Moi ben, Barnaby.
Moi ben, bonitiño.
É hora de marchar.
Quérote.
Vai.
POLICÍA DE BUFFALO DISTRITO B
Ola, son Simone.
Non podo contestar, pero deixa unha mensaxe.
SEREAS!
Mi madriña.
Ai! A nai que a pariu!
…enfrontarse ao exército máis temíbel co que xamais se atoparan os EUA.
Por vez primeira…
Papá.
…man a man contra as defensas atrincheiradas de Hitler.
Chegaches agora? Non oín o coche.
Si, tiven… unha noite complicada. Levoumo o guindastre.
- Outra vez? - Xesús, isto está altísimo.
Deixa estar.
Gústame. Faime compañía.
Que é iso?
Unha cesta comestíbel. Estaba na porta.
O que?
É…
un arranxo floral feito con froita. É para comer.
E quen raio nolo manda?
ARRIBA ESE ÁNIMO! BICOS, SIMONE!
Simone.
E para que nos manda froita?
Porque é unha egocéntrica
e unha puta rata.
Non fales así da túa irmá.
Foi un xesto bonito.
Oh, un amorodo.
Papá,
hai cervexa e pizza conxelada na cociña.
Axiña volvo.
A onde vas?
Devon!
Puta.
DEVON SEREAS!!!!
Hei.
Ethan.
Teño que marchar. Chego tarde ao choio.
- Non, Simone. Agarda. - Debo marchar.
- Simone, queda. - Hai moito que facer.
Chegarei tarde.
Agarda un momento. Acabo de ter unha ideaza supertola.
E se lle dis a Michaela que estamos xuntos?
- Que gracioso. - Non lle vai importar.
Que dis? Claro que lle importará.
Ela é a xefa e dixo que non podía saír con ninguén de aquí.
Xa, pero iso é un desvarío.
Ademais, o noso amorío de verán acábase.
Ai.
Loxisticamente é complicado.
Non é práctico.
O luns é o Día do Traballo, así que todos os amores de verán
acaban de vez.
Sigue falándome de loxística.
Como me pon.
Ale, que teño que marchar.
Vémonos despois. Si, meu amor?
Agarda.
Acabas de chamarme meu amor?
Teño présa. Non…
Iso non soa moito a acabar de vez.
- Que? - Marcho.
- Agarda… - Veña, abur.
Espera. Ven aquí.
- Ben. - Ven aquí.
Podes tardar un pouquiño.
- Podo. - Si.
Si, vas quedar.
"EXILIO"
Mi madriña.
Que tes, pantalonciños?
Nenos.
Aquí non se pode fumar.
Non te oio.
Non se pode fumar a bordo. Se o acendes, cáeche multa.
É unha viaxe de dúas horas,
Paul.
Terei que levar algo á boca.
A que hora chega?
Alguén a viu?
Un minuto.
Vas moi xusta, nena.
- Que leva? - Cúrcuma, pole de abella, xenxibre…
Non toma xenxibre. Fai outro.
- Tomarao? - Fai outro.
Moi ben, xenial. Xusto o que quería.
Quita isto de aquí.
Vaise pór tola.
- Bo día, señora Kell. - Ola, Kiki.
Meu Deus. Mira, aínda me tremen as mans.
Ao principio dubidou,
pero logo despregou as ás e voou.
Foi marabilloso.
Estou tan orgullosa del…
Parabéns.
- Ei, ei. - Ei, ei.
Señora Kell, o batido.
Moitas grazas, Patrice.
Hoxe non.
A que hora chega Peter?
Chegoume unha alerta de que saíron con atraso de Tokyo.
A ver que me din.
Pregúntalle a Liam.
Peter deulle o fin de semana libre.
Xesús.
- Debín darche o finde libre, non? - Co da gala? Nin de broma.
Descubrirei cando chega.
Ben, grazas.
O vestido está listo. Tráencho hoxe.
Próbalo o domingo pola mañá.
Perfecto.
Díxenlle a Tom o da sombra dourada.
Non, bronce.
- Sombra de ollos bronce. - Bronce? Ben, perdoa.
Sombra bronce.
Mandémoslle unha mensaxe quente a Peter. Quero intimar co meu home.
Boa idea.
- Está. - Ben.
- Si. - Vale.
Agarda, que se vexa máis teta. Apértaas máis.
- Ben. - Así, e levanta o queixo.
Mimá, como estás.
- Es unha deusa. - Quita, muller.
É a verdade.
Ponlle algo quente, pero non te pases.
Moi ben.
Quero montarte
cando chegues á casa,
papá.
- Si. - Si.
Hai varias cousas urxentes para cando volvamos.
- Como que? - As últimas confirmacións.
Revisei os asentos.
- E cantos hai? - Cento dez.
E John Legend aceptou facer o concerto benéfico.
Perfecto.
- Hai que escribir o meu brinde de gala. - Xa está feito.
- Que faría eu sen ti? - Contratarías outra asistente?
Non.
Nunca.
Es irremprazábel.
Non imaxino un mundo sen ti ao meu carón.
Nin eu, Kiki.
Ola, sabe onde está esta casa?
Claro, é a Casa do Cantil.
Son 75 dólares.
- Tempada alta. - Merda.
Podes ir andando.
É a última casa. Está a uns quilómetros do faro.
A uns quilómetros do faro?
Si.
Ola, Joel.
Ah, señora Kell. Ola.
- Como vai? - Xenial.
- Onde está? Podo velo? - Abofé.
Veña por aquí.
A ver.
Mire, soltou a Barnaby aquí, en Grand Point,
e xa vai por aquí.
Colleu vento do suroeste. Está pasándoo de medo.
Díxenche que estaría ben.
Dicías que era cedo de máis, pero coñézoo ben.
Tiña razón. Unha recuperación incríbel.
Moitos centros de rescate daríano por morto.
Nós non somos como os demais centros. E o novo hóspede?
Está aquí.
Ola.
Ola, amiguiño.
Como te chamas?
Ti que pensas?
Ola.
Así, moi ben.
Si.
Winston.
Alégranos moito terte aquí.
Meu Deus.
Merda!
Deixa de falar de min, Jose.
- Eu non falei nada. - Poñédesme a caldo no chat grupal ese.
Que chat grupal?
Por que son azuis?
As hortensias son azuis.
Non, queriamos branco ou branco azulado.
Nada de azul. Quen asinou isto?
Non o sei.
Moi ben.
Atención todo o mundo! É a ponte do Día do Traballo.
Os Kell van ter convidados todos os días
e o luns temos un evento de gala.
Temos que poñer as pilas.
Todos os detalles pasan por min.
Si, agora Simone é a capitá.
Cala, Jose.
Vou traer máis flores.
- Simone. - Que?
Hai unha persoa que pregunta por ti.
Leva unha bolsa de lixo.
Que?
Disque é a túa irmá.
Meu Deus. Non.
Quen non sexa Devon. Non.
Non.
Ai, non.
Non.
Non, Devon, non.
- Non. Por que? - Pero ti, puta?
- Mandáchesme unha cesta? - Como me atopaches?
A papá diagnostícanlle demencia precoz e ti mandas unha cesta de froitas?
Vale, xa vexo que estás anoxada,
pero vés en moi mal momento.
- Organizo un evento. - Xa.
Pois non me mandes froita, puta desgraciada!
Benvidas!
Tedes petiscos no xardín.
Que é este sitio e por que parecedes ovos de Pascua?
Devon, agora non podo falar. Estou traballando.
- Traballo aquí. - Sempre o fas.
- Levas meses sen coller o teléfono. - É temporada alta.
Que carallo é iso?
Cando vén a alta sociedade a pasar o verán.
Quen es ti?
- Devon. - En serio
Pareces un mantel. E as tatuaxes?
Borreinas.
A de irmás tamén?
Era ruín.
Ruín?
E tamén tes a cara rara, non?
- Fixeches algo na cara? - Non.
Meu Deus.
- Operaches o nariz? - Non…
Cando te operaches?
Arranxei o tabique en abril. Kiki coñece un tipo.
- Quen hostia é Kiki? - Michaela, a miña xefa.
Déixame chamarlle Kiki. É todo un privilexio.
Ola, mozas! Ide á parte de atrás, si.
- Ovo de Pascua. - Abonda.
Devon.
Debes marchar.
- E onde vou? - Non sei.
A calquera parte menos aquí.
Simone, fixen 17 horas de viaxe
para te ver.
Pois chamaras antes.
- Non teño tempo para ti. - Como non se me ocorreu?
Pois saca tempo.
Se non,
vou ir tomar uns petiscos coas barbies esas.
Non.
Non o farás.
Ben, de acordo.
Agochareite na… casa de convidados até que acabe isto.
Ti, limpa isto.
Isto tamén é da propiedade?
Si, é un complexo.
Mimá, dixeches que eran ricos, non oligarcas.
- Quen é este tipo? - Peter Kell de Kell Securities.
O famoso fondo de cobertura. Vale miles de millóns.
Un cabrón.
Pois é superagradábel, igual que Kiki.
E ela que fai?
Antes era unha avogada moi importante, pero agora fai voluntariado
e activismo animal.
- Puta. Porca. - Devon.
Perdón, os ricos danme Tourette.
Vale, non toques nada.
Non fales con ninguén.
Non sentes nos móbeis nin toques a roupa de cama.
Zeus, sube o aire acondicionado.
Ostras, un Georgia O'Keeffe. Teño un.
Diso nada. Ese é auténtico.
- Axiña volvo. - Cando?
Cando acabe de traballar.
Si? Podes beber algo, pero non do que está arriba.
Eu non bebo.
- Non bebes? Desde cando? - Deixeino.
Hai seis meses que tento manterme sobria.
Por iso me escribiches "Sereas"?
Non serve de SOS se non respondes.
Papá sempre pregunta por mamá.
A súa memoria empeora.
Perdeuse indo ao Departamento de Veteranos
e a policía atopouno no aparcadoiro dun 7-Eleven.
Teño que levalo a todas as citas co médico.
- E recoller a medicación. - Dareiche cartos.
Non quero cartos. Preciso axuda.
- Non. - Síntocho, pero tamén é cousa túa.
Estou volvéndome tola intentando facelo todo eu soa.
Hai que tomar decisión difíciles. Non poderá coidarse só.
- Iso non é problema meu. - Simone.
Quen é esta?
Kiki, mi madriña!
Ola!
Os convidados reúnense.
É a miña irmá, Devon.
Ela… apareceu por aquí
sen avisar.
Eu sabía que tiñas unha irmá?
Si, seguro que a mencionei.
Ola.
Ola, Devon.
Son Michaela Kell.
Como andamos?
Pois…
Que gran casa tedes.
E ti que grande irmá tes.
Non vos parecedes moito, non?
Non.
Devon sáese a papá e eu parézome a mamá.
Parecíaste antes de foderes o nariz.
Por certo, a próxima vez que un dos teus "contactos"
opere a miña irmá,
avísame.
A anestesia xeral mata.
- Non o sabía. - Eu non sabía que existías.
Pois xa o sabes.
Non…
Non podo crer que vos esteades coñecendo.
O meu cerebro está como: "Que?".
Que loucura.
Si, que marabilla.
Só quería dicirche canto adoro a túa irmá.
É doce, amábel e boísima.
Somos amigas da alma desde que nos coñecemos.
- A que si? - Superamigas.
Unha fusión mental total.
Que ben.
Eu non son amiga de quen me paga.
Xa.
Vamos cos convidados.
- Si. - Deixémola desfacer as maletas.
Non vai quedar. Metina aquí de momento.
- Vale. - Si.
Si, eu quedo onde sexa que viva Simone.
- Onde vives? - Aquí, parva.
Vives no traballo?
Son interna. Teño unha suite na casa.
Coñécese que si que quedo.
Claro, nós encantados de recibirte.
Dime onde tes a equipaxe e envíocha.
Non teño. Xa lavo as bragas no vertedoiro.
Xenial.
Como non me dis que tes unha irmá?
Non falo dela porque fai cousas coma esta.
De cando en vez aparece para me contaxiar o seu caos.
Síntoo moito, Kiki.
- Queres que a bote? - Non, xa que veu até aquí…
Mañá bótoa.
Que pensas que quere?
O de sempre.
Que me sinta culpábel por deixar Buffalo.
Teño algo?
Non. Eu?
Perfectos.
Alento?
Dez de dez.
E o meu?
Seis.
Toma.
Meu Deus, Kiki. Estás guapísima.
Seguro que hoxe recadas moito diñeiro.
Síntome viva e feliz.
A salvar fauna, nenas.
Si!
Ola, Ray.
Onde carallo andas? Entrabas hai dúas horas.
Grazas por chamar.
- Preciso un favor. - Non, D.
Tiñas que estar xa choiando.
Enchufeite.
Xa. Non vou poder ir.
- Como? - Non estou na cidade.
Devon, é o teu traballo. Se non vés, voute ter que despedir.
Ray, sabes que non podes.
Mira, preciso que vaias á miña casa a ver como está o meu pai.
Que? Nin de puta broma.
Ten o pixama na secadora.
Tomádelle algo e ponlle a crema no cu.
Que hostia dis? Non vou coidar do teu pai. Teño un restaurante que dirixir.
- Chamarei a túa muller. - Iso non ten graza.
Direille que es o meu calamete.
- Non me chames así. Doe. - Teño o seu número.
Mentira.
É 716-847-1065.
Dille que vou antes da cea.
Ola. Precisas algo?
Si, estou intentando saír e non podo.
Síntoo. Proba agora.
Por certo,
está prohibido fumar no predio, señorita Dewitt.
Ola?
Xesús bendito!
Cago na cona que te botou!
Meu Deus!
Non se pode fumar no predio.
Estamos fóra, ao aire libre.
Non.
É unha reserva natural protexida polo goberno federal.
Fumar é ilegal. Non acenda o cigarro.
- Só unha chupadela. - Non entende, señora.
Ti es o que non entende, meu.
Fixen unha queda dobre, pasei a noite na cadea
e durmín nun puto autobús.
Faime o favor.
Es dos Bills?
Si, arriba os Bills. Por que? Ti?
Dos Dolphins.
Si.
Putos Chiefs.
Que lles dean polo cu.
- Putos Chiefs. - Si.
Temos un sitio. Ven comigo.
Aquí. Ves?
Non hai cámaras.
Velaquí o persoal.
Estes son Missy e Eddy. Rapaces,
está é a irmá de Simone, Devon.
Que cona fas, Jose? Iralle co conto á irmá.
Tranquila. É boa xente.
Ten o meu visto e prace. Só quería fumar.
Dáme un bagel.
Estades esfameados, eh?
Prohiben os hidratos até a gala do luns.
- Morro coa fame. - Quen, Michaela?
Non podemos falar.
- Temos un acordo de confidencialidade. - Perdoade.
Rapaces, acabou o descanso. Vamos.
- Dime, Peter. - Jose.
Anda con ollo.
E iso por que?
Simone.
- Perdoade. - Si.
Mira isto.
Non lle gustou a mensaxe.
Ou sexa, viuna pero non respondeu.
Sempre responde rápido.
- Non terá cobertura. Está no avión. - Seguro?
Supoño, por iso non contestará.
Para.
E as rosas?
Segundo a lista de embarque, saían ás 21:30, así que…
- Avísame cando o confirmes. - Claro.
Con volta, si?
Non son aparcacoches.
Ai, perdoa. Como viñas cara a min…
E vas vestida de… aparcacoches.
- Aí o tes. - Si, aí…
Descúlpame.
- Acompáñote á cociña? - Non vou á cociña.
Ah, non es…? Non es camareira?
Vas toda de negro e levas un peiteado extravagante.
Xa.
Non traballo aquí. Vin ver a miña irmá.
Quen é a túa irmá?
Simone.
Simone? A asistente?
Si.
Es irmá súa?
Máis claro non cho podo dicir, colega.
Perdoa.
É que Simone e eu falamos moito e nunca mencionou unha irmá.
Pois debería. Crieina eu en Buffalo.
- Buffalo, Nova York? - Alí nos criamos.
A ver, ela estivo en casas de acollida
até que conseguín a custodia, pero…
E ti es…?
Ethan Corbin.
Ethan Corbin III, para ser exactos.
Vivo aquí ao lado.
Ou sexa, non exactamente ao lado. Por aí abaixo.
Simone non che falou de min?
Non.
Xa… Acompáñote até dentro?
Non.
Vale.
Nese caso, camiñarei ao teu lado como na época vitoriana, si?
Non… Coñecédesvos?
Desde hai nada.
Xa.
Non nos presentamos como é debido porque…
- Eu… - Cría que era aparcacoches.
- Non. - Si.
Vou buscar algo de beber.
Que vos apetece, milady?
Nada.
- A señorita Dewitt tomará o de sempre? - Si, grazas.
Ese tipo é un imbécil. Odio este sitio.
Quédache moito?
Xa cho dixen: estou traballando.
Quero falar contigo, non pasar todo o día nunha casa rara.
Que é isto? Unha cerimonia?
Devon, volve para a casa.
Vou sentar na parte de atrás. Nin se fixarán en min.
Todos se fixan. Vas como unha pipa dunha banda.
Non pasa nada. Portareime ben.
Vinde todos.
Ola.
Ah, grazas.
Non sabía que eras de Buffalo.
Si, do norte de Nova York.
Xa, pero dixeches norte de Nova York como Westchester
ou Darien, Connecticut, sabes?
Ninguén sabe onde está Buffalo. É máis fácil dicir "do norte".
Xa. Pensaba que estudaras en Yale.
Estudei en Yale.
A xente humilde tamén pode ir a Yale.
- Sabes? - Si.
E estiveches en casas de acollida?
Tiveches que pasalo moi mal.
Sinto moito que pasases por iso.
Comezaremos coma sempre.
Iso é un cetro?
- En cada cabo prominente. - Por que?
En cada praia curva.
En cada gran de area, atópase a historia da Terra.
- Que é isto? - Hai algo atractivo…
Un poema da nosa santa patroa Rachel Carson. Sempre comezamos así.
A certeza de que, tras o solpor, vén a noite
e, tras a primavera, o inverno.
O cambio é eterno.
O cambio é vida.
Ei, ei.
- Vale, isto é unha seita. - Agora…
- É nunha seita. - Para.
Éncheme de orgullo anunciar que, esta mañá…
Que che pasa?
- …liberamos a Barnaby, o falcón. - Para!
- Dixécheslle o da acollida?
- Dixen. A quen lle importa? - A min.
É o meu pasado. Eu decido con quen o comparto.
Non sabía que houbese que ocultárllelo aos ricos idiotas.
Non é un idiota. É…
o meu mozo.
Simone, non sexas mala.
Ten como 400 anos.
Non llo contes a ninguén,
pero levamos saíndo desde xuño.
- Prométeme que non o contarás. - Ía en serio?
Non.
Ten patiños na chaqueta.
A min… gústanme os seu patiños.
Non, gústache o Rolex.
A nosa gala benéfica do Día do Traballo é este luns.
Non sabes nada da nosa relación.
Sei que por ser unha muller floreiro e foder a Don Patiños pasaches de min.
Non. Son os meus amigos.
Esperta, Simone. Es a súa serventa!
…apoio.
Por onde ía?
O recadado irá para…
Non te movas.
…do noso novo hóspede, Winston, unha cría de miñato de rabo vermello.
Un "Ei, ei"?
Ei, ei!
Ola.
Vamos dar un paseo as dúas.
Que che parecen as vistas?
Onde foi Simone?
Encántame ver aquí e gozar da paisaxe.
Recórdame á época de Moby Dick.
Que ben.
Todos eses mariñeiros
que naufragaban contra as rochas.
Todo o sangue.
Ás veces aínda parece que se oen as baleas
e o seu canto melancólico.
Óelo?
O canto das baleas, si.
- Mira, teño que falar con Simone. - Aí está. Grazas.
Isto… é para ti.
Que é?
Mira.
Que é isto? Por que me dás…
dez mil dólares?
É un agasallo.
Eu…
Non o quero.
Coidar dos pais anciáns é moi caro hoxe en día.
Non.
Non, Michaela. Para. Non vin aquí polo teu diñeiro.
Vin porque
quero que miña irmá…
me axude.
E voilà.
- Jose. - Sí, mi amor.
Levas a Devon ao hotel Whaler Inn?
Reservámosche unha suite
e marchas no primeiro voo da mañá en primeira clase.
Perdón, que?
Estasme botando?
É un fin de semana complicado, así que…
Si.
Podemos falar en privado?
Creo que é mellor que marches, Devon.
Ola?
Vas deixar que esta puta me suborne para que marche?
- Por aquí. - Agarda.
Un pracer coñecerte.
Simone!
Boa viaxe.
Veña, vamos.
Queres ir ver o vello faro?
Ten moi boas vistas do solpor. Podo levarte.
Non.
Grazas.
Non o tomes de forma persoal.
Canto che pagaron?
Dez mil dólares.
Dez mil?
Mimá…
Non está mal.
O Whaler Inn está moi ben.
Cando poidas, se non che importa,
podes asinar isto?
Non vou asinar nada.
Se non o fas, será un problema.
Asínao e esquece este sitio.
Ben.
Queres sentar diante comigo?
Déixoche fumar.
Retira iso de que os Dolphins van gañar a Super Bowl.
Agarda, que che abro a porta.
Non é necesario.
Ás oito virán recollerte para levarte ao aeroporto.
Grazas.
Nada.
Ai, non.
Que fas?
- Teño muller e un fillo. - Si, perdoa.
Xesús.
Sempre… sempre fago o mesmo.
Lambes a xente?
Non é a miña intención. É que…
Non o fago á mantenta.
Chateo sobre o tema.
Chateas?
Si, cun terapeuta por chat.
Os de verdade son caros de máis.
Moi ben, toliña.
O cuarto está ao teu nome e está todo pagado,
así que aproveita, vale?
- Ei, Jose. - Que?
Síntoo moito.
Non pasa nada.
Vale.
Pero non lambas ninguén máis, por favor.
De acordo.
Moi ben.
Merda.
Ola, papá. Todo ben?
Non. Alguén tenta entrar na casa.
Non, papá. Xa cho comentara. É o meu amigo Raymond.
Ray, do instituto.
Non está no instituto. É maior.
Teño 32, señor.
Pedinlle que te fose ver.
Está ben, vendo pelis bélicas. Voume.
Non. Faille unha pizza
e córtalla en cachos pequenos.
Cando volves?
Mañá.
Pola mañá, Ray vaiche traer as menciñas, vale?
O que?
Onde estás, meu amor? Estráñote.
Grazas, papá.
Si, estou… con Simone.
Con Simone?
Como non mo dixeches?
Como está?
Xenial.
Si, está moi ben e alegrouse moito de verme.
Estamos pasando tempo xuntas.
De verdade? Está ben?
Non sei nada dela. Recibiría os meus correos?
Non o sei, papá.
Podes dicirlle a Simone que a quero?
E que, se quere vir de visita algún día,
sería marabilloso vela.
Sei que non o merezo.
Mira, teño que colgar, si?
- Falamos logo. Abur. - Agarda.
Precisa axuda?
Preciso.
Cárgueo ao cuarto 19.
Grazas.
Velaí ten.
Ola. Que quere tomar?
Soda para min e outra do mesmo para el.
Convídasme?
Estou a gastos pagados.
- Grazas. - De nada.
Aí ten.
Entón
de onde es?
Podemos marchar xa? Ou precisas conversa primeiro?
Creo que preciso conversar un chisco.
Que riquiño. Ben.
Christina…
Grey, de Seattle.
Son magnate tecnolóxica.
- Vaia. - Si.
Soa inventado.
- Tócache. - Ben.
Son Jordan St. Clair, dos Ánxeles.
Traballo no sector inmobiliario, vendo tenis de marca
e ese é o meu iate.
Ía suxerir o meu cuarto do hotel, pero un barco…
Éche moito mellor.
Chegouche de conversa?
- Chegoume. - Ben.
Déixasme acabar a copa?
Non o sei. Vala beber a chopiños?
- Vamos ao molle. - Pero tes barco?
Teño.
E chaves.
ESTOU AGARDANDO POR TI
Teño algo para ti.
Agarda. Por que tes isto?
De Anderson's. Este suadoiro é da miña irmá.
- Que é iso? - Isto é da miña irmá.
Coñeces a Simone?
Es irmá de Simone?
Mi madriña.
- Ti tamén saes con ela? - Non.
Sae co meu xefe, Ethan. Este barco é del.
Pensaba que era teu.
Son o capitán.
Perdoa. Como estabamos mentindo…
Fodín co do barco do mozo da miña irmá
na cama do mozo da miña irmá.
Vaia, perdón.
No de que me gustas non mentín, iso si.
Estivemos moi ben, non cres?
A ver, en serio te chamas Christina?
- Devon. - Xa.
Es o segundo que fodo nun barco hoxe.
Vale.
Creo que prefiro as mentiras.
Non o digas.
- Teño que marchar. - Non.
O voo de Peter vai con atraso e Kiki está que non para.
Mira… podo falar contigo dunha cousa?
Falar?
- De que? - Nada, tanto ten.
Xa o comentamos esta mañá, pero…
Eu quérote de verdade, Simone.
Estou namorado de ti.
Quero sabelo todo de ti,
mesmo a túa infancia.
Se me queres, non me fagas falar diso.
Podo saber da túa familia, ao menos?
Pois tiña nai,
pero morreu.
E teño pai.
Non nos falamos.
Teño unha irmá.
- Ah, si. - É ela.
O resto, borreino.
Por que estabas de acollida?
Por favor, podemos…?
- Ben. - Grazas.
De acordo.
Pero oíches o de que estou namorado de ti?
Eu tamén te quero.
Esa é a Casa do Cantil?
Vese ben.
Usa o telescopio, se queres.
Que pasa con ese sitio?
- Parece unha seita. - Xa.
Que non te oia Michaela.
Hai unha chea de cámaras.
E, polo visto, controla o que come o persoal.
Iso oín, si.
Á túa irmá chámanlle Minimichaela.
Sempre lle pasa.
Déixase levar polos demais.
Pérdese.
Só eu coñezo a Simone real.
E quen é?
Unha rapaza traumatizada que tenta fuxir do seu pasado.
Hoxe non era ela mesma.
Era como se…
tivese os ollos apagados.
- Sabes? - Si.
Coma un zombi.
Non sei.
Non quedei tranquila deixándoa alí.
Barnaby!
Oh, non!
Non!
Barnaby, non!
BASEADA NA OBRA ELEMENO PEA
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso