Policía do Norte de Selandia.
Ola, falo coa policía?
Si, exacto. En que podo axudarlle?
- Quería poñer unha denuncia… - Dígame como se chama e onde se encontra.
- Desculpe, pode indicarme o seu nome? - Xa é demasiado tarde.
Ola? Desculpe? Segue aí?
Ola?
Ola, son Mike. Neste momento non podo atenderte. Deixa a túa mensaxe.
HOXE CEAS NA CASA?
Ola?
NON CHEGO PARA CEAR, PERO SI PARA ARRECUNCHARME CONTIGO
- Vamos. - Vas ver ti, isto é a guerra.
Sempre fas igual.
- Ola. - Terás sorte!
- Ola. - Levades todo o día xogando?
Eh? Ola.
Menos mal que mañá volvedes ó cole.
- Podo quedar a cear? - Preguntásteslle a Angel?
- Non. - Sabes que llo tes que preguntar a ela.
- Ola, Cecilie. - Boas. Ola, peque.
Ola, pequecha.
Non será perigoso ese león?
Ven con mamá.
Non.
- Hai comida suficiente tamén para Oscar? - Si.
- Vale, xenial. - Impórtache que veña Ruby tamén?
- Para nada, é sempre benvida. - Grazas.
Ven aquí.
Ola, peque.
- Mañá chégame o paquete. - Que paquete? Os zapatos?
Por fin quedou durmida.
Ruby, non me viches pasar antes cando estabas na rúa?
Non, non te vin.
- Non? - Síntoo.
Nada.
Viggo, botaches cenorias? Tes que comer verduras, non só patacas.
- Viggo, son boas para a vista. - Si que o son.
Así poderás ler os deberes en condicións.
Que tal o día de traballo, Cecilie?
Intenso. Como calquera primeiro día despois das vacacións.
- Malleira ó FIFA despois? - Veremos.
- Ola? - Ola.
- Estamos abaixo.
Vale.
Imaxinaba que estarías aquí, Ruby.
- Ola, nena. - Ola. Alégrome de verte.
- O mesmo digo. Queres comer algo? - Case prefiro unha copa de viño.
Só media, que teño que saír a correr.
- Encárgaste do resto? - Claro.
- A que andan os rapaces? - Están comendo larpeiradas no sofá.
Espero que se portasen ben.
- Que día de tolos! - Vamos.
- Estiveches moi ocupada? - Si. Estiven en París a semana pasada.
- Certo. - Si.
Atopei uns mobles divinos para o meu novo negocio.
Acompañoume Rasmus.
- E Oscar? - Non, abúrrese moito con esas cousas.
- Deixáchelo aquí só? - Quedou Ruby con el.
- Vaites, Katarina. - Que, ho? Foron só cinco días.
Se che digo a verdade, Rasmus e mais eu necesitabámolo.
Necesitabamos algo así despois do peche do salón.
Foi un golpe duro. Unha auténtica merda.
Pero non falemos diso. Ti que?
- Vivín unha experiencia rara en Francia. - Como?
Subimos co coche polas montañas ata unha capela oculta nun lugar fermoso
situado no alto de Moustiers-Sainte-Marie.
Cando entrei na igrexa,
vin unha luz irracionalmente fermosa.
Había un silencio sepulcral.
E, de repente, púxenme a chorar.
Foi como por arte de maxia,
era tal a emoción que as bágoas brotaron soas dos meus ollos.
- Por que? - Non teño nin idea. Foi unha cousa…
Pasou sen máis…
Non sei explicalo.
Como me alegro de estar de volta e de que acabasen as vacacións.
Os rapaces volven ó cole e á gardería e Mike e Cecilie incorpóranse ó traballo.
Case me volvo tola con eles pegados a todas horas durante estas tres semanas.
E ti que? Tiveches algo de tempo libre?
Pois non.
Que che pasa?
Aínda tes morriña?
Vou saír a correr.
