NETFLIX PRZEDSTAWIA
TAMILSKI PRZEMYSŁ FILMOWY SIĘ JEDNOCZY, BY WESPRZEĆ MIESZKAŃCÓW PODCZAS PANDEMII.
9 HISTORII EMOCJE
NINE EMOTIONS
MIŁOŚĆ
OCH… CÓŻ TO, JEŚLI NIE MIŁOŚĆ…
TRĄCAJĄC STRUNY GITARY
Na scenie „Zapachu Muzyki”
wystąpią dziś wspaniali muzycy.
Oto nominowany do nagrody Grammy
nowy artysta na scenie muzycznej.
Przed wami Kamal!
Chodź i jedz, póki ciepłe.
ZAUROCZENIE
- Podaj. - Sam to zrobię.
A ty jadłaś?
Później. Wypuszczą ten film?
Nie.
Nic z tego.
Wczoraj do nich dzwonili.
No cóż.
Piosenki ze ścieżki są świetne.
Twoje trzy single to przeboje.
Wszędzie grają twoją muzykę.
Dotarła do milionów. Tyle wystarczy.
Nie myśl już o tym.
Skomponowałeś tyle piosenek.
Nie do filmu.
Twoja własna muzyka.
Zaśpiewaj je mi.
Chętnie posłucham.
Dawno tego nie robiłeś.
Jak morskie fale Mnie obmywasz
Za każdym razem zalewa mnie Nowa fala miłości
Jak poranna rosa Błyszczysz w moim sercu
Każda nowa kropla To kropla miłości
Mówisz: „W jednej kropli rosy Mieści się cały ocean”
Mówisz: „W twoich oczach Uwięziony jest wodospad”
Gdy zamykam oczy
Zamieniasz się we łzy
Mamo…
Muszę się stąd wyrwać.
Oddychać muzyką. Muszę się tyle nauczyć.
Chcę należeć do świata muzyki. Jako twórca i artysta.
Występować przed publicznością.
Tutaj takiej nie znajdę. Ani muzyki, ani nauczycieli.
Wyjechałbym stąd, ale tylko z tobą.
Wiem, że nie chcesz. Tylko to wciąż mnie tu trzyma.
Nie potrafiłbym bez ciebie żyć.
Błagam cię, mamo. Wyjedźmy stąd.
Do Londynu.
Pojedź ze mną. Spodoba ci się tam.
Wszystko zaplanowałem.
Tylko na pięć lat.
Chodźmy, mamo.
Późna noc
ZAGŁĘBIĆ Z KAMALEM
Jasna tarcza księżyca
Błyszczy nade mną
Rozjaśniając niebo
Niebo…
Nie…
Księżyc nigdy nie zgaśnie
Beztroski bąka brzęk
Słodki strumienia szmer
Kokieteryjne kukułki kukanie
Z nią nie równa się nic
Uwodzicielska woń perfum
Zapach starej książki
Aromat suszonych ziół
Z nią nie równa się nic
Czemu wcześniej tego nie widziałem?
Czemu?
Czemu błędu nie naprawiłem Gdy był na to czas?
Teraz zjada mnie wstyd Tak mi wstyd
Więc się przed tobą spowiadam, kochana
Teraz zjada mnie wstyd Tak mi wstyd
Więc się przed tobą kajam, kochana
Na basie Aalaap. Vijay, gitara prowadząca.
Guberan! A na klawiszach Sathriyan.
Hej, chłopaki.
Dobrze traktujecie dziewczyny?
Jeśli nie, to lepiej je przeproście.
Od razu. O tym właśnie jest ta piosenka.
Dobra?
Przywołała cię moja muzyka
I stałaś się moją muzyką
Czym bym bez niej był?
Bez muzyki zamieniłbym się w kamień
Daj mi szansę naprawić błąd
A nigdy już go nie popełnię
Nie porzucaj mnie Wróć do mnie, muzyko!
Moja miłości!
Teraz zjada mnie wstyd Tak mi wstyd
Więc się przed tobą kajam, kochana
Teraz wasza kolej!
Wszyscy razem!
