‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(วงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ ‪ได้ร่วมมือกันเพื่อช่วยเหลือคนในช่วงการระบาด)
‪(เก้าเรื่องราว เก้าอารมณ์)
‪(9 อารมณ์)
‪(กลัว)
‪(ความกลัวอันตรายต่อกาย แต่ความชัง ‪อันตรายต่อวิญญาณ - ไดแอนน์ แอคเคอร์แมน)
‪(ข้าวปายาส)
‪(ปี 1965)
‪(อุทยารปาละยัม กุมพาโกนัม)
‪นมัสเต ไปงานแต่งเหรอครับ
‪เขาคืออาของสุบบู เป็นผู้อาวุโสในบ้าน
‪ทุกคนที่รู้จักสุบบูคุ้นเคยกับคุณดี
‪แต่คุณชื่ออะไรนะ ติดอยู่ที่ปากผมเนี่ย
‪จะถามชื่อฉันไปทำไม
‪นายก็จะจำแค่ว่าฉันเป็นอาของสุบบูอยู่ดี ช่างเถอะ
‪อย่างกับชื่อฉันสำคัญ ใครสนเรื่องชื่อฉันกัน
‪สะพานใหม่ในเมืองเหรอ
‪ทั้งหมดเป็นเพราะพี่สุบบู…
‪ถ้าไม่ใช่เพราะเขา
‪เราคงจะอยู่ไกลไปอีก 48 กิโลเมตร ‪ทั้งหมดเป็นเพราะอิทธิพลของสุบบันนา
‪ใช่แล้ว ความยิ่งใหญ่ของ ‪สุบบูรายันแซ่ซ้องไปทั่วเมือง
‪ถ้าจะทำท่าลุกนั่ง ก็ทำให้มันดีๆ หน่อย
‪คิดว่าผมทำไม่ได้เหรอ
‪ผมอายุ 77 แล้ว
‪สุบบูอายุ 54
‪ใครดูอายุ 77
‪เขาหรือผม
‪เลือดไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดผม
‪น้ำตาลไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา
‪สะสมความมั่งคั่งจะมีประโยชน์อะไร
‪เขาดื่มได้แค่โจ๊กข้าวสาลี ‪แบบไม่ใส่เกลือเท่านั้น
‪พระพิฆเนศ
‪ทำไมวันนี้ถึงอุทิศให้พระพิฆเนศเป็นพิเศษ
‪เพราะลุกนั่งไม่หยุดนี่เหรอ
‪ทำไม มีกฎว่าไม่ควรทำเหรอ
‪แม้แต่พุงของสุบบูรายันก็ยังยุบ ‪จากการที่คุณลุกนั่งเป็นพิเศษวันนี้
‪นี่ อย่าล้อผมเล่นสิ
‪นี่เป็นการบำเพ็ญทุกรกิริยาที่ยากนะ
‪ไม่ใช่อะไรแบบนั้นเลย
‪คุณต้องการฆ่าเวลา
‪คุณอยากเลี่ยงงานแต่ง ทั้งหมดนี้ก็แค่ข้ออ้าง
‪ใช่
‪ผมไม่ชอบ ผมไม่อยากไปงานแต่งงานนั่น
‪ปล่อยให้เขาวิ่งพล่านถามไป "อาผมอยู่ไหน"
‪เจ้าบ่าวจะไม่ย้ายไปแคว้นกาสีตามประเพณีด้วยซ้ำ
‪ทำไมล่ะ
‪จะไปได้ยังไง ‪เขาตกหลุมรักรอยยิ้มของลูกสาวฉันแล้วนี่
‪- สวยเหมือนแม่เธอเลย ‪- อย่าล้อหนูสิคะ
‪อาเห็นลูกรึยัง อาครับ
‪เขียนคำว่า "สุบบูรายัน" ให้สวยๆ ตรงๆ นะ
‪- อย่ารีบทำจนเละนะ ‪- โอเคครับ
‪สุรัสวดี ใครร้องเพลงในวัด
‪- นั่นแม่ฉันเอง ‪- เธอร้องเพลงเพราะมาก
