‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(วงการภาพยนตร์ภาษาทมิฬ ‪ได้ร่วมมือกันเพื่อช่วยเหลือคนในช่วงการระบาด)
‪(เก้าเรื่องราว เก้าอารมณ์)
‪(9 อารมณ์)
‪(สันติ)
‪(กาลครั้งหนึ่งในอีแลม…)
‪(แนวหน้ากองทัพศรีลังกา)
‪(แนวหน้ากองทัพพยัคฆ์ปลดปล่อยทมิฬอีแลม)
‪ดินแดนนี้เป็นของเรา
‪มันเต็มไปด้วยน้ำธรรมชาติบริสุทธิ์ ‪และดินอุดมสมบูรณ์
‪ดินแดนนี้เป็นของเรา
‪เราคำรามเหมือนเสือ
‪ทำลายอุปสรรคและเข้าร่วมสงคราม
‪เมื่อพิจารณาดูทุกอย่างแล้ว
‪นอนบนทรายแบบนี้ก็สบายดี
‪ไง ไอ้ตะกละ
‪นอนนิ่งเป็นท่อนไม้แบบนี้
‪จะโดนระเบิดอาร์พีจียิงขาเป็นรางวัล
‪ลุกขึ้นไปทำให้ที่กำบังแข็งแรงสิ
‪การต่อสู้ทั้งหมดก็เพื่อดินแดนนี้
‪จะไม่ยอมให้ฉันลิ้มรสมันสักหน่อยเหรอ
‪สู้มาสามวันแล้ว ฉันเหนื่อย
‪ฟังนะ เพื่อน
‪ถ้านายอยากได้ดินแดนนี้
‪นายก็ต้องปกป้องมัน ‪ไม่ใช่มานอนพักสบายๆ แบบนี้
‪เชรา ลุกขึ้น
‪ต้องขุดที่กำบังให้ลึกกว่าเดิม
‪หัวหน้า คุณวางแผนจะอาบน้ำเหรอ
‪เราอาจเจอน้ำบาดาล ถ้าเราขุดลึกลงไปอีก
‪ดีเลย เพื่อน
‪พอเราไปถึงทมิฬอีแลมแล้ว ‪นายน่าจะไปลองเล่นหนัง
‪ทีนี้ไปได้แล้ว
‪- คาสโตร มีอาร์พีจีกี่ชุด ‪- สองชุดครับ หัวหน้า
‪ให้พลซุ่มยิงประจำตำแหน่ง
‪- เล็งจุดเฝ้าตรวจของพวกเขา ‪- ได้ครับ หัวหน้า
‪นี่
‪ให้ใครไปตรงทุ่งนั้น ‪แล้วเอามะพร้าวอ่อนมาหน่อย
‪- ฉันหิวจนมึนหัวแล้ว ‪- เชรานจะปีนให้ครับ หัวหน้า
‪พวกเขาจะยิงฉันตกจากยอดต้นมะพร้าวสิ
‪ดีเลย
‪ฉันรู้ว่าแผนของนายคืออะไร
‪หมอจะมาเอาตัวคนเจ็บไป
‪เขาจะไม่ได้มามือเปล่า ‪เขาจะเอาอาหารมาอย่างน้อยสองห่อ
‪แผนไม่เลวนี่ ทุกคน
‪ใครจะพลาดอาหารดีๆ ‪อย่างน้อยนายก็มีประโยชน์กับเรา
‪หัวหน้ารู้เรื่องของเขาไหม
‪ตอนที่เขามาเข้าร่วมกับเรา ‪เขาต้องเลือกว่าจะร่วมกับเหล่าไหน
‪เขาตอบ "กองทัพอากาศ"
‪- ถามเขาหน่อยว่าทำไม ‪- ทำไม เชราน
‪พอแล้ว นิลาวา
‪หัวหน้า เห็นชัดว่าเขาปีนต้นไม้เก่ง
‪เขาจะต่อสู้กลางอากาศด้วยพละกำลัง
‪กับฝูงลิงที่มากินมะม่วงบนต้นไม้
‪เลือกกองทัพอากาศเพราะแบบนั้นเหรอ
