"POUTAS"
Intruso detectado.
Zeus, activa os vídeos de seguridade.
Non.
Que lle pasa a esta muller?
Simone.
- Devon? Que fas aquí? - Déixame pasar. Conxélome.
Non marcharas? Que fas mollada?
Zeus. Luces.
Vin a nado desde a lancha de Jordan. Non pasaba polas rochas.
Quen é Jordan?
Ai, non se chamaba así.
O do barco de Ethan. Coñecino nun bar onte á noite
e levoume ao barco do teu mozo.
- Estiveches no Evelina? - Con Jordan, si.
Falas de Morgan?
Chámase Morgan?
- Non entendo nada. - Tamén se me fai raro.
Pero logo vin a túa xefa na ventá, ensanguentada, en plan señora escura,
e vin para sacarte de aquí.
Vamos.
Pero de que falas?
Non sei, estaba facendo algún…
algún tipo de sacrificio animal satánico.
Dis a ventá do seu dormitorio?
Iso non era un sacrificio animal.
Barnaby estampóuselle contra a ventá e morreu.
- Coitadiño. - Quen é Barnaby?
O seu falcón peregrino.
Vale, iso non me di nada.
É un paxaro, Devon!
Que fas aquí? Tiñas que marchar.
- Preocúpasme, Simone. - Por que?
Esa harpía tenche as poutas tan chantadas nos miolos que nin ves que é unha seita.
Kiki é a miña amiga.
As amigas non te controlan nin te illan.
As amigas non botan a túa irmá coma a bolsa do lixo.
Nin che din con quen podes saír e con quen non.
As amigas non che compran armarios así. Este é o teu cuarto?
Primeiro: traballei moito co deseñador na distribución da miña suite, vale?
Segundo: Devon, botarte foi idea miña.
E segue en pé.
Terceiro: ela non me di con quen saír e con quen non.
Ethan é o mellor amigo do seu home. Faríaselle raro vernos nunha cita dobre.
Bótolle eu a bruma de lavanda na roupa interior.
Que fas o que?
O meu con Ethan non é secreto.
O que pasa é que non puiden… Para!
- …contarllo aínda. - Vale.
- Pero vaille parecer ben? - Claro que si.
Ben, porque llo contei.
O que? Cando? Por que?
Devon, non. Por que?
Non llo contei, era para ver como te poñías.
- Es o peor da miña vida. - Moi ben. Cóntasmo de camiño a Buffalo.
Eu non volvo para Buffalo.
É a túa casa.
A miña casa é esta. Deixa as miñas cousas e escoita.
- Vale? Escoita, Devon. - Si.
Nunca fora tan feliz.
Encántame esta illa.
Encántame como son aquí.
Querías ser avogada.
Kiki estudou Dereito e Kiki di que ser avogada…
Non me importa Kiki. Impórtasme ti. Quérote.
Ti e mais eu traballamos arreo para que entrases en Yale.
En Yale entrei eu soíña.
Ai, perdón.
Estaba en que deixara a universidade para traballar e que foses ao instituto.
Eu non cho pedín.
Quen o ía facer?
Simone, eu son a única que sempre che cubriu as costas.
Mentira. Kiki cóbreme as costas.
- Que? - Tomas a medicación?
Ei, non, Devon. Non!
Para! Aquí o problema telo ti!
- Tomas a medicación? Si ou non? - Que si, hostia.
Aí. Aínda sabe pelexar.
E vai tomar polo cu! O que te preocupa non son eu.
Aquí o problema sodes ti e as túas merdas.
- Non queres volver. - Iso é…
E non te culpo.
Pero iso non che dá dereito a aparecer aquí e cagar polo meu éxito.
Éxito de que? Andas a botar spray en roupa interior!
E si que marchei. A que marchou primeiro fun eu!
Pero volvín porque son moi boa irmá.
E eu agradézocho.
En serio. E sempre cho agradecerei.
Vale? Pero acabei o instituto hai sete anos.
- Isto escollíchelo. - Eu non escollín nada na miña vida.
Non, vale.
E Raymond que?
É un amigo.
É un chaíñas casado que te fai sentir fatal.
Por que estás con el?
Perdoa.
Mira…
Sei que o estás a pasar mal, vale?
Pero tes que desfacerte
do que non che serve.