- Ánimo. - Grazas.
- Oscar, marchamos. - Unha partida máis.
Apaga xa. Andando.
Cecilie, espera.
Teño que falar contigo.
Dime.
Necesito que me axudes.
Que pasa?
Non podo seguir traballando para Rasmus e Katarina.
Por que?
A ver, Ruby, se non estás contenta, o mellor é que fales con eles, vale?
Seguro que farán o posible para que esteas a gusto.
Cecilie.
Sempre te portaches xenial comigo, máis que xenial. Creo que…
Fala con eles. Seguro que che axudan.
Sei que Katarina anda estresada co tema do novo negocio,
pero pronto todo volverá á normalidade.
Por favor, Cecilie.
Non podo facerlle iso, é a miña veciña.
Ruby?
- Síntoo. - Oscar, vamos.
Andando.
- Chao, nena. - Chao.
Que descanses, Viggo.
- Podes apertarme forte? - Claro.
Este permiso coñécese como licenza comercial.
É un dos requisitos para obter a autorización comercial completa.
Os requisitos varían segundo a cidade ou o municipio no que vivas.
PASTILLAS PARA DURMIR
Así.
E así. E agora tirámolo.
Es capaz de tiralo aí? Moi ben, peque.
- Vamos, amor. - Bos días. Ola, peque.
- Durmiches ben? - Si, ben. E ti?
Ola, peque.
- Baixo onda Viggo. - Vale.
Ola.
Ímosllo ensinar a Angel, si?
Alguén ten ganas de xogar.
Queres xogar, Vera?
- Pasou boa noite? Durmiu ben? - Si.
- Estupendo entón. - Vamos, Vera.
Aquí estou.
Mira o que hai aquí, unha xirafa!
Bos días, cariño.
Bos días.
- Estás listo? - Penso que si.
- Teño que marchar. - Vale.
Alguén viu a Ruby?
- Ola, Kat. - Vistes a Ruby?
Dende onte non.
- Pois desapareceu. - Como dis?
Que non está. Non sei…
- Angel, falaches algo con Ruby? - Falastes?
Non, eu non falei nada con ela.
- Oi, que carallo. - Que pasa?
Ruby non aparece por ningures.
- Miraches ben? - Arrea. Non falamos dun par de calcetíns.
Vou intentar chamala.
- Xa o intentei, teno apagado. - Chámaa, si.
- Avisádeme do que sexa. - Que pasou?
- Non o sei, cariño. - Que teñades bo día.
- Chao, papá. - Chao.
Non vos dixo nada cando marchastes de aquí?
- Non, non entendo nada. - Xa.
É o peor momento no que podía facernos isto.
Agora que empeza o cole e todo.
- Xa me é tarde. Mantenme ó tanto, vale? - Si, claro.
- Estás ben? - Si.
Non te preocupes. Ata despois, Viggo.
- Chao. - Chao.
Kim, viches a Ruby?
Aínda é cedo, estará a piques de chegar.
- Non é típico de Ruby. - O que?
Katarina di que desapareceu pola noite.
Que desapareceu? Pero que dis, ho?
Ten o teléfono apagado.
Tranquila, Angel. Estaslle dando demasiadas voltas.
Xa verás como aparece pronto. Si?
No interior do bosque, na súa paz,
onde os cantores adoitan morar,
onde as almas se paran a escoitar
o xovial son das aves chiar,
unha calma pódese percibir
nesa quietude sen fin.
E as inquedanzas do corazón
alí teñen solución.
É importante facerlles ver que dar a imaxe de pequena marca danesa
con valores ecolóxicos é o que os sitúa no mercado internacional.
E teñen que estar a altura deses valores se queren seguir obtendo beneficios.
Xenial. Daniel, podes concertar unha reunión co de Fairtrade?
Si, encárgome.
Teño que collelo.
- Algunha novidade? - Nada. Angel soubo algo dela?
Non, se non, chamaría.