‪ทำไมนายไม่สู้กับฝูงลิงที่อยู่อีกฝั่งล่ะ
‪อย่างน้อยเราจะได้ดินแดนเราคืน
‪พอแล้ว ทุกคน
‪ฉันจะไปเก็บอะไรก็ตามที่มีในทุ่งนั้นมาให้
‪- โกรธเหรอ เพื่อน ‪- ใช่ นิลาวัน
‪นี่ เอาอาร์พีจีไปด้วย
‪ถ้านายเสียบพวกเขาได้จากยอดต้นไม้
‪ก็เกือบจะเหมือนกับเล็งจากเครื่องบินนะ
‪ทุกคนคิดว่าฉันอายุน้อยและโง่
‪รอดูเถอะ ฉันจะกลายเป็นระเบิดมนุษย์ ‪และยึดดินแดนอาไนยิราวุ
‪หัวหน้า ตอนนี้เขาจะกลัวแล้วล่ะ
‪โอ้โฮ ตรงเป้า หัวหน้า
‪- น่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว ‪- เพื่อน ฉันไม่เคยพลาด
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪พวกนั้นยิงกราดใกล้ฝั่งของเชราน
‪เชรา อย่าตกใจแล้วก็อยู่กับที่ไว้
‪ทุกคน โต้กลับสิ ‪ยิงพวกมันกลับด้วยปืนกล
‪หัวหน้า เราควรตอบโต้ไหม
‪หัวหน้า ดูเหมือนว่าพวกเขาก็ช่วยคุณด้วย
‪- ตอนนี้เราจะได้มะพร้าวเยอะกว่าเดิม ‪- พวกเขาดูแตกตื่น
‪ช่องสอง
‪อีวาน ช่องสอง
‪ช่องสอง
‪อีวาน ช่องสอง
‪ช่องสอง นิลาวันพูด เปลี่ยน
‪นี่ ฝั่งนั้นเกิดอะไรขึ้น
‪แค่เตรียมพร้อม อามัน
‪- เห็นศัตรูกี่คน ‪- เขาอยากรู้ว่ามีศัตรูกี่คน
‪- ไม่มีทางมีทหารเยอะหรอก ‪- นิลาวา
‪อามัน ผมถามหัวหน้าแล้ว
‪เขาบอกว่ามีน้อยกว่าเรา ‪ให้จัดการพวกเขาซึ่งหน้าเลยไหม
‪ไม่ อย่าแม้แต่จะแตะพวกเขา ‪เรามีเป้าหมายใหญ่กว่าให้จัดการ
‪อย่าทำอะไรอย่างอื่น ‪แต่รักษาแนวตรงนั้นให้เข้มแข็ง
‪โอเค
‪นิลาวัน อามันดูกระวนกระวาย
‪เพราะแบบนั้น ‪ผมเลยไม่ได้บอกเขาเรื่องมะพร้าวอ่อน
‪ดูเหมือนเขาจะเตรียมการบุกใหญ่
‪ไอ้พวกหมาบ้า พวกนั้นกำลังเตรียมตัว
‪ไม่รู้สิ ยิงเลยถ้าเห็นหัวใคร
‪พวกกบฏโค่นรถถังเมื่อวาน
‪ฝั่งเราตายสี่คน
‪เฮ้ย มีคนวิ่งมา จับเขาไว้
‪พี่
‪ปล่อยฉันนะ พี่
‪ผมจะกลับบ้าน
‪ผมจะไปพาตัวน้องชายกลับมา
‪เจ้าโง่ พวกเขาจะยิงเธอตาย
‪บ้านเธอหลังไหน
‪หลังที่มีรั้ว
‪มันไม่ใช่บ้านของเธอแล้ว มันคือสนามรบ
‪- พ่อแม่เธออยู่ไหน ‪- ปล่อยผมไปเถอะ
‪ผมจะหลบซ่อนตัว ‪แล้วพาน้องชายผมกลับมา
‪อยากตายรึไง
‪วิ่งไป ไปพาพ่อเธอมา
‪พ่อของผม…
‪ตายแล้ว
