"MONSTRO"
Kiki!
Kiki, agarda!
Kiki, perdón!
Kiki!
Monstro!
É un soño, estás a soñar.
Só é un pesadelo, tranquila.
Estou aquí.
Onde estou?
Na casa de invitados. Trouxémoste eu e Jose onte á noite.
- Tiveches un ataque de pánico forte. - Si?
Si.
Viuno alguén?
Non.
Estabas na despensa. Dixen que era unha intoxicación.
Un momento, que… hora é?
- Serán as 7:00 ou así. - Da mañá?
- Si. - Da…
Oe, Simone.
Ten coidado. Deiche dous Xanax, vai amodo.
Onde está o meu…
Que…
Non sei que facer.
Sobre que?
Non sei que… facer.
- Que pasa? Fala comigo. - Non fun correr.
Vale.
Imos correr, todas as mañás.
- E o meu móbil? - Respira.
- Perdín o móbil. - Non.
- Púxencho a cargar aí. - Vale.
Fixécheslle algo?
- Non teño mensaxes. - A ver, xonqui.
Onte á noite recollinte do chan e coidei de ti.
Non o entendes, Dev. Vanme despedir.
Por non ir correr?
Non, porque sabe que saio con Ethan. Sabe que minto.
Mi madriña, que parva son.
Todo isto vai…
Vaise acabar. Vanme despedir.
Ei!
Que te despedise sería o peor que che pode pasar?
- Si. - Este lugar dáche ataques de pánico.
Non, dásmos ti. Por que segues aquí?
Necesito axuda con papá, díxencho.
E eu dixen que non.
A min non me digas que non.
E o que che pasou de nena tamén me pasou a min.
Isto non é o show de Simone.
Vivín o que fixo mamá.
E? Eu vino, acepteino e salveite.
- Cres que non me deixou fodida? - Pois non, a fodida son eu.
- As dúas. - Non, eu, en serio.
- Estou superfodida. - Ai, si? Pois eu multiplicado por catro.
Estou no cumio da montaña Fodida de Remate.
- Estás perfectamente. - Non tal.
- Si! - Volvín conducir borracha.
Como que volviches?
Son unha borracha, como papá.
Afogo e mándoche sinais, e ti coa man no pomo da porta.
Por favor.
Que te despida.
Kiki.
Kiki!
Kiki.
Kiki!
Ai, ola, Simone.
Perdoa que chegue tarde.
Non é o exército. Non tes que correr pola mañá.
Que tal da barriga? Túa irmá dixo que estabas,
e cito textualmente, "a mexar polo cu".
Xa estou ben. Desculpa por desaparecer así onte.
Non te preocupes.
Vai descansar. Logo falamos.
Kiki, estás enfadada?
Iso é un si?
Pareces tal.
Por que o estaría?
- Sei que sabes do meu con Ethan. - Corazón, tanto me ten con quen saias.
A túa vida amorosa é cousa túa.
- Non estás enfadada? - Non. Por un amorío de verán?
Non.
Divírtete.
Pero usa condón. Ese abre a bragueta cando ve o barco.
- En serio? - E as súas finanzas son un caos.
Xa queimou o fondo fiduciario.
Non vas en serio con el, non?
Pois, non sei, comezabamos a ir en serio.
Díxome…
Díxome que me quería.
Créocho.
Dáme carraxe que pensases que non mo podías contar.
- Coma se fose un monstro. - Que?
Agora sinto que me ocultas cousas.
Non o fago, Kiki.
Saes co amigo do meu marido e tes unha irmá da que non sabía nada.
Hai algo máis?
Iso é todo. Xúrocho.
Túa nai morreu nun accidente de coche?
Non.
Pero iso non é mentira.
Non…
- Non foi un accidente de coche. - Vale.
Pero si que morreu nun coche…
Conectou un tubo desde…
o tubo de escape até o asento dianteiro e…
matouse.
