Centrala policji Północnej Zelandii.
Halo, policja?
Tak, tu policja. Jak mogę pomóc?
- Muszę coś zgłosić… - Poproszę nazwisko i miejsce zgłoszenia.
- Proszę pani, jak się pani nazywa? - Już za późno.
Halo? Proszę pani? Jest pani tam?
Halo?
REZERWAT
Tu Mike. Nie mogę odebrać, więc proszę, zostaw wiadomość.
ZJESZ OBIAD W DOMU?
Cześć.
NIE ZDĄŻĘ, ALE CHĘTNIE SIĘ POTEM POPRZYTULAM
- Daj spokój. - Serio, pożałujesz tego.
Ciągle to robisz.
- Cześć. - Masz farta.
- Cześć. - Cały dzień gracie?
Co? Cześć.
Dobrze, że od jutra szkoła.
- Mogę zostać na obiedzie? - Pytaliście Angel?
- Nie. - Zawsze musisz pytać Angel.
- Cześć, Cecilie. - Cześć. Cześć, kochanie.
Cześć, kochanie.
Czy to groźny lew?
Chodź do mamusi.
Nie.
- Starczy też dla Oscara? - Tak.
- Świetnie. - Czy Ruby też może przyjść?
- Zawsze jest mile widziana. - Dziękuję.
Cześć, kochanie.
- Ale po szkole. - Dobra.
- Jutro przyjdzie moja paczka. - Twoja paczka? Buty?
W końcu zasnęła.
Ruby, nie zauważyłaś mnie wcześniej? Na ulicy?
Nie zauważyłam.
- Nie? - Przepraszam.
To nic.
Viggo, spróbowałeś marchewki? Zjedz jakieś warzywa. Nie same ziemniaki.
- Są dobre na oczy. - To prawda.
Pomogą ci czytać pracę domową.
Jak było w pracy, Cecilie?
Dużo się działo. To pierwszy dzień po wakacjach.
Potem FIFA? Skopię ci tyłek.
- Halo? - Cześć.
- Jesteśmy na dole.
Świetnie.
Pomyślałam, że cię tu znajdę, Ruby.
- Cześć, skarbie. - Miło cię widzieć.
- Nawzajem. Chcesz coś zjeść? - Wolałabym lampkę wina.
Pół lampki, inaczej nie pobiegam.
- Możesz zająć się resztą? - Oczywiście.
- Co robią chłopcy? - Jedzą słodycze na kanapie.
Mam nadzieję, że się zachowywali.
- Co za dzień. - Dawaj.
- Byłaś zajęta? - Tak.
- W zeszłym tygodniu byłam w Paryżu. - No tak.
Znalazłam fantastyczne meble do mojego nowego sklepu.
Rasmus był tam ze mną.
A Oscar?
Nie, to dla niego zbyt nudne.
- Został tu sam? - Ruby się nim zajmowała.
- No wiesz, Katarino. - Daj spokój. To było tylko pięć dni.
I wiesz, co ci powiem? Rasmus i ja bardzo tego potrzebowaliśmy.
Po zamknięciu salonu bardzo tego potrzebowaliśmy.
Strasznie nam to namieszało. Paskudna sprawa.
Dość już o tym. Co u ciebie?
Przeżyłam coś dziwnego we Francji.
Tak?
Byliśmy w górach przy kaplicy na odludziu, w pięknym miejscu.
W Moustiers-Sainte-Marie.
I tam, w kościele, ujrzałam przepiękne światło.
Panowała grobowa cisza.
Nagle zaczęłam płakać.
Bez powodu, jakby coś mnie przytłoczyło.
Łzy spływały mi po twarzy.
- Dlaczego? - Nie wiem. To było niesamowite…
Przyszło nagle…
Nie wiem, co to było…
Cieszę się, że już po wakacjach.
Dzieci wrócą do szkoły i do żłobka, Mike i Cecilie do pracy.
Myślałam, że zwariuję, gdy byli tu cały czas przez trzy tygodnie.
A ty? Miałaś trochę czasu dla siebie?
Nie.
O co chodzi?
Wciąż tęsknisz za domem?
Idę pobiegać.
- Miłego biegu. - Dziękuję.
- Oscar, idziemy. - Jeszcze jeden mecz.
