żółtą soczewicę.
Ciecierzyca jest twarda.
A żółta soczewica jest delikatna.
Z reguły do siebie nie pasują.
Cukier jaggera sprawia, że łączą się znakomicie.
Podobnie jak młodzi małżonkowie,
którzy mają żyć razem długo i szczęśliwie.
Chociaż nie sposób tego zagwarantować.
- Witamy! - Witamy!
- Zapraszamy! - Zapraszamy!
Witamy!
- Zapraszamy. - Zapraszamy.
- Zapraszamy! - Witamy!
Gdzie? Dobrze.
Źle rozstawili namioty weselne.
Wielki Śiwo.
Przepełnia mnie miłość
Łzy napływają mi do oczu
Przepełnia mnie miłość
Zjawiasz się tak późno. Nawet w dzień ślubu.
Odbija ci się. Jadłeś coś?
A nie mogę bekać z głodu?
Gdzie się podziewałeś, tato?
- Przeprowadziliście się tam? - Tylko do wesela.
Subbu dał mi gotówkę do dyspozycji.
Gotówka, wielkie mi coś!
Chłopiec na posyłki, też mi zaszczyt.
Do tego nazywasz go bratem.
Wyszliście z tego samego łona?
Lepiej znajdź porządną robotę.
Inaczej będziesz na jego łasce
i do końca życia nosił go w lektyce.
- Idź już. Brat Subbu zaraz tu będzie. - I co z tego?
- Nic, tylko „Subbu”! - Stryju!
Wejdź.
Właśnie o tobie mówiłem.
Dożyjesz setki.
Co to ma być?
- Dziś włożysz to. - Mam to włożyć?
To ty jesteś dziś w centrum uwagi.
Sam to włóż. Czemu ja mam to nosić?
Stryju, włóż to, proszę, i stań na podwyższeniu.
Jesteś najstarszy. Pobłogosław mnie.
Uważaj. Jak się schylisz, to możesz się nie wyprostować.
Masz moje błogosławieństwo.
Radosna muzyka!
Proszę.
Kawa.
Bracie.
Kawa bez cukru.
Daj Subburayanowi.
- Mnie daj z cukrem. Dwie kostki. - Dobrze.
Trzymajcie to podczas mantry.
Urocza z nich para, prawda?
Subbu bez problemu zorganizował ten ślub.
Nie każdemu idzie to tak łatwo.
Lepiej nic nie mów, dobrze?
Subburayan ma siedem córek.
Ciekawe, jak udało mu się znaleźć im takie dobre partie.
W końcu brat Subbu to nie byle kto.
Czemu Subburayan nie zostawi mnie w spokoju?
Sam się zadręczasz, bo się na niego uwziąłeś.
Uważasz, że jestem zły bez powodu?
Uwielbiasz na niego narzekać.
Dlatego rozmawiasz ze mną nawet po mojej śmierci.
Nie możesz się ode mnie uwolnić.
Co by cię teraz uszczęśliwiło?
Tu nie chodzi o moje szczęście.
To on nie ma być szczęśliwy.
Stryj Subburayana, prawda? Wiedziałem!
Poznaliśmy się na ślubie jego czwartej córki.
- Dobrze się pan miewa? - Nie.
Jak chcesz temu zaradzić?
Nie mógłbyś być uprzejmy?
Znasz Subbu?
Można tak powiedzieć.
Przyjaźnicie się?
Znam go i tyle.
Więc wpadłeś, by się najeść?
To ich payasam z soczewicy… Palce lizać.
To twoje ulubione danie?
- Skąd pan wie? - Bo aż ci ślinka poleciała.
Starsi ludzie są zabawni.
Mam tak sobie żartować ze wszystkimi?
Tego właśnie chcesz?
Subbu bez problemu wydał córki za mąż.
Kandydaci na mężów ustawiali się w kolejce.
A co z naszą córką?
Niełatwo było znaleźć jej męża.
Nie było łatwo, ale w końcu się udało.
I co się stało?
Przyszło mi sprawić jej żałobny strój,
zanim jej ślubne sari wyschło po praniu.
Niewyobrażalny ból.
Widzę Subbu, nawet gdy zamknę oczy.
Gdy urządzają świąteczne procesje
i obnoszą boga w lektyce,
wydaje mi się, że to Subbu.
Daj spokój, mój drogi.
Raz na wozie, raz pod wozem.
Po co ta złość?
Nie mogę czasem być wolny?
Wszędzie za mną łazisz.
Odejdź.
Idź sobie.
Zróbcie przejście.
Odsuńcie się.
Mógłbyś się przesunąć? Subbu będzie tędy szedł.
Tarasuję przejście?
Z drogi!
Z drogi.
Na bok.
- Uważaj, gdzie idziesz. - Przesuń się, tato.
- Z drogi! - Na bok. Uwaga.
Zróbcie przejście.
Na bok! Ciociu, przesuń się.
Zrobić przejście.
Chodź. Usiądź ojcu na kolanach.
Stań tu.
Obok krzesła.
Módl się do rodowego bóstwa.
Grajcie!
Pora na zawiązanie węzła. Chodźcie szybko.
Grają uroczystą muzykę. Chodźmy.
Poppadomy usmażymy później. Chodźmy popatrzeć.
Hej, co to za hałas?
O Boże! Dziadku!
- Co się stało? - Co to?
Mój Boże. Czemu wywróciłeś kociołek?
A co miałem zrobić?
Gdyby nie ja, wszyscy zjedliby payasam o smaku szczura.
Jesteś tu szefem kuchni?
Gdzie miałeś głowę? Nie masz za grosz odpowiedzialności?
Nie wiesz, że należało go przykryć?
W kociołku pływał zdechły bandikot.
Chciałeś to zaserwować gościom?
Posłałbyś wszystkich na tamten świat.
Jak się za coś bierzesz, to rób to porządnie.
Sam dałeś radę wywrócić kociołek?
Biedny Subbu. Tak się wykosztował.
Co za katastrofa.
Nie miał was kto przypilnować.
Odsuńcie się.
Stryju!
Gdzie się podziewałeś? Chodź.
Pobłogosław młodą parę.
Proszę. Pobłogosław ich.
Żyjcie długo i szczęśliwie.
Napisy: Ewa Nowicka