‪ปีที่แล้วตอนที่กองทัพเข้ามาในหมู่บ้าน
‪พวกเขายิงพ่อผม
‪พ่อของเธอคือหนึ่งใน 17 คน ‪ที่ตายในหมู่บ้านริมทะเลเหรอ
‪ใช่ครับ
‪แม่เธออยู่ไหน
‪แม่ตายไม่กี่วันหลังจากที่พ่อถูกยิง
‪แม่ตกลงไปในบ่อน้ำ
‪ยายกับน้องชาย ‪คือครอบครัวของผมที่เหลืออยู่
‪ตอนนี้ยายเธออยู่ไหน
‪ยายกับพวกคนอพยพอื่นๆ กำลังหาที่ให้เราอยู่
‪อย่าโผล่หัวไป
‪ทำไมยายเธอไม่พาน้องเธอไปด้วยล่ะ
‪กองทัพมาที่หมู่บ้านเรา
‪และเราทุกคนวิ่งหนีจากบ้านตอนเที่ยงคืน
‪นั่นคือตอนที่ผมรู้ว่าน้องชายหายตัวไป
‪ยายบอกว่าเขาคงหลงไปกับ ‪กลุ่มคนที่รีบอพยพออกไป
‪ยายคิดว่าเราหาเขาเจอได้
‪- งั้นเธอก็ควรไปหาที่นั่น ‪- ไม่ครับ พี่
‪ยายไม่รู้ว่าผมขังเขาไว้อย่างปลอดภัยในบ้าน
‪เธอขังเขาไว้ในบ้านเหรอ
‪น้องชายเธอชื่ออะไร
‪เวลลัยยัน
‪เวลลัยยันเหรอ
‪เอาละ ไปช่วยน้องชายของเธอกัน
‪นี่ อย่าให้ความหวังลมๆ แล้งๆ กับเขา
‪ผมไม่ได้พยายามหลอกเขา ‪ผมพูดจริง หัวหน้า
‪อย่าโง่น่า พวกเขาเห็นก็ยิงทันทีไม่มีเมตตา
‪หัวหน้า พวกเขาจะระวังน้อยลงระหว่างเดินแถว
‪- เราใช้โอกาสนั้นได้ ‪- นั่นแค่สิบนาที
‪ถ้านายไป เรื่องจะวุ่นวายแน่
‪อามันวางแผนอย่างอื่นไว้สำหรับที่นี่
‪เราจะรับมือได้ หัวหน้า
‪แม่ผมก็นอนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ‪เหมือนน้องชายของเขา
‪เมื่อคนทั้งหมู่บ้านอพยพไป
‪แม่ตาย…
‪เน่าอยู่ตรงนั้น
‪วิญญาณของแม่คงเรียกหาคนมาช่วย
‪จนถึงวินาทีสุดท้าย ‪ตอนที่ลมหายใจออกจากร่าง
‪ถ้าผมได้อยู่กับแม่ ‪ผมคงจะช่วยแม่พิการของผมได้
‪นี่คือการไถ่บาปของผม หัวหน้า
‪ไม่ต้องห่วง ฉันจะพาน้องชายเธอกลับมา
‪- เอาปืนกลประจำตำแหน่งไว้ ‪- ได้ครับ หัวหน้า
‪เขาจะกลัวเกินกว่าจะออกมา
‪เอานี่ให้เขาดู เขาจะวิ่งมาหาคุณ
‪หัวหน้า ผมไม่เห็นการเคลื่อนไหว ทางโล่ง
‪- โอเค คาสโตร จับตาดูพวกเขาไว้ ‪- ครับ หัวหน้า
‪- สิงกะ พร้อมไหม ‪- พร้อมแล้ว หัวหน้า
‪- เราควรระวัง ‪- ได้ หัวหน้า
‪พวกเขาเริ่มเดินแถวแล้ว ‪นิลาวา เริ่มได้แล้ว
‪ระวังด้วย
‪- นึกถึงนักรบที่ยิ่งใหญ่ไว้แล้วเดินหน้า ‪- ได้ครับ หัวหน้า