Wyłącz to. Idziemy.
Cecilie, zaczekaj.
Muszę z tobą porozmawiać.
Dobrze.
Potrzebuję pomocy.
Co się stało?
Chyba nie mogę dłużej zostać u Rasmusa i Katariny.
Czemu nie?
Ruby, jeśli jesteś u nich nieszczęśliwa, musisz z nimi porozmawiać.
Na pewno postarają się, żebyś poczuła się lepiej.
Cecilie.
Zawsze byłaś dla mnie taka miła. Myślę…
Powinnaś z nimi porozmawiać. Pomogą ci.
Wiem, że Katarina stresuje się swoim start-upem.
Na pewno wszystko wróci do normy.
Proszę, Cecilie.
Nie mogę. To moi sąsiedzi.
Ruby?
- Przykro mi. - Oscar, chodź.
Idziemy.
- Do zobaczenia, złotko. - Do zobaczenia.
Dobranoc, Viggo.
- Możesz mnie mocno przytulić? - Tak.
Tak zwana licencja przedsiębiorcy
to jeden z wymogów do prowadzenia działalności gospodarczej.
Zależnie od miasta czy gminy wymagania mogą się różnić.
TABLETKI NASENNE
O tak.
O tak. A potem wyrzucamy tutaj. Dasz radę?
Brawo, kochanie.
- Cześć, kochanie. - Dzień dobry. Cześć, skarbie.
- Udało ci się wyspać? - W miarę. A tobie?
Hej, kochanie.
- Pójdę do Vigga. - Dobrze.
Cześć.
Pokażemy to Angel, co?
Ktoś chciałby się pobawić.
Chcesz się pobawić?
- Jak minęła noc? Dobrze spała? - Tak.
- To świetnie. - Chodź tu, Vero.
No dobrze…
Żyrafa. Popatrz.
Dzień dobry, kochanie.
Dzień dobry.
- Gotowy do szkoły? - Chyba tak.
- Muszę lecieć. - Jasne.
Widzieliście Ruby?
- Cześć, Kat. - Widzieliście Ruby?
Ostatnio wczoraj.
- Zniknęła. - Jak to?
Zniknęła. Nie wiem…
A ty, Angel, rozmawiałaś z Ruby?
Nie rozmawiałam z nią.
- O kurde. - O co chodzi?
Nie mam pojęcia, gdzie jest Ruby.
- Rozejrzałaś się? - Daj spokój. Ruby to nie para skarpet.
Spróbuję do niej zadzwonić.
- Próbowałam. Wyłączyła telefon. - Spróbuj.
- Dajcie znać, jeśli to się wyjaśni. - Co jest?
- Nie wiem, kochanie. - Pa.
- Pa, tato. - Pa.
Nic nie wspominała po tym, jak wyszliście?
- Nie, nic z tego rozumiem. - Jasne.
Wybrała sobie najgorszy możliwy moment.
Początek szkoły i w ogóle.
- Spóźnię się. Daj znać, jakby co. - Tak, oczywiście.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Nie przejmuj się. Do zobaczenia, Viggo.
- Na razie. - Na razie.
Widziałaś Ruby?
Jest wcześnie. Na pewno niedługo tu będzie.
- To dziwna sytuacja. - Czemu?
Katarina mówi, że zniknęła w środku nocy.
Zniknęła? Jak to?
Ma wyłączony telefon.
Angel, spokojnie. Sama się nakręcasz.
Niedługo wróci, tak?
W głębokim lesie, w głębokiej ciszy
W domu śpiewających zastępów
Gdzie dusza przystawała, by posłuchać
Dźwięcznych świergotów
Można znaleźć dogłębny spokój
Tam, w samotni natury
Gdzie niespokojne serca wyciszają się
A pokój jest…
Muszą zrozumieć, że to ich wizerunek małej duńskiej marki,
której zależy na środowisku, pomaga im na globalnym rynku.
Muszą spełniać te standardy, jeśli chcą na nich zarabiać.
- Świetnie. - Dziękuję.
Daniel, umów gościa z Fairtrade.
Jasne, zrobię to.
Muszę odebrać.
- Jakieś wieści? - Nie. Odezwała się do Angel?
Nie, zadzwoniłaby do mnie.