‪จะทำเสร็จภายในเย็นนี้ไหม
‪เอาคนมาเพิ่มอีกสี่คน ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน
‪ขอแค่ให้เสร็จทันเวลา
‪นาฏราชัน
‪ส่งรถม้าไปที่สถานีรถไฟด่วนเลย
‪ส่งไปแล้ว พี่สุบบูถามตลอดว่า "อาอยู่ไหน"
‪พ่ออยู่ไหน
‪- ไปอาบน้ำ เดี๋ยวก็กลับ ‪- วันนี้เขาก็ไปที่แม่น้ำเหรอ
‪เราควรเฝ้าเขาตลอดไหมเนี่ย
‪มองอะไร อย่าตัดสินฉันด้วยสภาพที่เห็นตอนนี้
‪เมื่อสมัยรุ่งเรือง ‪ฉันเคยเป็น "ราชาแห่งการทำอาหาร" นะ
‪แถวๆ มันนาร์กูดี มายาวารัม กุมพาโกนัม
‪ฉันเคยเป็นหัวหน้าพ่อครัว ‪ให้ครอบครัวคนรวยทั้งหลาย
‪ฝีมือการทำอาหารของฉันเป็นที่ต้องการมาก ‪รู้จักหมอนั่นไหมที่เดินไปเดินมา
‪เดี๋ยวนี้เรียกตัวเองว่า "หัวหน้า"
‪- เมื่อก่อนเขาเป็นสมุนมือขวาของฉัน ‪- หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น
‪ห้องเก็บของ ของชำ ถุงข้าว ‪จะคุยเรื่องนั้นตอนนี้เลยไหม
‪เอาไหม อายุปูนนี้แล้ว ‪น่าจะรู้นะว่าควรทำตัวยังไง
‪- ไปชงกาแฟไป ‪- เมื่อเช้ากินแล้ว
‪ไม่ใช่ให้ตัวเอง เอาไปให้นาฏราชัน ไปเลย
‪- เขาตะโกนใส่นาย ไปทำงานสิ ‪- ต้มถั่วเลนทิลรึยัง
‪- ต้มแล้ว ‪- ขูดมะพร้าวรึยัง
‪- ราจิ มา ‪- หนูๆ
‪- ผงจันทน์หอม ลูกกวาด… ‪- หญ้าฝรั่น น้ำกุหลาบ…
‪เตรียมทุกอย่างให้พร้อม ‪ต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้ม
‪โอเค เตรียมน้ำกุหลาบให้พร้อม
‪หลังจากพรมน้ำกุหลาบแล้ว
‪พวกเธอยกมือไหว้แล้วบอกว่า "เชิญครับ"
‪- โอเคนะ ‪- "เชิญค่ะ"
‪- "เชิญค่ะ"
‪- "เชิญครับ"
‪- อย่าลืมผงจันทน์หอม ‪- หนูๆ
‪อย่าแย่งกัน สลับกันทีละคน โอเคนะ
‪หล่อนจะใส่ส่าหรีสีเขียว
‪ถามคำถามต่างๆ แทนฝ่ายเจ้าบ่าว
‪ตรวจของขวัญทั้งหมด ‪โดยเฉพาะเครื่องเงิน
‪กุญแจอยู่กับป้าวิสาลัตชี
‪- อะไรน่ะ กาแฟเหรอ ‪- อาจจะใช่
‪ผมไม่ได้ชงเอง คุณจิบดูเอาเองแล้วกัน
‪ไปตรงนั้นแล้วก็ดูด้วยว่าเจ้าสาวพร้อมไหม ‪พี่ไปไม่ได้
‪- แล้วพี่จะให้ฉันดูยังไง ‪- แค่แอบๆ ดู
‪ได้ค่ะ
‪งานแต่งงานที่บ้านสุบบู แล้วไง
‪อย่างกับว่าเป็นงานแต่งงานของ ‪พระมทุไรมีนากษี
‪ไป
‪ไปเลย
‪ใครหยุดทุกคนกัน
‪- กุญแจห้องเก็บของเหรอ ‪- ค่ะ คุณน้า
‪นาฏราชันเอาให้เธอเหรอ
‪เธอกับเขาเป็นอะไรกัน
‪หนูเป็นน้องสาวของเขาค่ะ