Skończmy nagrywać, to dostaniemy finanse.
- A tekst już mamy? - I to od dawna!
Mógłbyś odbierać wiadomości.
- Wysłałam ci na WhatsApp. - Dobra.
Sprawdź. Zaczekam.
Wygląda dobrze.
- Możemy nagrywać. - Dobra.
A piosenkarka? Gdzie jest?
Właśnie dojechała. Zaraz u ciebie będzie.
Ma na imię Nethra.
Nie znam jej osobiście.
Nie słyszałam, jak śpiewa. Klient ją polecił.
Czyli zaśpiewa, nawet jeśli nie umie. Tak?
Tak.
Twoja decyzja, ale będzie dobrze.
- Dobra. - Na razie.
Cześć. Nethra.
To była środa.
Zarezerwowałem bilety na weekend,
by przylecieć tutaj.
Ale gdy ją ujrzałem…
poczułem to coś…
Wiedziałem, że nigdzie nie polecę.
- Cześć. - Uwielbiam twoje piosenki.
Te twoje trzy single są takie melodyjne.
Całkiem nowe brzmienie. Sztos.
Puszczam je w kółko.
Chciałam ci o tym powiedzieć.
Dziękuję za muzykę.
Te trzy piosenki naprawdę mi pomogły.
I wielu moim znajomym. Serio.
Dziękuję.
- Usiądź. - Nie ściemniam.
No to…
A film jeszcze nie wyszedł?
Nie mogę się doczekać.
Jeszcze nie.
Przełożyli to.
Ach tak?
Tak. Ten tekst…
- Nie szkodzi. - Sprawdźmy…
Co tam film. Ważne, że jest muzyka.
W eterze.
Wszędzie.
Wciskasz „play” i gra.
To nie wystarczy?
Gdy spotykasz dziewczynę,
która brzmi jak twoja matka…
Wtedy wiesz, że już po tobie.
Przepadłeś na amen.
Poważnie.
Gdy słuchasz bez obrazu…
twoje piosenki…
Masz pojęcie, jakie to wspaniałe?
To pobudza wyobraźnię.
Uwielbiam to.
- Czysta muzyka, prawda? - Tak.
Jak utwory klasyczne.
Na YouTubie widzisz tylko wizerunek kompozytora.
Jak ”Dla Elizy„ Beethovena.
Wyobrażasz sobie parę pląsającą wśród drzew?
To by wszystko popsuło.
Chyba że obraz pasuje idealnie.
Tak.
Wiesz, o czym mówię?
Tak.
Nie pytałam o to, czy znasz ten utwór.
Nie pokazuję, że go znam. Chcę skomponować coś na jego bazie.
Dzięki, że mi o nim przypomniałaś.
Dziękuję.
Daj mi…
tylko chwilkę. Zaraz coś wymyślę.
Czujesz drżenie?
Jak moje serce Czuje twoje
Czujesz drżenie?
Jak moje serce Czuje twoje
Czy ziemia zadrżała?
Gdybym kazał oczom w to uwierzyć Czy posłuchałyby mnie?
Znam aranżacje Ilaiyaraaji na gitarze.
Nie słyszałam na niej Beethovena.
To to samo.
To wyjątkowy dzień.
A co, masz urodziny?
Nie.
Bo usłyszałam coś takiego.
Już nic nie mówię. Za dużo gadam?
Zaczynajmy.
Nie.
Dobra.
Świetnie.
Marnujesz się tu.
Poczułam to, gdy usłyszałam twoje piosenki.
Poziom międzynarodowy.
Nawet ta reklama. Nie wiem, czy pasuje do twojego brzmienia.
Zawsze warto próbować tworzyć coś nowego.
Racja.
Ale sam tego nie czujesz?
Że to nie twoje miejsce?
Każdego dnia, gdy otworzę oczy.
Ale nie jestem zarozumiały.
Muszę stworzyć coś nowego.
A nie wiem, czy tutaj mam szansę.
Czekaj.
Dziś o tym samym rozmawiałem z mamą.
Podsłuchiwałaś?
Byłaś w moim domu?