- Cantos anos tiñas? - Sete.
Eu…
estaba no… asento de atrás,
e díxome que…
Que…
Que colorease o meu libro
até quedar durmida.
Mi madriña.
Xa.
Devon atopounos, sacoume e levoume correndo ao hospital.
Non pasa nada.
Resucitáronme decontado e…
Corazón, claro que pasa.
- Non… - Abofé que si.
Daquela non entendín o que pasaba.
Non o sabía.
Vou coidar de ti.
A partir de agora só vas recibir cariño e bondade de min.
- Si, por favor. Grazas. - Vale.
Moitas grazas, Kiki.
Grazas.
Canto quedas por aquí?
Abur.
Ei, ei, hostia.
Ai, ola, Jose, Patrice.
Missy.
- Supercociñeiros. - Contra.
O vestido ese vai a pilas ou algo?
Cala a boca. Viches a Simone?
- Non. - Foi correr coa señora Kell.
Xenial. Podo facer un café?
Sabes que cho poden levar?
Non son unha invitada de verdade.
Seguro? Porque estás na lista de invitados VIP para a gala.
Ai, si?
Pois si, que non se che suba á cabeza.
Vale.
Quedo por aquí, activando a máquina esta.
- Xa cho fago eu. - Grazas.
Que é todo isto? É para a gala?
É para o cóctel previo.
A festa antes da festa. Iso gústame.
Cantas galas levas, Patrice?
Dezaseis.
Dezaseis. Contra.
Daquela coñeces…
a Jocelyn Kell, a exmuller, non si?
Ou debería dicir "coñecías",
en pasado?
Dáme a sensación de que me oídes…
a min, as palabras que digo.
Canto corren as tipas estas?
Chamas a Bruce DeWitt. Son a filla, Devon.
Detesta o teléfono, chámame a min.
Ola, chamas a Ray.
Ola! Irmá grande!
Aquí arriba.
Isto si que é comezar ben o día, xefazo.
Entra, a auga está boa.
Gústame a decoración.
É náutica, pero en plan fumado.
Un recuncho da casa que aínda é meu.
Non é túa toda a casa?
Estás a pasalo ben na illa?
É total.
Xa.
Que tal os teus soños?
Cando estou na illa, sempre teño soños moi tolos.
En serio?
Eu non soño.
Nunca?
Busqueino unha vez.
Ou bebo de máis ou teño trastorno da personalidade.
Ambas cadran.
Se quedas aquí abondo,
comezarás a soñar.
Igual estás a soñar.
Quen? Ti ou eu?
Se cadra, compartimos soño.
Pasa moito ao redor dela.
Ela?
Ou sexa, aquí.
Perdón.
Que plans tes para hoxe? Ir á praia?
Non, agardo a que miña irmá volva da…
carreira máis longa do mundo coa túa muller, a quen parece…
venerar.
Xa.
Kiki produce ese efecto na xente.
Como…
vos coñecestes?
Pois non é a historia máis romántica.
A súa empresa representaba a miña nunha fusión,
ela tivo que deixar o caso
e eu, o meu matrimonio.
Pero aquí estamos.
Felices para sempre.
Estás ben, xefazo?
Si.
Teño unha partida de golf.
Marcho.
Acaba isto por min.
Podo facelo.
E fareino.
Véxote cando espertemos.
- Señora Kell, paquete… - Bárbaro. Grazas.
O seu batido.
Ten unha pinta deliciosa. Non grazas, hoxe non.
Os posados.
Danme arrepíos todos os anos.
Grazas, Jose, a ti e ao teu equipo polo esforzo.
Sei que quedará bárbaro.
- Bravo. - Grazas.
Bravo.
Vale, atendede.
Teño comentarios.
Mimá.
PERDOA POR DESAPARECER ONTE Á NOITE. ESTIVO FEO.
CHÁMAME CANDO POIDAS.
Contra.