‪คุณน้าทำข้าวปายาสถั่วเลนทิล ‪แบบเดียวกับที่งานแต่งหนู
‪ใช่ ฉันจำได้
‪จัดที่บ้านติดกันใช่ไหม
‪เขาทำงานอะไรนะ
‪ผู้ช่วยทนายที่ศาลตันชอร์ค่ะ
‪แต่งกันได้แค่ 92 วัน ก็เป็นอหิวาตกโรคตาย
‪พระเจ้ากำหนดชะตาของแต่ละคนต่างกัน
‪นี่คือชะตาของหนู จะทำอะไรได้ล่ะ
‪อย่ายืนตรงนี้ ควันเยอะเกินไป
‪ป้ามิธิลีบอกเราเรื่องที่เธอแอบไปวัด
‪ฉันแค่ไปบูชาพระแม่อัมมาน
‪- หรือไปหาคู่หมั้นของเธอกันแน่ ‪- ตอนนั้นไม่มีไฟเลย
‪ฉันเห็นแค่เงาของเขาในความมืด
‪แต่ว่า… ฉันก็ชอบเงานั้นนะ
‪เธอชอบใช่ไหมล่ะ
‪ผมปลอมที่เอาไว้ต่ออยู่ไหน พี่สะใภ้
‪ผมที่ต่อสั้นมาก ไม่สังเกตเหรอ
‪แล้วยังไง เขาแค่แต่งงานกับเธอ
‪- เขาไม่ได้จะแกว่งผมเปียเธอนี่ ‪- พี่ไม่เข้าใจ
‪พวกเขานึกว่าฉันผมยาวตอนที่เห็นฉันครั้งแรก
‪ถ้าตอนนี้เปียฉันสั้น ฉันจะถูกจับได้
‪วันนั้นพวกเขาไม่ได้ดึงผมเปียเธอตรวจดูเหรอ
‪จะทำได้ยังไง เธอคือ ‪"ลูกสาวสุบบูรายันผู้ยิ่งใหญ่" นะ
‪- ฉันต้องต่อผม ‪- พวกเขากำลังหาอยู่
‪- ฉันต้องการเดี๋ยวนี้ ‪- ใจเย็นๆ
‪สุบบู ทำไมชื่อนี้ถึงทำให้คุณเจ็บปวดนักหนา
‪ยังไงเสียเขาก็เป็นลูกของพี่ชายคุณนะ
‪การแช่งเขาไม่หยุดหย่อน…
‪เด็กน้อยน่าสงสาร
‪ผ่านมา 30 ปีแล้วตั้งแต่เราแต่งงานกัน
‪เราต้องกัดก้อนเกลือกิน
‪ฉันไม่มีสมบัตินอกจากสร้อยคอปะการังเส้นนี้
‪ไม่มีอย่างอื่น
‪คุณส่งเงินให้สุบบูรายันได้ถึงสิบรูปีต่อเดือนไหม
‪คุณให้เด็กเรียนดีออกจากโรงเรียนในปีสุดท้าย
‪เด็กน่าสงสาร
‪แต่เขากลับมา ทำงานหนัก ‪อาบเหงื่อต่างน้ำจนประสบความสำเร็จ
‪ทุกอย่างที่เขาทำเจริญรุ่งเรือง
‪ตอนนี้เขาหางานดีมีเกียรติให้ลูกชายเราด้วยซ้ำ
‪ความมั่งคั่งของเขามาจากความทุ่มเท
‪ถึงกระนั้น เขาก็แบ่งให้คุณ
‪ไร้สาระ ที่ดินที่เขาให้เราอยู่นอกเมือง
‪ไม่มีค่าอะไรเลย
‪ทำไม ทั้งหมดเป็นสมบัติบรรพบุรุษคุณเหรอ
‪ทั้งหมดเขาหามาเองตั้งแต่ต้น
‪ให้คุณซึ่งเป็นอา ด้วยความรักใคร่
‪มองหาเรื่องจะติในของขวัญที่ได้
‪คุณเคยคิดบ้างไหมว่าลูกๆ ของเรา ‪นาฏราชันกับภคียัม
‪จะรับมือกับทุกอย่างเองอยู่ที่งานแต่งงาน
‪คุณอยู่ตรงนี้แล้วได้อะไร
‪ลูกๆ ของเราเองจะเคารพคุณได้ยังไง ‪ถ้าคุณไม่ไปงาน
‪เคารพ ความเคารพที่ยิ่งใหญ่
‪ผมไม่สนหรอก
‪แล้วทีนี้ยังไงต่อ ‪คุณจะนั่งพึมพำอยู่ตรงนี้เหรอ
‪ผมไปร่วมงานแต่งของสุบบู ‪ด้วยความสนุกเพลิดเพลินไม่ได้
‪วลัมบัล
‪คุณมีจริยธรรมสูงส่ง
‪ตอนที่คุณยังมีชีวิตอยู่
‪คุณเป็นคนที่ช่วยให้ผมสงบได้
‪คุณจากผมไปแล้ว ที่รัก
‪ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น…
‪เอาละ
‪ผมจะไปงานแต่งงาน
‪นี่ ภคีย์
‪พ่อยังไม่มาอีกเหรอ ‪ครอบครัวเจ้าบ่าวมาถึงแล้วนะ
‪ในฐานะหัวหน้าครอบครัว ‪พ่อควรไปต้อนรับพวกเขา
‪พี่ไม่รู้จะบอกพี่สุบบูยังไง
‪พ่อไปที่แม่น้ำ เดี๋ยวคงกลับมา ‪ฉันจะบอกอะไรได้อีก
‪ทำไม เขาก็พ่อของพี่เหมือนกันนี่
‪ถ้ามันสำคัญขนาดนั้นก็ส่งรถไปรับเขาสิ
‪กลับบ้านไป
‪ถ้าเจอพ่อก็ให้เขามาที่นี่ทันทีเลย
‪ทำไม พี่สุบบูไม่ได้มอบอำนาจ ‪ให้พี่ส่งรถไปได้เหรอ
‪มาสิ อยากชิมวาดาไหม
‪- อร่อยไหม ‪- นี่มันวาดาแบบไหนกัน
‪ไม่เค็ม ไม่กรอบ
‪เห็นโม้ซะใหญ่โตว่าเป็นพ่อครัวใหญ่
‪- นายทำวาดาเป็นไหม ‪- เป็นครับ
‪- ทำชุดใหม่ ใส่เกลือด้วย ‪- ได้ครับ
‪งั้นผมแค่กิน รับเงิน แล้วก็ไปได้ใช่ไหม
‪อย่างน้อยก็ทำให้ดีหน่อย
‪คุณน้า
‪คุณน้าอยากได้นมเพิ่มใช่ไหม
‪เข้าไปข้างใน นี่ ศังกรา ดูหน่อย
‪ขนมที่เธอกำลังดูอยู่ตอนนี้ ‪เรียกว่าข้าวปายาสงานแต่งงาน
‪เพราะมีถั่วลูกไก่และถั่วเลนทิลเหลือง
‪ถั่วลูกไก่แข็ง
‪ถั่วเลนทิลเหลืองนุ่มเหมือนดอกไม้
‪ปกติไม่เอาทั้งสองอย่างมาผสมกันหรอก
‪แต่มันเข้ากันได้ด้วยน้ำตาลอ้อย
‪แนวคิดก็คือเจ้าบ่าวและเจ้าสาว
‪ควรอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขในแบบเดียวกัน
‪ยังไงก็เถอะ ‪ไม่มีอะไรรับประกันว่ามันจะเกิดขึ้น
‪- เชิญค่ะ ‪- เชิญครับ
‪- เชิญเข้ามาข้างใน ‪- เชิญเข้ามาข้างใน
‪เชิญค่ะ
‪- เชิญเข้ามาข้างใน ‪- เชิญเข้ามาข้างใน
‪- เชิญค่ะ
‪ตรงไหน ได้
‪กระโจมงานแต่งไม่เชื่อมกัน
‪พระศิวะ
‪กลายเป็นหนึ่งเดียวด้วยรัก
‪พร้อมน้ำตาเอ่อล้น
‪กลายเป็นหนึ่งเดียวด้วยรัก
‪สายมาก แม้แต่ในวันแต่งงาน
‪พ่อเรอ กินข้าวมาแล้วเหรอ
‪เรอเพราะหิวไม่ได้เหรอ
‪พ่อ หายไปไหนมา
‪- ดูเหมือนแกย้ายไปอยู่นั่นแล้วนะ ‪- แค่จนถึงงานแต่งน่ะ พ่อ
‪พี่สุบบูเอาเงินสดไว้ให้ใช้ถุงใหญ่
‪เงินสดเป็นถุง แล้วยังไง
‪ทำงานเป็นสมุนมือขวา ‪แล้วพยายามหาเกียรติเหรอ