- É o que di sempre Kiki… - Para con ese nome!
- Kiki! - Para de dicir o seu nome!
- Que pares! - Que pasa aquí?
Hostia bendita!
- Está mollada? - Pois…
veu nadando, seica.
Tes algo de serea, Devon?
Se non che importa, estamos ocupadas.
Nós tamén. Simone contouche o trauma polo que acabamos de pasar?
Ai, si, como o levas?
- Deches durmido máis? - Non.
Vexo aqueles olliños mirando para min.
Quería volver á casa contigo.
- É a miña teoría. - Non o debín soltar.
Non. Non é culpa túa, Kiki.
El dixérame que estaba listo.
- Ei, ei. - Ei, ei.
Non é por metervos présa mentres chorades o paxaro,
pero había que facer a maleta.
- Vas a algures? - Si, imos para Buffalo, xuntas.
Eu non vou, Devon.
- Non vou a ningures. - Vas tal.
Non tal.
Si tal.
- Non tal. - Eu non marcho desta illa sen ti.
Pois vaste facer vella e morrer aquí, porque eu non marcho.
Guai.
Pois quedarei aquí, a podrecer e descompoñerme.
- Fóra do meu sofá! - Unha cacha e a outra.
Encántame a pelexa de irmás de mañanciña,
pero eu necesito descansar.
Devon, ímoste mandar á casa de invitados. Alí estarás máis cómoda.
Jose.
Que?
Vén comigo, señorita DeWitt?
Non, eu quedo aquí.
Grazas por entendelo.
Pero…
Jose, reunión mañá para falar da brecha de seguridade que non detectaches.
- Por suposto, querida. Por aquí. - Grazas.
Que durmas ben, Devon.
Dormen xuntas?
Deus! Cando penso que este sitio non pode ir a peor, empeora.
Díxenche que non volveses, parviña.
Que ía facer? Miña irmá está metida nunha boa.
- Perdoa. - Por?
Estás de broma?
Violación de morada.
Estás de puta carallada?
Devon DeWitt, ten dereito a permanecer calada.
O que diga poderá usarse na súa contra ante un tribunal.
- Ten dereito a un avogado. - Se non…
Ei, Simone.
Kiki.
Por que non me falaras de túa irmá?
É… difícil de explicar.
Coma todo o demais.
Enténdoo.
Pero semella unha omisión, cando ti sabes tanto de min.
É que ten problemas.
Está sempre con meu pai, que é alcohólico.
Outra alma perdida varada na nosa illa.
- Cantos anos tiña cando vos morreu a nai? - Doce.
É unha idade difícil.
Ou sexa…
miña nai enfermou, así que tiña…
unha explicación,
pero que a matase un condutor borracho debeuvos deixar as dúas…
desesperadas.
Si.
Pero é moi…
raro que decidises non mencionala.
Ponme triste, Kiki.
Non quería estar triste aquí.
Nada máis.
Hai algo máis que non me contases, polo que sexa?
Non me vou anoxar.
Sábelo todo de min.
A Mandolina. Ou a Gordita.
A Eddielina? Algo acabado en "lina".
Tanto dá o nome do barco, vale?
Non foi violación de morada
porque son unha invitada
na Casa do Cantil.
A señora Kell di que non.
Claro. Sabes que máis fai?
Reter a miña irmá contra a súa vontade.
Simone encántame. Conseguiume entradas para Hamilton.
Non me ten pinta de prisioneira. Eu véxoa moi feliz.
Lavoulle o cerebro!
Ten antecedentes?
Señor Kell, non sabía que se levantara. Missy dixo que estaba a durmir.
Non daba durmido. Ando descolocado co jet lag.
Espere, xa llo fago eu.
Por favor, xa está.
- Que tal todo? - Todo ben.
Preparando a gala.
Intentando evitar imprevistos.
E o pequecho, Tyson?
Pois non tan pequecho. Acaba de facer 13.
Non. Adolescente xa?
Si. Acaba de conseguir o cinto morado en karate.
Caramba. Mellor non meterse con el.
Fágolle o almorzo?
Ou cea? Porque vai a destempo.
Non, grazas.
Coa cafeína e o Times, estou servido.
Lembras cando andaban os meus adolescentes por aquí, Patrice?