Patrice, fas uns batidos caralludos.
Grazas.
Para min é un desafogo creativo.
- Un dos principais… - Simone!
- …porque é algo… vale. - Agarda.
Que tal despois de onte á noite?
Pois estou…
Estou ben. Comín unha ostra en mal estado.
Jose contoumo todo.
Eu tamén teño ataques de pánico.
Pero ti xa o sabes, porque organizas a terapia de parella.
Xa, non llo contes a Michaela.
Non quero que se preocupe…
Non llo contarei.
Os meus ataques de pánico parécenlle unha falta de vontade.
Vouche aforrar todo iso, pero quero saber que estás ben.
Danme moito medo.
Xa, si que dan medo, si…
pero non, estou ben.
Vale.
- Simone? - Si?
- Ven ver isto. - Vou.
Son idénticos.
- Estás cega? - Non.
Este lazo é mate
e este, lixeiramente metálico.
Este é de Tokyo e este, dalgún lugar turbio, tipo…
Soho House.
Pois as etiquetas son iguais. Se non o mercou en Xapón,
ben que se esforzou para que o parecese.
Exacto.
Non… sei.
A ver, Kiki, teño o seu historial de voos e di:
"Chegada ás 13:00, mércores, Tokyo."
É un avión privado. Coma se di planeta Vulcano.
Se non foi a Xapón, a onde foi?
E con quen?
Amor, estás aquí?
Estou.
Pensaba que foras xogar ao golf.
A iso ía, pero Ethan non colle.
Ola.
Non saberás onde anda, non?
Non, hoxe aínda non falamos. Podo dicirlle que o buscas.
Claro, pódeslle dar ti o recado.
A súa amante.
- Simone? - Desculpa.
Vaiche dar un ictus?
É que non sei…
Non sei que dicir. É moi incómodo.
Pero que lle dixeches? É raro que non me conteste.
- Quen? - Ethan.
Onte á noite, mentres paseabades polo cantil.
Non volverá molestar a Simone.
Que quere dicir iso?
Sei que non fuches a Xapón.
Dixeches que foras a Tokyo, sei que non fuches.
Amor, case non sei nin onde estou agora mesmo.
Téñoche un jet lag que non me aclaro.
Onde estabas, Pete?
Vale.
Moi ben.
Non fun a Xapón.
Acertaches.
Espero que esteas contenta, detective.
Que fas? Non me deixes a medias.
Ou na fin?
ETHAN! ESTÁS AÍ? OLA?
Jose.
Dime, Peter.
Tráesme o Jeep por detrás?
Claro, decontado.
Oe.
Quero perderme un anaco.
Desaparecer.
Podes…
Xa me ocupo.
- Grazas, meu. - De nada.
Sígueo.
O que?
Seguilo de verdade?
- Veña. - Vale.
Ola, Phil. Son eu.
Desculpa, sei que estás de vacacións, pero temos que falar.
Chámasme?
Gústache o que ves?
Desculpa.
Pareceume oír cantar.
Primeiro o xardineiro e agora eu.
Esta mañá non dás abasto.
Como sabes iso?
Coñézote.
Simone estará fóra todo o día facendo recados.
Pediume que che dixese que volve para cear.
Cear.
Vou… deixar que te vistas.
Non, queda.
Quero falar contigo.
Simone contoume o de túa nai.
Miña nai tamén morreu sendo eu nova.
Deixa pegada.
Sempre son quen de identificar as mulleres sen nai.
Ti non?
Volvémolo falar cando te vistas.
Puxécheste celosa?
Cando elixiu a Simone?
Que pregunta é esa?
Ás veces, zafarse é peor.
Quedas pensando:
"Por que non eu?"
Miña nai non deixou que me zafase.
Deixoume cun home enfermo e unha cativa traumatizada que criar.
Que responsabilidade para unha persoa tan nova.
Levas moito esforzándote, non si?
Baixo esa coiraza, só necesitas que che digan: "Ben feito."
Non o fixen ben.
Fixeches tal.
Salváchela.
Non, abandoneina.
Fun á universidade.
E ela quedou naquela casa cun…
pai deprimido que non a alimentaba
nin a bañaba
nin pagaba a luz.
Eu emborrachándome na Ohio State.
E ela nun inferno.
Pero volviches.
Perdeu o curso.
Cando volvín, estaba moi delgada e tiña tendencias suicidas.
Non o sabías.
Sabía tal.
Só me mentía.
Dicíame que estaría ben,
porque morría por marchar.
E Devon?
Quen coida de Devon?
Quen lle fai de nai?
Ninguén.
Véxote.
O especial que es.
Podo axudarche.
Sentimos a mesma dor.
Ti, Simone e mais eu.
Somos tal para cal.
Dío.
Tal para cal.
Ei, ei.
Teño pingando a cona.
Trae cubo e fregona, que teño pingando a cona.
Dámo todo, que teño pingando a cona.
Dálle aí, Dev!
Que?
Desculpade, coñézovos?
Que chistosa.
Chistosísima! Coñecémonos na casa. Somos Lisa, Astrid e Cloe.
Que fago aquí?
Michaela dixo de sacarte.
Día de mozas!
O que? Non.
Non!
Para o coche.
Non!
Missy dixo que querías verme. Que vestido tan bonito.
Mándoche o xastre?
Ven e senta.
Vale.
Jose.
Acabo de conectarme para ver cando podía cear Peter,
e non estamos sincronizados.
Modificáronse os contrasinais e os PIN, e a localización está desactivada.
Parece un problema técnico.
Comigo non xogues.
Que?
Este que xogo é?
Non son nativo.
Desculpa, ese acento.
Por que me bloqueaches? Pediucho Pete?
- Non sei prender o ordenador. - Non paras de usalo.
Só xestiono a propiedade, vale?
Vale.
Onde estivo a fin de semana?
En Xapón.
Onde?
- En Xapón. - Moi ben.
Se nesas estamos, despídote.
Eu…
- Non podes despedirme. - Abofé que si.
Seica lle andas mandando mensaxes ofensivas
sobre Simone ao persoal, así que recolle e marcha.
Non.
Non?
- Como que non? Estás despedido. - Traballo para Peter.
Levo con el 19 anos.
Moito máis ca ti.
Por contrato, non me podes despedir.
A primeira señora Kell tampouco.
Non é que fose facelo, porque…
era unha muller boa.
Algo máis?
Non.
Vale.
Ten moito coidado, Jose.
Moi ben.
Xa aviso o informático do problema.
Ben.
BAKED CLAM TENDA DE CÁNNABIS
Vale. Que fai agora?
Comprar maría na tenda.
Un monte. Vai ser un día moi de tranquis.
Mira o escaparate da panadaría.
Que emocionante.
Non se decide pola madalena.
Quérea, pero está indeciso.
Teño que coller, chámote logo.
Todos fóra.
Fóra.
Pasádeo ben. Deica logo.
Tes algo, Phil?
Hai unha cláusula sobre infidelidades. Se ten unha aventura,
anúlase o acordo prematrimonial, pero cómpren probas.
Que conta como proba?
Caixas de bombóns, non.
O típico, correos, fotos, vídeos, mensaxes.
Podo conseguilo.
Como che deixaron asinar isto?
Es avogada. Non sei como o asinaches.
Afagábame un milmillonario. Que máis daba o que dicía.
Puña un corazón en cada "i".
Xa, entendo. Veña.
Póñome a ela e vólvote chamar.
Phil, e se…
E se non me é infiel?
Dixeches que si.
E se me engano e pide o divorcio igualmente?
Teño protección económica?
Hai moitas cláusulas no acordo,
sobre todo se puideses ter fillos.
Non era o meu destino, non?