‪แกเรียกเขาว่า "พี่" ทันที
‪แกกับเขาเป็นพี่น้องจริงๆ หรือไง
‪ไปหางานดีๆ ทำได้แล้ว
‪ไม่อย่างนั้นแกก็จะเป็นแค่สมุนมือขวาเสมอ
‪เป็นทาสเขาไปตลอดชีวิต
‪- ไปเถอะ พี่สุบบูจะมาแล้ว ‪- พี่สุบบูมาแล้วจะทำไม
‪- อะไรๆ ก็ "พี่สุบบู" ‪- อาครับ
‪อ้าว มาสิ
‪ฉันกำลังพูดถึงแกอยู่เลย
‪แกจะอยู่ถึง 100 ปี
‪นี่อะไร
‪- วันนี้อาต้องใส่เสื้อนอกตัวนี้ ‪- วันนี้ฉันต้องใส่เสื้อนอกตัวนี้เหรอ
‪เฮ้ย วันนี้แกต่างหากที่เป็นคนสำคัญ
‪แกควรใส่มัน ไม่ใช่ฉัน
‪อาครับ อาควรใส่เสื้อตัวนี้และยืนบนปะรำ ‪จะดีมากเลย
‪อาเป็นผู้ใหญ่สุดในบ้าน ให้พรผมด้วย
‪ระวัง ห่วงหลังของแกบ้าง
‪โชคดี โชคดีเสมอ
‪เพลงมงคลสมรส
‪เชิญดื่ม
‪กาแฟ
‪พี่ชาย
‪กาแฟไม่ใส่น้ำตาล
‪เอาให้สุบบูรายัน
‪- ฉันขอกาแฟใส่น้ำตาลสองช้อน ‪- ได้เลย
‪รับนี่ไปขณะสวดมนต์
‪เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวงดงามจังเนอะ
‪สุบบูจัดงานแต่งงานนี้ได้สบายๆ เลย
‪มีไม่กี่คนที่โชคดีแบบนั้น
‪เงียบเถอะน่า
‪สุบบูรายันมีลูกสาวเจ็ดคน
‪ใครจะไปรู้ว่าเขาจัดการให้ทุกคน ‪มีงานแต่งอลังการหมดได้ยังไง
‪มิน่าพี่สุบบูถึงได้มีแต่คนสรรเสริญ
‪นี่ ทำไมสุบบูรายันไม่ปล่อยให้ผมอยู่สงบๆ
‪คุณต่างหากที่ทำให้ตัวเองไม่สงบเอง ‪เพราะคิดเรื่องเขาตลอดเวลา
‪คุณว่าผมโกรธแบบไม่มีเหตุผลเหรอ
‪คุณชอบบ่นเรื่องเขา
‪คุณถึงได้ไม่ยอมปล่อยฉันไป ‪แม้แต่หลังจากที่ฉันตายแล้ว
‪คุณยังเกาะฉันไม่ปล่อย
‪ตอนนี้อะไรจะทำให้คุณมีความสุข
‪ไม่สำคัญหรอกว่าผมจะมีความสุขไหม
‪เขาไม่ควรมีความสุข
‪คุณคืออาของสุบบูรายันใช่ไหม ‪ว่าแล้วเชียว
‪เราเจอกันที่งานแต่งลูกสาวคนที่สี่ของเขา
‪- คุณสบายดีไหม ‪- ไม่ ไม่สบาย
‪นายจะทำยังไงได้บ้าง
‪คุยแบบสุภาพไม่ได้เหรอ
‪รู้จักสุบบูได้ยังไง
‪ผมแค่รู้จักเขาน่ะ
‪รู้จักดีแค่ไหน
‪ไม่ได้ดีมาก แค่รู้จักเขาครับ
‪นายมาเพื่อกินเลี้ยงงานแต่งสินะ
‪ข้าวปายาสถั่วเลนทิลอร่อยมาก
‪นายชอบขนมข้าวปายาสเหรอ
‪- คุณรู้ได้ยังไง ‪- ดูปากขยิบๆ ของนายก็รู้ละ
‪คนแก่นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ
‪ผมต้องหัวเราะและพูดกับคนอื่นแบบนี้
‪คุณต้องการแบบนั้นใช่ไหม
‪ลูกสาวของสุบบูแต่งงานง่ายมาก
