SYRENY
SZPONY
Wykryto intruza.
Zeus, pokaż podgląd z kamer.
No nie…
Co jej dolega?
Simone?
Devon?
Przemarzłam na kość.
Przecież miałaś wyjechać! I dlaczego jesteś mokra? Zeus, światło.
Przypłynęłam wpław, bo Jordan nie dał rady ominąć skał.
Jordan?
No tak, to nie jest jego imię. Kapitan od Ethana. Poznaliśmy się w barze.
Zabrał mnie na jacht.
Byłaś na „Evelinie”?
Z Jordanem.
Z Morganem?
-Ma na imię Morgan? -Nic nie rozumiem…
Zobaczyłam w oknie twoją szefową,
zakrwawioną jak jakiś Mroczny Lord,
i postanowiłam cię uwolnić. Zbieraj się.
Co ty chrzanisz?
Była w trakcie składania… satanistycznej ofiary ze zwierzęcia.
Mówisz o oknie w sypialni? Nie składała ofiary.
Barnaby rozbił się o szybę i umarł. Biedactwo!
-Barnaby? -Sokół wędrowny.
Nie jarzę.
Jej ptak! Co tu właściwie robisz?
Martwię się o ciebie.
Ponieważ?
Suka Michaela wbiła ci szpony w mózg i nie widzisz, że trafiłaś do sekty.
Kiki to przyjaciółka.
Przyjaciele
nie kontrolują cię ani nie izolują. Nie wyrzucają twojej siostry na ulicę.
Nie mówią ci, z kim się spotykać.
I nie fundują takiej garderoby.
To twój pokój?!
Jeden - napracowałam się przy wystroju z projektantem.
Dwa - ja chciałam się ciebie pozbyć.
I słusznie. Trzy - nie decyduje, z kim się spotykam.
Ethan to przyjaciel jej męża. Jak miałyby wyglądać podwójne randki?
Spryskuję jej bieliznę lawendową mgiełką.
Że co?
Nie ukrywamy się. Po prostu nie było okazji jej powiedzieć.
-Nie gniewałaby się? -Skąd!
Bo już wie.
Jak to? Od kiedy?
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Nie zrobiłam. Próbuję coś udowodnić, panikaro.
Jesteś najgorsza!
Pogadamy w drodze do Buffalo.
Nie wracam do Buffalo.
To twój dom.
Mój dom jest tutaj. Zostaw to i posłuchaj.
Nigdy nie byłam szczęśliwsza. Kocham tę wyspę.
Kocham siebie na wyspie.
Zamierzałaś być prawniczką.
Kiki skończyła prawo. Mówi…
Obchodzisz mnie ty. Kocham cię.
Harowałyśmy w pocie czoła, żebyś dostała się do Yale.
Ja tego dokonałam.
Wybacz.
Myślałam, że rzuciłam studia i zasuwałam od świtu
do nocy, żebyś skończyła liceum.
Nie prosiłam cię o to.
Kto miał o ciebie zadbać?
Jestem jedyną osobą, która zawsze cię wspiera.
Kiki również.
Przyjmujesz leki?
Nie waż się! Nie chodzi o mnie, tylko o ciebie.
Przyjmujesz?
Tak, do chuja!
Oto moja drapieżna siostrzyczka…
Pierdol się! Wcale się nie martwisz. Liczysz się ty i twój szajs.
Nie chcesz wracać do domu.
Nie dziwię się. Co nie znaczy, że możesz srać na mój sukces.
Sukces? Spryskujesz majtki lawendą.
Wyjechałam jako pierwsza. Wróciłam, bo jestem wspaniałą siostrą.
A ja jestem ci dozgonnie wdzięczna - tyle że liceum skończyłam siedem lat temu.
Dokonałaś wyboru.
Nigdy w życiu go nie miałam.
Dobra, a Raymond?
Przyjaźnimy się.
Żonaty frajer wpędza cię w poczucie winy. Po co się z nim zadajesz?