Nie podsłuchiwałam.
Ale tak czuję.
Tutejsza scena muzyczna właściwie nie istnieje.
Właśnie.
O ile nie tworzysz muzyki filmowej, nie ma szans.
Też mi się to marzy.
Wyjechać gdzieś, gdzie bazują na muzyce klasycznej.
Nie do Ameryki. Do Europy.
Ale mało gdzie w Europie mówią po angielsku.
W tym problem.
Możesz studiować muzykę.
Ale do tego dochodzi nowy język.
Londyn.
To jest to.
- Wielka scena muzyczna. - Czekaj!
Coś się tu święci.
Skoro nie podsłuchiwałaś,
to czytasz mi w myślach.
Wybierasz się do Londynu?
Tak.
Kiedy wylatujesz?
Kupiłem bilety. Bez daty powrotnej.
Na jutro.
Zatem masz już gotowy plan?
Jeśli mama się zgodzi, to na pięć lat.
Nieźle.
Życzę powodzenia.
Zdobądź parę Grammy, może Oscara. Jesteś niesamowity.
Dziękuję.
Spotkajmy się, jeśli wpadniesz do Londynu.
Tylko tam mam szansę znów cię spotkać?
No tak.
Trzymaj się.
Na razie.
Halo? Tata?
Skończyłam. Mówiłam, że będę o dziewiątej. Pa.
Odprowadzę cię.
- Wracaj do pracy. Nie trzeba. - Żaden problem.
Wybacz.
Ma cudowny głos.
Prawdziwy talent. Spodobała mi się.
Spodobała ci się?
- Jest urocza. - Urocza?
No tak.
Co za pospolite określenie.
„Urocza”.
- Rozłącz się. - Miałem na myśli jej głos.
No dobra. Skończyłeś nagrywać?
Zmiksuj i prześlij do mnie. Na razie.
Dobra. Na razie.
- Cześć! - O rany.
Nie wiedziałam, kto to.
Też się zdziwiłem.
Wybacz, jechałem do domu, gdy nagle cię zobaczyłem.
Może chcesz, bym cię podwiózł?
Choć podejrzewam,
że mieszkasz niedaleko
i powiesz, że to twój regularny spacer,
jeśli zacznę ci się narzucać.
Więc powiem tylko: „Cześć.
Świetnie zaśpiewałaś. Piosenka brzmi wspaniale”.
Zatem…
pożegnam się i odjadę.
Nie mieszkam tutaj.
W Indira Nagar.
Nie idę do domu, tylko gdzie indziej.
- First Seaward Road? - Znam.
Nie uprawiam regularnych spacerów.
Po prostu chodzę.
Wszędzie chodzę pieszo.
- Rozumiem. - Chyba że mam daleko albo się spieszę.
Wtedy jadę autobusem albo pociągiem.
A jak nie, to po prostu chodzę.
- Piechotą. - Rozumiem.
Nie będę pytał dlaczego. Ale jesteś pewna?
- Czego? - Że chcesz tam iść na pieszo?
Nie. Jeśli chcesz mnie podwieźć, to bardzo chętnie.
Żaden problem.
- Serio? - Tak.
Nie mam kasku. I co teraz?
Będę jechał ostrożnie.
A policja?
O to…
martwmy się, jak nas przyłapią.
- W porządku? - Tak.
Myślałem, że spotkamy się kiedyś na London Bridge.
Nie spodziewałem się, że tak szybko i to na moście Adyar.
Dobre.
Ładnie śpiewasz. Świetny głos.
Życzę ci wielu nagrań, przebojów, sławy i powodzenia.
Dzięki.
Ty też…
Dobra, powiem wprost.
Masz coś w sobie.
Kiedy grałeś na gitarze, chciałam, żebyś nigdy nie przestał.
Żeby nasza sesja nagraniowa trwała wiecznie.
Ta piosenka była za krótka.
Celowo popełniałam błędy.
Bo nie chciałam stamtąd wyjść. Tak właśnie czułam.
I proszę. Pół godziny później jadę z tobą na motorze.
Nie do wiary.
Fakt.
Myślisz, że mogę też wyczarować pokój na świecie?
Ty tego nie poczułeś, co?
Pytam, bo czułam w powietrzu to coś.
Myślałam, że ze mną flirtujesz.
Wiesz czemu?
Powiedziałeś: „Spotkajmy się w Londynie”.
Powiedz, że nie.
Nie.
Dobra. Może źle to odczytałam.
Pomyliłam się. Wybacz.
Słowo „pomyłka” byłoby pomyłką.
Gdyby tak było…
to nie byłaby pomyłka.
Tak dla jasności.
Może to przez twoje oczy?
Pewnie tak.
W tym cały problem.
Twoje spojrzenie jest
takie głębokie.
Widocznie tak już masz.
- Daj spokój. - Pewnie to także moja wina.
Musiałeś mnie zauważyć?
Mogłeś jechać dalej.
Czemu zaproponowałeś, że mnie podwieziesz?
Przede mną szła starsza pani.
Ją mogłeś podwieźć.
Mieszka tuż za rogiem. Znam ją.
To jej regularny spacer. Do tego biega na boso.
Dlatego zaproponowałem podwózkę tobie.
Więc to tak?
Właśnie tak.
Tak po prostu.
Po co dusić w sobie uczucia i nie móc ich wyrazić?
Po drodze zastanawiałam się, czy zdobyć twój numer
i napisać do ciebie lub zadzwonić.
Uznałam, że lepiej nie, i wtedy się pojawiłeś.
To co, mam siedzieć cicho?
Tego typu uczucie powala człowieka znienacka.
Tak jak mnie w twoim studiu.
Mam nadzieję, że ciebie też.
I jeszcze coś.
Liczy się też, komu to mówisz.
Przed tobą mogę się otworzyć.
Coś mi mówi, że nie będziesz mnie osądzał.
Jak mówiłem…
masz coś w sobie.
Tak!
Nie mówiłeś tak.
Owszem. W myślach.
Nie słyszałaś?
Słyszałaś słowa mojej mamy.
Spójrz mi w oczy, skarbie
Powiedz mi, kochanie Czy tak wygląda miłość?
Gdy nagle słów mi brak I tylko tobie wtórować chcę
Spójrz mi w oczy, skarbie
Powiedz mi, kochanie Czy tak wygląda miłość…
„Masz coś w sobie”, czyli podoba ci się mój głos?
To wszystko?
A ja mam tylko piękne, głębokie spojrzenie? To wszystko?
Czyli potwierdzasz, że to prawda?
Powtarzam, co mówiłaś.
Nie tylko to.
Już ci mówiłam.
Kompletne zauroczenie.
To, co mówiłeś.
I jak to mówiłeś.
Twój głos.
Męski, a zarazem łagodny.
Zaiskrzyło między nami.
Rozdzielały nas grube, drewniane drzwi i szyba,
ale dało się to poczuć.
To coś.
- I muzyka. - Tak.
Mam na myśli twój gust.
Wiele o tobie świadczy.
Dzięki.
Zagrałeś Beethovena…
a wcześniej to…
Przywołała cię moja muzyka
I stałaś się moją muzyką
Czym bym bez niej był?
Zamieniłbym się w bezkształtną papkę
Byłaś tam?
- Poważnie? - Wtedy właśnie to poczułam.
Nie widziałem…
Porwałeś widownię.
Właśnie ty.
Masz to w sobie.
To uczucie…
To coś nowego.
Poczułam to pierwszy raz w swoim 22-letnim życiu.
Do tego odprowadziłeś mnie do drzwi.
Kto tak robi?
To wtedy właśnie całkiem mnie powaliło.
Na dobre.
Dlatego wyznałam ci to, jak tylko wsiadłam na motor.
Byś wiedział, że doceniam, co dla mnie zrobiłeś.
Twoja kolej.
Dobra, czyli to tylko mój głos?
Nie szkodzi.
Jeśli tego nie odwzajemniasz, to trudno.
Przeżyję.
To mój drugi raz.
Drugi raz w moim 32-letnim życiu.