‪มีว่าที่เจ้าบ่าวเรียงรายกันเข้ามา
‪แต่ไม่มีใครเหมาะกับลูกสาวเราเลย
‪หาใครสักคนให้ลูกเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขา
‪มันไม่ง่ายเลย ‪แต่เราก็ให้ลูกได้แต่งงานในที่สุด
‪แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪ผมคือพ่อที่โชคร้าย ‪ที่ต้องซื้อชุดแม่ม่ายให้ลูกสาว
‪ก่อนที่ส่าหรีงานแต่งจะถูกซักและตากแห้งเสียอีก
‪เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวในใจ
‪ไม่ว่าหลับตาหรือลืมตา ผมก็เห็นแต่สุบบู
‪เมื่อพระเจ้าถูกนำออกมาในขบวนแห่
‪ผมกลับมองไม่เห็นองค์เทพบนเกี้ยว
‪ผมเห็นแต่สุบบูบนเกี้ยว
‪ช่างเถอะ ที่รัก
‪คุณได้บ้าง เสียบ้าง
‪ทำไมคุณถึงขุ่นเคืองนัก
‪ผู้ชายต้องการอิสระไม่ใช่เหรอ
‪คุณคอยตามติดผมตลอดเวลา
‪ไปเลย
‪ไปให้พ้น
‪ขอทางหน่อย
‪หลบไป หลบๆ
‪ขยับขาหน่อยได้ไหมคะ พี่สุบบูกำลังจะมา
‪ฉันขวางทางเหรอ
‪หลบหน่อย หลบ
‪หลบ
‪- พี่ ระวังขั้นบันไดด้วย ‪- หลบหน่อย พ่อ
‪- หลบ ‪- หลบ ระวังนะ
‪ขอทางหน่อยครับ
‪หลบหน่อย ป้า หลบหน่อย
‪หลบหน่อย
‪มา นั่งบนตักพ่อของคุณ
‪คุณ มานี่
‪ใกล้เก้าอี้
‪ภาวนาให้องค์เทพของครอบครัว
‪บรรเลงเพลงมงคลสมรส
‪งานแต่งกำลังจะเริ่มแล้ว มาเร็ว
‪เพลงมงคลสมรส ไปกันเร็ว
‪ไว้ทอดข้าวเกรียบทีหลัง ไปดูกันเถอะ
‪เฮ้ย นั่นเสียงอะไรน่ะ
‪โอ๊ย ตาย คุณตา
‪- เกิดอะไรขึ้น คุณตา ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ให้ตายเถอะ คุณตา เทหม้อต้มทิ้งทำไม
‪ฉันมีทางเลือกที่ไหน
‪ถ้าฉันไม่ทำ ทุกคนคงได้กินข้าวปายาสต้มหนูน่ะสิ
‪นายเป็นหัวหน้าพ่อครัวใช่ไหม
‪นายควรรู้ดีกว่านี้ไม่ใช่เหรอ ‪ไม่รู้จักความรับผิดชอบหรือไง
‪นายควรเอาฝาปิดหม้อไว้ไม่ใช่เหรอ
‪ฉันเห็นหนูตายอยู่ในหม้อต้ม
‪จะเกิดอะไรขึ้นถ้าตักไปเสิร์ฟน่ะ
‪ทุกคนคงได้ขึ้นสวรรค์กันพอดี
‪รับงานแล้วก็ทำให้ดีสิ
‪พ่อเทหม้อใบเบ้อเริ่มนั้นเองคนเดียวได้ยังไง
‪สุบบูที่น่าสงสาร ‪เสียเงินมากมายไปกับงานแต่งแล้ว
‪หายนะจริงๆ
‪ไม่เห็นมีใครถามคนทำกับข้าวเลย
‪หลบไป
‪อาครับ
‪หายไปไหนมา มาเร็ว
‪อวยพรเจ้าบ่าวเจ้าสาวหน่อย
‪นี่ อวยพรพวกเขา
‪ขอให้เธอและสามีมีความสุขด้วยกันยืนยาวนะ
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