Pode que estivese molesta por algo?
- Non creo… - Que opina Rasmus ó respecto?
- Pretende que o solucione eu. - Chamastes a policía?
Non, estiven todo o día a mil.
Teño que ir ver o novo local co axente inmobiliario
e os rapaces están a piques de saír.
Pode ir Angel recollelos e levalos á túa casa.
De verdade? Faríasme un favor enorme, é que…
Podo levar sushi e ceamos todos xuntos.
Eu irei despois de correr.
Paréceme estupendo. Moitas grazas. Que faría sen ti?
- Non é nada. Veña, chao. - Chao.
Está todo en orde ou vin só para tomar un vaso de auga?
Claes non puido acordar unha cláusula de cambio de control
co provedor de pezas das turbinas.
Pero tédelo controlado?
Mike?
Pagarán o acordado.
Só necesitan dúas semanas máis para facer a entrega.
E por iso traballo con xente que non naceu rica. Sempre están famentos.
Hoxe cea na miña casa.
- Vale. - É cousa das nosas señoras.
O local que fun ver hoxe era perfecto.
Que ben.
Gustaríame seguir adiante co tema, pero Rasmus está ocupadísimo.
- Xa. - E sen Ruby faise máis costa arriba.
Segundo Rasmus, algunhas mulleres só veñen traballar de au pairs a Europa
para logo pasar á clandestinidade.
- Ah. - E quedar aquí ilegalmente.
- Traballando nun bordel ou o que sexa. - Nunca oín tal cousa.
Non teño moi claro como vai.
Non lles dan o permiso de traballo.
Cousiña preciosa.
Pero, Kat, leva aquí cinco meses. Non tería sentido que fixese iso agora.
Igual só quería gañar algo de diñeiro primeiro.
A saber.
Roubar non roubou nada. Xa o comprobei.
Angel, necesitas axuda?
Non, grazas.
Creo que Vera debería ir para a cama. Está cansa.
Veña, peque. Angel vaite levar para a casiña.
Que durmas ben. A descansar. Ai, que cansadiña está.
Moitas grazas, Angel. Veña, boas noites.
Entón non notaches rara a Ruby cando volvestes á casa onte?
Pois a verdade é que non. Ten o soto para ela soa.
Cando chegamos á casa, sempre baixa. Deduzo que coa intención de durmir.
Tiña o bolso e as chaves con ela?
Oscar, non!
Oscar, quita de aquí o dron!
Oscar!
Oscar! Sácate de aí.
- Arrea. - Que non…
Ola, nena.
- Boteite en falta. - Si?
Eu tamén a ti. Que tal?
Toma, meu amor.
Volveu?
- Non. - Que cousa máis rara.
Deberiades chamar a policía.
A ver, xa é maiorciña. Canto leva fóra? 24 horas?
Non che parece un pouco drástico?
Sabedes a parella que vive ó final da rúa?
- Si. - Os que teñen o dóberman.
Ruby coñéceos?
Non creo. Son uns vellos rosmóns.
- A que si? - Por que o preguntas?
- Porque a vin diante da súa casa. - Ah.
Estaba tirando algo na súa papeleira.
Iso non ten sentido, nena.
Un momento.
Estaslle servindo unha botella de viño de 2000 coroas?
- Collín un frío, como me dixeches. - Un frío?
Este non sabería diferenciar un Bacardi Breezer disto.
Que dirás!
Comprobastes se a súa roupa segue aquí?
E o seu cepillo de dentes?
- Ti miraches? Porque eu non. - Non se me deu por aí.
E non credes que…?
- Veña, imos comprobalo. - Non sei eu.
- Déixao, amor. - Deberiamos ir ver.
Así temos a Cecilie contenta. Hai unha chea que non baixo ó soto.
- Non deberiamos baixar aí. - Vamos, nena.
- Non me apetece nada. - Igual o deixou sen avisarvos.
- De verdade que non quero baixar. - Veña, anda.