‪ไม่มีการเคลื่อนไหวใช่ไหม
‪ไม่ ไม่มีเลย เปลี่ยนเส้นทางไปทางบ้าน
‪นิลาวา มองป่าไว้ พวกเขาอาจจะซุ่มอยู่ต่ำ
‪ไปเร็ว นิลาวา ตอนนี้พวกเขา ‪อาจจะเห็นนายผ่านกล้องส่องทางไกล
‪หัวหน้า ผมเห็นมีแค่ห้องเดียว ‪เด็กชายถูกขังไว้ที่ไหน
‪แป๊บนะ นิลาวา ‪เจ้าหนู เธอขังเขาไว้ที่ไหน
‪พี่ เห็นรูปพ่อผมที่แขวนอยู่ตรงผนังไหม
‪- รูปพ่อของเธอเหรอ ‪- ครับ ที่มีพวงมาลัยอยู่
‪ฉันเห็นแล้ว
‪พี่เห็นตู้เสื้อผ้าที่อยู่ข้างหน้ารูปไหม
‪เธอขังเขาไว้ในตู้เสื้อผ้าเหรอ
‪ใช่ครับ
‪ไม่มีใครอยู่ตรงนี้ บอกฉันมาดีๆ ‪เราไม่มีเวลาแล้ว
‪หัวหน้า ถ้าเขาดักจับ ‪สัญญาณวิทยุสื่อสารของเราได้ก็จบกัน
‪นิลาวา ฉันว่าเด็กนี่เสียสติไปแล้ว
‪นายรีบกลับมาเถอะ
‪พี่ เขาน่าจะอยู่ตรงนั้น ‪ลองตรวจดูอีกที เขาน่าจะอยู่ตรงนั้น
‪ไม่มีคนอยู่ มีแต่ลูกหมา
‪ลูกหมา เขาคือน้องชายของผม
‪- ไอ้เด็กเวรเอ๊ย ‪- เวลลัยยา เวลูที่รัก
‪ไอ้เด็กเลว นี่เหรอน้องชายของเธอ
‪เด็กนี่ทำเราเข้าใจผิด นายรีบกลับมาเร็ว
‪คาสโตรกับเชรา คุ้มกันนิลาวันด้วย
‪นิลาวา ออกมารึยัง นิลาวา เปลี่ยน
‪เขาคงจะกลัวมาก พาเขากลับมาด้วยนะครับ
‪นิลาวา ได้ยินฉันไหม นิลาวา
‪หัวหน้า ผมกำลังกลับไป เปลี่ยน
‪นิลาวา เราอยู่นี่แล้ว เดินระวัง
‪หัวหน้า ยิงป้อมยามพวกเขา ‪และคุ้มกันผมด้วย
‪เรากำลังยิงตอบพวกเขา นายมาได้เลย
‪อย่ากลับทางเดิม ‪พวกนั้นอาจจะซ่อนอยู่ในป่า
‪มาที่กำแพง เราจะคุ้มกันให้
‪วิทยุสื่อสารของนายอยู่ไหน
‪นิลาวา นายได้ยินไหม
‪นิลาวา อย่าทำอะไรนะ
‪เวลลัยยา
‪นิลาวา ฉันเห็นนายแล้ว อยู่กับที่ไว้
‪เวลลัยยา
‪ฉันจะส่งสัญญาณให้นายออกมา
‪เวลลัยยา
‪หัวหน้า
‪หยุดยิง
‪พวกเขาหยุดยิงแล้ว
‪ได้ นิลาวา เราจะหยุด
‪หยุดยิง ทุกคน
‪นายอ้อมไปหลังกระท่อม ‪และเราจะคุ้มกันให้นาย
‪ทางโล่ง นิลาวา นายมาได้เลย
‪บ้าไปแล้วเหรอ นายทำอะไรน่ะ
‪พวกเขาเห็นนายชัดเจนเลย
‪นายเป็นเป้าง่ายๆ เลยตอนนี้ ‪อย่าไว้ใจพวกเขา
‪ไม่ นิลาวา อย่าทำ
‪เพื่อน มาเร็ว
‪เราพร้อมแล้ว
‪พอนายมาถึงแล้ว เราจะตอบโต้แบบแรงๆ ได้
‪หัวหน้า
‪ไม่จำเป็นหรอก
‪พวกเขาหยุดแล้ว