W tym problem.
Dlatego nie mogę nic więcej powiedzieć.
No tak.
Masz tylko 22 lata?
Wyglądam na więcej?
Nie… To miał być komplement.
Daję słowo. Mam 22 lata.
- Nie kłamię. - Przestań.
To boli.
To dobrze.
Różnicą wieku czy reakcją ojca, jak się o tym dowie,
możemy się martwić później.
Kiedyś.
Nie myślmy o tym teraz.
Za wcześnie na to.
Ale jesteśmy na dobrej ścieżce.
Też to czujesz?
Tę samą iskrę i zauroczenie?
Powiedz mi.
Mam jeszcze pięć minut.
Albo nie mów nic
i za dziesięć sekund zniknę z twojego życia.
Myślałem o wyjeździe za granicę…
tuż zanim się zjawiłaś. I aż dotąd…
całkiem wypadło mi to z głowy.
Od chwili, gdy otworzyłaś drzwi
i weszłaś do środka…
Twoja postawa, uścisk dłoni, spojrzenie,
sposób wysławiania się, oczy, twarz, głos.
Twój chód, styl, wyraz twarzy…
Mógłbym dalej wyliczać.
Ale to nie wszystko.
Powiedziałaś to samo, co moja mama.
Jakbyś potwierdziła jej słowa.
Ten przykład z Beethovenem, który mnie zainspirował.
To iskrzenie, które dało się czuć przez szybę…
Parę razy…
kazałem ci coś powtórzyć.
Robiłem to celowo.
Żeby przedłużyć sesję.
Żebyś dłużej została.
I gdy zobaczyłem cię na ulicy,
jak mogłem cię nie zagadnąć? Nie zapytać?
To wyszło samo z siebie.
Pójdę już.
Lepiej już idź.
Spójrz mi w oczy, skarbie
Powiedz mi, kochanie Czy tak wygląda miłość
Gdy nagle słów mi brak I tylko tobie wtórować chcę
MUZYCZNE ZGRANIE
Ty i ja, wspólnie odkrywamy
A niebo, powietrze i ziemia nam wtórują
Pokażmy światu coś Czego jeszcze nie widział
Stalker?
Też coś!
Mówiłaś, że powaliłem cię na kolana.
Czekałem tu dwie godziny, by cię odwieźć do domu.
Jaki znowu stalker?
Fakt.
Nie masz nic do roboty?
W końcu jestem muzykiem.
Ilaiyaraaja skomponowałby już pięć kawałków.
Napisałeś piosenkę?
Tak.
- Poważnie? - Tak.
- Zaśpiewasz mi ją? Proszę. - Jasne.
Taka historia.
Chłopak spotyka dziewczynę.
Z miejsca czują do siebie pociąg.
Chodzą ze sobą, a po dziesięciu dniach pierwszy raz się pocałowali.
- O tym jest ta piosenka. - Czyli o nas?
Chcesz?
Pójdźmy tam.
Chodź.
- Prawe ucho. - Dobra.
Dobra…
Dodam słowa na poczekaniu.
Jasne.
Hej
Schwyć moje serce Jak gwiazdkę z nieba
Hej
Zaspokój pragnienie Moimi marzeniami
Hej
Rozwiń skrzydła
I chodź
Przywiedź uśmiech na moje usta
Przysiądź na moich strunach
Jak słodki szczebioczący wróbel
Do mego szarego życia
Wniosłaś miliony barw
Jak pędzel malarza Jak pędzel malarza
Jesteś tęczą Tonę w morzu barw
Jak anioł z nieba Jak anioł z nieba
Wyrywasz mi serce Wraz z korzeniami
Dryfuję jak liść w kałuży dźwięków
Ty jesteś deszczem Który chce mnie zatopić
Przemoczony do suchej nitki
ROZCIEŃCZASZ MĄ…
Rozcieńczasz mą duszę jak woda
JUTRO W STUDIU?
Przysiądź na mych klawiszach
Zatańcz jak piękna pawica
Do mego szarego życia
Wniosłaś miliony barw
Jak pędzel malarza Jak pędzel malarza
Jesteś tęczą Tonę w morzu barw
Jak anioł z nieba Jak anioł z nieba
PRAGNĘ CIĘ TO WSZYSTKO
Wyrywasz mi serce Wraz z korzeniami
ŹLE SIĘ CZUJĘ.
TO MOŻE WPADNIESZ?
PO CO?
MUZYKA POPRAWI CI HUMOR
Jak pędzel malarza Jak pędzel malarza
Jesteś tęczą Tonę w morzu barw
Jak anioł z nieba Jak anioł z nieba
Wyrywasz mi serce Wraz z korzeniami
Co tu robimy?
Narobimy sobie kłopotów.
Jesteśmy ze sobą od dziesięciu dni. Jak w twojej piosence.
Zróbmy to. Proszę.
Tutaj?
Nie ma mowy.
Może się tylko…
pocałujemy?
Co?
O tym właśnie mówiłam.
Co ty myślałeś?
Więc dla ciebie to „tylko pocałunek”?
Skądże.
Przysięgam, że nie.
No dobrze.
Od kilku dni chcę ci coś powiedzieć.
Pierwszy się zadeklaruję.
Kocham cię.
Jak nikogo dotąd.
Nie chcę nigdy się z tobą rozstawać. Nigdy cię nie opuszczę.
Kocham cię.
Naprawdę.
Tyle tylko… że te bilety były drogie.
British Airways nie zwróci mi za nie kasy.
Kochasz mnie?
Wiedziałam to, gdy zaśpiewałeś…
„Do mego szarego życia wniosłaś miliony barw”.
Całkiem przepadłam.
To normalne?
Mam to powiedzieć?
Kocham cię.
Nigdy nie przestanę, Kamal.
Coraz wyżej Wznosimy się coraz wyżej
Zapierasz mi dech w piersi Skarbie, brak mi słów
Coraz bliżej Jestem coraz bliżej
Porwany przez noc Z tobą odpływam, patrząc w twoje oczy
Świetna robota. Brawa dla Maartena.
I o tym właśnie jest ta piosenka.
Jeśli chcecie wiedzieć,
nie jesteśmy już razem.
- Powiedz dlaczego. - Serio?
Nie. To bez znaczenia.
Coś, co miało być historią mojego życia,
okazało się tylko pięknym rozdziałem.
I cóż, minęło parę lat,
dojrzałem, moja muzyka też.
Pogodziłem się z losem.
O tym opowiada moja następna piosenka.
Wykonam ją w moim ojczystym tamilskim.
Prosto z serca.
Odleciała w siną dal!
Przemknęła mi nad głową
Próbowałem ją zatrzymać Lecz rozpłynęła się jak we mgle
Była eterem dla mej muzyki Składnią dla moich słów
Snułem z nią plany na przyszłość Lecz stała się dawnym wspomnieniem
Ona i ja To wiecznie miało trwać
Iskrzyło między nami
Między nami
Choć przyszło nam się rozstać Dała mi natchnienie
By znaleźć własny dźwięk
Ona i ja To wiecznie miało trwać
Iskrzyło między nami Między nami
I choć ciebie nie mam To w Londynie śpiewam
Właśnie dzięki tobie, dzięki tobie
Odleciała w siną dal Przemknęła mi nad głową
Próbowałem ją zatrzymać Lecz rozpłynęła się jak we mgle
Była historią mojego życia Lecz stała się jego wyrywkiem
Choć nie ma jej przy mnie Nadal jest w mojej muzyce
Ona i ja To wiecznie miało trwać
Jak jedno spojrzenie wywołuje zauroczenie?
W którym momencie zauroczenie przeradza się w miłość?
Naukowcy poszukują czarnych dziur w kosmosie,
a nikt nie pojmuje, czym tak naprawdę jest miłość.
Czy to fizyczne przyciąganie?
Czy może reakcja chemiczna?
Liczba uderzeń serca?
Proces biologiczny?
Nikt nie zna odpowiedzi na te pytania. To po prostu miłość.
Razem czy osobno…
Napisy: Ewa Nowicka