Przepraszam. Wiem, że jest ci ciężko, ale musisz pożegnać to, co ci nie służy.
Kiki powtarza…
Przestań!
Kiki!
Nie wymawiaj tego imienia!
-Co się tu dzieje? -Kurwa!
Jest mokra?
Przypłynęła wpław.
Masz w sobie coś z syreny?
Wybacz, omawiamy ważne sprawy.
Właśnie. Słyszałaś o naszej tragedii?
Jak się trzymasz? Byłaś w stanie zasnąć?
Nie. Wciąż widzę jego oczka.
Uważam, że próbował wrócić do domu.
Za wcześnie go wypuściłam.
To nie twoja wina.
Powiedział, że jest gotowy. Hej, hej!
Nie chcę przyspieszać ptasiej żałoby, tyle że kończymy pakowanie.
Wyjeżdżasz?
Wracamy razem do Buffalo.
Nie. Nigdzie się nie wybieram.
Ależ tak.
Nie.
A jednak.
-Otóż nie. -Bez ciebie się nie ruszę.
No to się tu zestarzejesz i umrzesz.
Klapnę sobie i będę ulegała rozkładowi.
-Nie waż się! -Jeden pośladek, drugi…
Rozkoszna ta siostrzana sprzeczka nad ranem, ale muszę odpocząć.
W domku gościnnym będzie ci znacznie wygodniej.
Pozwoli pani ze mną.
Nie, zostaję.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Jutro omówimy wtargnięcie na teren naszej posiadłości, któremu nie zapobiegłeś.
Naturalnie.
-Zapraszam. -Kolorowych snów.
Śpią w jednym łóżku? Czyli to jest bardziej popieprzone,
niż przypuszczałam.
Miałaś nie wracać.
Moja siostra wpakowała się w poważne kłopoty.
Przykro mi.
Bo?
Żartujesz…
Włamanie i wtargnięcie na teren prywatny.
Chyba, kurwa, żartujesz.
Devon DeWitt, masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, może zostać wykorzystane przeciw tobie.
Masz prawo do adwokata…
Simone?
Dlaczego nie mówiłaś, że masz siostrę?
Trudno to wyjaśnić. Naprawdę.
Rozumiem.
Chociaż to spore przeoczenie. Ty wiesz o mnie prawie wszystko.
Ma problemy. Opiekuje się naszym ojcem-alkoholikiem.
I tę zbłąkaną duszę przywiało na wyspę?
Ile miała lat, gdy umarła wasza mama?
Dwanaście.
Trudny wiek.
Moja mama chorowała.
To było jakieś wytłumaczenie. Ale pijany kierowca?
Obie pogrążyłyście się pewnie…
w rozpaczy.
Tak.
Jednak to dziwne, że o niej nie wspomniałaś.
Wywołuje we mnie smutek.
Nie chciałam się tutaj smucić.
O czymś jeszcze mi nie powiedziałaś? Nie będę się gniewać.
Wiesz o mnie wszystko.
„Mandolina”. A może „Gordita”. „Eddielina”? Coś tam… „- lina”.
Nieważne, jak nazywała się łódź.
Nie włamałam się do rezydencji.
Jestem tam gościem.
Pani Kell twierdzi co innego.
Oczywiście. Wiesz, co robi?
Przetrzymuje Simone wbrew jej woli.
Uwielbiam Simone. Załatwiła mi bilety na „Hamiltona”.
Nie jest zakładniczką. Wydaje się szczęśliwa.
Zrobili jej pranie mózgu!
Była pani notowana?
Już na nogach? Missy mówiła, że pan śpi.
Bez szans. Mam potężny jet lag.
Ja to zrobię.
Nie trzeba.
Co słychać?
Szykujemy się do gali. Dopinamy wszystko na ostatni guzik.
Co u małego Tysona?
Nie takiego małego. Skończył 13 lat.
Nastolatek?
Właśnie zdobył fioletowy pas w karate.
Rety, nikt mu nie podskoczy.
Przygotować śniadanie? Czy raczej kolację?
Wystarczy mi kofeina i „New York Times".
Pamiętasz, jak po domu biegały nastolatki?
Rory tak się opychał, że nie nadążałam z uzupełnianiem zapasów.
A Sarah puszczała Taylor Swift na cały regulator. Doprowadzała mnie do szału.
Doceń wspólne chwile z synem. Są najlepsze w życiu.
Doceniam.
Jak ci na imię?
Devon.
Kevin?
Nie, Devon, przez „d”.
Za co cię zwinęli?
Wtargnęłam na teren prywatny.
Czyj?
Na posesję nad urwiskiem.
Do Rezydencji nad urwiskiem?
Próbowałaś się włamać do Michaeli Kell?
Znasz?
Skąd!
Myślę, że znasz.
Wszędzie mają szpiegów.
Znam dzieci. Rory, Sarah i ja byliśmy w
jednej szkole z internatem.
Peter i Michaela mają dzieci?
Nie Michaela. Jocelyn, pierwsza żona.
Gdy pojawiła się Michaela, Jocelyn przepadła. Bez śladu.
Nie lubię plotkować, ale ludzie poderzewają, że ją zabiła.
Że Michaela zabiła pierwszą żonę?
Tak.
Chyba nie dosłownie. Że niby „Michaela, gazrurką, w bibliotece”?
Zepchnęła ją z urwiska.
Serio, to potwór.
Obiło ci się może o uszy, że to sekta?
Na bank sekta. Ale mnie wszystko kojarzy się z sektami,
bo byłam w NXIVM.
Nie gadaj…
Tylko przez mononukleozę nie wystąpiłam w serialu dokumentalnym.
Jak się wyrwałaś z sekty?
Wstałeś!
Jak się czujesz? Słyszałem o ptaku-kamikaze. Trzymasz się?
Miał na imię Barnaby.
Bardzo mi przykro. Chciałem cię pocieszyć, ale już się wymknęłaś. Jose mówi,
że spałaś u Simone.
Byłam roztrzęsiona i samotna.
Powinnyście się tak spoufalać? Pracuje dla ciebie.
Dacie nam chwilę?
Przepraszamy.
Wielkie dzięki.
Wysłałam ci seksemesa.
Nie odpowiedziałem?
Chociaż przeczytałeś.
Lewis nawijał bez końca.
Dziwnie byłoby seksemesować z żoną w trakcie
rozmowy o mechanizmach bezpieczeństwa.
Mogę ci to jakoś wynagrodzić? Jestem dziki i swobodny.
Tak?
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Dzień dobry.
Dzięki, że pracujesz w długi weekend.
Drobiazg. Witaj w domu. Wydrukowałam ci rozkład dnia, bo wiem,
że lubisz mieć wszystko na papierze.
Człowiek analogowy.
„Vanity Fair”? Myślałem, że to załatwione.
Załatwiliśmy wywiad. Dziś sesja zdjęciowa.
Jestem zajęty.
Mówiłeś, że dziki i swobodny.
-W celach rozrywkowych. -Zostawię was samych.
Nie. Co się z tobą dzieje? Znudziła cię ochrona ptaków drapieżnych?
Skąd!
Rezerwat potrzebuje PR-u. Bierzemy 10 tysięcy za nakrycie.
Musisz być na zdjęciu. Ty i ja.
Masz rację. Będę.
Kupiłem ci prezent.
W Magpie.
Kochany! Zawsze o mnie pamiętasz.
W Magpie Chocolate przy Cat Street w Harajuku?
Specjalnie się fatygowałem. Kocham cię.
A ja ciebie.
Tu Simone od pani Kell.
Dzień dobry. Długo to potrwa?
Instalacja ponadwymiarowego okna łukowego…
Ile?
Dwie godziny.
Drobna zmiana planów. Po sesji Michaela chciałaby pochować
Barnaby'ego na plaży. Przerwijcie i zasuwajcie nad morze.
Instalujemy ponadwymiarowe okno łukowe.
Ale potrzebnych jest 30 rozkładanych krzeseł,
kompozycje kwiatowe, świece i podium. Kiki ściągnęła oboistę. Oraz harfę.
Harfę? Znakomicie.
Plażowa beztroska, a jednocześnie świadoma elegancja.
Nie pisz o mnie.
Nie piszę.
Dzień dobry.
Dziękuję, że pani oddzwania.
Owszem, pani Kell życzy sobie czekoladek z Tokio, z Cat Street w Harajuku.
Zna Magpie w Soho, ale woli te z Tokio.
Nie wiem dlaczego. Taką ma zachciankę, więc cena nie gra roli.
Mój ojciec grał w siatkę z Keithem. Serwy, zbicia, uśmiechy od ucha do ucha…
Bywał na ceremoniach z szalikami, więc myśleli,
że należy do NXIVUM. Dostosował się,
a ja któregoś pięknego
dnia odzyskałam wolność.
Wtopił się w tłum.
Dla mnie.
Ciekawe.
DeWitt! Zbieraj się.
Dokąd?
Wolisz zostać?
Nie.
Powodzenia, Kevin.
Na razie.
A druga strona? Kevin wygląda do dupy.
Patrz pod nogi.
Ręce.
Nie rozkuwaj.
Jak się czuje tata?
W remisji. Kosz delikatesowy od pani
bardzo go wzruszył.
Modlimy się za niego.
Zostaw nas same.
Znamy się z funkcjonariuszką Coffin. Zadzwoniła do mnie, gdy odkryła,
że 48 godzin temu aresztowano cię w Buffalo.
Jazda pod wpływem, stawianie oporu…
Rzuciłaś puszką w policjanta i nazwałaś go „suką”?
Całkiem możliwe.
To twoja druga jazda pod wpływem.
W stanie Nowy Jork grozi za to do czterech lat więzienia.
Powiedziałaś Simone?
Nie. Z powodu waszej mamy byłaby zdruzgotana.
Jak to?
Zabił ją pijany kierowca.
No tak.
Mogę coś dla ciebie zrobić czy wpadłaś poczytać mi kartotekę?
Miałaś tu posiedzieć przez dobę, ale nie chcę,
żeby odesłali cię do domu na dłuższą odsiadkę.
Jesteś bardzo wielkoduszna.
Moje warunki: udasz się na prom i naprawdę
wrócisz do Buffalo.
-Albo? -Nie.
Albo…
Przyjmiesz przeprosiny. Za moje skandaliczne zachowanie.
I dasz mi kolejną szansę - jako swojemu gościowi.
Dlaczego?
Bo masz dobre serce.
I obie kochamy Simone.
Dała wyraźnie do zrozumienia, że cię tu nie chce.
Nie masz siostry, prawda?
Siostry uskuteczniają takie akcje non stop,
ale nikt cię nie zna ani nie kocha jak siostra. Jesteśmy bardzo zżyte.
Dlaczego w takim razie mi o tobie nie powiedziała?
Właśnie. Przecież jesteście bardzo zżyte.
Jedna z nas zna Simone słabiej, niż się jej zdaje. Ty.
To była konstrukcja retoryczna.
Nie jestem potworem. Dbam o swoje otoczenie.
O rzeczy duże i małe. Ofiary i drapieżców.
Wiem.
Może zdołasz mi pomóc. Zostanę do końca weekendu,
a ty weźmiesz mnie pod swoje skrzydła.
Zaopiekuj się mną jak Simone. Naucz „hej-hej-hejów”.
Jeden wyskok, zwłaszcza na gali, a wrócisz za kratki.
Rozumiem.
Albo gorzej.
Wierzę.
Jose czeka na zewnątrz. Odwiezie cię.
Bardzo ci dziękuję.
Dwa razy „hej”.
Świetna robota!
Kochani? Zmiana planów. Michaela martwi się,
że na plaży jest za słono. Pogrzeb odbędzie się przy wolierze.
Złóżcie krzesła.
Dopiero…
Wielkie dzięki.
Rozgość się. Na polecenie pani Kell kupiliśmy
ci trochę ciuchów. Są w sypialni na piętrze. Te,
w których przyjechałaś, zostaną uprane.
Ekstra.
Pragnęłaby, żebyś się przebrała, zanim pokażesz się ludziom.
Kapuję.
Chcesz się zdrzemnąć? Po nocy w ciupie?
Potrzebujesz czegoś jeszcze?
Telefonu. Zostawiłam go u Morgana.
Skontaktujemy się. Simone powiemy, że byłaś na wycieczce do latarni morskiej.
Dziękuję.
Nie pakuj się w kłopoty, lizusko.
Pa!
Tymczasem.
ZAKAZ PALENIA
Pierdol się, Michaelo.
Spóźniłaś się. Leć do HMU.
Do kogo?
Na charakteryzację.
Nie biorę udziału… w tym czymś. Szukam Simone.
Strefa VIP. Na piętrze.
Simone?
Rany boskie, jesteś olśniewająca!
Co one mają, kurwa, na twarzach?
Maski LED-owe. Chcesz spróbować? Rozkosz!
Świetne na egzemę.
Nie mam… Co to w ogóle jest?
Glam przed sesją do reportażu o Towarzystwie Ochrony Przyrody.
A to jest strefa dla VIP-ów. Cloe, Lisa i Astrid.
Cześć.
Jak było? Na wycieczce do latarni morskiej?
Wiesz, co czuję do latarni.
A propos przygotowań… Możemy zmierzwić fryzurę?
Jest zbyt uładzona.
Pewnie umierasz z głodu. Skorzystaj z bufetu.
Chętnie, ale nie potrafię go znaleźć. Zaprowadzisz mnie?
Kiki?
Przyjdę po ciebie.
Pa…
Pycha, prawda?
Pycha.
Spróbuj z kawą. Kiki kupuje fairtrade'ową z Peru…
Sprawa jest poważna.
Nie wiem, od czego zacząć.
Wyglądasz prześlicznie.
Tylko ty tego nie dostrzegasz.
Paw. Ja…
No?
Chcę powiedzieć…
Dociera do mnie, kim jest Michaela. Jesteś w świetnej formie.
Jej towarzystwo ci służy. Przepraszam.
To podstęp?
Nie! Twoi przyjaciele są moimi. Pragnę,
żebyśmy spędziły wspaniały weekend z Michaelą, Ethanem i resztą.
Ciekawa wolta.
Jestem jej wdzięczna za zaproszenie.
Wybacz. Muszę ją porwać.
Chwila!
Nosisz normalne ciuchy. „Vanity Fair”?
Sporadyczne zlecenia. Myślisz, że to serek śmietankowy?
Nie wiem. Dziennikarz?
Fotografik, a co?
Gdybym chciała kogoś zdemaskować…
To znaczy?
Mam niezłą historię: sekciarze i potencjalne morderstwo.
Pas.
Ponieważ?
To źli ludzie. Nie obchodzi cię to?
Oczywiście, że źli. Spójrz na tę chawirę.
A ty dla nich pracujesz.
Dzieciak potrzebuje aparatu na zęby, a żona kuchni w stylu farmhouse.
To byłby njus twojego życia.
Jak ty wyglądasz? Stylistka coś ci przygotowała.
Jeszcze się nie przebrałem.
Fotografik już czeka. Sprężajmy się.
Powinna to pani omówić z mężem na osobności.
Bo?
Zostawi nas pani na chwilę? Miałbym ochotę na flat white, jeśli można.
Dobrze się czujesz?
A do kawy poproszę rożek.
Jasne. Flat white i rożek. Natychmiast!
Od pełnego mleka go wzdyma.
Crocsy?
Powtarzam: jeszcze się nie przebrałem.
Zaczynajmy. O co chodzi?
Po wczorajszym incydencie przejrzałem nagrania
z monitoringu. Chcę pani coś pokazać.
23 minuty po północy dwa dni temu.
Idzie na spacer.
Dlaczego wyłączyła kamerę? O tej drugiej nie wiedziała. Wraca o 5.
16 i uruchamia kamerę.
Może zasnęła na plaży.
To się zdarza regularnie. Dzień wcześniej.
Wyłącza kamerę o północy i włącza o świcie.
Cztery razy w zeszłym tygodniu i trzy razy w tygodniu poprzednim.
Dokąd miałaby się wymykać? Tam jest tylko ocean.
Oraz dom Ethana.
Po co biegałaby do Ethana?
Nie… Nie ośmieliłby się.
25-latka w jego typie, na wakacjach…
? Dlaczego masz takich
obrzydliwych przyjaciół?
Też się z nim przyjaźnisz.
Niewiarygodne! Kłamie w żywe oczy i zadaje
się ze świntuchem!
Może się kochają.
Jest bystrzejsza niż modelki, które zalicza każdego lata. I milsza.
Dlaczego się nie wściekasz? Bądź wściekły.
Jestem. Ona tu pracuje. Wykazał się brakiem rozsądku.
Ale próbuję go zrozumieć.
Ja to załatwię.
Jak?
Załatwię to.
Cześć. Jestem Devon.
Patrice.
Miło mi. Widziałaś może Simone?
Nie.
Simone? Jesteś tu gdzieś?
Simone?
Gdzie Simone?
Nie widziałam jej.
Cześć, dziewczyny.
Mam pytanie. Należycie z Michaelą do jakiegoś klubu?
Do Towarzystwa Ochrony Przyrody.
Nasza praca jest bardzo ważna.
Mam na imię Astrid.
Co chronicie? Ptaki?
Głównie drapieżne. Kiki przekształciła nasze kółko
ogrodnicze w finansową potęgę. Razem z Peterem dokonali
czegoś wyjątkowego.
Missy? Widziałaś Simone?
Nie znam angielskiego.
To ja, Devon. Z wczoraj.
A dzisiaj cała w pastelach…
Nie widziałam. Żurawinowy spritzer?
-Nie piję. -Te tutaj to właściwie Kool-Aid.
Na Kool-Aid też się nie skuszę. Ale dzięki.
Już? Dziękuję. No proszę! Wyglądasz szałowo.
Och, Mickey, jesteś szałowa! Zawróciłaś mi w głowie.
Powiedziałem „Vanity Fair” miłe rzeczy na twój temat.
-Gdzie Pete? Ubiera się? -Owszem.
W porząsiu, Mickeroo?
W najlepszym. A u ciebie? Wakacje udane?
Fantastyczne. Nauczyłem się windsurfingu. Szkoda, że lato dobiega końca.
Wszystko się kończy.
Szklanka w połowie pusta… Przyniosę ci drinka.
Simone?
Wspaniały zapach.
Myślałam, że to zabronione.
Mnie obowiązują inne zasady.
Peter.
Peter Kell? Kurde, gruba ryba.
Obiecujesz, że tylko tak będziesz się do mnie zwracać?
Jak sobie życzysz, Gruba Rybo. Devon.
Wiem. Wywołałaś spore zamieszanie. Najpierw ptak, a później ty.
Przepraszam. Chciałam zobaczyć się z siostrą.
Następnym razem skorzystaj z drzwi frontowych.
Kochamy Simone. Bardzo pomogła Michaeli.
Jak to?
Moja żona wiele przeszła.
To znaczy?
Twoja siostra jest znakomitą asystentką.
No tak.
Piękna posiadłość. Mnóstwo miejsca dla dzieci.
Masz dzieci, Gruba Rybo? Z pierwszego małżeństwa?
Nie chciałam być wścibska.
Nic się nie stało. Tak, dwoje, z poprzedniego małżeństwa. Są już dorosłe.
Ekstra.
A gdzie była żona?
Nie mam z nią kontaktu.
Wielka szkoda.
Ale żyje, prawda?
Skąd te wszystkie pytania?
Podtrzymuję rozmowę, Gruba Rybo. Naszło mnie na pogaduchy.
I na małe co nieco.
Dokończ.
Spójrzcie w moją stronę.
Świetnie! Prezentujecie się wspaniale.
Simone, jesteś tu?
Suka zawsze się gubi…
Simone?
Czym mogę służyć?
Cześć… staruszko.
Widziałaś asystentkę Michaeli? Na imię ma chyba Simone.
Nie.
Szlag.
Morgan?
Morgan!
Przywiozłem twój telefon. Co się stało?
Wiem, koszmar.
Naładowany.
Jesteś aniołem.
Wydzwania do ciebie jakiś Raymond. Kto to?
Mój szef.
Miło było spędzić z tobą wieczór.
Tak.
Dlaczego przebrałaś się za żonę ze Stepford? Składasz broń?
Nie.
Rozpracowuję wroga.
Mówić szeptem?
Suka morduje ludzi. Udaję, że sączę Kool-Aid, żeby odbić siostrę.
Czy to znaczy, że zostaniesz dłużej?
Muszę odebrać.
Jasne. Dasz się zaprosić na kolację?
Szef. Cześć, ruchanku.
Gdzie Simone? Mowa pogrzebowa jest w jej telefonie.
Znajdź ją.
Będziemy ci zobowiązani.
Żaden problem.
Dziękuję, że wspominacie z nami Barnaby'ego.
Smakuje jak tektura. Szajs!
Czy ty mnie słuchasz?
Tak. Gdzie wszystkich wywiało?
Możesz powtórzyć?
Ni chuja!
-Wracam we wtorek, słowo. -Nie!
Dupek kupił piwo light!
Nie będę z nim siedział do wtorku.
Za dnia sobie radzi. Potrzebny jesteś rano i wieczorem.
Nie będę niańczył marudy, żebyś mogła się bawić w przebieranki
na rajskiej wyspie. I nie groź, że zadzwonisz do Ally.
Nie jesteś aż tak stuknięta.
Nie wiesz, czym jest obłęd.
Wiem, gapi się na mnie. Odłóż to, Bruce.
Wymachuje pogrzebaczem.
Tato? To jest Ray. Pamiętasz?
Znasz mnie. Ray - król szkolnego balu.
„Jeśli dziś miałbym się rozstać z życiem, gdyby porwał mnie nagły podmuch wiatru,
nie opierałbym się.
Jestem gotowy na wszystko. Myślę jednak, że to będzie błahostka.
Zwierzę wyłaniające się z mroku.
Albo słowo wypowiedziane tak cicho, że usłyszę je w swoim wnętrzu.
Jest ciemno i zimno. Księżyc to skała. Jestem ja i moja tęsknota.
Nic się nie dzieje…
oprócz kolejnego oddechu”.
Hej, hej!
W porządku?
Piękna uroczystość, Mickeroo.
Twoje słowa płynęły prosto z serca.
Naprawdę piękna.
Dygocę od emocji. Muszę ochłonąć. Ethan?
Przejdziesz się ze mną nad urwisko?
To będzie dla mnie zaszczyt.
Mogę wziąć ciasteczko?
Naturalnie.
-Nie rób mi tego więcej. -Idziemy.
Co się stało?
W takim stanie ją znalazłem. Wezwać karetkę?
Nie trzeba. Dzięki. Simone? To ja. Jestem przy tobie. Już dobrze.
Siostra się tobą zaopiekuje.
Nic ci nie będzie.