‪ไม่จำเป็นต้องปลุกปั่นพวกเขา
‪โอเค นายมาเร็ว
‪มาเร็วๆ
‪- นี่ ‪- เวลลัยยา
‪แค่แผลที่ผิวหนัง ‪ไปเอาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมา
‪- เจ้าตัวน้อย ‪- อุปกรณ์ปฐมพยาบาล
‪ขอบคุณครับพี่
‪- กลัวไหม เวลลัยยา ‪- นี่
‪เวลลัยยา เจ้าตัวน้อย
‪ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็หาย
‪เวลลัยยา เจ้าตัวน้อย
‪ระวัง เบาๆ
‪นิลาวา นายบ้าไปแล้วเหรอ
‪ยังไม่มีกระสุนไหนปลิดชีวิตผม
‪วันชะตาขาดของผมถูกเลื่อนไป ‪เพราะลูกหมาตัวนี้
‪ใช่จริงๆ
‪- เอาเข็มฉีดยามา ‪- ฉันจะไปดูในกล่องหมอ
‪ฉันบอกแล้วว่านี่จะสร้างปัญหา เสี่ยงเกินไป
‪ทำไมถึงออกมาจากตู้เสื้อล่ะ
‪ชื่อหมาของเขาและความทรงจำของแม่ผม ‪ทำให้ผมยอมเสี่ยงแบบนั้น
‪ฉันจะไม่ทิ้งนายไปนะ
‪กินอะไรรึยัง
‪หัวหน้า เวลลัยยันคือชื่อของพี่ชายผม ‪ที่ถูกฆ่าตายในสงครามปี 1988
‪ฉันต้องบอกเรื่องนี้กับอามัน
‪ฉันไม่เจอสัญญาณเลย
‪ยกช้าๆ
‪แป๊บเดียว
‪อีวาน ช่องหนึ่ง เปลี่ยน
‪อีวาน
‪นิลาวา ดื่มนี่ซะ
‪- ฉันไปเอายามาให้ ‪- อีวาน
‪ช่องหนึ่ง เปลี่ยน
‪- ฉันหาเข็มฉีดยาไม่เจอ ‪- หาอีกที
‪- อีวาน ‪- หัวหน้า
‪ดูเหมือนมนุษย์ทุกคนที่เกิดบนโลกนี้
‪มีความเห็นอกเห็นใจอยู่ในตัว
‪แม้ว่าพวกเขาจะมีอาวุธสังหารอยู่ในมือ
‪พวกเขาคิดตัดสินใจว่าเมื่อไหร่และใครที่ควรฆ่า
‪- ใครน่ะ ‪- อามัน หัวหน้าพูด
‪หัวหน้า เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น
‪เมื่อพิจารณาทุกอย่างแล้ว ‪เราต้องขอบคุณพวกเขา
‪มีปัญหาเล็กน้อย ‪แต่ตอนนี้ควบคุมทุกอย่างได้แล้ว
‪ได้ หัวหน้า อย่าหาเรื่อง
‪ผมส่งกำลังเสริมไปให้ทีมของหัวหน้าไม่ได้นะ
‪ขอบคุณ
‪นิลาวา
‪- เฮ้ย ‪- ขอบคุณ
‪ทำบ้าอะไรน่ะ หมอบลงเดี๋ยวนี้
‪ไม่ต้องห่วง หัวหน้า แค่ขอบคุณพวกเขา
‪ขอบคุณ
‪ไม่นะ นิลาวา
‪นิลาวา
‪- นิลาวา ‪- นิลาวา
‪เฮ้ย
‪แม้แต่เด็กๆ ก็ไม่ละเว้น
‪นายจะไปขอบคุณพวกเขาทำไม
‪เราควรยิงตอบโต้
‪ไม่ต้องเว้นชีวิตใคร
‪ช่องหนึ่ง ตอบด้วย
‪ไปสิ หนีไป
‪(สงบ)
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