Czy coś mogło ją zaniepokoić?
- Nie, to… - Co na to Rasmus?
- Oczekuje, że ja to załatwię. - Dzwoniłaś na policję?
Nie, byłam zajęta.
Czekam na agenta nieruchomości, a chłopcy zaraz wrócą ze szkoły.
Angel może ich odebrać i odprowadzić.
Naprawdę? To by mi bardzo pomogło…
Zamówię sushi, będziemy mogli razem zjeść.
Dołączę, jak już pobiegam.
Brzmi cudownie. Dziękuję. Ratujesz mi życie.
- Z przyjemnością. Pa. - Pa.
Omówimy sytuację, czy będziemy tylko pić wodę?
Claes nie uzgodnił kwestii klauzuli zmiany kontroli
z pańskim dostawcą części do turbin.
Czy to jest pod kontrolą?
Mike?
Zapłacą ustaloną cenę.
O ile dostaną jeszcze dwa tygodnie na dostawę.
Trzeba pracować z ludźmi, którzy nie urodzili się bogaci. Są głodni.
Kolacja u mnie.
- Pewnie. - Żony to ustaliły.
Lokal, który oglądałam, był idealny.
To dobrze.
Chciałabym już działać, ale Rasmus jest bardzo zajęty.
- Jasne. - Bez Ruby nie mam łatwo.
Rasmus mówi, że niektóre opiekunki przyjeżdżają do Europy tylko po to,
żeby zająć się czymś innym.
- Tak. - Zostają tu nielegalnie.
- Pracują w burdelach czy coś. - Pierwsze słyszę.
Nie wiem, jak to działa.
Nie dostają pozwolenia na pracę.
Mój ty słodziaku.
Ale Kat, ona tu była od pięciu miesięcy. Znikanie teraz nie ma sensu.
Może chciała najpierw trochę zarobić…
Nie wiem.
Niczego nie ukradła. Już sprawdziłam.
Angel, pomóc ci?
Nie trzeba.
Vera chyba powinna się przespać. Jest zmęczona.
No, kochanie. Angel zabierze cię do domu.
Śpij dobrze. Jesteś zmęczona. O tak.
Dziękuję, Angel. Dobranoc.
Ruby nie zachowywała się dziwnie, kiedy wróciliście do domu?
Nie. Ma całą piwnicę dla siebie.
Kiedy wróciliśmy do dołu, poszła na dół. Zakładałam, że się położy.
Wzięła ze sobą torebkę i klucze?
Nie, Oscar!
Oscar, weź stąd tego drona!
Oscar!
Oscar! Zabierz go!
- Rany. - Nie chcemy…
Cześć, skarbie.
- Tęskniłam. - Tak?
Ja za tobą też. Cześć.
Proszę, kochanie.
Wróciła?
- Nie wróciła. - No, to dziwne.
Powinniście zadzwonić na policję.
To dorosła kobieta. Nie ma jej dopiero, ile, 24 godziny?
Czy to nie przesada?
Na końcu ulicy mieszka taka para…
- Tak. - Mają dobermana.
Ruby ich zna?
Nie sądzę. To para zrzędliwych staruszków.
- Prawda? - Czemu pytasz?
Widziałam ją przed ich domem.
Wyrzucała coś do ich kosza na śmieci.
To brzmi dziwnie, złotko.
Przepraszam.
Podałaś mu wino za 2000 koron?
- Wybrałam schłodzone, jak mówiłeś. - Co?
Przecież on nie odróżniłby go od bacardi breezera.
Daj spokój.
Sprawdziliście, czy zostawiła ubrania?
Szczoteczkę do zębów?
- Sprawdziłeś? Ja nie. - Oczywiście, że nie.
Czy nie powinniśmy…
- Jasne, zróbmy to. - Nie wiem.
- Nie, kochanie. - Powinniśmy.
Jeśli to zadowoli Cecilie. Nie byłem w piwnicy od lat.
- Nie powinniśmy tam schodzić. - Chodźmy.
- Nie chcę. - Może po cichu rzuciła pracę.
- Nie chcę tam schodzić. - Przestań, kochanie.
- Zobaczmy, czy zostawiła ubrania. - Może zabrała szczoteczkę.
Jeśli gdzieś poszła, a jej ubrania wciąż tam są…
- Właśnie. - Pewnie jest u koleżanki.
Ubrania wciąż tu są, nie wzięła ich.
Przepraszam.
- Kochanie? - Tak.
- Czy to nie twoja sukienka? - Nie.
- Na pewno? - To naprawdę jej?
Musi być jej.
Kiedy ona ją zakłada? Do kościoła?
- Trochę prowokująca, co? - Nie znamy jej od tej strony.
Mogłoby być ciekawie.
Czy to nie wasza elektroniczna niania?
Tak. Trzeba wywalić te wszystkie stare rzeczy.
Czuć tu wilgoć?
- Aż cuchnie. - Bardzo.
Nic dziwnego, że nie chciała tu mieszkać.
Cholerne stare domy. Zawsze coś z nimi jest nie tak.
FILIPINY PASZPORT
Nie wzięłaby paszportu?
Co robicie?
Rozglądamy się.
Cześć, młody.
Pokaż się, chłopcze.
Przekonajmy się, czy wróci.
Mike, masz chwilę po kolacji?
- Jasne. - Musimy pogadać.
Pewnie.
Czego chciał Rasmus?
Porozmawiać o kontrakcie.
Nie mówił nic o Ruby?
Niespecjalnie.
Ale wspomniał o niej?
Powiedział, że w takich sytuacjach ludzie zwykle podejrzewają gospodarza.
Co? Dziwne, że to powiedział.
- Daj spokój. Żartował. - To był żart?
- Bardzo niestosowny. - Zgadzam się. To był niestosowny żart.
- Tak. - Jasne.
Dlatego ci nie powiedziałem. Wiedziałem, że tak zareagujesz.
Byłaś w jej pokoju?
Tak.
I co?
Jej paszport wciąż tam był.
Ubrania też.
Dokąd mogła pójść?
Ja też się martwię.
Coś jej się stało i…
Katariny i Rasmusa to nie obchodzi.
To niesprawiedliwe, Angel.
Obchodzi ich to.
Naprawdę.
Zadzwonią na policję, jeśli nie wróci do rana.
Zaraz, co?
Nikt jej teraz nie szuka?
Nie.
Angel, wszystko będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
- Dobrze? - Dobrze.
Obiecuję, że ją znajdziemy.
Chodź tutaj.
TEST CIĄŻOWY
Znalazłaś coś?
- Cześć, Rasmus. - Cześć.
- Niestety nie. Zabrali śmieci… - Jasne.
To na pewno był przypadek.
- Tak. - Chodź, piesku.
Zadzwonicie rano na policję?
Tak, oczywiście. Chyba że się jeszcze pojawi.
Oczywiście.
Dobrze.
- Pozdrów rodzinę. - Jasne.
Pozdrów Mike’a.
Cecilie?
- Dziękuję, że przyszliście. - Dziękujemy za zaproszenie.
Chciała się upewnić, że nikt go nie znajdzie.
Wpadłam na Rasmusa.
I co? Widział, jak grzebiesz w śmieciach?
Nie mówię, że coś się stało.
Ale to dziwne, że chciał sprawdzić ten kosz.
Nie sądzisz?
Myślisz, że z nią spał?
Cecilie, przestań.
Mówiłeś, że rozwiódł się z pierwszą żoną, bo przespał się z opiekunką.
Z pracownicą świetlicy.
- Porozmawiaj z nim. - O czym?
Mam spytać, czy zrobił Ruby dziecko?
Może ona potrzebuje naszej pomocy.
Spytam, czy zakopał ją w ogrodzie.
Skąd te teorie? Bo zobaczyłaś go przy koszu na śmieci?
Tak.
Nie rozsiewaj plotek.
- Nie robię tego. - Robisz!
- Nie jesteś w sądzie, rozmawiasz ze mną. - Plotkujesz.
- Możemy rozmawiać o tym, że to dziwne. - To wciąż plotki, skarbie.
Dobrze?
Gdyby zaszła w ciążę z Rasmusem…
Chodź tu, skarbie.
- Nie możemy odwracać wzroku. - Nie.
Nie wierzę, żeby Rasmus miał z tym coś wspólnego.
Napisy: Krzysiek Ceran