Si.
Rory comía tanto que eu non daba reposto a despensa.
Sarah, alá arriba, seguido con Taylor Swift a todo trapo.
Poñíanme dos nervios daquela.
Aproveita esta época co teu neno.
Os mellores momentos da vida.
Aproveitareinos. Xa o fago.
- Como te chamas? - Devon.
- Kevin? - Non, Devon. Con D.
- Por que te trincaron? - Violación de morada.
Caralludo! Que casa?
Eu que sei. Unha mansión nun cantil.
A Casa do Cantil?
Entraches na casa de Michaela Kell?
- Coñécela. - Non a coñezo, non.
Eu diría que si.
Ollo co que dis. Teñen espías por todas as partes.
Ah, vale.
Coñezo os rapaces. Rory e Sarah Kell ían ao internado comigo.
Espera. Peter e Michaela teñen fillos?
Non.
Michaela non.
A nai é Jocelyn Kell, a primeira muller.
Pero ninguén sabe dela desde que apareceu Michaela.
Nin chío.
Mira, a min non me gusta espallar rumores, Kevin,
pero… a xente cre que a matou ela.
- Que Michaela matou a primeira muller? - Si.
Non falamos de asasinato asasinato, non?
En plan: "Michaela, cun cano de chumbo na biblioteca."
Empurrouna por un cantil abaixo.
Dígocho eu. É un monstro.
Oe, ¿ti…
oíches algo de que aquilo sexa unha seita?
É unha seita fixo. Si.
Pero a min todo me parece unha seita porque pasei por NXIVM.
- Vai de aí. - Si.
Ía saír no docu, pero collín mononucleose.
Vale.
E como saíches da seita?
Estás levantado!
Ei! Que tal vas?
Xa oín o do paxaro kamikaze contra a ventá.
Estás ben?
Barnaby. Chamábase Barnaby.
Xa.
Síntoo moito, cariño.
Vin para consolarte, pero xa non estabas.
Díxome Jose que durmiches con Simone.
Estaba desgustada e ti estabas ilocalizable.
Xa, pero cres que está ben iso de arrecuncharte con Simone?
É a túa empregada, cariño.
Déixasnos un momento, Patrice?
Si. Desculpe, señora Kell.
- Carl. - Grazas, Patrice. Agradézocho, Carl.
Onte fíxenche sexting.
Esqueceume contestarche?
Ver, víchelo. Aparecía como visto.
Lewis veu coméndome a orella todo o camiño
e facíaseme raro facer sexting coa miña muller
mentres el me rompía a cabeza sobre seguridade.
Pódocho compensar?
Teño a mañá felizmente libre.
Si?
Perdón.
Simone, non pasa nada. Pasa.
- Bo día, Simone. - Bo día.
Grazas por traballares nunha ponte.
Un pracer. Benvido á casa.
Impriminche o plan para hoxe.
- Sei que che gusta en papel. - Vale.
- Analóxico a tope. - Xa.
Oi.
Vanity Fair é hoxe? Pensei que xa estaba.
A entrevista. Hoxe é a sesión de fotos con todos.
Hoxe non podo. Estou ocupado.
Non estabas felizmente libre?
- Para cousas divertidas. - Déixovos espazo.
Tranquila, Simone. Podes quedar.
Que tes ultimamente?
Non che importa a conservación das aves rapaces?
- Sabes que si. - Cómprenos a publicidade.
A reserva necesita a publicidade.
Estámoslle a pedir á xente 10 000 dólares por prato nesta gala,
así que tes que saír na foto. Ti e mais eu.
Tes toda a razón.
Alí estarei.
- Teño algo para ti. - Si?
De Magpie.
Es un encanto. Sempre que vas a Tokyo, acórdaste.
Xa…
É da chocolatería Magpie, na Rúa do Gato de Harajuku?
Achegueime ata alí. Quérote, cariño.
Eu tamén a ti.
Diga. Simone, en nome da señora Kell.
Bo día!
Canto ides tardar?
En instalar a ventá arqueada a proba de…?
Dáme un prazo.
- Dúas horas. - Vale.
Pequeno cambio de plans.
Michaela quere facer o funeral de Barnaby na praia despois da sesión,
así que necesito que paredes aquí e vaiades correndo a preparalo.