- A ver se segue a súa roupa abaixo. - Igual levou o cepillo.
Igual marchou a algures e a súa roupa segue aí…
- Xusto. - Igual está na casa dunha amiga.
A súa roupa segue aquí, non a levou.
Ai, perdón.
Síntoo.
- Nena? - Dime.
- Este vestido non é teu? - Non.
- Seguro? - Pero como vai ser dela?
Pois ten que ser.
En que ocasión ía poñelo? Para ir á igrexa?
- Un pouco picante, non? - Nunca lle vimos ese lado.
Sería divertido.
Non é esa a túa antiga cámara oculta?
Si é. Temos que tirar con toda esta merda.
Non vos cheira a humidade?
- Apesta. - A verdade é que si.
Non deberiades tela aquí metida.
Toléame esta casa vella do carallo. Sempre falla algo.
FILIPINAS PASAPORTE
Se marchou, como non levou o pasaporte?
Que facedes?
Botar unha ollada.
Ola, meu rei.
Déixame que te vexa, campión.
Esperemos a ver se aparece.
Mike, terás dous minutos despois de cear?
- Claro. - Temos que falar.
Sen problema.
Que che quería Rasmus?
Falar dun contrato.
Non falastes de Ruby?
Realmente non.
Pero mencionou o tema?
Dixo que normalmente a xente sospeitaba do pai da familia nestes casos.
Como? A conto de que vén iso?
- Dicíao de broma, muller. - Paréceche unha broma?
- Está totalmente fóra de lugar. - Tes razón. Foi moi desapropiado.
- Si. - Seino.
Por iso non cho quería dicir, sabía que te ías poñer así.
Baixastes ó seu cuarto?
Si.
E ben?
O seu pasaporte seguía alí.
E a súa roupa tamén.
Onde ía marchar?
Eu tamén estou preocupada.
Seguro que lle pasou algo malo e…
A Katarina e Rasmus dálles igual.
Non sexas inxusta, Angel.
Non lles dá igual. Asegúrocho.
Sei que van chamar a policía pola mañá en caso de que non apareza.
Un momento.
Que ninguén a está buscando aínda?
Non.
Angel, vai saír todo ben.
Xa verás que si.
- Vale? - Vale.
Prométoche que a atoparemos.
Ven aquí.
TEST DE EMBARAZO
Atopaches algo?
- Ola, Rasmus. - Ola.
- Por desgraza non, xa a baleiraron. - Ah.
Seguramente non houbese nada.
- Xa. - Ven aquí, cousa linda. Ven.
Chamaredes a policía, non?
Si, claro. A non ser que apareza antes de mañá.
Claro.
Moi ben.
- Saúdos para todos. - Serán dados.
Outro para Mike.
Cecilie?
- Grazas pola cea. - Grazas a vós.
Querería asegurarse de que ninguén o encontrase.
Cruceime con Rasmus alí.
Ai, si? Pilloute furgando na papeleira?
Non digo que tivese que pasar algo,
pero paréceme raro que quixese ir mirar á papeleira.
Non cres?
Cres que se deitaban?
Cecilie, por favor.
Non se divorciou da súa primeira muller porque se deitara coa coidadora?
Foi cunha de extraescolares.
- Por que non falas con el? - E que lle pregunto?
Se deixou embarazada a Ruby?
Igual necesita a nosa axuda.
De paso tamén lle pregunto se a enterrou no xardín.
Todo isto a que vén? A que o viches ó lado dunha papeleira?
Pois si!
Non sexas rexoubeira.
- Non o son. - Claro que si!
- Non estamos nun xulgado, só falamos. - Pero estás rexoubando.
- Non podemos comentar que é raro? - Segue sendo rexoubar, amor.
Vale?
Se Rasmus a deixou embarazada…
Ven aquí, anda.
- Non podemos ignoralo. - Non.
Non creo que Rasmus teña nada que ver.
Subtítulos: Noelia Collazo