Síntocho, sei que é un tema doloroso,
pero mantén o bo ambiente. Non quedes illada.
Consigue probas discretamente.
Recibido.
Grazas, Phil.
Veña, falamos pronto.
Ai, merda.
Simone?
Ai!
Peter!
Que coincidencia máis curiosa!
Miña muller mandoute seguirme?
Non, ás veces veño aquí para despexar a…
Si…
- Síntocho. - Vaia.
Non ten vergonza ningunha.
Veña,
deixa a bici aí.
Dígolle que te perdín de vista.
Non.
Pilleite.
Agora vés coller quahogs comigo.
Como? "Qua" que?
Quahogs.
Que son…
- Veña. - Vale, vou.
Vestido de gala!
Mi madriña, mira que raíña, impresionante, dez de dez.
Levámolo.
Non, custa 22 000 dólares.
- Paga Kiki. - Insiste.
- Un capricho. - Non.
Nin sequera me queda ben. Parezo Beetlejuice.
Devon, escóitame ben.
- Escóitaa, Devon. - Escóitaa.
Es fermosa.
Contés multitudes, es unha deusa.
- Levámolo! - Non.
Non.
Chámanse quahogs ou tómasme o pelo?
Quahog.
A ameixa oficial de Rhode Island, de onde son oriúndo.
Pensaba que os Kell erades de Nova York.
Por parte de nai.
Seu pai
era pescador
e seu avó tamén, por iso me acae isto.
Vale.
Foron os bombóns, non si?
Michaela sabe que non os merquei en Tokyo.
Si, fixo…
que trouxesen unha caixa para comparar.
O lazo dunha era mate,
non metálico.
Erro de principiante.
Pensa que tes unha aventura.
Ti tamén o pensas?
Non estabas onde dixeras e fúcheslle infiel á túa exmuller.
Entendo as dúbidas.
Que lingua máis afiada.
A Kiki gústalle afiada.
Cres que se sentiría aliviada se soubese que non lle son infiel?
Que fun ao bautizo do meu neto?
Ás caladas?
Non, dálle algo.
Xa.
Xa sabes que é un tema moi delicado.
E os teus fillos portáronse mal.
Bótanlle a culpa de que me divorciase da súa nai.
Paréceche xusto?
Unha boa muller non querería que cortase lazos cos meus fillos.
Hai dez anos que non vía o meu fillo,
e agora é pai.
Co fillo en brazos.
Foi…
O momento máis glorioso da miña vida,
coñecer ese bebé,
e nunca…
recuperarei eses anos.
Tes algunha foto?
- Si. - Foto? Si?
- Teño. - Amósasma?
Como se chama?
Jonathan Joseph Kell, polo meu pai.
Johnny Joe.
Imítache.
- Non. Ti cres? - Abofé que si.
Grazas por escoitarme.
Non hai de que.
Non podo falar disto con ninguén.
Tranquilo.
- Veña. - Vale.
Quahog vai.
Quahog.
Levámolo.
Non…
Non podo aceptalo.
Podes, podes.
Kiki chámalle xenerosidade radical.
É importante que te invitase á gala.
Veche potencial.
Potencial para que? Para… perder o día de compras?
Xa me encargo eu.
Non estamos de compras. Manifestamos a vida que merecemos.
Xa, con cartos.
Traballo nun sitio de comida rápida en Buffalo.
Era auxiliar docente en Trenton.
Eu, esteticista en Florida.
Eu son Saxitario.
Kiki viu o noso potencial.
- Para casar con ricos? - Xa me encargo.
Non fomos por eles.
Viñeron eles… a nós.
Temos poderes especiais.
Todas.
Cando tes amor propio, cando proxectas forza e confianza,
a nai natureza prégase á túa vontade.
A túa forza gravitacional.
Os homes veñen correndo.
- Non creo que… - Devon?
Es ti?
Pasaba por aquí
e vinte.
Estás fermosa.
Ves?
Michaela non recoñecería unha quahog nin que lle picase no cu.
- Que vas facer con elas? - Ai.
Supoño que a miña famosa sopa.
Gústache a sopa de ameixas?
Gústame a de Nova Inglaterra.
Ai, non.
- Si. - Esa porcallada non.
Eu fago a de Rhode Island.
Sen nata.
Que noxo.
Tes frío.
Un chisco, si.
Ai, non…
- Non, para. - É…
- Xa ma puxeches. Vaia. - Aí tes.
Mira,
sobre Ethan.
- Non fai falta falar de… - Xa o sei.
É que o quero. Coñézoo desde que ía en cueiros,
pero ten esta manía.
Que manía?
Pasar das mulleres fermosas coas que sae todo o verán.
É chegar a Festa do Traballo e puf!
Marcha a Londres.
Ethan non pasa de min.
Claro, oxalá me engane.
Síntocho.
- Non, é… - Estraguei a tarde.
Non… Mira agradezo que mo digas.
Si.
Isto é fermoso, así que grazas polo das ameixas.
O que?
- Esqueceume, qua… - Quahogs.
- Non serán quahogs? - Qua…
- Que te oia eu. - Vale.
- Quahogs. - Quahogs.
- Quahogs. Doado. - Qua…
- Qua… hogs. - Qua… hogs.
Desculpa.
Pensaba que…
Non sei que pensaba.
Vale.
- Vou… - Agarda.
- Simone? - Vale. Non.
Simone, agarda.
Ola, son Ethan. Deixa a mensaxe despois do sinal.
Ola, só…
Por favor, chámame. Estou moi preocupada por ti.
Non sei onde estás nin se estás ben.
Así que, se me podes mandar unha mensaxe, xenial.
Abur.
EN SERIO, ETHAN, ONDE ESTÁS? CHÁMAME.
Agora que fai?
Xa levei esmeraldas.
Non hai moitas novidades. Está collendo ameixas en Kewes Point.
Merda, non irá facer a sopa esa outra vez, non?
Non sei.
Non é grande abondo.
Non penso levar unha xema amarela cun vestido amarelo.
Podo deixar de espiar?
Estás ben?
- Para a gala do Met. - Si!
Peter non fai nada sospeitoso e faime falta un descanso.
Estarás cansa e terás o azucre baixo.
Vai picar algo.
Vamos probar este. Vale.
Non saberás onde está Ethan, non?
Non. Por que?
Estou moi preocupada. Non sei nada del.
Desapareceu.
Hache estar ben.
Non me dá bo corpo.
Son moi miúda para este.
Mira, chama a Rebecca, de Fred Leighton,
mándalle unha foto do vestido e dille que nos fan falta máis opcións.
- Vou. - Es a mellor.
Porta principal aberta.
Ethan?
Ola?
Ethan?
Gol!
Que?
Saudade o campión.
Como levas o de infiltrarte?
De marabilla. Si.
Cando dixeches que a tipa mataba xente,
referíaste a Jocelyn, a exmuller?
- Sabes algo? - Preguntei. Preocupeime por ti.
Cren que a asasinaron.
Un día estaba no club e ao outro, desaparecera.
A familia calou.
A súa goleta pasou unha década a podrecer no porto.
Esa tipa éche o demo.
Vinllo hoxe nos ollos. Estaba núa na bañeira, cantándome.
Teño que marchar.
Agarda, quero preguntarche algo.
Contra. O que?
Ao final da temporada,
Ethan págame para levarlle o barco a Palm Beach.
- Soa ben. - Si, é fermoso.
Tomo o meu tempo,
paro na praia en Carolina do Norte,
e… pensaba se quererías vir comigo.
Que? Por que non?
Para comezar, coido de meu pai a tempo completo.
Non colles vacacións?
Canto dura a viaxe?
Un mes.
Sen cobertura.
Só eu,
as estrelas
e millas de azul.
Pénsao.
Marcho após a Festa do Traballo.
Merda.
Que raro, túa irmá.
Estás ben?
- Mira. - Maletas.
Exacto. As cinco.
Que ten de interesante?
Non fixo as maletas. Non marchou antes.
Non marcharía sen as súas cousas. Sen os reloxos.
Non marcharía sen dicirmo.
Calma. Quen dixo que marchara?
Peter dixo que pasou de min e marchou a Londres,
porque así trata as mozas cando remata o verán.
É certo?
A ver, historicamente,
non é o tío máis fiable,
pero está tolo por ti.
Vale. Falaches con el hoxe?
Non, desde onte nada.
Pasa algo. Cando o viches por última vez?
Após o funeral do paxaro morto. Ía cara ao acantilado con…
Michaela.
- Que? - Eu tamén o vin.
- Mi madriña. - Levábao ao precipicio.
- Cala. - Hostia puta!
Cala. Vaise preocupar.
Non crerás que lle fixo o que xa sabes a quen xa sabes como coa exmuller?
Vale, non. Michaela non matou a Jocelyn.
- Son chismes. - Díxomo Lily-Rose.
- E esa quen é? - A compañeira de cela.
Ai, xa.
- Estiven no cárcere grazas á túa xefa. - Que dis?
É o que tento dicirche. Abre os ollos.
É unha coira que de verdade mata xente.
- Jocelyn non está morta. - Víchela?
Non!
Distanciouse de Peter.
Porque esta morta.
Igual ca Ethan.
Descubriu que saïades, e botouno dun acantilado.
Veña, vamos calmarnos. Isto é unha tolemia.
A miña xefa non matou o meu mozo, non.
Simone, xa o entendo.
Ten un poder raro.
Usouno comigo.
Cravoume as poutas. Conteille o que sentía.
- Fun de compras. - Oes o que dis?
É moito peor do que pensaba.
Hai que marchar cagando hostias!
Mariñeiro, cando sae o próximo barco?
- Ás 6:40 se saímos xa. - Veña, arreando!
Agarda, Devon.
- Agarda. Podes parar? - Basta.
- Déixame procesalo. - Procésao no barco.
Non podo abandonar a Kiki.
Cando se decate, xa estarás lonxe.
É ela.
Non collas.
Vale.
- A onde imos? - Pensámolo no barco.
- Está localizando o i-Phone? - Si, faino cando non collo.
É absurdo. Non me gusta fuxir dos problemas.
A min encántame.
Simone.
Simone, sei que estás na casa de Ethan.
- Que carallo? - Terei a localización activada.
Ten o código do Nest de Ethan.
- Quieta, vou para aí. - Axiña. Vamos por detrás.
Vale.
Merda!
É Flash ou que? Como chegou tan rápido?
Porta principal aberta.
E o cagadoiro?
A terceira á esquerda.
- Parece Ethan. - Tomas algo?
- Tes cervexa en botella? - Ola, Ethan!
- Mimá! - Tranquilo.
Que facedes?
Estabamos preocupados. Por que non escribiches?
Saín a todo correr esta mañá e esquecín o cargador.
En realidade, non, leveino.
Sabedes que os antigos teñen distinto o…
- Asustáchesme. Onde estabas? - Mi madriña.
Es ti, Simone?
Que maior.
Mira para ti.
Ethan, por que trouxeches o noso pai?
Collín… un voo a Buffalo para falar con el de algo
e o enfermeiro e el quixeron volver comigo.
Non son o enfermeiro. Ese quen é?
O capitán Morgan.
Como o ron?
Que forte. Que tal, Simone?
A ver, estou moi confusa. Que facedes todos aquí?
Vale.
A ver, ía agardar. Ía facelo…
mañá pola mañá, pero…
fagámolo agora.
BASEADA NA OBRA ELEMENO PEA
Subtítulos: Jeiry Castellano