Estamos instalando unha ventá arqueada a proba de tormentas.
Xa, pero necesitamos 30 cadeiras na praia,
arranxos florais, candeas e un podio. Kiki mandou vir un óboe e unha arpa.
- Unha arpa? Excelente. - Si. Quere algo informal na praia.
- Sen estrés, pero elegante e con deseño. - Arpa na praia.
Para de falar de min, Jose.
Non falo de ti.
Ola.
Grazas por devolverme a chamada.
Correcto.
A señora Kell quere o chocolate da tenda de Tokyo,
da Rúa do Gato de Harajuku.
Non. Si.
Sabe que hai unha chocolatería Magpie no SoHo,
pero quere que lle envíen o de Tokyo dun día para o outro.
Non sei por que,
pero é o que quere, así que cóbrennos o que teñan que cobrar.
Vale.
Meu pai xogaba ao voleibol con Keith.
Recepción, toque de dedos e remate. De risas.
Ata foi a algunha reunión de bufandas
e todos pensaban que estaba en NXIVM. Que parvos.
Pero, si, el seguiulles a corrente e un día, bum, sacoume de alí.
Así que se integrou de todo.
Si. Por min.
Interesante.
DeWitt!
Hora de marchar.
A onde?
- Prefire quedar? - Non, grazas.
- Sorte, Kevin. - Ata outra, Lily-Rose.
Fáltame o outro lado.
Oia.
Vaia pinta leva. Quédalle fatal.
Ollo aí.
- Brazos arriba. - Déixalle as esposas, Rosie.
Claro.
Por favor.
Que tal teu pai, nena?
Está en remisión. Grazas por preguntar.
Emocionouse cando recibiu o seu ramo de froitas.
Rezamos sempre por el.
- Grazas. - Podes saír. Grazas.
A axente Coffin é amiga miña.
Chamoume ao ver no sistema que te detiveron hai 48 horas en Buffalo.
Por conducir borracha e resistirte ao arresto.
Tirácheslle unha lata a un policía e chamácheslle conas?
- Factible. - Dáste conta do grave que é isto?
Dúas veces borracha ao volante.
No estado de Nova York, pódenche caer ata catro anos de cadea.
Contáchesllo a Simone?
Non.
Co da vosa nai, sería un desgusto moi grande.
De que falas?
De que a matou un condutor borracho.
Xa.
Necesítasme para algo ou só vés para lerme os antecedentes?
Para serche sincera, Devon,
só pensaba deixarte aquí un día para demostrar algo,
pero non quero que te metan no cárcere por min.
Moi xenerosa.
Estas son as miñas condicións. Vas ao ferri agora mesmo e para a casa.
De verdade.
- Ou… - Non.
Podes aceptar as miñas desculpas polo meu mal comportamento.
Moi mal comportamento.
E darme outra oportunidade
como invitada.
Por que ía facelo?
Porque es compasiva.
E as dúas queremos a Simone.
Simone deixou ben claro que quere que marches.
Ti non tes irmás, non?
As irmás sóltanse de todo, sacan as poutas para rabuñárense,
pero ninguén te coñece coma unha irmá nin te quere máis.
Simone e eu estamos moi unidas.
Si?
Se estades tan unidas, por que non me falara de ti?
Se estades tan unidas, por que non che falara de min?
Unha de nós non coñece a Simone tan ben como pensaba.
Esa es ti. Eu coñézoa moi ben. Era todo retórica.
Devon, non son o monstro que cres que son.
Eu coido todo o que me rodea.
Grande e pequeno.
Presa e depredador.
Ben o sei.
Igual me podes axudar.
Déixame quedar a fin de semana.
Acólleme.
Por favor, axúdame.
Como axudaches a Simone.
Ensíname os "ei, ei, ei".
Vale, pero, se fas algo fóra de lugar,
se interfires coa miña gala, vólvote mandar para aquí.
Entendido.
- Ou algo peor. - Non o dubido.
Jose está aí fóra.
Lévate el de volta á casa.
Grazas, Michaela. De verdade.
E é "ei, ei".
Moi ben, rapaces!
Ei, rapaces.
Ola. Última hora.
Michaela teme que aí abaixo estea demasiado salgada a cousa.
Quere cambiar o funeral para o aviario.
- A subir as cadeiras. - Pero acabamos de…
Moitas grazas.
Vale. Chegamos.
Adiante. Ponte cómoda.
A señora Kell mandounos comprarche roupa. Está arriba, no dormitorio.
A que traías vai para lavar.
- Que ben. - Si.
Gustaríalle que te cambies antes de deixarte ver pola propiedade.
- Recibido. - Iso.
Supoño que quererás botar unha sesta, despois da noite no caldeiro.
Oe.
Necesitas algo máis?
O meu móbil. Teno Morgan. Traballa para Ethan.
Claro. Falamos nós con el.
E dígolle a Simone que volviches da visita ao faro.
Si?
Grazas, Jose.
Ben. Non te metas en problemas, lambepescozos.
Ei…
- Deica. - Adeus.
PROHIBIDO FUMAR
Vaite foder, Michaela.
- Chegas tarde. Vai a PeM. - A quen?
- Peiteado e maquillaxe. - Eu non son de… o que sexa isto.
Só busco a Simone.
Está na zona VIP.
Arriba.
Simone.
Ola!
- Cristo bendito! - Mi madriña, Dev.
Estás guapísima.
Que hostia teñen na cara?
Máscara de infravermellos.
- Queres probala? É un gustazo. - Vai ben para o eccema.
Eu non teño…
Que é todo isto?
É para a sesión de Vanity Fair.
Para unha peza sobre a Sociedade para a Conservación.
Esta é a zona glam VIP.
Esas son Cloe, Lisa e Astrid.
Ola!
Vale. Ola.
Que tal na cidade? Kiki di que fuches ver o faro.
Xa sabes como son eu cos faros.
A ver, podemos volver ao tema?
Pódesmo despeitear unha miguiña?
Parece un chisco planeado de máis.
Claro.
Has ter fame. Non deixes de ir ao bufé por nós.
Teño fame, si.
Pero non o dou atopado. Pódesme dicir onde é, Simone?
- Impórtache, Kiki? - Logo róubote para a reunión.
Adeus, Devon!
Adeus!
Cloe, Lisa e Astrid.
A que está bo?
- Moi bo. Mira… - Proba o café.
Kiki importa café do comercio xusto do Perú, e os ingresos van…
Teño que contarche algo. Moi importante.
Vale.
Non…
Non sei ben…
por onde empezar.
Estás… moi guapa.
Non era…
A única que non sabe o guapa que es… es ti mesma.
Arcada.
Vale.
Só…
Si, dime.
Quería dicir que…
Que te entendo co de Michaela. Sabes?
E véxote ben e parece que estás a gusto aquí.
Ela faiche ben.
E pídoche perdón.
Isto é unha trampa…?
Non! As túas amigas son amigas miñas.
Quero aceptar a Michaela e a Ethan e que pasemos unha boa fin de semana.
Vale.
Vaia cambio de opinión.
É unha muller moi xenerosa e agradézolle que me invitase a quedar.
Perdón, teño que roubarcha.
Esperade aí.
Levas roupa normal. Traballas para Vanity Fair?
Pola miña conta, ás veces. Isto será queixo crema?
Non che sei. Es reporteiro?
Fotógrafo. Por?
Se che quixese dar un sopro sobre alguén, xa sabes…
De que falas?
Pois… teño unha historia.
Pero é…
sobre unha seita e un posible asasinato.
Paso.
Por?
Son mala xente. Non che importa?
Claro que son mala xente. Mira para esta casa.
En serio non te amola traballar para xente así?
A ortodoncia do meu fillo, a cociña nova para a miña muller…
Estás a deixar pasar a oportunidade da túa vida.
Da túa vida.
Que levas posto?
Non. O estilista preparouche un traxe.
- Aínda non me cambiei, amor. - Xa chegou o fotógrafo.
Podémolo facer rápido?
Mellor que só esteas ti e o señor Kell.
Por?
Señorita DeWitt, déixasnos un momento?
Tomáballe un espresso con leite, se non che importa traermo.
Estás ben, Simone?
Pódesme traer tamén un scone?
Si, claro.
Un espresso con leite e un scone, marchando.
- Leite enteiro non, que o incha. - Vale.
Levas Crocs?
Repito: aínda non me cambiei.
Vale, acabamos con isto? Que pasa, Jose?
A ver, despois da brecha na seguridade,
púxenme a revisar as gravacións e atopei algo que igual queredes ver.
Isto foi ás 00:23, hai dous días.
Está dando un paseo.
Vale, pero por que desactiva a cámara?
Claramente non sabe que teño outra.
Volve ás 5:16
e volve acender a cámara.
Igual adormeceu na praia.
Resulta que hai un patrón.
Aí a tes a noite antes,
apagando á medianoite,
acendendo ao amencer.
Fixo o mesmo catro veces a semana pasada.
Tres veces a semana antes.
Non entendo. A onde ía ir ás agachadas?
Aí fóra só está o mar.
E a casa de Ethan.
- Para que ía ir á de Ethan? - Peter.
Non. El non ía facer iso, non?
Ía, si. É o seu tipo. 25 anos e de paso polo verán.
Por que tes uns amigos tan noxentos?
Tamén é amigo teu.
Non o podo crer. Estívome mentindo á cara e quedando ás agachadas co porco ese.
- Igual están namorados. - O que?
A ver, é máis lista que as modelos
que usa e tira todos os veráns.
E máis riquiña.
Por que non te cabrea?
Cabréate.
Estou moi cabreado.
Ela traballa aquí. Foi un fallo de criterio pola parte del.
Só intento entender o punto de vista del.
Moi ben. Xa me ocupo eu.
Que vas facer?
Voume ocupar.
Ola, son Devon. Non nos coñecemos.
Patrice. Ola.
Ola. Encantada, Patrice. Viches a Simone en algures?
Non a vin, non.
Vale.
Simone! Estás aí atrás?
Simone!
Patrice, onde vai Simone?
Non a vin, señora Kell.
Ola, mozas.
Ola, Devon.
Unha pregunta.
Que é todo isto?
Estades nun… grupo con Michaela?
A Sociedade Folger Glen para a Conservación da Vida Salvaxe.
O noso traballo é tremendamente valioso.
Eu son Astrid.
Xa.
E que conservades?
Son paxaros?
Aves rapaces, sobre todo. Kiki colleu un club de xardinería
e transformouno nun xigante da recadación de fondos.
O que fan Peter e ela aquí é moi especial.
Moi especial. Moi valioso.
Vale.
Oe, Missy.
Viches a Simone?
Non falo inglés.
Non, son Devon. Coñecémonos onte.
- Ah! Pareces un pastel. - Xa.
Non vin a Simone, non.
- Viño con gasosa e arandos? - Non bebo.
Está rebaixado. É viño lavado.
Non me vou deixar lavar nada. Pero grazas.
Listo?
Moitas grazas.
Ei, Mic! Que ben te vexo!
Estás moi guapa.
Oh, Mickey, estás tan guapa que vou tolear.
Ei, Mickey!
Faleille moi ben de ti ao de Vanity Fair.
- Onde vai Pete? Vestíndose? - Si, Peter estase vestindo.
Vale.
Estás ben, Micaeliña?
Estou moi ben.
E ti? Pasando un bo verán?
Pois si, boísimo. Aprendín a facer wíndsurf.
Alucinante.
Si. Unha pena que acabe.
Todo acaba.
Vale.
Estamos un pouco "vaso medio baleiro". Vouche por unha copa, amiga.
Simone.
Que ben cheira aquí arriba.
Fumar non estaba prohibido?
Para min hai outras regras.
- Peter. - Peter Kell?
Carallo! Es o xefazo.
Prométesme que me chamas sempre "xefazo" a partir de agora?
Como queiras, xefazo.
Son Devon.
Xa o sei.
Montaches unha boa onte á noite cando chegaches.
Primeiro o paxaro e logo ti.
Perdón. Só quería ver a miña irmá.
Para a próxima, o timbre igual che é máis fácil.
Querémoslle moito a Simone, por certo.
Veulle moi ben a Michaela.
Axudoulle moito.
A que te refires?
Pois… a miña muller teno pasado mal.
Que lle pasou?
Non, quería dicir que túa irmá
é moi boa asistente.
Ah, xa.
Si.
Coidadiño coa casa que tedes.
Moito sitio para ter fillos.
Tes fillos, xefazo?
Dalgún matrimonio anterior ou…?
Perdón, non quero cheirar.
Non, non pasa nada.
Si, teño dous fillos dun matrimonio anterior,
pero xa son adultos.
Guai.
E onde está ela? A túa ex?
Non está por aquí.
Que pena.
Pero está viva, non?
Por que me fas todas esas preguntas?
Non che sei.
Por falar de algo, xefazo.
Teño gana de leria.
E algo de fame, tamén.
Non, acábao ti.
A ver, xente, mirade para aquí.
Impresionantes.
Moi guapos todos.
Simone, estás aquí abaixo?
Sempre en busca da cabrona esta.
Simone.
Necesitas algo?
Ah, ola.
Ola, meu.
Viches a asistente de Michaela?
Creo que se chama Simone.
Non.
Vale, grazas.
Xa che vale, Simone.
Ei, Morgan!
Morgan!
- Ola. - Ola.
Tróuxenche o móbil.
Oi…
Que che pasou?
- Xa, estou horrible. - Cargueicho.
Es un santo.
Moito te chama o tal Raymond, sexa quen sexa.
Quen é?
O meu xefe.
Gustoume moito estar contigo a outra noite.
- Si. - Si.
E o vestido de esposa de Stepford? "Se non podes con eles, únete"?
Non, é…
É unha tapadeira.
Falo en baixo?
Esa pécora mata xente.
Finxo que me deixei lavar o cerebro para salvar a miña irmá.
¿Iso significa que vas quedar por aquí…
- uns días? - Merda. Teño que collelo.
Claro.
- Queres cear comigo logo? - O meu xefe.
Ola, pixa brava!
Jose, onde vai Simone?
Ten a elexía no móbil.
- Búscama. - Por favor. E grazas, Jose.
Encantado, Peter.
Grazas por estardes hoxe aquí para lembrarmos a Barnaby.
Sabe a cartón.
- O meu faláfel está boísimo. - Lixo.
Devon.
- Estasme a escoitar? - Si.
A onde raio foi todo o mundo?
- Devon. - Perdón. Repítemo.
Nin de puta broma!
É só esta fin de semana, Ray. Volvo o martes. Prometido.
- Non! Non penso… - O pallaso trouxo cervexa light.
Non coido o teu pai ata o martes.
- Light! - Eu teño vida!
Non, el…
- Non! - Cervexa light!
Polo día está ben. Só tes que ir á mañá e á noite.
Non!
Non, Devon. Négome a coidar o roñón de teu pai
mentres ti xogas ás bonecas na illa paradisíaca.
E non digas que vas chamar a Allie. Non serías capaz de arruinarme a vida.
Non estás tan tola.
- Non sabes o que é estar tola. - Sei, si.
Teño un tolo aquí diante. Bruce, baixa iso.
Non.
Teu pai ameázame co couso da cheminea.
É que non sabe quen es. Papá, é Ray. Lembras a Ray?
Meu, coñécesme. Ray.
- O rei do baile, meu. Tes que acordarte! - Merda.
Se algo me arrebatase a vida esta noite,
se un vento súbito me sacudise cambiándoo todo,
non me resistiría.
Estou lista para o que veña,
pero creo que será algo pequeno.
Un animal que sae silandeiro das sombras
ou unha palabra dita con tanta suavidade que a oio dentro.
Está escuro aí fóra. E vai frío.
A lúa é pedra.
Estou soa coa miña nostalxia.
Non pasa nada,
agás o próximo alento.
Ei, ei.
Estás ben?
Moitas grazas por vir.
Foi tan repentino…
- Unha cerimonia preciosa. - Grazas.
Que bonito, desde o corazón.
Moi bonito, cariño.
Demasiadas emocións para min.
Necesito andar un pouco.
Ethan…
vés comigo ao cantil?
Si. Será un honor, Michaeliña.
- Podo levar a galleta? - Claro.
Por Deus!
Cristo bendito, Jose, para con iso.
Ven comigo. Xa. Veña, ven.
- Que pasou? - Atopeina así.
- Chamo unha ambulancia? - Non, deixa. Ocúpome eu. Grazas.
Simone.
Simone, son eu. Estou aquí.
Tranquila.
Estás ben.
Ven aquí. Tranquila.
Estou contigo. Estás ben.
BASEADA NA OBRA ELEMENO PEA
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández